Psyche
alle pijlers
Vader ernstig ziek
maandag 2 maart 2015 om 23:13
Mijn vader is ernstig ziek (kanker). Hij heeft de eerste serie onderzoeken achter de rug en ze zijn gestart met de behandeling. Hij heeft wel zicht op genezing, dus met een beetje geluk heeft hij na alle behandelingen nog wel even te gaan.
Ik ben al lang volwassen. Heb mij eigen gezin en sta op eigen benen. Maar man, wat raakt het me diep. De confrontatie met de eindigheid van het veilige, liefdevolle gezin waar ik uit kom sloeg me vol in het gezicht. Het idee dat mijn lieve vader al die ellende door moet vind ik ook verschrikkelijk. Mijn moeder is enorm taai, maar ze is ook verdrietig en bang. Het zijn nuchtere mensen en we slaan ons er zo goed en zo kwaad als het kan doorheen, maar soms vliegt het me ineens zo vreselijk aan. Dan kan ik alleen nog maar huilen. Dat wil ik helemaal niet. Het helpt niks en niemand wordt er beter van.
Ik ben al lang volwassen. Heb mij eigen gezin en sta op eigen benen. Maar man, wat raakt het me diep. De confrontatie met de eindigheid van het veilige, liefdevolle gezin waar ik uit kom sloeg me vol in het gezicht. Het idee dat mijn lieve vader al die ellende door moet vind ik ook verschrikkelijk. Mijn moeder is enorm taai, maar ze is ook verdrietig en bang. Het zijn nuchtere mensen en we slaan ons er zo goed en zo kwaad als het kan doorheen, maar soms vliegt het me ineens zo vreselijk aan. Dan kan ik alleen nog maar huilen. Dat wil ik helemaal niet. Het helpt niks en niemand wordt er beter van.
maandag 2 maart 2015 om 23:32
Soms denk ik dat het moeilijker is voor de familie dan voor degene zelf. Ik vond tenminste mijn eigen behandeling minder 'spannend' (stressvol) dan die van mijn vader. Als patient ga je van afspraak naar afspraak en je hebt wat inspraak, als familie sta je ernaast.
Sterkte voor jullie en doe het gewoon stapje voor stapje.
Sterkte voor jullie en doe het gewoon stapje voor stapje.
dinsdag 3 maart 2015 om 00:01
Ja hoor, huilen helpt en is best eens lekker als je je verdiet kan uiten. Ik heb ook gehuild om mijn vader. Het is niet zo dat je alles moet opsparen voor een speciale gelegenheid en er daarna weer klaar mee moet zijn hoor
Ik vond geconfronteerd worden met de eindigheid van mijn oorsprong, mijn basis, ook heel confronterend. Ook al weet je wel dat het zo is, ineens staat het voor je neus. Het is toch de persoon die je de start van je leven heeft mee gegeven en er daarna altijd is geweest (voor mij was dat zo in elk geval). Toen hij ziek werd heb ik daar behoorlijk verdriet van gehad; wat ik dan ook wel weer ergens mooi vond omdat ik verdriet had om een mooie man, een fijne vader. Ik zou zeggen; voel je verdriet en wacht niet met janken maar besef waarom het is.
Ik vond geconfronteerd worden met de eindigheid van mijn oorsprong, mijn basis, ook heel confronterend. Ook al weet je wel dat het zo is, ineens staat het voor je neus. Het is toch de persoon die je de start van je leven heeft mee gegeven en er daarna altijd is geweest (voor mij was dat zo in elk geval). Toen hij ziek werd heb ik daar behoorlijk verdriet van gehad; wat ik dan ook wel weer ergens mooi vond omdat ik verdriet had om een mooie man, een fijne vader. Ik zou zeggen; voel je verdriet en wacht niet met janken maar besef waarom het is.
dinsdag 3 maart 2015 om 07:50
Ik vond het ook heel zwaar toen mijn vader ziek was. Ik vond het verschrikkelijk dat m'n vader alle behandelingen moest ondergaan, ik vond het naar voor mijn zus en mijzelf, maar bovenal heb ik me veel zorgen gemaakt om m'n moeder. Wat als zij straks alleen achter blijft? Je vader moet alle onderzoeken en behandelingrn ondergaan, maar toch denk ik dat jullie een heel belangrijke rol hebben: er voor hem zijn. Hoe raar het ook klinkt, toen mijn vader ziek was, realiseerde ik nog eens dubbel zo goed uit wat voor fijn nest ik kom en hoe sterk we met elkaar stonden. En dat gevoel is onbetaalbaar. Ik hoop dat jullie dat ondanks alles ook mogen ervaren. Heel veel sterkte!
dinsdag 3 maart 2015 om 10:35
Jemig wat bizar, zit hier momenteel in precies dezelfde situatie. Alsof ik mijn eigen verhaal lees. Mijn vader staat er ook net zo in.
Positief zijn voor je vader, lekker huilen en erover praten. Mijn paps zei op dag 1: 'Nu nog even huilen, maar daarna positief zijn. Als jullie allemaal continu verdrietig zijn doet mij dat ook geen goed.'
Je mag me privé berichten als je daar behoefte aan hebt. We zijn lotgenoten, dus misschien vind je dat fijn.
Sterkte iig
Positief zijn voor je vader, lekker huilen en erover praten. Mijn paps zei op dag 1: 'Nu nog even huilen, maar daarna positief zijn. Als jullie allemaal continu verdrietig zijn doet mij dat ook geen goed.'
Je mag me privé berichten als je daar behoefte aan hebt. We zijn lotgenoten, dus misschien vind je dat fijn.
Sterkte iig
dinsdag 3 maart 2015 om 10:59
Hoi, ik wil je heel veel sterkte wensen. Een jaar geleden stond ik in jouw schoenen. Het was alsof de wereld stopte met draaien toen mijn vader ziek werd. Ik kon nauwelijks meer opbrengen om uit bed te komen, zo verdrietig en bang was ik. Mijn vader is inmiddels overleden. Het afgelopen jaar heb ik veel meegemaakt en ook veel geleerd. Zelf heb ik ervaren dat het moment dat je het slechte nieuws krijgt het ergste is en dat je daarna de kracht vind om met de situatie om te gaan, dat mensen die je dierbaar zijn nog veel dichter bij je komen te staan. Dat je veel sterker bent dan je denkt. Ik hoop dat het jouw vader heel goed gaat, maar hoe het ook gaat, ik hoop dat jullie samen deze tijd kunnen delen. Ik wens je heel veel sterkte. liefs, Rosie
dinsdag 3 maart 2015 om 12:47
Heel veel sterkte met deze zware tijd.
Huilen is misschien wel een goede uitlaatklep. Ik heb al mijn gevoelens aan de kant geschoven toen ik 4 jaar geleden te horen kreeg dat mijn moeder kanker had/heeft. Met als gevolg dat ik er nu zelf geestelijk compleet doorheen zit en toch maar door blijf gaan.
Huilen is misschien wel een goede uitlaatklep. Ik heb al mijn gevoelens aan de kant geschoven toen ik 4 jaar geleden te horen kreeg dat mijn moeder kanker had/heeft. Met als gevolg dat ik er nu zelf geestelijk compleet doorheen zit en toch maar door blijf gaan.
dinsdag 3 maart 2015 om 13:26
Helaas, zit ik in dezelfde situatie... Vorig jaar is mijn vader behandeld voor kanker. Na bestraling en operatie dachten we dat het weg was. In december heeft hij nog een controle gehad, toen was alles goed.
Twee weken geleden heeft hij te horen gekregen dat de kanker terug is. Donderdag krijgen we de uitslag van de onderzoeken. Het afwachten valt me ontzettend zwaar. Als ik zie hoe zwaar mijn ouders het nu hebben, dan voel ik me zo machteloos...
Twee weken geleden heeft hij te horen gekregen dat de kanker terug is. Donderdag krijgen we de uitslag van de onderzoeken. Het afwachten valt me ontzettend zwaar. Als ik zie hoe zwaar mijn ouders het nu hebben, dan voel ik me zo machteloos...
dinsdag 3 maart 2015 om 14:28
Wat een zware tijd zullen jullie tegemoet gaan. Ik wens je heel veel sterkte! Probeer -als dat lukt- zoveel mogelijk van elkaar te genieten en ook met elkaar te praten over het fijne nest waar je uit komt. Ik heb hetzelfde meegemaakt en jammer genoeg is mijn vader na 17 maanden overleden. En toch kijk ik nu terug op zware, intensieve, maar ook fijne maanden. We zijn als gezin echt samen deze ziekte aangegaan. Mijn vader heeft zich hierdoor erg gesteund gevoeld.
dinsdag 3 maart 2015 om 20:47
Ginnyy, wat naar. Wegduwen lukt wel even maar niet eindeloos. Al merk ik dat ik van heel veel huilen ook niet opknap. Hoe gaat het nu met je moeder?
Quinta, zo herkenbaar. Wij hebben ook anderhalve week moeten wachten op de uitslagen. Daar had ik echt moeite mee. Zat te huilen op kantoor (bah). Mijn werkgever en collega's waren lief en begripvol. Ze namen mijn overleggen over en ik heb een paar dagen thuis gewerkt.
Guusje, je hebt zo gelijk. Een vriendin raadde me aan om mijn ouders voor alles te laten gaan nu. Je krijgt maar een kans, je kan het niet overdoen.
Rosie, Hier even praten helpt ook al moet ik zeggen.
Feline, je hebt mail. Mijn vader houdt zich sterk, net als die van jou. Hij is er vast van overtuigd dat er niemand van opknapt als we met zijn allen gaan zitten huilen. Hij zelf nog wel het minst. Dus maken we grappen over de goedbedoelde adviezen die hij krijgt, over de vriendin die denkt dat mijn ouders zielige hulpeloze oudjes zijn (verre van dat) en dat ik ze moet begeleiden op doktersbezoek (kunnen ze prima zonder mij, en zal ik met liefde doen maar alleen op hun verzoek). We nemen nog maar een wijntje en drinken op de goede afloop zo ver (geen uitzaaiingen). Je moet toch wat.
Quinta, zo herkenbaar. Wij hebben ook anderhalve week moeten wachten op de uitslagen. Daar had ik echt moeite mee. Zat te huilen op kantoor (bah). Mijn werkgever en collega's waren lief en begripvol. Ze namen mijn overleggen over en ik heb een paar dagen thuis gewerkt.
Guusje, je hebt zo gelijk. Een vriendin raadde me aan om mijn ouders voor alles te laten gaan nu. Je krijgt maar een kans, je kan het niet overdoen.
Rosie, Hier even praten helpt ook al moet ik zeggen.
Feline, je hebt mail. Mijn vader houdt zich sterk, net als die van jou. Hij is er vast van overtuigd dat er niemand van opknapt als we met zijn allen gaan zitten huilen. Hij zelf nog wel het minst. Dus maken we grappen over de goedbedoelde adviezen die hij krijgt, over de vriendin die denkt dat mijn ouders zielige hulpeloze oudjes zijn (verre van dat) en dat ik ze moet begeleiden op doktersbezoek (kunnen ze prima zonder mij, en zal ik met liefde doen maar alleen op hun verzoek). We nemen nog maar een wijntje en drinken op de goede afloop zo ver (geen uitzaaiingen). Je moet toch wat.
dinsdag 3 maart 2015 om 22:11
Het gaat fysiek goed met haar alleen geestelijk wat minder wat logisch is. Ze heeft lymfeklierkanker. Alleen een variant die niet te genezen is. "Voordeel" van deze variant is dat het heel langzaam (laaggradig) gaat. Ze doen er ook nog niets aan, wat bestraling etc betreft. Dat zou nu meer schade aan omringende organen brengen dan als ze het nu laten zoals het is. Alleen zodra het opeens hooggradig wordt gaan ze pas een behandeling starten. Kan volgende maand zijn, maar ook pas over 10 jaar. Dus altijd in onzekerheid. En elk half jaar onderzoeken.
dinsdag 3 maart 2015 om 22:38
Dank voor je lieve woorden.
Ik vond het 'machteloze' gevoel ook lastig om mee om te gaan; ik wilde zo graag iets doen. In beginsel wilde ik natuurlijk hem beter maken en de pijn en de rottigheid gewoon wegnemen. Of een wonderdokter zoeken. Of desnoods iets heel praktisch zoals een lekkere dikke trui kopen zodat hij het niet koud had. Het was ook ineens lastig om het over koetjes en kalfjes te hebben terwijl de vergankelijkheid van het leven op de stoep staat.
Na een tijdje bleek dat hij het erg fijn vond om gewoon zo nu en dan eens met mij over zijn ziekte te kletsen. Zonder dat het nou een heel zwaar gesprek werd. Dus gewoon zodat hij wat van zich af kon praten over wat ziek zijn met hem deed, zonder dat de persoon aan de andere kant van het gesprek nou vol medelijden terug zit te staren, zich ongemakkelijk voelt, gauw het onderwerp verandert, of uit pure wanhoop een 'diepzinnig laatste goede gesprek' begint. Gewoon eigenlijk lekker kletsen zonder uit de weg te gaan dat het best een hele impact heeft; voor beide. En daarnaast mochten koetjes en kalfjes ook best. Hij was niet ineens een ander persoon geworden met een sterk verdiepte spirituele inslag die alleen nog open stond voor de 'diepe waarheid' van het leven. Hij vond mijn werk niet ineens onbelangrijk of zo.
Daarnaast merkte ik pas veel later dat ook mijn moeder wel wat aandacht had kunnen gebruiken. Zij cijferde zichzelf weg en werd daarnaast ook weggecijferd; het ging tenslotte om hem. Achteraf hoop ik dat een beetje recht getrokken te hebben, maar terugkijkend had ik dat iets eerder in willen zien.
Ik dacht ik deel nog een beetje met je hoe ik bepaalde dingen ervaren heb en hoe ik op die manier toch blij was dat ik iets structureels en concreets heb kunnen doen.
Vind je eigen weg en neem mee waarvan je denkt dat het bij jou hoort.
Liefs
Ik vond het 'machteloze' gevoel ook lastig om mee om te gaan; ik wilde zo graag iets doen. In beginsel wilde ik natuurlijk hem beter maken en de pijn en de rottigheid gewoon wegnemen. Of een wonderdokter zoeken. Of desnoods iets heel praktisch zoals een lekkere dikke trui kopen zodat hij het niet koud had. Het was ook ineens lastig om het over koetjes en kalfjes te hebben terwijl de vergankelijkheid van het leven op de stoep staat.
Na een tijdje bleek dat hij het erg fijn vond om gewoon zo nu en dan eens met mij over zijn ziekte te kletsen. Zonder dat het nou een heel zwaar gesprek werd. Dus gewoon zodat hij wat van zich af kon praten over wat ziek zijn met hem deed, zonder dat de persoon aan de andere kant van het gesprek nou vol medelijden terug zit te staren, zich ongemakkelijk voelt, gauw het onderwerp verandert, of uit pure wanhoop een 'diepzinnig laatste goede gesprek' begint. Gewoon eigenlijk lekker kletsen zonder uit de weg te gaan dat het best een hele impact heeft; voor beide. En daarnaast mochten koetjes en kalfjes ook best. Hij was niet ineens een ander persoon geworden met een sterk verdiepte spirituele inslag die alleen nog open stond voor de 'diepe waarheid' van het leven. Hij vond mijn werk niet ineens onbelangrijk of zo.
Daarnaast merkte ik pas veel later dat ook mijn moeder wel wat aandacht had kunnen gebruiken. Zij cijferde zichzelf weg en werd daarnaast ook weggecijferd; het ging tenslotte om hem. Achteraf hoop ik dat een beetje recht getrokken te hebben, maar terugkijkend had ik dat iets eerder in willen zien.
Ik dacht ik deel nog een beetje met je hoe ik bepaalde dingen ervaren heb en hoe ik op die manier toch blij was dat ik iets structureels en concreets heb kunnen doen.
Vind je eigen weg en neem mee waarvan je denkt dat het bij jou hoort.
Liefs
woensdag 4 maart 2015 om 11:09
Lieve Shifty, ik herken veel van wat je schrijft. Al moet ik zeggen dat mijn vader op dit moment zijn aandacht het liefste richt op andere dingen. Mijn moeder is er meer mee bezig. Ze verzamelt informante en kijkt wat ze kan doen om het leven zo gemakkelijk mogelijk te maken. Gelukkig maar ook helaas is ze medisch uitstekend onderlegd. Ze weet veel te veel, heeft te veel gezien. Best handig maar soms zit het ook in de weg. Ze cijfert zichzelf ook weg maar mijn vader staat dat gelukkig niet toe. Ik vind het fijn om ervaringen van anderen te lezen. Het belemmert mij niet om mijn eigen weg te zoeken, en herkenning vind ik altijd fijn.
Miedo, dat vind ik ook een naar idee, dat mijn vader straks toch ook enigszins verminkt uit de strijd gaat komen. Dat hij die enorme bak ellende door moet, inclusief operatie met maar liefst twee weken opname. Voor een bypass, wat toch een open hart operatie is, staat tegenwoordig ongeveer een week.
Miedo, dat vind ik ook een naar idee, dat mijn vader straks toch ook enigszins verminkt uit de strijd gaat komen. Dat hij die enorme bak ellende door moet, inclusief operatie met maar liefst twee weken opname. Voor een bypass, wat toch een open hart operatie is, staat tegenwoordig ongeveer een week.
woensdag 4 maart 2015 om 11:17
Heel herkenbaar, mijn man en dochter voelen zich op dit moment ook radeloos, machteloos, boos, verdrietig, eenzaam en misschien nog wel meer waar ik geen weet van heb (op dit moment vecht ik zelf tegen borstkanker).
Laat je gevoelens toe, huil als je teveel wordt. Natuurlijk mag je boos zijn, bang zijn enz. Zoek desnoods iemand met wie je erover kan praten.
Ik wens iedereen heel veel sterkte die met deze ziekte te maken heeft.
Laat je gevoelens toe, huil als je teveel wordt. Natuurlijk mag je boos zijn, bang zijn enz. Zoek desnoods iemand met wie je erover kan praten.
Ik wens iedereen heel veel sterkte die met deze ziekte te maken heeft.
Enjoy the little things in life
