Behandeling GGNet

Das wel heel kort samengevat...

Ja... En nu...

Wat wil je hiermee zeggen dan?

Ja, ik herken dit. Je bent dus in ieder geval niet de enige! Ik vind het zelf heel erg frustrerend om geen interesse te hebben in dingen en dat de kleinste activiteiten me al teveel moeite zijn. Ik schaam me ook voor die gedachtes (Mind over matter toch? Gewoon doen en niet zeuren, waar denk je dat je probleem dan vandaan komt? enz. enz.) en dat frustreert met dan nog meer. Belangrijk voor mij is toch dingen doen, al die dingen waar ik helemaal geen zin in heb of energie voor heb, toch doen. En klein beginnen, dus niet gelijk 'ik moet dit project afronden.' Of 'Ik moet een kunstwerk maken' Of 'Ik moet 10km hardlopen' maar meer in de trant van 'ik sta op, ik kleed mij aan, ik ontbijt, ik draai een wasje.' Nouja, het is ook maar net wat moeilijk is voor jou, sommige mensen zijn depressief en komen niet uit bed, anderen zijn depressief en komen wel uit bed, draaien wasjes, maar komen dan niet verder. Bedenk welke kleine activiteiten of klusjes de volgende stap voor jou zijn. Als je niet meer sociale afspraken hebt omdat je geen zin hebt is dat misschien een stap, 1 keer in de week met iemand afspreken. Of als je nooit meer iets leuks met je vriend doet omdat je de energie niet kunt opbrengen begin je daar eens mee 1 keer. Maar juist de dingen waar je weerstand tegen voelt proberen toch te doen. Je depressie houdt je passief en de passiviteit werkt versterkend. Passief = passiever = passiefst. En dan nog een laatste tip wat dit betreft: wees ook blij met de kleine stappen die je maakt. Je gaat niet van niks doen naar superblij en enthousiast en druk in 1 dag. Ook niet van weinig doen naar de 'normale dagelijkse taken' in 1 dag. Dat alle andere 'normale mensen' werken en wasjes draaien en boodschappen doen en koken en sporten en sociale afspraken allemaal rondkrijgen en jij maar 1 wasje hebt gedraaid en gekookt hebt kan voor jou al een goede stap zijn, wees daar dan ook tevreden mee en kijk de volgende dag verder. Een dagje achteruit, geeft niet, morgen gewoon weer verder. Je kan het je nu misschien niet voorstellen, maar na verloop van tijd zal je energie toenemen en zul je meer stappen maken, maar dat duurt allemaal even.



Wat betreft therapie, mijn persoonlijke ervaringen zijn dat therapie op zich niet zalig makend is. Je moet echt, écht zelf actief blijven, JIJ moet de kar trekken, JIJ moet investeren in de therapie. Niet afwachten welke inzichten de therapeut je gaat geven en de veranderingen die dit gaat brengen. Herstellen is echt heel hard werken en heel hard werken is waarschijnlijk het laatste waar je nu energie voor hebt, maar het is niet de therapeut die je beter gaat maken of de medicatie. Therapie betekent vaak dingen doen waar je geen zin in hebt, waar je je niet comfortabel bij voel, maar juist deze dingen zullen voor verandering zorgen.



Dit gezegd hebbende, niet elke therapie of elke therapeut past bij jou. Blijf bij je therapeut aangeven wat je denkt nodig te hebben, hoe je dingen ervaart, wanneer dingen je niet lekker zitten of je ontevreden bent, als je het ergens niet mee eens bent. Dit is de enige manier dat de therapeut echt goed op jou kan afstemmen en botsingen of werkrelaties die toch niet werken komen hiermee beter aan het licht dan wanneer je langs elkaar heen blijft praten/werken.



Wat ik wil zeggen: blijf open in je therapie en eerlijk, daar heb je zelf het meest aan. Wees bereid dingen te doen die je moeilijk vindt of waar je geen zin in hebt, juist door je eigen gedrag/gedachten te veranderen kan je veranderingen in je gevoel verwachten. Geef het minstens 3 maanden de tijd. Ik schrijf dat het hard werken is, maar verwacht niet dat je evenredig resultaat zult zien of voelen, vaak moet je een hele tijd hard werken zonder resultaat te ervaren. Verandering heeft echt tijd nodig, gun jezelf die tijd ook. Beetje dubbel dus, hard werken, maar niet té hard voor jezelf zijn. Doe gewoon je best en blijf zo open en eerlijk mogelijk. Geef het de tijd, maar blijf niet eeuwig aanmodderen als je het gevoel hebt dat iets niet werkt. Maak dit bespreekbaar met je therapeut, maar als het blijft, durf ook naar een andere therapeut te gaan.



Succes en sterkte

Stop met nadenken en opschrijven (al helemaal als je ADD hebt, nadenken kan dan leiden tot niks uit je handen krijgen, uitgeput raken van het nadenken en geen lijn meer kunnen zien) en ga doen. Hoe meer je gaat nadenken hoe groter en ingewikkelder je problemen worden. Dat 'alles op een rijtje proberen te krijgen' is juist niet wat je nodig hebt met een depressie, kader die gedachtes. Herstellen van depressie vind ik juist verstand op 0 en doen, daarnaast binnen hanteerbare kaders kun je werken aan de onderliggende problematiek en oorzaken van je depressie, maar voor het dagelijkse leven wanneer je nergens zin in hebt, nergens interesse voor kan kweken: verstand op 0 en doen. Blijven malen gaat je daarin niet helpen. Kader dus het nadenken en opschrijven, als je ADD hebt kan een (klein!) lijstje natuurlijk wel handig zijn. Misschien kun je een lijstje maken met 3-5 dingen die je die dag wil doen. Die kan je in de loop van de dag afvinken en wat je de rest van de dag doet maakt dan niet uit. Naarmate je meer kan komen er meer dingen op het lijstje. Vervolgens is het echt een kwestie van doorzettingsvermogen en wilskracht om de moeilijke stappen te maken (toch iets doen als je geen zin hebt).



Het is wel heel vervelend dat je omgeving je lui noemt, zeggen ze dat ook expliciet of is dat hoe jij het interpreteert, vind je jezelf lui? Als het even kan zou ik dit soort dingen niet meer met die mensen bespreken (als ze dat daadwerkelijk zo zeggen). Blijkbaar hebben ze geen verstand van depressie en weten ze hun feedback niet constructief te verwoorden. Jij wordt er in ieder geval niet energieker van, dus weg ermee. Het is belangrijk om verantwoordelijk te blijven voor je eigen welzijn, maar meestal werkt jezelf als 'lui' bestempelen niet.



Als het zo erg is dat je niet eens van de bank op kan staan om naar de WC te gaan heb je wel een heel serieus probleem, maar dan lijkt me dat je opgenomen zou zijn en zou 1x in de week een gesprek zeker onvoldoende zijn.

Hoi Nvschelt,



ook een burnouter sinds september, welkom in het schuitje! Ik loop ook bij een een psychotherapeut, slik medicatie (venlafaxine), ben hiernaast bij een haptonoom en dietiste geweest. Een burnout is echt superheftig, wat hulp daarbij is een hele goede zet! Wat ontzettend naar voor je dat je omgeving je voor lui uitmaakt- als burnouters iets niet zijn is het wel lui, anders hadden we ons helemaal niet in deze situatie gewerkt. Juist maar door blijven gaan en je grenzen doorlopend niet respecteren zorgt ervoor dat je lichaam ingrijpt en je wel rust moet nemen- en inderdaad kan een tripje naar de wc dan soms al voelen als de himalaya.



Heb je dit topic al gelezen? Veel ervaringen en tips, heb je misschien wel wat aan!

Jong en burnout



Een boek wat me in het begin goed hielp om de do's en don'ts van burnout te begrijpen is 'Uit je burnout' van Carien Karstens.

Knoop goed in je oren dat het echt goed komt! Ik heb ook echt heeel diep gezeten. Het duurt gewoon even. Zoek op waar je je fijn bij voelt en van ontspant en wees blij met de kleine stapjes die je maakt in je herstel! Sterkte!!

Wat naar dat je ouders zo kritisch zijn Nvschelt. Ik herken de neiging wel om dit als 'lui' te zien, vaak begrijp ik het ook niet en het punt is wel dat de enige manier om beter te worden is om dingen te gaan doen, in actie te komen. Zoals ik eerder al schreef, passiviteit leidt tot nog meer passiviteit en de drempel om iets te ondernemen wordt steeds hoger, de stap lijkt steeds ingewikkelder, hoe meer je niks doet en er alleen over nadenkt des te moeilijker het lijkt. Het enige antwoord is dan stoppen met nadenken en gaan doen. In therapie kan je werken aan de achterliggende problematiek, maar in de dagelijkse praktijk is het zo belangrijk om een beetje actief te blijven. Woon je nog bij je ouders thuis? Doe je iets van sport/beweging?

quote:Nvschelt schreef op 25 maart 2015 @ 23:00:

Afgelopen september ben ik snachts naar het ziekenhuis gereden met hartkloppingen en extreem trillen. Niks ernstigs maar heb er 3 weken goed last van gehad inclusief koorts. Is dit mijn "burn out" geweest? Mijn arts zegt dat er niks is. Maar heb me sindsdien lichamelijk niet goed gevoeld..



Hmm ik ben geen arts natuurlijk maar zou wel kunnen. Ik ken een meisje die de eerste 2 maanden van haar burnout, koorts heeft gehad. Of je hoort wel eens dat een kleine infectie de druppel is die de emmer doet overlopen, waardoor mensen over het randje kukelen een burnout in. Dat hartkloppingen en trillen herken ik wel, dat had ik ook, bij mij was het van de spanning, dus dat past wel bij een burnout idd.



Wat blijekip zegt, het is wel belangrijk om iets te bewegen, al zijn het maar korte wandelingetjes. Zelf heb ik een oppashondje genomen en dat heeft me heel veel goed gedaan. Of in het begin, liep ik 15 minuten naar een hertenkamp, wortels voeren. En dan had ik in dat kwartiertje nog 2x uitgerust op een bankje. Maar ik was wel buiten geweest.

Ik herken het wel, dat je niet weet wat je leuk vind. Ik heb dat ook een tijd gehad, en soms nog wel, maar 7 jaar is wel erg lang, wat vervelend! Hopelijk zal de therapie en evt. medicatie de boel wat lichter maken voor je!

Wacht even, het gaat helemaal niet goed met je, je werkuren waren teruggezet naar 12 omdat je het niet aankon en nu gaan ze weer naar 36? Dit lijkt me iets om goed te overleggen met je behandelaar. Is het voor jou goed om nu 36 uur te gaan werken? Waar voel je je beroerd bij?



Je beweegt nu dus niet structureel. Het zou goed zijn om meer te bewegen, (bijna) elke dag een beetje. Al begin je klein met elke dag een blokje om of elke dag een kwartiertje lopen, elke dag een half uur, net wat je aan kan. Hardlopen regelmatiger als dat kan. Lichamelijke beweging is echt heel belangrijk voor je psychische gezondheid. Je zal er geen zin in hebben, maar dat geldt voor alles nu, de enige manier om vooruitgang te gaan boeken is om te gaan doen en een stukje beweging elke dag kan daar veel in helpen.



Sterkte, het is niet makkelijk maar geloof me, actief worden, kleine dingen gaan ondernemen is zó belangrijk. Kom je nog een beetje onder de mensen behalve op je werk? Hoe gaat het tussen jou en je vriend?

Print je laatste post uit en neem het mee naar je therapeut.



Verandering heeft zeker tijd nodig en je bent slechts een paar weken in behandeling. Daarnaast wordt problematiek vaak erger voordat het beter wordt, juist omdat je ermee aan de slag gaat. Het is best normaal als je start met therapie om je een tijdje nog slechter te gaan voelen. Maar jij bent de enige die voor jezelf kan bepalen of je bij de juiste therapeut zit of niet.

Wat naar Nvschelt. Goed dat je je therapeut hebt gebeld en dat je gelijk terecht kon. Sterkte!