Psyche
alle pijlers
Doe ik normaal?
maandag 16 maart 2015 om 23:56
Ik ben op zoek naar een realitycheck.
Ik heb altijd moeite met gedumpt worden. Iedereen natuurlijk maar ik blijf er zolang in hangen. Op zo'n man zijn facebook kijken (meerdere keren per dag) is iets wat ik dan doe. Op den duur wordt het macht der gewoonte. Ik kan daar echt maanden in blijven hangen. Is dit normaal of stalkerig? Ik zelf zou zeggen, een paar weken is niet raar, een paar maanden wel. Ik ben echter benieuwd, want misschien doen de meeste mensen dit nooit.
Ik heb altijd moeite met gedumpt worden. Iedereen natuurlijk maar ik blijf er zolang in hangen. Op zo'n man zijn facebook kijken (meerdere keren per dag) is iets wat ik dan doe. Op den duur wordt het macht der gewoonte. Ik kan daar echt maanden in blijven hangen. Is dit normaal of stalkerig? Ik zelf zou zeggen, een paar weken is niet raar, een paar maanden wel. Ik ben echter benieuwd, want misschien doen de meeste mensen dit nooit.
maandag 16 maart 2015 om 23:58
Tsja..... het komt op mij wel obsessief over maar geen idee of het wel of niet normaal zou zijn. Waarom gooi je die mannen niet gewoon van Facebook af? Kan je ook niet meer kijken.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
dinsdag 17 maart 2015 om 00:11
Ja, ik had die laatste man met wie ik heb gedate idd meteen van facebook moeten verwijderen. Ik ben af en toe wat eenzaam. Ik hoopte daarom eerlijk nog heel lang dat het op een vriendschap uit zou lopen. Is dat onmogelijk? (ik heb zelf wat weinig ervaring in het daten.)
Dat het obsessief klinkt ben ik overigens met Enn eens. Ik probeer ook van dergelijke trekjes af te komen (dat gebeurt overigens via een psyocholoog).
Als je me vraagt wat het met oplevert zou ik het eigenlijk willen vergelijken met een verslaving. In werkelijkheid levert het niets op maar op dat moment verzacht het de pijn een beetje.
Dat het obsessief klinkt ben ik overigens met Enn eens. Ik probeer ook van dergelijke trekjes af te komen (dat gebeurt overigens via een psyocholoog).
Als je me vraagt wat het met oplevert zou ik het eigenlijk willen vergelijken met een verslaving. In werkelijkheid levert het niets op maar op dat moment verzacht het de pijn een beetje.
dinsdag 17 maart 2015 om 00:13
Tja, wat is normaal. Daar kunnen we lang over praten, haha. En dan weet je het nog niet omdat iedereen iets anders normaal vindt.
Ik denk dat ik snel klaar zou zijn met iemand die me dumpte. Ik ben alleen nog nooit gedumpt. Even graven hoor...mm van 1 vriendje kan ik me niet herinneren hoe het uitging. Maar ik was er nooit lang mee bezig als het uitging omdat me duidelijk was waarom het uit was gegaan.
Is dat het misschien, dat je niet snapt waarom je werd gedumpt? Zou kunnen.
Iig vind ik dat het aan te raden is niet te lang te blijven hangen in iets negatiefs. Dat kan energie kosten die je ook aan iets positiefs kan besteden. Meestal is dat wijzer.
Ik denk dat ik snel klaar zou zijn met iemand die me dumpte. Ik ben alleen nog nooit gedumpt. Even graven hoor...mm van 1 vriendje kan ik me niet herinneren hoe het uitging. Maar ik was er nooit lang mee bezig als het uitging omdat me duidelijk was waarom het uit was gegaan.
Is dat het misschien, dat je niet snapt waarom je werd gedumpt? Zou kunnen.
Iig vind ik dat het aan te raden is niet te lang te blijven hangen in iets negatiefs. Dat kan energie kosten die je ook aan iets positiefs kan besteden. Meestal is dat wijzer.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 17 maart 2015 om 00:22
O ja, wat ik dan zie: Ik zie dan wat ik leuk aan hem vond, iemand die van het leven geniet, dingen onderneemt. In zekere zin inspireerde hij me om meer tijd te besteden aan dingen die ik leuk vind (in plaats van alleen maar aan werk denken). Als ik naar zijn foto's kijk, naar alle leuke dingen die hij onderneemt dan bewonder ik dat heel erg.
Ik zou graag meer willen doen zoals gladoortje beschrijft. Dit is echter nog een lange reis voor mij want van nature blijf ik in het negatieve te lang hangen. Doet iedereen dit zo makkelijk als gladoortje beschrijft?
Ik zou graag meer willen doen zoals gladoortje beschrijft. Dit is echter nog een lange reis voor mij want van nature blijf ik in het negatieve te lang hangen. Doet iedereen dit zo makkelijk als gladoortje beschrijft?
dinsdag 17 maart 2015 om 00:33
dinsdag 17 maart 2015 om 00:44
Ik ben echt al meerdere keren keihard gedumpt. Kennelijk gaat er alvoor dat ik gedumpt wordt iets heel fout. Dat is ook mijn insteek als ik weer verliefd ben, dat ik toch weer binnenkort gedumpt ga worden. Ik dacht dat dat ook een vrij normaal gevoel was voor vrouwen (verlatingsangst) maar misschien toch niet?
dinsdag 17 maart 2015 om 02:52
Ik denk dat je eerst die leegte die je vanbinnen voelt zelf moet oplossen. Dat jij aan de slag gaat met jezelf en de dingen gaat doen die jij je tijd waard vindt. Dat wist je zelf ook al een beetje Als je op facebook de hele tijd naar volmaakte levens gaat kijken dan wordt je vanzelf wel een beetje depressief. Zoiets las ik laatst ook nog eens hahaha. Dus minder facebook en meer in the real world verkeren.
De vastheid die je zoekt is even groot als de veranderlijkheid waar jij naar verlangt
dinsdag 17 maart 2015 om 03:23
Ik ben misschien een minder goed voorbeeld want ik heb niet veel ervaring met liefdesverdriet. Ik ben al een tijdje van de markt af, hahaha. Maar ik had bv een zak van een baas, toen heb ik een andere baan gezocht. Ik was mijn werk zat en toen ben ik een opleiding gaan doen om ander werk te kunnen gaan doen.
En ik heb afscheid genomen van mensen die me een rotgevoel gaven over mezelf. Dat was familie en dat deed wel langer pijn. Maar ik weet ook dat ik er alleen maar ongelukkig van werd als ik met ze om zou blijven gaan en dat geeft me wel rust.
Maar is het eigenlijk niet zo dat je vooral blijft kijken naar die pagina's vanwege de leegte die je zelf voelt ipv dat je die man nou zo geweldig vindt? Wat zou je leuk vinden om te doen en wat houdt je daarin tegen? Want je lijkt me een beetje jaloers op zijn actieve leven, als ik dat mag zeggen. Jij kunt dat ook he. Waar een wil is, is een weg.
En ik heb afscheid genomen van mensen die me een rotgevoel gaven over mezelf. Dat was familie en dat deed wel langer pijn. Maar ik weet ook dat ik er alleen maar ongelukkig van werd als ik met ze om zou blijven gaan en dat geeft me wel rust.
Maar is het eigenlijk niet zo dat je vooral blijft kijken naar die pagina's vanwege de leegte die je zelf voelt ipv dat je die man nou zo geweldig vindt? Wat zou je leuk vinden om te doen en wat houdt je daarin tegen? Want je lijkt me een beetje jaloers op zijn actieve leven, als ik dat mag zeggen. Jij kunt dat ook he. Waar een wil is, is een weg.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 17 maart 2015 om 08:31
Hoi, in het begin keek ik omdat ik het er moeilijk mee had. Nu is het wellicht inderdaad gewoon leegte vullen. Als ik de antwoorden zo lees ben ik blij dat ik al hulp zoek. Voor het tijdperk facebook had ik ook een keer een korte relatie. Toen dat uitging ben ik nog heel lang elke dag aan hem blijven denken ondanks dat dit soort dingen als facebook er niet waren. Alle vriendjes daarna ben ik eigenlijk vanwege dit gedrag te lang bij blijven plakken (knipperlicht relaties ontstonden als gevolg). Dankjulliewel voor alle reacties. Ik moet misschien ook als conclusie trekken dat ik inderdaad meer leuke dingen moet ondernemen. Door therapie weet ik nu dat ik in een stress-gerelateerde tunnelvisie terecht ben gekomen en daarom is het soms wat moeilijk te zien hoe je die leuke dingen zou moeten inbouwen in je leven.
dinsdag 17 maart 2015 om 08:32
Normaal of niet, ik had dat vroeger ook wel, zeg van 14 tot 19 jaar. Een heel geduldig en lief vriendje heeft me daar toen soort van van ´genezen´. En het volwassen worden an sich. Ik heb wel eens om een ´relatie´ van twee weken, een jaar liefdesverdriet gehad
En er was nog geeneens facebook!
Ik hoop dat jij ook eens een vriendje krijgt die je leert te durven vertrouwen in de liefde. Maar in de tussentijd kan je best wat doen om je autonomie te sterken: investeer in vriendschappen, neem een nieuw kapsel, ga op kickboxen. Zoen met een leuke jongen in de disco (eentje, niet 10 haha, dan krijg je weer ander soort abnormaal gedrag).
En er was nog geeneens facebook!
Ik hoop dat jij ook eens een vriendje krijgt die je leert te durven vertrouwen in de liefde. Maar in de tussentijd kan je best wat doen om je autonomie te sterken: investeer in vriendschappen, neem een nieuw kapsel, ga op kickboxen. Zoen met een leuke jongen in de disco (eentje, niet 10 haha, dan krijg je weer ander soort abnormaal gedrag).
dinsdag 17 maart 2015 om 12:04
Ik zal heus wel obsessies hebben maar van pijn houd ik niet dus ik zal alles doen om hem te vergeten. Ik bedoel dit concrete geval van gedumpt worden wat me overigens nooit gebeurd is. Wel dat iemand niet genoeg om me bleek te geven en dat ik te lang in het stadium van ongeloof bleef hangen. Voordat ik het uitmaakte.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 17 maart 2015 om 12:34
dinsdag 17 maart 2015 om 12:50
Zoals enkelen ook benoemen - waarschijnlijk zit er een leegte in jou die opgevuld mag worden Als dat waar is betekent dat je compleet/grotendeels afhankelijk hebt gemaakt van het hebben van een een ander - in dit geval een partner, en dat is natuurlijk niet goed en zonde voor jezelf. Haal je eigenwaarden uit jezelf, daarna is er ook en (een goede) plaats voor een ander 
Hoe? Daar zal ik hulp voor zoeken, maar de antwoorden liggen in jezelf (Ben ik van overtuigd)
Sterkte!
Hoe? Daar zal ik hulp voor zoeken, maar de antwoorden liggen in jezelf (Ben ik van overtuigd)Sterkte!
Met liefde kan je meer bereiken
dinsdag 17 maart 2015 om 12:51
quote:O ja, wat ik dan zie: Ik zie dan wat ik leuk aan hem vond, iemand die van het leven geniet, dingen onderneemt. In zekere zin inspireerde hij me om meer tijd te besteden aan dingen die ik leuk vind (in plaats van alleen maar aan werk denken). Als ik naar zijn foto's kijk, naar alle leuke dingen die hij onderneemt dan bewonder ik dat heel erg.
Voor wat het waard is: ik herken dit niet erg omdat ik me wil afzetten tegen degene die me afwees. Ik zou hem dus, zeker in het losmaakstadium, kleiner willen maken, net zo klein als ik nodig heb om me los te maken. Net zoals een puber zich van zijn ouders losmaakt. Daar deugt dan ook niks van.
Als ik los ben en een eindje verderop dan dringt het tot me door waarom hij zonder me verder wil en dat kan dan van alles zijn. En daar leer je van, dus no hard feelings.
Voor wat het waard is: ik herken dit niet erg omdat ik me wil afzetten tegen degene die me afwees. Ik zou hem dus, zeker in het losmaakstadium, kleiner willen maken, net zo klein als ik nodig heb om me los te maken. Net zoals een puber zich van zijn ouders losmaakt. Daar deugt dan ook niks van.
Als ik los ben en een eindje verderop dan dringt het tot me door waarom hij zonder me verder wil en dat kan dan van alles zijn. En daar leer je van, dus no hard feelings.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
dinsdag 17 maart 2015 om 13:00
quote:In zekere zin inspireerde hij me om meer tijd te besteden aan dingen die ik leuk vind (in plaats van alleen maar aan werk denken).
Dat moet je toch gewoon doen en er niet over piekeren of iemand erom bewonderen! Wat heb je meer dan je leven, je gezondheid, je zintuigen. Zodra die verzaken heb je niets meer en dan ben je ook niemand meer!
Ik weet niet of je daarvoor een psych nodig hebt, misschien als je een dwangmatige plichtsfanaticus bent wel. Geen idee.
Dat moet je toch gewoon doen en er niet over piekeren of iemand erom bewonderen! Wat heb je meer dan je leven, je gezondheid, je zintuigen. Zodra die verzaken heb je niets meer en dan ben je ook niemand meer!
Ik weet niet of je daarvoor een psych nodig hebt, misschien als je een dwangmatige plichtsfanaticus bent wel. Geen idee.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
