Psyche
alle pijlers
in de knoop
donderdag 5 maart 2015 om 20:33
Wat ontzettend rot dat je je al zo lang zo voelt
Slik je medicijnen tegen je depressieve gevoelens? Probeer in ieder geval niet te veel stil te staan bij de negatieve gevoelens, en probeer ze om te zetten naar iets positiefs. Maja, dat klinkt altijd makkelijker gezegd dan gedaan helaas Ik denk dat acceptatie je ook al heel erg kan helpen, dit is wie jij bent, die gevoelens horen bij jou. En op de dagen dat het minder gaat, mag je je ook gewon best rot voelen! En je weet dat er ook altijd weer dagen komen, waar je je wél goed voelt! Maar zolang jij je af blijft vragen hoe en wat en waarom, ligt je focus zo op het negatieve, dat je geen ruimte meer hebt voor het positieve.
Slik je medicijnen tegen je depressieve gevoelens? Probeer in ieder geval niet te veel stil te staan bij de negatieve gevoelens, en probeer ze om te zetten naar iets positiefs. Maja, dat klinkt altijd makkelijker gezegd dan gedaan helaas Ik denk dat acceptatie je ook al heel erg kan helpen, dit is wie jij bent, die gevoelens horen bij jou. En op de dagen dat het minder gaat, mag je je ook gewon best rot voelen! En je weet dat er ook altijd weer dagen komen, waar je je wél goed voelt! Maar zolang jij je af blijft vragen hoe en wat en waarom, ligt je focus zo op het negatieve, dat je geen ruimte meer hebt voor het positieve.
donderdag 5 maart 2015 om 21:01
En je dosis is wel hoog genoeg? Hoe lang slik je nu de Citalopram?
En juist het emotionele overheerst zo makkelijk het rationele Het nadeel van antidepressiva is dat ze er voor kunnen zorgen dat emoties te vlak worden, en je juist weer het gevoel krijgt dat je niks voelt. Ik denk dat het belangrijk is, dat je in ieder geval een goeie hulpverlener hebt met wie je goed contact hebt en waar je echt steun van krijgt.
Probeer eens een paar doelen te stellen, die je graag wilt bereiken. Gewoon kleine doelen, waar je rationeel ook van weet dat je ze kan bereiken. Schrijf ze op, en ga dan zorgen dat je ze bereikt. Een soort bucket list. En hoe meer doelen je van je lijst kan afstrepen, hoe meer je voor je zelf kan beseffen dat je dingen wél kan! En haal daar je zelfvertrouwen uit. En als je dan weer terug valt in het depressieve, pak je lijst en bedenk je; dat heb ik ook gedaan, dus hier kom ik ook weer over heen, en dan maak ik die lijst helemaal af!
En juist het emotionele overheerst zo makkelijk het rationele Het nadeel van antidepressiva is dat ze er voor kunnen zorgen dat emoties te vlak worden, en je juist weer het gevoel krijgt dat je niks voelt. Ik denk dat het belangrijk is, dat je in ieder geval een goeie hulpverlener hebt met wie je goed contact hebt en waar je echt steun van krijgt.
Probeer eens een paar doelen te stellen, die je graag wilt bereiken. Gewoon kleine doelen, waar je rationeel ook van weet dat je ze kan bereiken. Schrijf ze op, en ga dan zorgen dat je ze bereikt. Een soort bucket list. En hoe meer doelen je van je lijst kan afstrepen, hoe meer je voor je zelf kan beseffen dat je dingen wél kan! En haal daar je zelfvertrouwen uit. En als je dan weer terug valt in het depressieve, pak je lijst en bedenk je; dat heb ik ook gedaan, dus hier kom ik ook weer over heen, en dan maak ik die lijst helemaal af!
donderdag 5 maart 2015 om 21:30
Heb je medisch alles al uitgesloten? Schildklier etc?
Anders ga eens naar een alternatieve hulpverlener bv een klassiek homeopaath.
Juist omdat je zegt een goede jeugd te hebben gehad en er in de familie geen psychiatrische ziekten voorkomen , zou ik verder zoeken dan een psychische oorzaak voor de problemen.
En ik vind helemaal niet dat je zeurt hoor..!!
Jarenlange angst en depressies zijn in mijn ogen in ieder geval 1 van de ergste dingen die je kunnen overkomen in het leven.En mensen kunnen altijd zo makkelijk daarover oordelen dat je maar positief moet blijven en dat iedereen wel angsten kent, tja was het maar zo simpel
Anders ga eens naar een alternatieve hulpverlener bv een klassiek homeopaath.
Juist omdat je zegt een goede jeugd te hebben gehad en er in de familie geen psychiatrische ziekten voorkomen , zou ik verder zoeken dan een psychische oorzaak voor de problemen.
En ik vind helemaal niet dat je zeurt hoor..!!
Jarenlange angst en depressies zijn in mijn ogen in ieder geval 1 van de ergste dingen die je kunnen overkomen in het leven.En mensen kunnen altijd zo makkelijk daarover oordelen dat je maar positief moet blijven en dat iedereen wel angsten kent, tja was het maar zo simpel
donderdag 5 maart 2015 om 21:55
quote:PerlaSjogren schreef op 05 maart 2015 @ 20:52:
Als ik mijn bericht teruglees denk ik ook: wat een geklaag en gezeur! Ik schaam me er ergens heel erg voor dat ik zo negatief ben.
Niks om je voor te schamen. Het is gewoon ontzettend vervelend om je steeds zo te voelen en het eigenlijk niet zo goed kunnen plaatsen waarom je nou steeds zo negatief bent.
Misschien heb je hier iets aan, het was voor mij wel een eyeopener... https://judithsblogjes.wo ... kig-zijn-het-pijnlichaam/
Als ik mijn bericht teruglees denk ik ook: wat een geklaag en gezeur! Ik schaam me er ergens heel erg voor dat ik zo negatief ben.
Niks om je voor te schamen. Het is gewoon ontzettend vervelend om je steeds zo te voelen en het eigenlijk niet zo goed kunnen plaatsen waarom je nou steeds zo negatief bent.
Misschien heb je hier iets aan, het was voor mij wel een eyeopener... https://judithsblogjes.wo ... kig-zijn-het-pijnlichaam/
donderdag 5 maart 2015 om 22:05
Fijn dat je je zo goed voelt bij je psychologe, dat is echt heel veel waard! Dan kan zij namelijk ook beter ingrijpen, als je je een keer echt heel erg depressief voelt en het de verkeerde kant op gaat (hopelijk gebeurt dat nooit meer!).
Hoe accepteer je iets...goeie vraag. Ik denk door eerst te begrijpen waarom je bepaalde gevoelens hebt. En het probleem is, dat je dat dus niet weet! Misschien inderdaad zoals Miedo zegt, eens verder kijken waar die gevoelens vandaan komen? In welk opzicht heb je een laag zelfbeeld? Vanwege je uiterlijk of vanwege je innerlijk?
Wat spannend dat je je zus gaat op zoeken! Moet je erg ver? Hmm, gok zo richting Duitsland haha. Maar juist dat soort dingetjes kunnen je zo veel zelfvertrouwen geven. En gewoon stapje voor stapje je leven opbouwen. Niet kijken naar anderen, wat die wel of niet hebben. Niemand is perfect, niemand heeft het perfecte leven, of de perfecte baan, of de perfecte partner, de meeste mensen zullen nooit al hun fouten toegeven aan de buitenwereld. Zo lang jij je best doet voor de dingen die je wilt, en weet dat je je best hebt gedaan, dan is dat goed genoeg.
Ik heb nooit een depressie meegemaakt zoals jij zo intensief, maar kom uit een rumoerige jeugd, een vader met een psychische ziekte, zelf add en impulsief, handel vaak uit emotie (en als ik vervolgens na denk over m'n handelen denk ik 'oeps' haha) en heb ook nog steeds moeite om 'mijn plekje' in het leven te vinden Alleen sta ik niet meer te veel stil bij de dingen uit het verleden, de dingen die ik toch niet meer kan veranderen. Ja, sommige dingen zijn jammer, heb ik spijt van, maar met die gevoelens kom je niet verder. Ik leef nú, en nu gaat het goed...en morgen, dat zien we morgen wel weer
Hoe accepteer je iets...goeie vraag. Ik denk door eerst te begrijpen waarom je bepaalde gevoelens hebt. En het probleem is, dat je dat dus niet weet! Misschien inderdaad zoals Miedo zegt, eens verder kijken waar die gevoelens vandaan komen? In welk opzicht heb je een laag zelfbeeld? Vanwege je uiterlijk of vanwege je innerlijk?
Wat spannend dat je je zus gaat op zoeken! Moet je erg ver? Hmm, gok zo richting Duitsland haha. Maar juist dat soort dingetjes kunnen je zo veel zelfvertrouwen geven. En gewoon stapje voor stapje je leven opbouwen. Niet kijken naar anderen, wat die wel of niet hebben. Niemand is perfect, niemand heeft het perfecte leven, of de perfecte baan, of de perfecte partner, de meeste mensen zullen nooit al hun fouten toegeven aan de buitenwereld. Zo lang jij je best doet voor de dingen die je wilt, en weet dat je je best hebt gedaan, dan is dat goed genoeg.
Ik heb nooit een depressie meegemaakt zoals jij zo intensief, maar kom uit een rumoerige jeugd, een vader met een psychische ziekte, zelf add en impulsief, handel vaak uit emotie (en als ik vervolgens na denk over m'n handelen denk ik 'oeps' haha) en heb ook nog steeds moeite om 'mijn plekje' in het leven te vinden Alleen sta ik niet meer te veel stil bij de dingen uit het verleden, de dingen die ik toch niet meer kan veranderen. Ja, sommige dingen zijn jammer, heb ik spijt van, maar met die gevoelens kom je niet verder. Ik leef nú, en nu gaat het goed...en morgen, dat zien we morgen wel weer
donderdag 5 maart 2015 om 23:28
Oh, niet helemaal Duitsland dus haha nog wel een stukje verder!
Faalangst is wat dat betreft heel frustrerend, en kom je ook niet zo makkelijk vanaf. En dan kan je wel al die clichés afgaan van, van je fouten leer je, iedereen maakt fouten dat hoort erbij, een foutje is menselijk...maar als je faalangst hebt, is het nog een bevestiging van 'zie je nou wel, ik kan het allemaal niet en ik verpest alles'. Daar heb ik helaas ook heel erg last, en de oplossing er voor heb ik nog steeds niet
Het moeilijke bij werk waarin je voor andere mensen zorgt, is enerzijds geeft het absoluut veel voldoening, maar het is ook heel lastig om niet te veel bij cliënten betrokken te raken. Zou je niet iets van vrijwilligerswerk kunnen doen? Dat je iets voor andere kan betekenen, het je zelf een goed gevoel geeft, en op die manier ook wat meer zelfvertrouwen op te bouwen?
Wat ik doe om mijn leven zin te geven pfoeh...ik ben pas geleden moeder geworden, maar om je nou te adviseren 'neem een kind' Ik vind het fijn om voor mensen klaar te staan en te helpen, en te weten dat ik iets voor een ander betekend kan hebben. Ik verplicht mezelf niet meer tot dingen, alleen maar om andere te plezieren, als ik er niet achter sta. Ik hoef geen carrière in een of andere hoge functie, mijn doel is om m'n zoontje een fijne jeugd te geven. Dat als hij later terug kijkt, hij denkt, goh ik had het best fijn thuis!
Faalangst is wat dat betreft heel frustrerend, en kom je ook niet zo makkelijk vanaf. En dan kan je wel al die clichés afgaan van, van je fouten leer je, iedereen maakt fouten dat hoort erbij, een foutje is menselijk...maar als je faalangst hebt, is het nog een bevestiging van 'zie je nou wel, ik kan het allemaal niet en ik verpest alles'. Daar heb ik helaas ook heel erg last, en de oplossing er voor heb ik nog steeds niet
Het moeilijke bij werk waarin je voor andere mensen zorgt, is enerzijds geeft het absoluut veel voldoening, maar het is ook heel lastig om niet te veel bij cliënten betrokken te raken. Zou je niet iets van vrijwilligerswerk kunnen doen? Dat je iets voor andere kan betekenen, het je zelf een goed gevoel geeft, en op die manier ook wat meer zelfvertrouwen op te bouwen?
Wat ik doe om mijn leven zin te geven pfoeh...ik ben pas geleden moeder geworden, maar om je nou te adviseren 'neem een kind' Ik vind het fijn om voor mensen klaar te staan en te helpen, en te weten dat ik iets voor een ander betekend kan hebben. Ik verplicht mezelf niet meer tot dingen, alleen maar om andere te plezieren, als ik er niet achter sta. Ik hoef geen carrière in een of andere hoge functie, mijn doel is om m'n zoontje een fijne jeugd te geven. Dat als hij later terug kijkt, hij denkt, goh ik had het best fijn thuis!
zaterdag 7 maart 2015 om 12:26
Wat naar dat je je al zo lang zo voelt! Ik herken heel veel in je verhaal. Dat eeuwige terugkerende sombere gevoel, de gevoelens van minderwaardigheid, geen raad weten met de toekomst etc.
Ik ben sinds een tijdje hiervoor in therapie. Ik volg nu schematherapie. Ik vind het onwijs pittig omdat het echt de vinger op de zere plekken weet te leggen en ik ontzettend wordt geconfronteerd met mezelf en mijn gevoel. Ik leer waar m´n gevoel vandaan komt en in hoeveel aspecten van het leven dit voelbaar is.
Ik wil er hier verder niet teveel over uitweiden maar als je meer wilt weten mag je me een privebericht sturen.
Sterkte en een dikke knuffel!
Ik ben sinds een tijdje hiervoor in therapie. Ik volg nu schematherapie. Ik vind het onwijs pittig omdat het echt de vinger op de zere plekken weet te leggen en ik ontzettend wordt geconfronteerd met mezelf en mijn gevoel. Ik leer waar m´n gevoel vandaan komt en in hoeveel aspecten van het leven dit voelbaar is.
Ik wil er hier verder niet teveel over uitweiden maar als je meer wilt weten mag je me een privebericht sturen.
Sterkte en een dikke knuffel!
