Psyche
alle pijlers
Huilbuien
vrijdag 10 april 2015 om 21:16
Daar heb ik de laastste tijd last van.
Zo uit het niets, net ook weer, lig ik op de bank en langzaam beginnen de tranen te rollen over m'n wangen. Gisteravond waren m'n ouders hier en nadat ze weg waren barsten ik ook in huilen uit. Begin deze week had ik het ook al een keertje, ik voelde de tranen prikken achter m'n ogen en toen ik eenmaal op de galerij was en bijna binnen was, kon ik me laten gaan.
Nu lig ik maar in bed want heb ook hoofdpijn gekregen nu maar vraag me echt af waar het vandaan komt?! Ik zou het niet weten. Ik zeg ook maar niets tegen m'n vriend, straks denkt ie nog dat ik labiel ben
Ben niet zwanger en ook niet depri.
Maar herkent iemand dit? Moet toch ergens vandaan komen zou je denken, of hoeft dat niet altijd? Ik ben normaal gesproken helemaal niet zo'n jankebal. Als ik al huil dan is er echt een reden voor.
Zo uit het niets, net ook weer, lig ik op de bank en langzaam beginnen de tranen te rollen over m'n wangen. Gisteravond waren m'n ouders hier en nadat ze weg waren barsten ik ook in huilen uit. Begin deze week had ik het ook al een keertje, ik voelde de tranen prikken achter m'n ogen en toen ik eenmaal op de galerij was en bijna binnen was, kon ik me laten gaan.
Nu lig ik maar in bed want heb ook hoofdpijn gekregen nu maar vraag me echt af waar het vandaan komt?! Ik zou het niet weten. Ik zeg ook maar niets tegen m'n vriend, straks denkt ie nog dat ik labiel ben
Ben niet zwanger en ook niet depri.
Maar herkent iemand dit? Moet toch ergens vandaan komen zou je denken, of hoeft dat niet altijd? Ik ben normaal gesproken helemaal niet zo'n jankebal. Als ik al huil dan is er echt een reden voor.
.
zaterdag 11 april 2015 om 10:25
quote:gevondenvoorwerp schreef op 10 april 2015 @ 22:32:
De zin die je schreef over dat je niet wil dat je vriend denkt dat je labiel bent. Die geeft mij het gevoel dat je bij hem niet helemaal jezelf kan zijn. En dagelijks niet helemaal jezelf kunnen zijn lijkt mij voor veel spanning in je lijf zorgen. Ik zou me kunnen voorstellen dat dat een oorzaak zou kunnen zijn.
Ookal ben je al een tijd lang gewend aan het op deze manier met hem leven.
Klopt het wat ik zeg? Of zit ik er helemaal naast? Ik haal het ook maar uit een zin natuurlijk.
Weet ik eigenlijk niet. Nee, volgens mij ben ik wel helemaal mezelf bij hem maar zodra je samenwoont leer je natuurlijk iemand nog veel beter kennen, nu zie je elkaar misschien om de dag en is het altijd leuk en nooit gezeur. Zodra je samenwoont maak je waarschijnlijk ook de minder leuke dingen mee van de ander. Ik bedoel eigenlijk dat ik niet hysterisch wil overkomen bij mn vriend, dat hij misschien denkt ohh wil je niet samenwonen?! Omdat ik er misschien om jank ofzo .
De zin die je schreef over dat je niet wil dat je vriend denkt dat je labiel bent. Die geeft mij het gevoel dat je bij hem niet helemaal jezelf kan zijn. En dagelijks niet helemaal jezelf kunnen zijn lijkt mij voor veel spanning in je lijf zorgen. Ik zou me kunnen voorstellen dat dat een oorzaak zou kunnen zijn.
Ookal ben je al een tijd lang gewend aan het op deze manier met hem leven.
Klopt het wat ik zeg? Of zit ik er helemaal naast? Ik haal het ook maar uit een zin natuurlijk.
Weet ik eigenlijk niet. Nee, volgens mij ben ik wel helemaal mezelf bij hem maar zodra je samenwoont leer je natuurlijk iemand nog veel beter kennen, nu zie je elkaar misschien om de dag en is het altijd leuk en nooit gezeur. Zodra je samenwoont maak je waarschijnlijk ook de minder leuke dingen mee van de ander. Ik bedoel eigenlijk dat ik niet hysterisch wil overkomen bij mn vriend, dat hij misschien denkt ohh wil je niet samenwonen?! Omdat ik er misschien om jank ofzo .
.
zaterdag 11 april 2015 om 10:26
quote:Sensy12 schreef op 11 april 2015 @ 08:25:
Eerste wat in mij opkomt, is dat je misschien afscheid neemt van je oude leven. Je gaat samenwonen toch? Soms is een nieuw hoofdstuk beginnen eng en onbewust neem je afscheid van het oude hoofdstuk en gaat dat gepaard met tranen. Rouwen om verlies wat straks verandert in een winst. Zoiets?Ja, dat zou ook kunnen. Ik ging voor het eerst samenwonen toen ik 18 was en ging weer alleen wonen toen ik 22 was, zoiets. Ik heb daarna eigenlijk nooit meer echt een 'serieuze' relatie gehad. Ben gewend aan alleen zijn en alleen wonen.
Eerste wat in mij opkomt, is dat je misschien afscheid neemt van je oude leven. Je gaat samenwonen toch? Soms is een nieuw hoofdstuk beginnen eng en onbewust neem je afscheid van het oude hoofdstuk en gaat dat gepaard met tranen. Rouwen om verlies wat straks verandert in een winst. Zoiets?Ja, dat zou ook kunnen. Ik ging voor het eerst samenwonen toen ik 18 was en ging weer alleen wonen toen ik 22 was, zoiets. Ik heb daarna eigenlijk nooit meer echt een 'serieuze' relatie gehad. Ben gewend aan alleen zijn en alleen wonen.
.
zaterdag 11 april 2015 om 10:28
quote:gladoortje74 schreef op 11 april 2015 @ 08:43:
Dus je gaat samenwonen, ga je ook verhuizen? Die twee dingen zijn op zichzelf al erg stressvol en gecombineerd helemaal. Het zou kunnen dat je wat gestrest bent maar geen extra rust neemt. Dan kun je een huilbui of woedebui krijgen. Het leven kan veel van onze emotionele energie vragen en dan raakt die sneller op, dat kan zonder dat je het door hebt.
Misschien kun je nadenken of je het wat rustiger aan kunt doen. Ik weet niet hoe druk je het hebt, maar ik denk als je wat rust neemt, dat de huilbuien vanzelf minder worden. Stress kan ongemerkt veel invloed op je hebben. Je kunt dan het idee hebben dat alles goed gaat maar eigenlijk is je emmertje vol en loopt daardoor af en toe over. Het kan helpen om wat gas terug te nemen. Geen honderd dingen op een dag doen maar vijftig.
Als de huilbuien dan niet over gaan, zou je naar de huisarts kunnen gaan. Ook al is je cyclus regelmatig, je kunt evengoed hormonaal iets aan de hand hebben. Maar ik denk dat het vooruitzicht van grote veranderingen je stress geven en dat rust al voldoende kan helpen. Veel sterkte iig.
Dank je voor je reactie.
Hij trekt bij mij in, ik heb namelijk een koopwoning/appartement. Daarna kijken we verder.
Maar moet ik dit aan mijn vriend vertellen, dat ik me zo voel? Of zal ik dat maar niet doen.
Ik vind het zo treurig dat ik continu verdrietig ben, van die buien maar wil niet dat hij denkt dat het aan hem ligt.
Dus je gaat samenwonen, ga je ook verhuizen? Die twee dingen zijn op zichzelf al erg stressvol en gecombineerd helemaal. Het zou kunnen dat je wat gestrest bent maar geen extra rust neemt. Dan kun je een huilbui of woedebui krijgen. Het leven kan veel van onze emotionele energie vragen en dan raakt die sneller op, dat kan zonder dat je het door hebt.
Misschien kun je nadenken of je het wat rustiger aan kunt doen. Ik weet niet hoe druk je het hebt, maar ik denk als je wat rust neemt, dat de huilbuien vanzelf minder worden. Stress kan ongemerkt veel invloed op je hebben. Je kunt dan het idee hebben dat alles goed gaat maar eigenlijk is je emmertje vol en loopt daardoor af en toe over. Het kan helpen om wat gas terug te nemen. Geen honderd dingen op een dag doen maar vijftig.
Als de huilbuien dan niet over gaan, zou je naar de huisarts kunnen gaan. Ook al is je cyclus regelmatig, je kunt evengoed hormonaal iets aan de hand hebben. Maar ik denk dat het vooruitzicht van grote veranderingen je stress geven en dat rust al voldoende kan helpen. Veel sterkte iig.
Dank je voor je reactie.
Hij trekt bij mij in, ik heb namelijk een koopwoning/appartement. Daarna kijken we verder.
Maar moet ik dit aan mijn vriend vertellen, dat ik me zo voel? Of zal ik dat maar niet doen.
Ik vind het zo treurig dat ik continu verdrietig ben, van die buien maar wil niet dat hij denkt dat het aan hem ligt.
.
zaterdag 11 april 2015 om 11:54
quote:isa__88 schreef op 11 april 2015 @ 10:28:
[...]
Dank je voor je reactie.
Hij trekt bij mij in, ik heb namelijk een koopwoning/appartement. Daarna kijken we verder.
Maar moet ik dit aan mijn vriend vertellen, dat ik me zo voel? Of zal ik dat maar niet doen.
Ik vind het zo treurig dat ik continu verdrietig ben, van die buien maar wil niet dat hij denkt dat het aan hem ligt.
Ik promoot geen oneerlijkheid in relaties, maar wees voorzichtig met het uiten van gevoelens waar je zelf niet eens van weet waar ze vandaan komen. Het is dan alsof je in het donker aan het darten bent. Je gooit de pijl en hoopt maar dat je er niet iemands oog mee doorprikt.
Kun je voor nu accepteren dat je niet weet waar die huilbuien vandaan komen en de druk van de ketel af halen voor jezelf?
[...]
Dank je voor je reactie.
Hij trekt bij mij in, ik heb namelijk een koopwoning/appartement. Daarna kijken we verder.
Maar moet ik dit aan mijn vriend vertellen, dat ik me zo voel? Of zal ik dat maar niet doen.
Ik vind het zo treurig dat ik continu verdrietig ben, van die buien maar wil niet dat hij denkt dat het aan hem ligt.
Ik promoot geen oneerlijkheid in relaties, maar wees voorzichtig met het uiten van gevoelens waar je zelf niet eens van weet waar ze vandaan komen. Het is dan alsof je in het donker aan het darten bent. Je gooit de pijl en hoopt maar dat je er niet iemands oog mee doorprikt.
Kun je voor nu accepteren dat je niet weet waar die huilbuien vandaan komen en de druk van de ketel af halen voor jezelf?
zaterdag 11 april 2015 om 17:20
Je bent 26, dan zijn het in elk geval geen overgangsklachten, want ook daardoor kunnen mensen labiel en huilerig worden.
Het zit helemaal goed tussen jullie? Het is geen onbewuste angst voor het samenwonen? Ik wil je absoluut niets aanpraten, maar soms hebben mensen een knoop in de maag en negeren dat.
En ik vind het niet gek als je afscheid neemt van je 'vrijheid' en een ander leven tegemoet gaat, dat het best even wennen is. Want hoe je het ook wend of keert, alles heeft zijn voor en tegens.
Het zit helemaal goed tussen jullie? Het is geen onbewuste angst voor het samenwonen? Ik wil je absoluut niets aanpraten, maar soms hebben mensen een knoop in de maag en negeren dat.
En ik vind het niet gek als je afscheid neemt van je 'vrijheid' en een ander leven tegemoet gaat, dat het best even wennen is. Want hoe je het ook wend of keert, alles heeft zijn voor en tegens.
