Psyche
alle pijlers
Controle - onzeker
zondag 12 april 2015 om 16:05
Ik ben vooral een mee-lezer op het VIVA forum. Maar wil nu toch wel graag een keer mijn verhaal kwijt.
Misschien is er iemand die zich in dingen herkent of misschien hebben jullie tips / adviezen.
Ik ben een vrouw van 27 jaar, ik heb een lieve vriend, een fijne baan en gezellige vriendinnen. Ook heb ik een hele fijne band met mijn ouders. Ik ben enig kind en kom vaak bij ze over de vloer, koffie drinken of samen eten.
Maar toch is er iets wat al heel lang speelt en waar ik weinig over praat. Mijn vader is manisch depressief. Hij is voor mijn geboorte in een psychose geraakt. Dit was erg heftig voor mijn moeder. Ze waren net getrouwd en mijn moeder heeft er voor gekozen om bij hem te blijven en hem te steunen. Dit vind ik een hele moedige beslissing. Mijn vader heeft na zijn psychose meer last gekregen van zijn depressies. Dit was vooral tijdens mijn jeugd soms heel heftig. Enorm manisch en druk, maar ook enorme depressies.
Soms was mijn vader zo depressief dat ik bang was dat hij zichzelf iets aan zou doen. Als kind zorgde ik veel voor hem. Hij was afgekeurd en werkte maar een paar uurtjes in de week. Mijn moeder heeft me altijd geprobeerd te beschermen. Ze deed haar best om mijn jeugd zo fijn mogelijk te laten verlopen, af en toe stond ze op het punt om te gaan scheiden. Als het snachts weer eens uit de hand liep en de huisarts moest komen. Het was voor haar ontzettend zwaar. Maar ze kon het niet. Ze hield van hem en wilde hem dit niet aandoen. . Ook mijn vader die heel veel van me houd en zo ontzettend trots was op mijn moeder en op mij deed zijn best. Maar door zijn stoornis kon hij er niet altijd voor mij zijn.
Gelukkig gaat het nu (vooral na mijn 20e) veel beter en zie ik ze opleven en genieten van hun pensioen. Mijn moeder heeft ook hulp gezocht en kan nu heel goed omgaan met de soms nog dipjes van mijn vader.
Toen ik puber werd merkte ik ook op dat mijn vaders gedrag moeilijker werd als hij een biertje dronk bij de sportvereniging. Hij werd dan kwader en soms een beetje agressief. Al heeft hij ons nooit met een vinger aangeraakt. Maar ik vergeet de blik in zijn ogen nooit meer. En weetje wat het gekke is, als hij 'normaal' is is het de liefste en zachtste man die ik ken!
Maar nu het probleem waar ik zo mee zit...
Dit alles heeft er voor gezorgd dat ik behoorlijk onzeker ben in relaties. Zo is mijn eerste relatie op mijn 18e ook gestrand. Ik ben namelijk een enorme controlfreak geworden. En dit vind ik echt verschrikkelijk. Ik heb nu 3 jaar een relatie en we wonen anderhalf jaar samen. Mijn vriend kent mij door en door en is er altijd voor me. Maar ik kan hem heel moeilijk loslaten. Als hij in het weekend een potje wil kaarten met vrienden of de kroeg in wil dan kan krijg ik een heel vervelend gevoel. Ik wil hem continu appen (en doe dat dan ook) en wil heel graag weten waar hij is en hoe laat hij thuis is. Vaak kom ik pas weer in slaap als hij naast me ligt. En dat vind ik heel erg stom van mezelf.
Ook vind ik het moeilijk om apart dingen van elkaar te doen. Ik wil het liefst samen met hem zijn en leuke dingen doen. Maar ik weet ook dat dit echt niet kan en we allebei ons eigen leven hebben en leuke dingen kunnen doen met anderen.
Mijn vriend kon er altijd heel goed mee omgaan, maar ik merk nu dat het hem gaat benauwen. Ik zit hem veel te veel op de huid. Wat ik echt zelf heel goed door heb, maar waar ik zo moeilijk naar kan handelen. En dat vind ik vreselijk! Ik wil hem niet verliezen en een gezonde relatie hebben. Daarom heb ik de hulp ingeschakeld van een psycholoog. Maar ik vind het gewoon zo moeilijk. Ik wil het liefst meteen verandering zien en mijn vriend los kunnen laten. Dat bespaart mij ook zoveel vervelende gevoelens.
Ik wil lekker een filmpje kunnen kijken, of een boek kunnen lezen. Gewoon ontspannen als hij de deur uit is. Ipv hem continue te appen........
Ik weet niet of iemand me tips kan geven. Het doet me al goed als iemand dit wilde lezen.
Heb geprobeerd het zo kort mogelijk te houden. Zit met een brok in m'n keel, ik praat er nooit over met niemand (behalve dan nu met m'n psycholoog) maar merk dat ik het kwijt moet.
Het lijkt me gewoon zo fijn om te genieten van elke dag en alles een beetje meer los te laten.......
Bedankt voor het lezen!
Misschien is er iemand die zich in dingen herkent of misschien hebben jullie tips / adviezen.
Ik ben een vrouw van 27 jaar, ik heb een lieve vriend, een fijne baan en gezellige vriendinnen. Ook heb ik een hele fijne band met mijn ouders. Ik ben enig kind en kom vaak bij ze over de vloer, koffie drinken of samen eten.
Maar toch is er iets wat al heel lang speelt en waar ik weinig over praat. Mijn vader is manisch depressief. Hij is voor mijn geboorte in een psychose geraakt. Dit was erg heftig voor mijn moeder. Ze waren net getrouwd en mijn moeder heeft er voor gekozen om bij hem te blijven en hem te steunen. Dit vind ik een hele moedige beslissing. Mijn vader heeft na zijn psychose meer last gekregen van zijn depressies. Dit was vooral tijdens mijn jeugd soms heel heftig. Enorm manisch en druk, maar ook enorme depressies.
Soms was mijn vader zo depressief dat ik bang was dat hij zichzelf iets aan zou doen. Als kind zorgde ik veel voor hem. Hij was afgekeurd en werkte maar een paar uurtjes in de week. Mijn moeder heeft me altijd geprobeerd te beschermen. Ze deed haar best om mijn jeugd zo fijn mogelijk te laten verlopen, af en toe stond ze op het punt om te gaan scheiden. Als het snachts weer eens uit de hand liep en de huisarts moest komen. Het was voor haar ontzettend zwaar. Maar ze kon het niet. Ze hield van hem en wilde hem dit niet aandoen. . Ook mijn vader die heel veel van me houd en zo ontzettend trots was op mijn moeder en op mij deed zijn best. Maar door zijn stoornis kon hij er niet altijd voor mij zijn.
Gelukkig gaat het nu (vooral na mijn 20e) veel beter en zie ik ze opleven en genieten van hun pensioen. Mijn moeder heeft ook hulp gezocht en kan nu heel goed omgaan met de soms nog dipjes van mijn vader.
Toen ik puber werd merkte ik ook op dat mijn vaders gedrag moeilijker werd als hij een biertje dronk bij de sportvereniging. Hij werd dan kwader en soms een beetje agressief. Al heeft hij ons nooit met een vinger aangeraakt. Maar ik vergeet de blik in zijn ogen nooit meer. En weetje wat het gekke is, als hij 'normaal' is is het de liefste en zachtste man die ik ken!
Maar nu het probleem waar ik zo mee zit...
Dit alles heeft er voor gezorgd dat ik behoorlijk onzeker ben in relaties. Zo is mijn eerste relatie op mijn 18e ook gestrand. Ik ben namelijk een enorme controlfreak geworden. En dit vind ik echt verschrikkelijk. Ik heb nu 3 jaar een relatie en we wonen anderhalf jaar samen. Mijn vriend kent mij door en door en is er altijd voor me. Maar ik kan hem heel moeilijk loslaten. Als hij in het weekend een potje wil kaarten met vrienden of de kroeg in wil dan kan krijg ik een heel vervelend gevoel. Ik wil hem continu appen (en doe dat dan ook) en wil heel graag weten waar hij is en hoe laat hij thuis is. Vaak kom ik pas weer in slaap als hij naast me ligt. En dat vind ik heel erg stom van mezelf.
Ook vind ik het moeilijk om apart dingen van elkaar te doen. Ik wil het liefst samen met hem zijn en leuke dingen doen. Maar ik weet ook dat dit echt niet kan en we allebei ons eigen leven hebben en leuke dingen kunnen doen met anderen.
Mijn vriend kon er altijd heel goed mee omgaan, maar ik merk nu dat het hem gaat benauwen. Ik zit hem veel te veel op de huid. Wat ik echt zelf heel goed door heb, maar waar ik zo moeilijk naar kan handelen. En dat vind ik vreselijk! Ik wil hem niet verliezen en een gezonde relatie hebben. Daarom heb ik de hulp ingeschakeld van een psycholoog. Maar ik vind het gewoon zo moeilijk. Ik wil het liefst meteen verandering zien en mijn vriend los kunnen laten. Dat bespaart mij ook zoveel vervelende gevoelens.
Ik wil lekker een filmpje kunnen kijken, of een boek kunnen lezen. Gewoon ontspannen als hij de deur uit is. Ipv hem continue te appen........
Ik weet niet of iemand me tips kan geven. Het doet me al goed als iemand dit wilde lezen.
Heb geprobeerd het zo kort mogelijk te houden. Zit met een brok in m'n keel, ik praat er nooit over met niemand (behalve dan nu met m'n psycholoog) maar merk dat ik het kwijt moet.
Het lijkt me gewoon zo fijn om te genieten van elke dag en alles een beetje meer los te laten.......
Bedankt voor het lezen!
zondag 12 april 2015 om 16:15
Probeer er wel naar te handelen, leg die telefoon weg als je vriend weg is en wens hem veel plezier wanneer hij weggaat. Vraag pas bij thuiskomst weer of het leuk is geweest, en misschien ook nog wat ze allemaal gedaan hebben. Dat laatste wel op een niet-controlerende manier. Je moet jezelf er echt toe proberen te zetten, therapie werkt alleen als je er zelf ook aan werkt. Het is helaas niet zo dat de psycholoog bij ieder bezoek zijn magie werkt waardoor je er plots vanaf bent, het is voornamelijk zelf doen meestal. Dwing jezelf, stukje zelfdiscipline . Succes.
zondag 12 april 2015 om 16:18
Een (door ziekte) afwezige ouder kan traumatisch zijn voor een kind. De angst dat jouw vriend er vandoor gaat, lijkt uit je kinderjaren te komen. Heel goed dat je hulp hebt gezocht en stoppen met gedrag dat zo gedreven wordt door je diepste angst, stop je niet zomaar even mee en toch is dat wat je stapje voor stapje moet doen.
Controle willen houden maakt onzeker. Veel mensen keren het om: ik ben onzeker en wil daarom controle. Nee, het willen hebben van controle is wat je altijd onzeker houdt. Geen fijne manier van leven en gelukkig is dat proces om te keren. Kost tijd en moeite maar met wat geduld en niet in 1x verandering willen, ga je er zeker komen!
Controle willen houden maakt onzeker. Veel mensen keren het om: ik ben onzeker en wil daarom controle. Nee, het willen hebben van controle is wat je altijd onzeker houdt. Geen fijne manier van leven en gelukkig is dat proces om te keren. Kost tijd en moeite maar met wat geduld en niet in 1x verandering willen, ga je er zeker komen!
zondag 12 april 2015 om 18:21
Bedankt voor jullie reacties. Ik ga het echt aanpakken. Het is voor mijn vriend zo vervelend dat ik steeds bevestiging zoek en alles samen met hem wil doen. Als ik het even moeilijk heb lees ik jullie reacties.
Mocht er nog iemand zijn die zich hier een beetje in herkent dan lees ik dat heel graag.. ik vind het soms moeilijk om er over te praten met vriendinnen of bekenden...
Mocht er nog iemand zijn die zich hier een beetje in herkent dan lees ik dat heel graag.. ik vind het soms moeilijk om er over te praten met vriendinnen of bekenden...
