Bewust 1 kind

Herkenbaar DH, alleen denk ik wel dat dit vooral voor kleine kinderen geld. Oudere kinderen kunnen (als ze elkaar leuk vinden) ook veel samenspelen denk ik. Bij een kind moet je meer regelen (speelafspraakjes) als er op de camping niemand is om mee te spelen, is je kind alleen.

quote:DeKenau schreef op 14 april 2015 @ 13:37:

Herkenbaar DH, alleen denk ik wel dat dit vooral voor kleine kinderen geld. Oudere kinderen kunnen (als ze elkaar leuk vinden) ook veel samenspelen denk ik. Bij een kind moet je meer regelen (speelafspraakjes) als er op de camping niemand is om mee te spelen, is je kind alleen.Da's waar, maar ik regel toch liever een afspraakje dan dat ik zelf een tweede neem.

quote:Liefzoontje83 schreef op 14 april 2015 @ 13:46:

[...]





Ik ben ook blij dat ik veel vriendinnen heb, die leeftijdsgenootjes hebben van mijn zoontje.

Dat zorgt voor gezellige uitstapjes en de kinderen kunnen ook lekker spelen.

Al mijn vriendinnen hebben dochters, mijn zoontje heeft dus veel vriendinnetjes :-)Onze dochter gaat standaard eens per week naar oma waar ook haar nichtje is dan. Daarnaast heb ik een vriendin om de hoek wonen met een dochtertje die 1 jaar jonger is (en daar komt een jongetje bij binnenkort). En ze heeft op het kdv wat kindjes die ook hier in de buurt wonen enzo. Mijn beste vriendin is ook net bevallen van een meisje, daar is dochter ook helemaal gek mee. Flesjes geven, knuffeltjes, kusjes en alles heel zacht en voorzichtig genoeg kindjes om haar heen dus om zich mee te vermaken. We maken regelmatig speelafspraakjes dus dat mist ze niet.

quote:Desperate_Housewive schreef op 14 april 2015 @ 13:08:

[...]



Maar hoezo is het ene kind bij jullie geen bewuste keus nu dan? je zegt dat je nu te oud bent, maar hoe oud is je kind dan? Is er in die periode tussen geboorte en nu geen enkel moment geweest waarop je weer zwanger kon worden?



Ik was bijna 42 toen kind werd geboren. Kind is nu 4. Hellp syndroom gehad enn voordat je daar weer van hersteld bent en weef kan gaan proberen ben je zo een jaar verder.



Laat begonnen want partner pas ontmoet toen ik eind dertig was en toen duurde het vrij lang voor ik zwanger werd.

quote:DeKenau schreef op 14 april 2015 @ 13:37:

Herkenbaar DH, alleen denk ik wel dat dit vooral voor kleine kinderen geld. Oudere kinderen kunnen (als ze elkaar leuk vinden) ook veel samenspelen denk ik. Bij een kind moet je meer regelen (speelafspraakjes) als er op de camping niemand is om mee te spelen, is je kind alleen.



Dat is inderdaad een van de dingen die ik wel (in positieve zin) voor me zie bij meer dan één kind. Toch een beetje dat samen-zijn en dingen doen. Ook al scheel ik 4,5 jaar met mijn zusje en hebben we nooit écht gespeeld, ik denk wel dat het gezelliger was dan helemaal alleen zijn om op zondagochtend televisie te kijken, in de zandbak te spelen, naar het speeltuintje in het vakantiepark toe te gaan en gewoon, het aan-tafel-zitten gedurende drie tafelmomenten op een dag.

Niet dat je daarvoor een tweede moet nemen, dat moet je echt zelf graag willen, maar dat is wel iets waar ik positief tegenaan kijk. Wel vooral vanaf het moment dat de jongste ook naar school gaat (of ietsje jonger, maar minimaal mee kan praten)

quote:sugarmiss schreef op 14 april 2015 @ 13:55:

[...]





Ik was bijna 42 toen kind werd geboren. Kind is nu 4. Hellp syndroom gehad enn voordat je daar weer van hersteld bent en weef kan gaan proberen ben je zo een jaar verder.



Laat begonnen want partner pas ontmoet toen ik eind dertig was en toen duurde het vrij lang voor ik zwanger werd.ah oke

Ik had hiervoor ook nooit gedacht ooit bewust voor 1 kind te kiezen. Voor de bevalling riep ik altijd dat ik meerdere kinderen wilde. Is dat even veranderd ik vond het eerste jaar vooral heel zwaar, weinig slaap, psychisch ging het niet lekker, voelde me gewoon klote. Wilde na het werk niet naar huis, dan begon alles weer van voor af aan. Het hele zorgen voor, verantwoordelijkheid, alles viel me erg zwaar.

En als ik dan reacties lees van "het hoeft bij een tweede niet zo te gaan", dat weet ik. Maar niemand geeft me op papier dat het bij de tweede niet ook zo gaat. En zolang ik daar geen garantie voor krijg, begin ik er niet aan.

Een broertje/zusje hebben betekent echt wel meer dan alleen een speelkameraadje hebben. Bovendien gaat dat vaker niet dan wel goed als ze erg klein zijn, maar goed.... Das een andere kwestie.

Mijn oudste 2 zijn echt met elkaars lot begaan en kunnen dingen letterlijk en figuurlijk delen. Ik vind dat onbetaalbaar leuk. En ik vind 2-3 kinderen ook niet 2-3x meer werk. Je moet daar ook een beetje de uitdaging van inzien. En zelf.... vooral genieten van de kleine dingen. Je blijft toch in essentie jezelf en niet een mama-machine (uitzonderingen daargelaten....). Ik vind het leuk druk. Maar ik snap wel heel goed dat het niet voor iedereen is en ook niet voor iedereen weggelegd is.

./.

quote:bloemetje77 schreef op 14 april 2015 @ 14:22:

[...]





Maar jij weet niet hoe het is om een broer of zus te hebben waar je niks mee hebt. Ik heb veel meer aan mijn vrienden gehad in crisissituaties dan ooit aan mijn zus. Ook bij overlijden van onze ouders weet ik dat er alleen maar ellende uit zal volgen met haar. Dus ik snap dat jij vanuit jouw positie denkt dat je altijd toch wel wat hebt aan je broer of zus maar dat is echt niet zo. En ik ben geen uitzondering.

Gelukkig leer je vaak als enig kind om vriendschappen te koesteren.



Sowieso vind ik het een slecht idee om een 2e kind te nemen zodat de eerste er wat aan heeft. Het kind heeft dan al een taak voor dat ie geboren is. Een kind krijg je voor jezelf, omdat jij het zo leuk vindt. Elke andere reden is een excuus of een projectie van onderdelen die je gemist heb in je eigen jeugd.Mooi gezegd, vooral die laatste alinea.

quote:Liefzoontje83 schreef op 14 april 2015 @ 14:32:

[...]





inderdaad, die garantie heb je nooit!

de zorg voor een tweede kan makkelijker uitpakken als bij de 1e, maar het kan ook zwaarder uitpakken..Volgens mij heb je de verkeerde gequote maar idd, ik zag hier ook weer zo'n opmerking langs komen dat het met de tweede heel anders kan gaan en je weet al wat je kan verwachten enzo. Die mening deel ik niet. Ik weet totaal niet wat ik kan verwachten. Het kan een huilbaby zijn, of juist tegenovergestelde. De bevalling van de eerste was zo gepiept, maar wie zegt dat dat bij de tweede ook zo gaat? Slaapt de tweede wel door of ook niet? Krijg ik weer diezelfde klachten als toen. Ik heb echt geen idee wat ik kan verwachten, buiten het feit dat het een baby is. Maar hoe het zal gaan allemaal, dat kan niemand me vertellen. En als het weer zo gaat als bij de eerste, dan ben ik doodongelukkig. En dat wil ik niet meer, dus dat houdt me ontzettend tegen ook. Buiten het feit nog dat ik echt gewoon het gevoel heb dat ons gezin zo compleet is en we nu een heerlijk leven hebben en ik dat niet wil opgeven voor het onbekende

quote:Desperate_Housewive schreef op 14 april 2015 @ 13:30:

Ik krijg daar dus als de kriebels van NYC! Maar ik ben dan ook wel gesteld op mijn rust ben vanmorgen heerlijk met dochter naar een binnenspeeltuin geweest met een vriendin en dochtertje. Kids lekker spelen, wij even rustig wat drinken en gezellig meegespeeld. Ik hoef er maar 1 in de gaten te houden, kan overal met haar in en op klimmen en meedoen zonder dat er een ander kind precies de andere kant op wil. En ze zit nu even tv te kijken, zonder dat er een ander kind precies dat andere op tv wil kijken ga vanmiddag nog even met haar op de fiets naar het centrum, op ons gemak. 1 Kind op de fiets, 1 kind die ik een handje moet geven of onderweg in de gaten moet houden, 1 kind dat een ijsje gaat eten en bij wie ik mee moet likken en op moet letten of ze niet knoeit ik vind dat echt zo relaxed. Kan me niet voorstellen hoe dat met 2 gaat en wordt al moe als ik er aan denk eigenlijk.

Zelfde voor op vakantie, op de camping lekker met 2 volwassenen 1 kind in de gaten houden. In het zwembad kan ik alleen met dochter ook gaan zwemmen, met 2 kinderen zou ik dat al niet doen als ze beide nog niet kunnen zwemmen. Met het vliegtuig weg, relaxed met 1 kind en daar alle aandacht op kunnen vestigen. In het pretpark lekker doen wat dochter wil ipv dat er nog een kind ergens anders in wil en het ruzie is tussen wat we eerst gaan doen. Echt, ik geniet van ons ene kind! Zo makkelijk, zo rustig, relaxed en qua financiën ook prettig. We kunnen doen wat we willen (tot op zekere hoogte) en dat vind ik toch ook erg prettig en daar beleef ik ook heel veel plezier aan samen met dochter en man.



De dingen die je opnoemt kun je ook met twee kinderen hebben/voelen want ze worden natuurlijk ook groter. Ook als je een wat groter leeftijdsverschil hebt tussen twee kinderen is het natuurlijk ook rustiger dan wanneer je er twee hebt met 1,5 jaar ertussen.



Ik heb ook heel even na mijn oudste getwijfeld over een tweede maar kwam toch kort daarna tot de conclusie dat ik graag een tweede wilde en de interactie/band tussen twee kinderen graag mee wilde maken. Wij hebben wel bewust gewacht met zwanger proberen te worden tot onze oudste dochter wat ouder was. Mijn oudste was 3 jaar en drie maanden toen mijn jongste dochter geboren werd en dat was voor ons een perfect leeftijdsverschil. Oud genoeg om al veel zelfstandig te kunnen doen maar jong genoeg om leuk met elkaar te kunnen spelen.

Mijn oudste begon net met nursery toen de jongste geboren werd dus had ik net als met de oudste veel tijd alleen met de jongste, heerlijk!



Mijn dochters hebben jaren heel veel met elkaar gespeeld, vanaf de eerste dag bij wijze van spreken. Elk weekend waren ze dagen boven met de Playmobil/Barbies/poppenhuis/toneelstukjes bedenken bezig, heerlijk! Nu is de oudste bijna 14 en hebben het nog steeds ontzettend leuk en gezellig samen en die band die ze samen hebben is heel mooi om te zien.

Je moet natuurlijk het geluk hebben dat je kinderen goed met elkaar overweg kunnen, garantie heb je natuurlijk nooit. Ik heb bv geen goede band met mijn broer, als kind al hadden we altijd ruzie en nu hebben we eigenlijk geen contact meer.



Mijn man was enig kind en heeft dat als fijn ervaren. Toch wilde hij graag twee kinderen (misschien omdat ik het graag wilde )

Wij hebben 1 kind dat 3 jaar oud is.

Ze zal geen broertje en/ of zusje krijgen.

Ik roep al jaaaaaaaaaaaaren dat ik 1 kindje hoop goed en veilig te mogen grootbrengen. Partner roept dat sinds hij mij kent ook.



We zijn reuze gelukkig met zijn 3 en voelen ons compleet.

We zijn verhuisd naar een wijk waar veel kinderen wonen in dezelfde leeftijd als ons kind.

We kennen veel mensen met kinderen, al dan niet in de leeftijd van ons kind. We zullen speelafspraken initiëren wanneer de tijd rijp is.



Ben zelf ook opgegroeid zonder broer en/ of zus. Helemaal niets gemist.

Beleza : klopt dat ze groter worden en het vast allemaal makkelijker word enzo. Maar feit blijft dat ik gewoon echt niet de behoefte voel om aan een tweede te beginnen naast dus al die dingen die ik opnoem. Dus dan houdt het toch echt op.



Merk wel vaak dat mensen je toch een beetje "om proberen te lullen". Dit soort reacties ook, het word makkelijker, de dingen die je opnoemt kun je ook met 2 kinderen, kinderen worden groter en dan gaat het vanzelf. Ja, vast wel. Maar dat oergevoel van nog een tweede willen heb ik niet dus dit soort reacties gaan dat ook niet veranderen.

quote:Desperate_Housewive schreef op 14 april 2015 @ 15:17:

Beleza : klopt dat ze groter worden en het vast allemaal makkelijker word enzo. Maar feit blijft dat ik gewoon echt niet de behoefte voel om aan een tweede te beginnen naast dus al die dingen die ik opnoem. Dus dan houdt het toch echt op.



Merk wel vaak dat mensen je toch een beetje "om proberen te lullen". Dit soort reacties ook, het word makkelijker, de dingen die je opnoemt kun je ook met 2 kinderen, kinderen worden groter en dan gaat het vanzelf. Ja, vast wel. Maar dat oergevoel van nog een tweede willen heb ik niet dus dit soort reacties gaan dat ook niet veranderen.





Ja ik kan me voorstellen dat dat dan vervelend is, als mensen je over proberen te halen. Was ook niet mijn bedoeling hoor

Is meer dat ik je post las en mij bedacht dat de argumenten die je noemde om het bij één kind te laten natuurlijk goed zijn maar dat het er met twee kinderen ook zo aan toe kan gaan.

Maar als jij het oergevoel niet hebt of überhaupt niet het gevoel voor een tweede hebt dan wil je het dus duidelijk gewoon bij één laten en dat is dan toch prima

Vooralsnog is het idee dat het er bij eentje blijft, ons zoontje is nu een halfjaar oud.

Ik ben bijna veertig, bovendien heb ik een auto-immuunziekte, deze combinatie maakt dat we het gevoel hebben dat we onze handjes mogen dichtknijpen dat ik goed uit de zwangerschap en keizersnede ben gekomen en dat ons kind gezond is.

Ik was na een jaar proberen zwanger en de tien jaar daarvoor mocht/kon het niet vanwege mijn gezondheid en medicijn gebruik.

Het gaat nu nog steeds goed met me, maar een zwangerschap brengt risico's met zich mee op een terugval.

De vraag is dus of ik dat moet opzoeken, want het risico voor afwijkingen bij een nieuw kindje wordt steeds groter, en als ik een terugval krijg kan het zijn dat we de zwangerschap moeten afbreken of dat ik niet de moeder kan zijn die ik wil (in de zin van; parttime werken, zelf voor m'n kind zorgen, sporten, leuke dingen kunnen doen)

Bovendien; de tijd tot nu toe was niet bepaald een roze wolk ook al ben ik intens gelukkig met ons mannetje, de keuzersnede, het slechte herstel erna, na vier maanden weer een operatie en de moeilijke eerste vier maanden voor ons mannetje met krampjes en verborgen reflux maken het nou niet bepaald tot een periode die ik graag eens over zou doen.

Daarnaast speelt het nog een zeer grote rol dat ik zelf enig kind ben en daar zelden tot nooit verdriet van heb gehad. Ja; kinderen uit één gezin kunnen het leuk hebben samen, ze kunnen elkaar ook de tent uitvechten of elkaar uit het oog verliezen. Je krijgt er geen garantie bij.

We zijn op dit moment erg blij zo met z'n drietjes, we denken ook dat dat zo blijft, en mocht dat gevoel voor mij of m'n man alsnog veranderen dan maken we de afweging wel weer opnieuw.



kiezen voor een tweede kind moet je wat mij betreft trouwens nooit voor je eerste kind doen, maar alleen omdat je het zelf (met je partner) echt heel erg graag wilt. Je weet namelijk helemaal niet of je eerste kind het leuk vind (nu, over vijf, tien, vijftien of dertig jaar)

De meest achterlijke reden om te kiezen voor een tweede kind is het te doen voor het eerste kind. Eindeloos veel voorbeelden van kinderen die het ab-so-luut niet met elkaar kunnen vinden. Je gaat voor een tweede omdat je het leuk vind, niet omdat je eerste kind zogenaamd een trauma oploopt omdat het geen broertje of zusje heeft.

Een kind krijg je omdat je dat zelf heel graag wilt en niet om je zoon of dochter een broetje of zusje te geven. Dus als het hebben van een kind voor jou het beste voelt, zou ik me niets aantrekken van wat anderen zeggen. Toen ik kind was (jaren'80) was het nog best bijzonder om enigkind te zijn, maar tegenwoordig komt het - in mijn omgeving in ieder geval - heel veel voor. Je kind zal echt geen uitzondering zijn in de klas/buurt.



En vragen/opmerkingen krijg je toch wel. Ik heb twee dochters. Een paar weken na de geboorte van mijn tweede kwam ik een kennis tegen. Toen hij hoorde dat ik nog een dochter gekregen had, zei hij doodleuk: "Wij hebben een zoon en een dochter, dus wij zijn klaar". Toen ik aangaf dat wij ook klaar waren - twee kinderen was en is ons ideaal - reageerde hij stomverbaasd. Tja, in de ogen van sommige mensen hoor je nu eenmaal een zoon en een dochter te willen...



quote:blijftgewoondametje schreef op 14 april 2015 @ 10:18:

TO,

Alle enig kinderen die van dichtbij ken (als volwassenen) zijn hele sociaal vaardige mensen maar ook wel kwetsbaar in de zin van ' niet goed met conflicten.' Dit herken ik trouwens wel (heb veel enigkinderen in mijn omgeving). Ik vind de meeste enigkinderen zeer sociaal vaardig, maar ik merk wel dat ze inderdaad minder gewend zijn aan conflicten, daar eerder van schrikken. Natuurlijk kun je ook ruziemaken met vrienden, maar vriendschap heeft niet dat onvoorwaardelijke aspect dat een broer/zus-realtie zo bijzonder maakt. Je kunt nog zoveel ruzie maken met je broer/zus, maar je blijft altijd met elkaar verbonden (zelfs als je dat eigenlijk niet wilt). Als er in een vriendschap veel ruzie is, denk je veel eerder: "Ik verbreek het contact". Er moet wel heel wat gebeuren, willen mensen het contact met hun broer/zus blijvend verbreken. En zelfs als het contact tussen broers/zussen moeizaam verloopt, steunen ze elkaar vaak toch wel als er echt iets verschrikkelijks gebeurt. Overigens bedoel ik dit absoluut niet als pleidooi om je over te halen om toch een tweede kind te krijgen. Zeker niet. Ik bedoel ermee dat enigkind zijn natuurlijk ook bepaalde nadelen heeft, net zoals een broer of een zus hebben nadelen met zich meebrengt.

Mijn man kiest bewust voor éen kind. Ik helaas niet, maar geen kind willen telt zwaarder. Ik heb het er heel moeilijk mee. Op dit moment stop ik het weg, anders word ik gek. En ik moet er ook zijn voor mijn kind van bijna 4. Man vind het prima zo. Geen slechte nachten, kind wordt zelfstandig en hij kijkt nu al uit naar de vrije ochtend die hij heeft zodra kind naar school gaat. Ik snap de voordelen, maar ik voel alleen maar een groot verdriet.

Ik wil bij deze Deperate_Housewive even laten weten dat ik al heel lang (misschien al 1,5 jaar?) haar reacties over het hebben van 1 kind met veel aandacht en waardering lees. Wij laten het ook bij 1 kind, om dezelfde redenen. Zware PND bij mij, uiteindelijk met medicatie en zoon soms uitbesteden weer goed gekomen, maar no way dat ik dat mezelf of mijn man of mijn zoon nog eens ga aandoen. En ja, het kan anders gaan bij een tweede. Maar zoals DH al zei, zolang niemand me dat zwart op wit, 110% zeker, op papier kan geven ga ik het risico niet nemen. Zoon is nu 1,5 en hoewel ik het soms nog steeds pittig vind (hij wil meer dan hij kan) geniet ik nu ook vaak intens van hem. Maar ik geniet ook zo erg van de rust als hij naar het KDV is, de ruimte die ik heb om te werken, mijn (tijdrovende) hobby uit te oefenen, wijntjes te drinken met een vriendin, kortom, even GEEN moeder te zijn. En bovendien voelt het voor ons ook compleet, wij horen bij elkaar met z'n drietjes En dan is mijn zoontje echt een makkelijke baby, sliep snel door en slaapt nog steeds altijd heel goed. Maar dan nog, nee, wij zijn klaar.



Wel zijn we, ook wel een beetje omdat zoon enig kind blijft, terug verhuisd naar mijn geboortedorp. Hier woont mijn hele familie dus opa, oma, mijn broer, schoonzus, mijn ooms en tantes, neven en nichten, waarvan sommigen zelf ook al kinderen krijgen, zijn allemaal op loop/fietsafstand. Ik kijk nu al uit naar het moment waarop hij later een keer zijn moeder zat is en boos roept 'ik ga lekker naar oma!' en op zijn fiets de straat uitcrosst. En dat hij daar dan gekalmeerd en een tikjes verwend weer vandaan komt



Maargoed, DH, bij deze bedankt dat ik jouw reacties altijd stiekem mocht lezen en weten dat ik niet alleen ben in deze gedachte, maar daar is een groot deel van dit onderwerp sowieso weer een mooi voorbeeld van