Kinderen
alle pijlers
Bewust 1 kind
dinsdag 14 april 2015 om 12:00
quote:MadameQetesh schreef op 14 april 2015 @ 10:38:
[...]
Ook een enig kind kun je leren met conflicten om te gaan.
Dit begint thuis met papa en mama gaat door naar de evt creche en dan door richting school. Overal komen conflicten voor en kan je leren hiermee om te gaan.
Wij waren met 2 thuis, mijn broer loopt weg bij conflicten, kan hij niet tegen.
Dat is toch anders. Als ouders ga je geen ruzie lopen maken met je kind. Een kind is ook afhankelijk van zijn ouders. De band is niet zo gelijkwaardig als met ern broer of zus. Uiteindelijk is het toch altijd de volwasse die bepaalt, Dat is niet zo bij een broer of zus.
Als je een broer of zus hebt, heb je een bongenoot bij een conflict met je ouders. Dan kan je samen mokken dat je geen ijs je mag. Als enig kind is het altijd 1 tegen 2 ouders.
Je zal inderdaad moeten leren met conflicten om te gaan op de peuterspeelzaal of op school. Maar je kandan besluiten om niet meer om te gaan met een kind met wie je vaak een conflict hebt. Je broer of zus kun je niet ontlopen als kind. Je woont toch in 1 huis.
Er wordt vaak geroepen dat enig kinderen verwend zijn. Dat is zo'n onzin.
Maar dat je minder goed met conflicten om kan gaan daar herken ik wel wat in.
[...]
Ook een enig kind kun je leren met conflicten om te gaan.
Dit begint thuis met papa en mama gaat door naar de evt creche en dan door richting school. Overal komen conflicten voor en kan je leren hiermee om te gaan.
Wij waren met 2 thuis, mijn broer loopt weg bij conflicten, kan hij niet tegen.
Dat is toch anders. Als ouders ga je geen ruzie lopen maken met je kind. Een kind is ook afhankelijk van zijn ouders. De band is niet zo gelijkwaardig als met ern broer of zus. Uiteindelijk is het toch altijd de volwasse die bepaalt, Dat is niet zo bij een broer of zus.
Als je een broer of zus hebt, heb je een bongenoot bij een conflict met je ouders. Dan kan je samen mokken dat je geen ijs je mag. Als enig kind is het altijd 1 tegen 2 ouders.
Je zal inderdaad moeten leren met conflicten om te gaan op de peuterspeelzaal of op school. Maar je kandan besluiten om niet meer om te gaan met een kind met wie je vaak een conflict hebt. Je broer of zus kun je niet ontlopen als kind. Je woont toch in 1 huis.
Er wordt vaak geroepen dat enig kinderen verwend zijn. Dat is zo'n onzin.
Maar dat je minder goed met conflicten om kan gaan daar herken ik wel wat in.
dinsdag 14 april 2015 om 12:29
Ik ben het er niet mee eens.
Alsof je perse een broer of zus moet hebben om te leren omgaan met conflicten.
Conflicten kan je ook krijgen met vriendjes en vriendinnetjes ipv broer/zus.
Nee je hebt niet iemand als bondgenoot tegen ouders maar dat maakt niet dat je niet ( of minder goed) met conflicten om kan gaan.
Als ik ruzie had met mijn broer ontliepen we elkaar gewoon ook al woonden we in 1 huis.
Alsof je perse een broer of zus moet hebben om te leren omgaan met conflicten.
Conflicten kan je ook krijgen met vriendjes en vriendinnetjes ipv broer/zus.
Nee je hebt niet iemand als bondgenoot tegen ouders maar dat maakt niet dat je niet ( of minder goed) met conflicten om kan gaan.
Als ik ruzie had met mijn broer ontliepen we elkaar gewoon ook al woonden we in 1 huis.
All people have the right to stupidity. But some abuse the privilege.
dinsdag 14 april 2015 om 12:30
Bij ons bewust meerdere kinderen. Ook dicht op elkaar gekregen (nou ja, 2 en 2,5 jaar ertussen). Altijd het plan geweest maar je moet altijd bekijken of het lukt.
Ik snap overigens de wens van sommigen om het bij eentje te houden. Kinderen zijn reuze intensief! Wat ik wel wil toevoegen is dat het lastig kan zijn om te beslissen over een volgende kind met een heftige eerste baby en/of peuter. Dat is best een veeleisende periode. Maar die gaat over en ik vind het nu alleen maar leuker worden. Oudste is nu ruim vijf. Geniet ook meer van de baby en peutertijd van de kleintjes (tov de eerste) waarschijnlijk omdat ik beter weet wat ik kan verwachten. Dus dit voor de twijfelaars ivm een lastige start...... Natuurlijk zijn er genoeg andere redenen om bij 1 kind te stoppen maar dit wilde ik gewoon even kwijt.
Ik snap overigens de wens van sommigen om het bij eentje te houden. Kinderen zijn reuze intensief! Wat ik wel wil toevoegen is dat het lastig kan zijn om te beslissen over een volgende kind met een heftige eerste baby en/of peuter. Dat is best een veeleisende periode. Maar die gaat over en ik vind het nu alleen maar leuker worden. Oudste is nu ruim vijf. Geniet ook meer van de baby en peutertijd van de kleintjes (tov de eerste) waarschijnlijk omdat ik beter weet wat ik kan verwachten. Dus dit voor de twijfelaars ivm een lastige start...... Natuurlijk zijn er genoeg andere redenen om bij 1 kind te stoppen maar dit wilde ik gewoon even kwijt.
dinsdag 14 april 2015 om 12:40
Ik heb onbewust vier kinderen (begon met een tweeling), maar mijn man is enig kind. Hij heeft het nooit gemist om een broer of zus te hebben! Wel was hij duidelijk over zijn eigen kinderwens: meer dan 1.
Zelf heb ik een zusje, maar ik heb weinig met haar. Ze is geen slecht mens ofzo, maar laten we het zo zeggen dat mijn ouders beter een kind dan twee hadden kunnen krijgen. Ze vergeleken ons continu en dat was niet echt tof. (voor mij, want ik kwam beduidend rotter uit de verf)
Weet je, ik denk dat het heel persoonlijk is. Voor de een voelt het hebben van een kind als compleet, terwijl de ander dat pas na vier kinderen heeft. (zoals ik. ) Hoeveel kinderen je ook krijgt, het lijkt wel alsof er op bijna alles commentaar is.
1 kind? Zielig voor het kind!
2 jongens? Zielig voor de moeder! Die had vast een meisje gewild!
2 meisjes? Zielig voor de vader! Die had vast een jongen gewild!
3 kinderen? Je ging zeker voor een jongen/meisje. Anders was het een ongelukje!
4 kinderen? Je bent gelovig. Anders was het een ongelukje. Geen van deze twee? Dan ben je gek.
Het lijkt wel alsof de norm is dat je oudste een jongen is en dat je daarna een meisje krijgt. Het Brinta-gezin!
Joh, als jij je compleet voelt met je zoon, dan is dat toch goed? Niemand anders hoeft jouw leven te leiden!
Zelf heb ik een zusje, maar ik heb weinig met haar. Ze is geen slecht mens ofzo, maar laten we het zo zeggen dat mijn ouders beter een kind dan twee hadden kunnen krijgen. Ze vergeleken ons continu en dat was niet echt tof. (voor mij, want ik kwam beduidend rotter uit de verf)
Weet je, ik denk dat het heel persoonlijk is. Voor de een voelt het hebben van een kind als compleet, terwijl de ander dat pas na vier kinderen heeft. (zoals ik. ) Hoeveel kinderen je ook krijgt, het lijkt wel alsof er op bijna alles commentaar is.
1 kind? Zielig voor het kind!
2 jongens? Zielig voor de moeder! Die had vast een meisje gewild!
2 meisjes? Zielig voor de vader! Die had vast een jongen gewild!
3 kinderen? Je ging zeker voor een jongen/meisje. Anders was het een ongelukje!
4 kinderen? Je bent gelovig. Anders was het een ongelukje. Geen van deze twee? Dan ben je gek.
Het lijkt wel alsof de norm is dat je oudste een jongen is en dat je daarna een meisje krijgt. Het Brinta-gezin!
Joh, als jij je compleet voelt met je zoon, dan is dat toch goed? Niemand anders hoeft jouw leven te leiden!
dinsdag 14 april 2015 om 12:41
quote:sugarmiss schreef op 14 april 2015 @ 12:00:
[...]
Dat is toch anders. Als ouders ga je geen ruzie lopen maken met je kind. Een kind is ook afhankelijk van zijn ouders. De band is niet zo gelijkwaardig als met ern broer of zus. Uiteindelijk is het toch altijd de volwasse die bepaalt, Dat is niet zo bij een broer of zus.
Als je een broer of zus hebt, heb je een bongenoot bij een conflict met je ouders. Dan kan je samen mokken dat je geen ijs je mag. Als enig kind is het altijd 1 tegen 2 ouders.
Je zal inderdaad moeten leren met conflicten om te gaan op de peuterspeelzaal of op school. Maar je kandan besluiten om niet meer om te gaan met een kind met wie je vaak een conflict hebt. Je broer of zus kun je niet ontlopen als kind. Je woont toch in 1 huis.
Er wordt vaak geroepen dat enig kinderen verwend zijn. Dat is zo'n onzin.
Maar dat je minder goed met conflicten om kan gaan daar herken ik wel wat in.
Maar dat zal je ook hebben als je meerdere kinderen hebt met een groot leeftijdsverschil. Ik bedoel, ik heb 9 broers en zussen. Mijn jongste broertje verschilt 15 jaar met mij. Ik heb nooit ruzie met hemgehad. Die verhouding is gewoon heel anders. Ik was meer een soort tweede moeder voor de jongste broertjes. Conflicten waren er gewoon nooit (en nog steeds niet). Ik ben heel gek op ze hoor maar het is niet dezelfde verhouding als met een broertje/zusje waar je twee jaar meer scheelt. Ik ben nooit echt een bondgenoot met ze geweest tegen onze ouders. Ik was juist eerder degene die de beslissingen van mijn ouders dan aan ze ging uitleggen en juist daar achter staan. Ik was namelijk groot en volwassen vond ik zelf
Dus in dat opzicht zou een broertje/zusje om leren met conflicten om te gaan alleen werken als het leeftijdsverschil kleiner is. En dan nog, als het broertje/zusje een handicap heeft dan is het ook weer anders. Een van mijn broers heeft een verstandelijke handicap en wederom ik heb nog nooit ruzie met hem gehad.
[...]
Dat is toch anders. Als ouders ga je geen ruzie lopen maken met je kind. Een kind is ook afhankelijk van zijn ouders. De band is niet zo gelijkwaardig als met ern broer of zus. Uiteindelijk is het toch altijd de volwasse die bepaalt, Dat is niet zo bij een broer of zus.
Als je een broer of zus hebt, heb je een bongenoot bij een conflict met je ouders. Dan kan je samen mokken dat je geen ijs je mag. Als enig kind is het altijd 1 tegen 2 ouders.
Je zal inderdaad moeten leren met conflicten om te gaan op de peuterspeelzaal of op school. Maar je kandan besluiten om niet meer om te gaan met een kind met wie je vaak een conflict hebt. Je broer of zus kun je niet ontlopen als kind. Je woont toch in 1 huis.
Er wordt vaak geroepen dat enig kinderen verwend zijn. Dat is zo'n onzin.
Maar dat je minder goed met conflicten om kan gaan daar herken ik wel wat in.
Maar dat zal je ook hebben als je meerdere kinderen hebt met een groot leeftijdsverschil. Ik bedoel, ik heb 9 broers en zussen. Mijn jongste broertje verschilt 15 jaar met mij. Ik heb nooit ruzie met hemgehad. Die verhouding is gewoon heel anders. Ik was meer een soort tweede moeder voor de jongste broertjes. Conflicten waren er gewoon nooit (en nog steeds niet). Ik ben heel gek op ze hoor maar het is niet dezelfde verhouding als met een broertje/zusje waar je twee jaar meer scheelt. Ik ben nooit echt een bondgenoot met ze geweest tegen onze ouders. Ik was juist eerder degene die de beslissingen van mijn ouders dan aan ze ging uitleggen en juist daar achter staan. Ik was namelijk groot en volwassen vond ik zelf
Dus in dat opzicht zou een broertje/zusje om leren met conflicten om te gaan alleen werken als het leeftijdsverschil kleiner is. En dan nog, als het broertje/zusje een handicap heeft dan is het ook weer anders. Een van mijn broers heeft een verstandelijke handicap en wederom ik heb nog nooit ruzie met hem gehad.
dinsdag 14 april 2015 om 12:45
quote:ponny schreef op 14 april 2015 @ 11:12:
En andersom dan? Mijn man wil graag een tweede over een tijdje (nr 1 is nu 3,5 week oud) ik moet er niet aan denken! Zwanger zijn vond ik niet leuk, bevallen was ook niet leuk, en de kraamweek een hel. Nu al 3,5 week niet fatsoenlijk geslapen, waardoor mijn fysieke herstel langzamer gaat dan zou hoeven. Borstvoeding vind ik geen zak aan. Voor de lol dit alles nog een doorgaan? Mwah...
En als ik dan bovenstaande teruglees denk ik "wat ben je voor moeder?!" en voel ik me in en in schuldig. Bah.
Haha dat schuldgevoel zijn je hormonen, die gieren nog door je lijf
Ik moest ECHT niet aan een tweede denken hoor, net na de bevalling
Toen ik met mijn knip op een harde stoel moest gaan zitten, dacht ik ook niet, dat is leuk ik ga gelijk voor een tweede
Ik heb het er allemaal voor over gehad en ben super blij met mijn zoon, maar het is echt niet allemaal rozengeur vond ik hoor!!
Zeker het eerste jaar niet, daarna wordt het wel makkelijker!!
Niet schuldig voelen hoor!!
En andersom dan? Mijn man wil graag een tweede over een tijdje (nr 1 is nu 3,5 week oud) ik moet er niet aan denken! Zwanger zijn vond ik niet leuk, bevallen was ook niet leuk, en de kraamweek een hel. Nu al 3,5 week niet fatsoenlijk geslapen, waardoor mijn fysieke herstel langzamer gaat dan zou hoeven. Borstvoeding vind ik geen zak aan. Voor de lol dit alles nog een doorgaan? Mwah...
En als ik dan bovenstaande teruglees denk ik "wat ben je voor moeder?!" en voel ik me in en in schuldig. Bah.
Haha dat schuldgevoel zijn je hormonen, die gieren nog door je lijf
Ik moest ECHT niet aan een tweede denken hoor, net na de bevalling
Toen ik met mijn knip op een harde stoel moest gaan zitten, dacht ik ook niet, dat is leuk ik ga gelijk voor een tweede
Ik heb het er allemaal voor over gehad en ben super blij met mijn zoon, maar het is echt niet allemaal rozengeur vond ik hoor!!
Zeker het eerste jaar niet, daarna wordt het wel makkelijker!!
Niet schuldig voelen hoor!!
dinsdag 14 april 2015 om 12:48
quote:Spitsmuis schreef op 14 april 2015 @ 12:40:
Ik heb onbewust vier kinderen (begon met een tweeling), maar mijn man is enig kind. Hij heeft het nooit gemist om een broer of zus te hebben! Wel was hij duidelijk over zijn eigen kinderwens: meer dan 1.
Zelf heb ik een zusje, maar ik heb weinig met haar. Ze is geen slecht mens ofzo, maar laten we het zo zeggen dat mijn ouders beter een kind dan twee hadden kunnen krijgen. Ze vergeleken ons continu en dat was niet echt tof. (voor mij, want ik kwam beduidend rotter uit de verf)
Weet je, ik denk dat het heel persoonlijk is. Voor de een voelt het hebben van een kind als compleet, terwijl de ander dat pas na vier kinderen heeft. (zoals ik. ) Hoeveel kinderen je ook krijgt, het lijkt wel alsof er op bijna alles commentaar is.
1 kind? Zielig voor het kind!
2 jongens? Zielig voor de moeder! Die had vast een meisje gewild!
2 meisjes? Zielig voor de vader! Die had vast een jongen gewild!
3 kinderen? Je ging zeker voor een jongen/meisje. Anders was het een ongelukje!
4 kinderen? Je bent gelovig. Anders was het een ongelukje. Geen van deze twee? Dan ben je gek.
Het lijkt wel alsof de norm is dat je oudste een jongen is en dat je daarna een meisje krijgt. Het Brinta-gezin!
Joh, als jij je compleet voelt met je zoon, dan is dat toch goed? Niemand anders hoeft jouw leven te leiden!
Ze hebben inderdaad altijd wat te zeiken!!
Daarom belangrijk wat je zelf wil!
Al vind ik het gezeur over: wanneer komt een tweede nou, wel erg irritant..
Het doet je wel iets.
Mijn man komt uit een gezin van 6 kinderen, dus vindt mijn schoonmoeder het wel normaal dat ik minimaal 2 kinderen hebt.
Ze droomt er zelfs over dat ik weer zwanger ben..
wat een reacties trouwens, ik was even naar de kinderboerderij en moet alles nog teruglezen.
Fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die er voor kiezen om het bij eentje te houden en toe durven te geven dat niet altijd alles rozengeur is (ookal hou je enorm van je kind natuurlijk)..
Ik heb onbewust vier kinderen (begon met een tweeling), maar mijn man is enig kind. Hij heeft het nooit gemist om een broer of zus te hebben! Wel was hij duidelijk over zijn eigen kinderwens: meer dan 1.
Zelf heb ik een zusje, maar ik heb weinig met haar. Ze is geen slecht mens ofzo, maar laten we het zo zeggen dat mijn ouders beter een kind dan twee hadden kunnen krijgen. Ze vergeleken ons continu en dat was niet echt tof. (voor mij, want ik kwam beduidend rotter uit de verf)
Weet je, ik denk dat het heel persoonlijk is. Voor de een voelt het hebben van een kind als compleet, terwijl de ander dat pas na vier kinderen heeft. (zoals ik. ) Hoeveel kinderen je ook krijgt, het lijkt wel alsof er op bijna alles commentaar is.
1 kind? Zielig voor het kind!
2 jongens? Zielig voor de moeder! Die had vast een meisje gewild!
2 meisjes? Zielig voor de vader! Die had vast een jongen gewild!
3 kinderen? Je ging zeker voor een jongen/meisje. Anders was het een ongelukje!
4 kinderen? Je bent gelovig. Anders was het een ongelukje. Geen van deze twee? Dan ben je gek.
Het lijkt wel alsof de norm is dat je oudste een jongen is en dat je daarna een meisje krijgt. Het Brinta-gezin!
Joh, als jij je compleet voelt met je zoon, dan is dat toch goed? Niemand anders hoeft jouw leven te leiden!
Ze hebben inderdaad altijd wat te zeiken!!
Daarom belangrijk wat je zelf wil!
Al vind ik het gezeur over: wanneer komt een tweede nou, wel erg irritant..
Het doet je wel iets.
Mijn man komt uit een gezin van 6 kinderen, dus vindt mijn schoonmoeder het wel normaal dat ik minimaal 2 kinderen hebt.
Ze droomt er zelfs over dat ik weer zwanger ben..
wat een reacties trouwens, ik was even naar de kinderboerderij en moet alles nog teruglezen.
Fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die er voor kiezen om het bij eentje te houden en toe durven te geven dat niet altijd alles rozengeur is (ookal hou je enorm van je kind natuurlijk)..
dinsdag 14 april 2015 om 12:50
quote:vivapimpelmees schreef op 14 april 2015 @ 12:37:
Ik lees in een paar reacties dat er vrouwen zijn die nu nog geen moeder zijn maar straks bewust voor 1 kind gaan.
Ooit was ik ook zo maar ik raakte zwanger van een tweeling. Dat was echt even slikken.Dat kan uiteraard gebeuren. Dan zijn we er uiteraard heel erg blij mee. Een tweeling zal wel heel erg schrikken zijn.
Ik lees in een paar reacties dat er vrouwen zijn die nu nog geen moeder zijn maar straks bewust voor 1 kind gaan.
Ooit was ik ook zo maar ik raakte zwanger van een tweeling. Dat was echt even slikken.Dat kan uiteraard gebeuren. Dan zijn we er uiteraard heel erg blij mee. Een tweeling zal wel heel erg schrikken zijn.
All people have the right to stupidity. But some abuse the privilege.
dinsdag 14 april 2015 om 12:50
quote:poisson1987 schreef op 14 april 2015 @ 12:39:
Hier tot nu toe een kindje (dochter van 6mnd). En we twijfelen nog. Ik ben 27 maar vriend 45. Dus om het voor hem leuk te houden moet nr.2 er strak achteraan... Maar ik wil ook afstuderen enzo... Ik denk dus dat een het maximale is
Flink leeftijdsverschil inderdaad, ik heb daar ook ervaring mee.
Heb vijf jaar samengewoond met een man die 17 jaar ouder was, geen kinderen mee gekregen (gelukkig, want de relatie is overgegaan)
Nu ben ik getrouwd met een man die een jaar jonger is...
Hier tot nu toe een kindje (dochter van 6mnd). En we twijfelen nog. Ik ben 27 maar vriend 45. Dus om het voor hem leuk te houden moet nr.2 er strak achteraan... Maar ik wil ook afstuderen enzo... Ik denk dus dat een het maximale is
Flink leeftijdsverschil inderdaad, ik heb daar ook ervaring mee.
Heb vijf jaar samengewoond met een man die 17 jaar ouder was, geen kinderen mee gekregen (gelukkig, want de relatie is overgegaan)
Nu ben ik getrouwd met een man die een jaar jonger is...
dinsdag 14 april 2015 om 12:55
quote:Dubbus schreef op 14 april 2015 @ 09:18:
De enig kinderen die ik ken, zijn verwende draken.
Lijkt me onzin. Men ziet wat men wil zien. Ziet men een stampvoetend enig kind dat uiteindelijk zijn zin krijgt, dan is het: hij is verwend. Heeft het kind echter een broertje of zusje en toont hij hetzelfde stampvoetend gedrag dan is het: kijk, hij leert om zijn grenzen aan te geven!
Een kind (eerste, tweede, volgende) krijg je - indien gegund - omdat je daar zelf naar verlangt. Niet voor je oudste, niet omdat het beter zou zijn. Er zijn helaas ontzettend veel vooroordelen over enigst kinderen. De norm is nog altijd dat je er hoe dan ook meer dan één moet willen.
Wij zitten nu op een punt dat we echt serieus willen gaan nadenken over een tweede, maar ik kan de argumenten voor bewust één heel goed voorstellen. Voor mijzelf gesproken vooral puur praktisch/organisatorisch.
De enig kinderen die ik ken, zijn verwende draken.
Lijkt me onzin. Men ziet wat men wil zien. Ziet men een stampvoetend enig kind dat uiteindelijk zijn zin krijgt, dan is het: hij is verwend. Heeft het kind echter een broertje of zusje en toont hij hetzelfde stampvoetend gedrag dan is het: kijk, hij leert om zijn grenzen aan te geven!
Een kind (eerste, tweede, volgende) krijg je - indien gegund - omdat je daar zelf naar verlangt. Niet voor je oudste, niet omdat het beter zou zijn. Er zijn helaas ontzettend veel vooroordelen over enigst kinderen. De norm is nog altijd dat je er hoe dan ook meer dan één moet willen.
Wij zitten nu op een punt dat we echt serieus willen gaan nadenken over een tweede, maar ik kan de argumenten voor bewust één heel goed voorstellen. Voor mijzelf gesproken vooral puur praktisch/organisatorisch.
dinsdag 14 april 2015 om 12:56
quote:BrienneOfTarth schreef op 14 april 2015 @ 12:30:
Bij ons bewust meerdere kinderen. Ook dicht op elkaar gekregen (nou ja, 2 en 2,5 jaar ertussen). Altijd het plan geweest maar je moet altijd bekijken of het lukt.
Ik snap overigens de wens van sommigen om het bij eentje te houden. Kinderen zijn reuze intensief! Wat ik wel wil toevoegen is dat het lastig kan zijn om te beslissen over een volgende kind met een heftige eerste baby en/of peuter. Dat is best een veeleisende periode. Maar die gaat over en ik vind het nu alleen maar leuker worden. Oudste is nu ruim vijf. Geniet ook meer van de baby en peutertijd van de kleintjes (tov de eerste) waarschijnlijk omdat ik beter weet wat ik kan verwachten. Dus dit voor de twijfelaars ivm een lastige start...... Natuurlijk zijn er genoeg andere redenen om bij 1 kind te stoppen maar dit wilde ik gewoon even kwijt.
Het is goed om deze ervaring ook te horen!
Bedankt voor het delen hiervan..
Ik moet bekennen dat ik zelf een aardig veeleisende en drukke peuter heb (ja ik ben streng en consequent, maar het is echt een karaktertrek, ben zelf ook druk ----) ADHD)
Het gaat al stukken beter (doordat ik duidelijke grenzen aangeef en veel regelmaat in de dag inbreng) maar het is inderdaad erg intensief.
Dat telt wel mee in mijn overweging.
Ik kan hem nu de structuur en aandacht geven die hij nodig heeft
Ook is hij veel ziek geweest en hebben we veel slapeloze nachten gehad.
Bij ons bewust meerdere kinderen. Ook dicht op elkaar gekregen (nou ja, 2 en 2,5 jaar ertussen). Altijd het plan geweest maar je moet altijd bekijken of het lukt.
Ik snap overigens de wens van sommigen om het bij eentje te houden. Kinderen zijn reuze intensief! Wat ik wel wil toevoegen is dat het lastig kan zijn om te beslissen over een volgende kind met een heftige eerste baby en/of peuter. Dat is best een veeleisende periode. Maar die gaat over en ik vind het nu alleen maar leuker worden. Oudste is nu ruim vijf. Geniet ook meer van de baby en peutertijd van de kleintjes (tov de eerste) waarschijnlijk omdat ik beter weet wat ik kan verwachten. Dus dit voor de twijfelaars ivm een lastige start...... Natuurlijk zijn er genoeg andere redenen om bij 1 kind te stoppen maar dit wilde ik gewoon even kwijt.
Het is goed om deze ervaring ook te horen!
Bedankt voor het delen hiervan..
Ik moet bekennen dat ik zelf een aardig veeleisende en drukke peuter heb (ja ik ben streng en consequent, maar het is echt een karaktertrek, ben zelf ook druk ----) ADHD)
Het gaat al stukken beter (doordat ik duidelijke grenzen aangeef en veel regelmaat in de dag inbreng) maar het is inderdaad erg intensief.
Dat telt wel mee in mijn overweging.
Ik kan hem nu de structuur en aandacht geven die hij nodig heeft
Ook is hij veel ziek geweest en hebben we veel slapeloze nachten gehad.
dinsdag 14 april 2015 om 12:57
quote:Spitsmuis schreef op 14 april 2015 @ 12:54:
Pimpelmees: ik begon ook met een tweeling! Ik riep altijd dat ik of één kind wilde, of veel. Vraag me niet waarom, maar ik wilde gewoon niet twee kinderen. (en al helemaal niet twee meisjes) Het werden er dus veel! (al vind ik het retetof om een tweeling te hebben)Ook weer een hele rijkdom Pimpelmees
Pimpelmees: ik begon ook met een tweeling! Ik riep altijd dat ik of één kind wilde, of veel. Vraag me niet waarom, maar ik wilde gewoon niet twee kinderen. (en al helemaal niet twee meisjes) Het werden er dus veel! (al vind ik het retetof om een tweeling te hebben)Ook weer een hele rijkdom Pimpelmees
dinsdag 14 april 2015 om 13:01
Interessant om te lezen. Ik ben momenteel zwanger van ons eerste kind en hier al wel gesprekken gehad over eventueel een tweede. Is best wel vroeg om over na te denken, terwijl de 1e nog geboren moet worden.
Man heeft zoiets van 1 kind, want financien, kind alles kunnen bieden etc. Ik neig naar een tweede. Wel fijn om te lezen dat er 1 kind ook "goed". Al ben ik nu 33 en man 40 als de eerste geboren wordt. Ik weet ook niet of ik dan rond mijn 35e weer moeder zou willen worden, al kan dat natuurlijk gezien prima.
Voor nu hebben we met elkaar afgesproken dat we onze eerste afwachten en kijken hoe dat gaat en dan nog een keer in gesprek gaan
Man heeft zoiets van 1 kind, want financien, kind alles kunnen bieden etc. Ik neig naar een tweede. Wel fijn om te lezen dat er 1 kind ook "goed". Al ben ik nu 33 en man 40 als de eerste geboren wordt. Ik weet ook niet of ik dan rond mijn 35e weer moeder zou willen worden, al kan dat natuurlijk gezien prima.
Voor nu hebben we met elkaar afgesproken dat we onze eerste afwachten en kijken hoe dat gaat en dan nog een keer in gesprek gaan
dinsdag 14 april 2015 om 13:03
quote:Spitsmuis schreef op 14 april 2015 @ 12:54:
Pimpelmees: ik begon ook met een tweeling! Ik riep altijd dat ik of één kind wilde, of veel. Vraag me niet waarom, maar ik wilde gewoon niet twee kinderen. (en al helemaal niet twee meisjes) Het werden er dus veel! (al vind ik het retetof om een tweeling te hebben)Hee dat is herkenbaar! Ik zag mijzelf ook altijd met veel kinderen of met eentje. En in elk geval zeker niet twee meisjes. Komt waarschijnlijk doordat ik en mijn jongere zusje echt zo totaal verschillend zijn. En nu gaat het wel aardig hoor, maar we hebben tot ons dertigste denk ik echt niks met elkaar gedeeld. We waren geen leuke zussen voor elkaar. Wat dat betreft dus blij dat oudste een jongen is, op de een of andere manier voelt dat dan alsof het verleden zich niet kan herhalen.
Pimpelmees: ik begon ook met een tweeling! Ik riep altijd dat ik of één kind wilde, of veel. Vraag me niet waarom, maar ik wilde gewoon niet twee kinderen. (en al helemaal niet twee meisjes) Het werden er dus veel! (al vind ik het retetof om een tweeling te hebben)Hee dat is herkenbaar! Ik zag mijzelf ook altijd met veel kinderen of met eentje. En in elk geval zeker niet twee meisjes. Komt waarschijnlijk doordat ik en mijn jongere zusje echt zo totaal verschillend zijn. En nu gaat het wel aardig hoor, maar we hebben tot ons dertigste denk ik echt niks met elkaar gedeeld. We waren geen leuke zussen voor elkaar. Wat dat betreft dus blij dat oudste een jongen is, op de een of andere manier voelt dat dan alsof het verleden zich niet kan herhalen.
dinsdag 14 april 2015 om 13:08
quote:sugarmiss schreef op 14 april 2015 @ 10:15:
Ik ben zelf enig kind en vind dat niet leuk. Als kind vond ik het niet erg maar nu als volwassene wel. Zeker sinds mijn vader is overleden.
Ik zou dus nooit bewust voor maar 1 kind gaan.
Toch zal mijn kind ook enig kind blijven aangezien ik nu echt te oud ben om nog een kind te krijgen.
Ik vind het ook sneu voor zoon dat hij behalve zijn ouders geen familie heeft. 1 oma die niet meer lang leeft. Verder geen andere opa's of oma's. Geen ooms of tantes. Geen neefjes of nichtjes.
Alleen daarom had ik hem al een broer of zus gegunt.
Ik hoor best vaak can mensen dat ze niet zo goed met hun zus of broer kunnen opschieten maar als er dan echt wat aan de hand is staan ze tochwel voor elkaar klaar. Terwijl je in dat sokrt gevallen best wel ziet dat goede vrienden toch niet zulke goede vrienden bleken.
En tegenover broers en zussen die het niet zo goed met elkaar kunnen vinden staan een heleboel broers en zussen die het wel goed met elkaar kunnen vinden.Maar hoezo is het ene kind bij jullie geen bewuste keus nu dan? je zegt dat je nu te oud bent, maar hoe oud is je kind dan? Is er in die periode tussen geboorte en nu geen enkel moment geweest waarop je weer zwanger kon worden?
Ik ben zelf enig kind en vind dat niet leuk. Als kind vond ik het niet erg maar nu als volwassene wel. Zeker sinds mijn vader is overleden.
Ik zou dus nooit bewust voor maar 1 kind gaan.
Toch zal mijn kind ook enig kind blijven aangezien ik nu echt te oud ben om nog een kind te krijgen.
Ik vind het ook sneu voor zoon dat hij behalve zijn ouders geen familie heeft. 1 oma die niet meer lang leeft. Verder geen andere opa's of oma's. Geen ooms of tantes. Geen neefjes of nichtjes.
Alleen daarom had ik hem al een broer of zus gegunt.
Ik hoor best vaak can mensen dat ze niet zo goed met hun zus of broer kunnen opschieten maar als er dan echt wat aan de hand is staan ze tochwel voor elkaar klaar. Terwijl je in dat sokrt gevallen best wel ziet dat goede vrienden toch niet zulke goede vrienden bleken.
En tegenover broers en zussen die het niet zo goed met elkaar kunnen vinden staan een heleboel broers en zussen die het wel goed met elkaar kunnen vinden.Maar hoezo is het ene kind bij jullie geen bewuste keus nu dan? je zegt dat je nu te oud bent, maar hoe oud is je kind dan? Is er in die periode tussen geboorte en nu geen enkel moment geweest waarop je weer zwanger kon worden?
dinsdag 14 april 2015 om 13:13
quote:strandjutter2 schreef op 14 april 2015 @ 13:01:
Interessant om te lezen. Ik ben momenteel zwanger van ons eerste kind en hier al wel gesprekken gehad over eventueel een tweede. Is best wel vroeg om over na te denken, terwijl de 1e nog geboren moet worden.
Man heeft zoiets van 1 kind, want financien, kind alles kunnen bieden etc. Ik neig naar een tweede. Wel fijn om te lezen dat er 1 kind ook "goed". Al ben ik nu 33 en man 40 als de eerste geboren wordt. Ik weet ook niet of ik dan rond mijn 35e weer moeder zou willen worden, al kan dat natuurlijk gezien prima.
Voor nu hebben we met elkaar afgesproken dat we onze eerste afwachten en kijken hoe dat gaat en dan nog een keer in gesprek gaan
Mijn ervaring is, dat ik echt niet van tevoren kon voorstellen hoe het is als je een kindje hebt.
Je kunt je er een voorstelling bij maken, maar het is toch anders dan dat.
Ik ben echt super blij met mijn zoon en zou hem voor geen goud willen missen.
Maar ik moest ook erg wennen aan sommige dingen: zoals dat ik niet meer zomaar kon opstaan, jas aan en naar de kapper toe ofzo.
Daar moet je dan oppas voor regelen en dat is best gek in het begin.
Je komt niet meer op de eerste plaats, maar je kind.. en dat vind ik ook weleens fijn
Zo denk ik minder na over mijn eigen ``problemen``...
Maar dat je overal oppas voor moest regelen en dat je kind er gewoon altijd is, vond ik wennen in het begin.
Nu weet ik niet meer beter en kan hem zelfs niet eens meer dan een nachtje missen
Interessant om te lezen. Ik ben momenteel zwanger van ons eerste kind en hier al wel gesprekken gehad over eventueel een tweede. Is best wel vroeg om over na te denken, terwijl de 1e nog geboren moet worden.
Man heeft zoiets van 1 kind, want financien, kind alles kunnen bieden etc. Ik neig naar een tweede. Wel fijn om te lezen dat er 1 kind ook "goed". Al ben ik nu 33 en man 40 als de eerste geboren wordt. Ik weet ook niet of ik dan rond mijn 35e weer moeder zou willen worden, al kan dat natuurlijk gezien prima.
Voor nu hebben we met elkaar afgesproken dat we onze eerste afwachten en kijken hoe dat gaat en dan nog een keer in gesprek gaan
Mijn ervaring is, dat ik echt niet van tevoren kon voorstellen hoe het is als je een kindje hebt.
Je kunt je er een voorstelling bij maken, maar het is toch anders dan dat.
Ik ben echt super blij met mijn zoon en zou hem voor geen goud willen missen.
Maar ik moest ook erg wennen aan sommige dingen: zoals dat ik niet meer zomaar kon opstaan, jas aan en naar de kapper toe ofzo.
Daar moet je dan oppas voor regelen en dat is best gek in het begin.
Je komt niet meer op de eerste plaats, maar je kind.. en dat vind ik ook weleens fijn
Zo denk ik minder na over mijn eigen ``problemen``...
Maar dat je overal oppas voor moest regelen en dat je kind er gewoon altijd is, vond ik wennen in het begin.
Nu weet ik niet meer beter en kan hem zelfs niet eens meer dan een nachtje missen
dinsdag 14 april 2015 om 13:16
Hier ook grote twijfels over nog een kind. Ik vind kinderen geweldig en wilde er vroeger wel 4, maar nu ik er eentje heb besef ik pas hoeveel energie het kost..
Iedereen om ons heen heeft al nr 2 of is zwanger en ookal ben ik niet echt iemand die zich daar iets van aantrekt, ineens is het voor mij nu een enorm ding geworden. Onze dochter was een makkelijke baby, en is nu ook geen lastige peuter. Slaapt altijd door. Toch ben ik er achtergekomen dat ik heel weinig energie heb, en ben ik bang dat ik me met nog een kind erbij overbelast voel. Dat ik dan geen overzicht meer heb. Ik voel nog totaal geen 'kriebels' om er weer aan te beginnen (integendeel) en tegelijkertijd vind ik de gedachte aan 'nooit meer een baby' beklemmend en bewaar ik alle mooie kleertjes voor een eventuele nummer twee. Mijn vriend wilde heel snel een tweede en nu we dat dus niet hebben gedaan neigt hij momenteel ook meer naar het bij 1 houden. Voorlopig hebben we het even geparkeerd, voor mezelf hou ik de optie open om er weer aan te beginnen als mijn dochter naar school gaat. Misschien heb ik dan ruimte voor een babietje, misschien ook niet. Ik vind het lastig.
Iedereen om ons heen heeft al nr 2 of is zwanger en ookal ben ik niet echt iemand die zich daar iets van aantrekt, ineens is het voor mij nu een enorm ding geworden. Onze dochter was een makkelijke baby, en is nu ook geen lastige peuter. Slaapt altijd door. Toch ben ik er achtergekomen dat ik heel weinig energie heb, en ben ik bang dat ik me met nog een kind erbij overbelast voel. Dat ik dan geen overzicht meer heb. Ik voel nog totaal geen 'kriebels' om er weer aan te beginnen (integendeel) en tegelijkertijd vind ik de gedachte aan 'nooit meer een baby' beklemmend en bewaar ik alle mooie kleertjes voor een eventuele nummer twee. Mijn vriend wilde heel snel een tweede en nu we dat dus niet hebben gedaan neigt hij momenteel ook meer naar het bij 1 houden. Voorlopig hebben we het even geparkeerd, voor mezelf hou ik de optie open om er weer aan te beginnen als mijn dochter naar school gaat. Misschien heb ik dan ruimte voor een babietje, misschien ook niet. Ik vind het lastig.
dinsdag 14 april 2015 om 13:21
Oh, mijn ervaring is juist wel dat je je een leven met één kind best redelijk goed kunt voorstellen. Althans, dat is mijn ervaring, hoe ik het heb beleefd en nog iedere dag beleef. Tuurlijk, er zijn dingen die ik nu niet meer zo snel kan/doe als voor onze zoon er was, maar daar had ik ook al wel rekening mee gehouden.
Het rare is dat ik mij juist veel slechter kan voorstellen hoe het reilen en zeilen met twee kinderen gaat. Zoals vanmorgen, toen ging ik met zoon naar Muziek op Schoot. Ik wacht dan rustig tot hij zijn ontbijt op heeft, zet hem op mijn dooie gemak in de auto, parkeer, klap buggy uit, zoon erin, rondje stad, muziekles, weer terug, lunchen, zoon in bed, ik met thee en de iPad kan de komende 2, 3 uur gaan relaxen.
Met twee kinderen kan ik mij niet voorstellen dat je alles zo op zijn ooie dooie kunt doen zonder dat minstens één van de twee heeft gehuild, aan je been heeft gehangen, jij er eentje uit het oog bent verloren en jij een keer gevloekt hebt of alles niet eens een keer wat relaxter kan verlopen.
En toch lijkt het mij gezellig!
Het rare is dat ik mij juist veel slechter kan voorstellen hoe het reilen en zeilen met twee kinderen gaat. Zoals vanmorgen, toen ging ik met zoon naar Muziek op Schoot. Ik wacht dan rustig tot hij zijn ontbijt op heeft, zet hem op mijn dooie gemak in de auto, parkeer, klap buggy uit, zoon erin, rondje stad, muziekles, weer terug, lunchen, zoon in bed, ik met thee en de iPad kan de komende 2, 3 uur gaan relaxen.
Met twee kinderen kan ik mij niet voorstellen dat je alles zo op zijn ooie dooie kunt doen zonder dat minstens één van de twee heeft gehuild, aan je been heeft gehangen, jij er eentje uit het oog bent verloren en jij een keer gevloekt hebt of alles niet eens een keer wat relaxter kan verlopen.
En toch lijkt het mij gezellig!
dinsdag 14 april 2015 om 13:30
quote:Liefzoontje83 schreef op 14 april 2015 @ 13:13:
[...]
Mijn ervaring is, dat ik echt niet van tevoren kon voorstellen hoe het is als je een kindje hebt.
Je kunt je er een voorstelling bij maken, maar het is toch anders dan dat.
Ik ben echt super blij met mijn zoon en zou hem voor geen goud willen missen.
Maar ik moest ook erg wennen aan sommige dingen: zoals dat ik niet meer zomaar kon opstaan, jas aan en naar de kapper toe ofzo.
Daar moet je dan oppas voor regelen en dat is best gek in het begin.
Je komt niet meer op de eerste plaats, maar je kind.. en dat vind ik ook weleens fijn
Zo denk ik minder na over mijn eigen ``problemen``...
Maar dat je overal oppas voor moest regelen en dat je kind er gewoon altijd is, vond ik wennen in het begin.
Nu weet ik niet meer beter en kan hem zelfs niet eens meer dan een nachtje missen :-)Dat is ook zo! Ik vind het nu ook wel moeilijk om te beseffen dat er gewoon een mensje in mij groeit, laat staan als het straks geboren wordt. De gedachten van "kan ik dit wel" "zal ik een goede moeder zijn" spoken soms door mijn hoofd. Maar goed, ik kan alleen maar vertrouwen hebben in mijzelf en in onze opvoeding en dan zien we het wel. Ik heb (gelukkig) allang geleerd dat niet alles te plannen is
[...]
Mijn ervaring is, dat ik echt niet van tevoren kon voorstellen hoe het is als je een kindje hebt.
Je kunt je er een voorstelling bij maken, maar het is toch anders dan dat.
Ik ben echt super blij met mijn zoon en zou hem voor geen goud willen missen.
Maar ik moest ook erg wennen aan sommige dingen: zoals dat ik niet meer zomaar kon opstaan, jas aan en naar de kapper toe ofzo.
Daar moet je dan oppas voor regelen en dat is best gek in het begin.
Je komt niet meer op de eerste plaats, maar je kind.. en dat vind ik ook weleens fijn
Zo denk ik minder na over mijn eigen ``problemen``...
Maar dat je overal oppas voor moest regelen en dat je kind er gewoon altijd is, vond ik wennen in het begin.
Nu weet ik niet meer beter en kan hem zelfs niet eens meer dan een nachtje missen :-)Dat is ook zo! Ik vind het nu ook wel moeilijk om te beseffen dat er gewoon een mensje in mij groeit, laat staan als het straks geboren wordt. De gedachten van "kan ik dit wel" "zal ik een goede moeder zijn" spoken soms door mijn hoofd. Maar goed, ik kan alleen maar vertrouwen hebben in mijzelf en in onze opvoeding en dan zien we het wel. Ik heb (gelukkig) allang geleerd dat niet alles te plannen is
dinsdag 14 april 2015 om 13:30
Ik krijg daar dus als de kriebels van NYC! Maar ik ben dan ook wel gesteld op mijn rust ben vanmorgen heerlijk met dochter naar een binnenspeeltuin geweest met een vriendin en dochtertje. Kids lekker spelen, wij even rustig wat drinken en gezellig meegespeeld. Ik hoef er maar 1 in de gaten te houden, kan overal met haar in en op klimmen en meedoen zonder dat er een ander kind precies de andere kant op wil. En ze zit nu even tv te kijken, zonder dat er een ander kind precies dat andere op tv wil kijken ga vanmiddag nog even met haar op de fiets naar het centrum, op ons gemak. 1 Kind op de fiets, 1 kind die ik een handje moet geven of onderweg in de gaten moet houden, 1 kind dat een ijsje gaat eten en bij wie ik mee moet likken en op moet letten of ze niet knoeit ik vind dat echt zo relaxed. Kan me niet voorstellen hoe dat met 2 gaat en wordt al moe als ik er aan denk eigenlijk.
Zelfde voor op vakantie, op de camping lekker met 2 volwassenen 1 kind in de gaten houden. In het zwembad kan ik alleen met dochter ook gaan zwemmen, met 2 kinderen zou ik dat al niet doen als ze beide nog niet kunnen zwemmen. Met het vliegtuig weg, relaxed met 1 kind en daar alle aandacht op kunnen vestigen. In het pretpark lekker doen wat dochter wil ipv dat er nog een kind ergens anders in wil en het ruzie is tussen wat we eerst gaan doen. Echt, ik geniet van ons ene kind! Zo makkelijk, zo rustig, relaxed en qua financiën ook prettig. We kunnen doen wat we willen (tot op zekere hoogte) en dat vind ik toch ook erg prettig en daar beleef ik ook heel veel plezier aan samen met dochter en man.
Zelfde voor op vakantie, op de camping lekker met 2 volwassenen 1 kind in de gaten houden. In het zwembad kan ik alleen met dochter ook gaan zwemmen, met 2 kinderen zou ik dat al niet doen als ze beide nog niet kunnen zwemmen. Met het vliegtuig weg, relaxed met 1 kind en daar alle aandacht op kunnen vestigen. In het pretpark lekker doen wat dochter wil ipv dat er nog een kind ergens anders in wil en het ruzie is tussen wat we eerst gaan doen. Echt, ik geniet van ons ene kind! Zo makkelijk, zo rustig, relaxed en qua financiën ook prettig. We kunnen doen wat we willen (tot op zekere hoogte) en dat vind ik toch ook erg prettig en daar beleef ik ook heel veel plezier aan samen met dochter en man.
dinsdag 14 april 2015 om 13:35
quote:NYC schreef op 14 april 2015 @ 13:21:
Oh, mijn ervaring is juist wel dat je je een leven met één kind best redelijk goed kunt voorstellen. Althans, dat is mijn ervaring, hoe ik het heb beleefd en nog iedere dag beleef. Tuurlijk, er zijn dingen die ik nu niet meer zo snel kan/doe als voor onze zoon er was, maar daar had ik ook al wel rekening mee gehouden.
Het rare is dat ik mij juist veel slechter kan voorstellen hoe het reilen en zeilen met twee kinderen gaat. Zoals vanmorgen, toen ging ik met zoon naar Muziek op Schoot. Ik wacht dan rustig tot hij zijn ontbijt op heeft, zet hem op mijn dooie gemak in de auto, parkeer, klap buggy uit, zoon erin, rondje stad, muziekles, weer terug, lunchen, zoon in bed, ik met thee en de iPad kan de komende 2, 3 uur gaan relaxen.
Met twee kinderen kan ik mij niet voorstellen dat je alles zo op zijn ooie dooie kunt doen zonder dat minstens één van de twee heeft gehuild, aan je been heeft gehangen, jij er eentje uit het oog bent verloren en jij een keer gevloekt hebt of alles niet eens een keer wat relaxter kan verlopen.
En toch lijkt het mij gezellig!
Tuurlijk is het gezellig, alles heeft zn voor en nadelen.
Voor iedereen is het ook anders denk ik.. De ene is stressbestendiger en heeft meer rust nodig dan de ander..
Als er twee zijn, komt dat uiteindelijk ook weer op zn plaats terecht en raak je daar ook weer aan gewend.
Haha, ik heb precies hetzelfde gedacht vanmorgen toen ik met mijn zoon door de supermarkt liep, hoe doen mensen met twee kinderen dat precies? zou dat ook zo relaxed gaan?
Was alweer vergeten dat ik vorig week een oppas kind van bijna vier had en met mijn zoontje van bijna drie en haar door de supermarkt liep... Mijn oppaskind liep braaf mee en mijn zoontje schoot alle kanten op en ging dus krijsend op de vloer van de supermarkt liggen.... .... dat vind ik toch wel pittige momenten hoor..
Oh, mijn ervaring is juist wel dat je je een leven met één kind best redelijk goed kunt voorstellen. Althans, dat is mijn ervaring, hoe ik het heb beleefd en nog iedere dag beleef. Tuurlijk, er zijn dingen die ik nu niet meer zo snel kan/doe als voor onze zoon er was, maar daar had ik ook al wel rekening mee gehouden.
Het rare is dat ik mij juist veel slechter kan voorstellen hoe het reilen en zeilen met twee kinderen gaat. Zoals vanmorgen, toen ging ik met zoon naar Muziek op Schoot. Ik wacht dan rustig tot hij zijn ontbijt op heeft, zet hem op mijn dooie gemak in de auto, parkeer, klap buggy uit, zoon erin, rondje stad, muziekles, weer terug, lunchen, zoon in bed, ik met thee en de iPad kan de komende 2, 3 uur gaan relaxen.
Met twee kinderen kan ik mij niet voorstellen dat je alles zo op zijn ooie dooie kunt doen zonder dat minstens één van de twee heeft gehuild, aan je been heeft gehangen, jij er eentje uit het oog bent verloren en jij een keer gevloekt hebt of alles niet eens een keer wat relaxter kan verlopen.
En toch lijkt het mij gezellig!
Tuurlijk is het gezellig, alles heeft zn voor en nadelen.
Voor iedereen is het ook anders denk ik.. De ene is stressbestendiger en heeft meer rust nodig dan de ander..
Als er twee zijn, komt dat uiteindelijk ook weer op zn plaats terecht en raak je daar ook weer aan gewend.
Haha, ik heb precies hetzelfde gedacht vanmorgen toen ik met mijn zoon door de supermarkt liep, hoe doen mensen met twee kinderen dat precies? zou dat ook zo relaxed gaan?
Was alweer vergeten dat ik vorig week een oppas kind van bijna vier had en met mijn zoontje van bijna drie en haar door de supermarkt liep... Mijn oppaskind liep braaf mee en mijn zoontje schoot alle kanten op en ging dus krijsend op de vloer van de supermarkt liggen.... .... dat vind ik toch wel pittige momenten hoor..