Bewust 1 kind

Dank je

Ik denk echt wel eens na over een tweede. Zeker nu dochter ook ouder wordt en toch ook omdat mijn man het wel wil. Maar dat echte "jaaaa! Ik wil het!!!"-gevoel komt gewoon nog steeds niet naar boven. En dan zou ik het doen voor mijn man en dochter. Zou ik mijn eigen gevoel en misschien zelfs geluk opzij moeten zetten daarvoor? Dat lijkt me niet de goede basis voor een tweede. En mijn man kan ook wel leven met maar 1 kind, dus zolang mijn gevoel zo blijft, blijft ons gezin zo.

Ik denk ook dat ik, achteraf gezien, een pnd heb gehad. Ben er niet voor bij de arts geweest en ben er zelf uit gekomen. Maar ik zou me nooit meer zo willen voelen. Zo slecht, zo ongelukkig. Ik durf het hoe ik me nu voel gewoon niet op het spel te zetten, het gaat nu goed

Ik wacht ook op het oergevoel, de 'kriebels', de drang weer zwanger te willen zijn. Alleen dat kan mijn twijfels (en angst voor bijvoorbeeld een huilbaby of hele slechte slaper) wat wegnemen. Of nou ja, je wil dan zo graag dat dat op de voorgrond staat. Zolang ik dat niet voel laat ik het bij 1 kind.

Ik heb ook wel kriebels gehad, en heel soms (vreemd genoeg alleen als zoon een tijdje uit logeren is ) heb ik ze nog wel eens. Maar als hij dan thuis is en weer de hele dag jammert om dingen die hij niet mag, of omdat er een kies doorkomt.. Heel zielig natuurlijk en ik troost hem dan natuurlijk altijd, neem hem lekker op schoot, beetje suf Sesamstraat kijken.. Maar toch vind ik dat soort dagen nog steeds lastig en dan troost ik me met de gedachte dat we al zo ver zijn gekomen en 'deze dag' niet nog eens mee hoeven te maken. Niet nog een keer krampjes, tandjes, willen omrollen en het niet kunnen, willen zitten en omvallen, willen lopen en het lukt niet, iets willen zeggen en mama snapt het niet.. Kan hij allemaal absoluut niks aan doen, maar ik kan er gewoon slecht tegen, ik denk tegen de onmacht. En het feit dat je niet kan zeggen van ja, het is rot voor je, maar nu gaan we weer gewoon gezellig doen Het klinkt wellicht heel ontaard en zo voel ik me soms ook.. Maar zoals ik het nu omschrijf voor 'gelijkgestemden,' zo laat ik dat mijn zoon nooit merken natuurlijk. Ik ben zelf ook erg gevoelig voor prikkels, kan slecht tegen drukte, harde geluiden (huilen!) en onvoorspelbaarheid. Dat alleen al is voor mij genoeg reden om niet voor een tweede te gaan. En mijn zoontje is 9 van de 10 dagen echt niet zoals hierboven beschreven hoor, over het algemeen is hij gewoon vrolijk en tevreden. Maar kriebels, nee echt niet. Ik ben veel te blij dat ik nu zo'n 'moeilijke' dag fatsoenlijk doorkom en kijk uit naar de tijd dat hij me kan gaan vertellen wat hij wil/voelt/denkt etc. En ja, bij een tweede komt die tijd ook een keer, maar de periode daartussen vond ik dusdanig zwaar dat ik het niet nog een keer kan/wil doen.



En begrijp me niet verkeerd, ik kan het nu heel jolig opschrijven, maar ik voel me vaak ook schuldig tegenover mijn zoontje dat ik deze gevoelens eens in de zoveel tijd nog wel eens heb.. Des te meer reden voor mij om te zorgen dat ik nu zo stabiel en gezellig mogelijk blijf!

Ik ben zelf enig kind en heb dat echt nooit maar dan ook nooit leuk gevonden .



Ii wilde dan ook erg graag meer dan 1 kind. Het zijn er drie geworden .. Ik vond zwangerschappen zwaar maar wel leuk en de babytijd pittig maar was ook zomaar om.. Middelste was wel moeilijke baby .



Geen dag spijt van drie. Loop ook niet te rennen en te stressen , ben zelf relaxed en dan loopt het vanzelf



Nu ik ouder word zie ik ook nog een nadeel .. Ik sta qua verzorging van mijn ouders ( moeder eigen,ijk, mijn vader is helaas al,overleden ) er altijd alleen voor .. Ik kan nooit iets aan een ander overlaten, die is er niet . Ik kan niets delen uit mijn jeugd want ik heb geen broers en zussen .. Ik blijf het eenzaam vinden ...

Overigens had ik na de eerste een ppd, maar dat heeft mij niet weerhouden ..

Mijn twee dochters (15 en 10) kunnen niet heel goed overweg, nooit gedaan, maar ik hoop dat ze later wel wat aan elkaar gaan hebben. Dat was bij mijn zus en mij hetzelfde. Wij schelen ook bijna 5 jaar in leeftijd en vochten elkaar vroeger (letterlijk) het huis uit, maar hebben het nu heel leuk samen. Ik merk wel dat bij (mijn) kinderen 1 + 1 = 6, en als er een een paar dagen weg is, ik echt geen kind heb aan de overblijvende. Best wel lekker voor even, geen geruzie in huis.

Voor een kind lijkt het me wel zwaar, in zijn eentje met twee ouders. Ik zie soms wel eens ouders die de hele dag bewust opvoeden, en alle spontaniteit uit hun prinsje/prinsesje trekken. Met je broertje/zusje kun je tenminste nog samenspannen als je iets gedaan wilt krijgen.

quote:bloemetje77 schreef op 14 april 2015 @ 14:22:

[...]





Maar jij weet niet hoe het is om een broer of zus te hebben waar je niks mee hebt. Ik heb veel meer aan mijn vrienden gehad in crisissituaties dan ooit aan mijn zus. Ook bij overlijden van onze ouders weet ik dat er alleen maar ellende uit zal volgen met haar. Dus ik snap dat jij vanuit jouw positie denkt dat je altijd toch wel wat hebt aan je broer of zus maar dat is echt niet zo. En ik ben geen uitzondering.

Gelukkig leer je vaak als enig kind om vriendschappen te koesteren.



Sowieso vind ik het een slecht idee om een 2e kind te nemen zodat de eerste er wat aan heeft. Het kind heeft dan al een taak voor dat ie geboren is. Een kind krijg je voor jezelf, omdat jij het zo leuk vindt. Elke andere reden is een excuus of een projectie van onderdelen die je gemist heb in je eigen jeugd.Ik denk dat dit wel klopt, dat zie ik tenminste in mijn omgeving bij nu volwassen enig kinderen.

Hier ook bewust 1 kind. Zoonlief is nu 2,5. Meerdere redenen voor die hierboven ook al genoemd zijn, daarnaast vind ik mezelf inmiddels te oud (bijna 37) voor nog een zwangerschap.

quote:betjebig schreef op 14 april 2015 @ 22:16:

Mijn twee dochters (15 en 10) kunnen niet heel goed overweg, nooit gedaan, maar ik hoop dat ze later wel wat aan elkaar gaan hebben. Dat was bij mijn zus en mij hetzelfde. Wij schelen ook bijna 5 jaar in leeftijd en vochten elkaar vroeger (letterlijk) het huis uit, maar hebben het nu heel leuk samen. Ik merk wel dat bij (mijn) kinderen 1 + 1 = 6, en als er een een paar dagen weg is, ik echt geen kind heb aan de overblijvende. Best wel lekker voor even, geen geruzie in huis.

Voor een kind lijkt het me wel zwaar, in zijn eentje met twee ouders. Ik zie soms wel eens ouders die de hele dag bewust opvoeden, en alle spontaniteit uit hun prinsje/prinsesje trekken. Met je broertje/zusje kun je tenminste nog samenspannen als je iets gedaan wilt krijgen.



;-)Zie zoon nog in de tuin lopen mokken en klagen dat hij zich aan het vervelen is. Man en ik staan te kijken achter de tuindeuren. "Anders kunnen we op de fiets toch een ijsje gaan halen?" opper ik. "Nee, Lemoos, vervelen is goed, dat stimuleert creativiteit" zegt man. We kijken elkaar aan en beseffen dat wij van die Enge Ouders zijn. Erg hè.



Wat ik merk aan zoon:

- af en toe een beetje wereldvreemd als hij gaat spelen bij kinderen met broers/zussen. Want al het speelgoed in huis is toch van de kinderen? Waarom gaat dat broertje van Joop nu zo boos doen dat ze aan zijn Lego hebben gezeten? En welk speelgoed mag dan wel? Of bij gezinnen met de Eeuwige Strijd: waarom hebben ze alles dubbel?

- geeft alles af: fiets, skelter, step. Het zal wel automatisch terugkomen. Kinderen met broertjes/zusjes zijn daar wat specifieker in: "Ja, maar wel maar 1 blokje"/"Nee want jij maakt het stuk"/"Dan moet jij hem op mijn oprit zetten".

- het ouderlijk front. Onderhandelen en plotten want geen backup/partner in crime, geen bliksemafleider, niemand die gezellig meeschreeuwt vanaf de achterbank van de auto voor wat extra druk. Dus geen "Ik wil naar de kinderboerderij!!" *meerkoppig 'Jaaaaa wij willen naar de kinderboerderij!! De kin-der-boer-de-rij, de kin-der-boer-de-rij!". Maar meer: "Zeg papa, jij vindt schaapjes heel leuk hè?". Ja. "Mama, hoe heten babyschaapjes?" lammetjes. Veelzeggende stilte, je hoort de hersentjes bijna kraken. En dan: "Ik heb een goed idee: zullen we gaan kijken bij de kinderboerderij of er lammetjes zijn? Want papa vindt dat ook heel leuk" Insert smekende oogjes in achteruitkijkspiegel.

Ik zou er zelf nooit voor kiezen tenzij het echt niet anders kan (bijvoorbeeld vanwege medische redenen, hoge leeftijd etc).



Dat komt omdat ik in mijn omgeving meerdere mensen ken die enig kind zijn. Geen van allen willen zelf bewust 1 kind. Allen hebben aangegeven ten minste 2 kinderen te willen. Wat ik vaak van hen hoor:

- Veel eenzaamheid als kind. Er waren overigens wel zeer betrokken ouders. Maar een volwassene is toch iets anders dan een ander kind om mee te spelen, ruzie te maken en mee om te gaan.

- Er moest iedere keer worden gezocht naar andere kinderen om mee te spelen (vriendjes, klasgenoten, neefjes/nichtjes etc). Sommigen gaven aan dat het niet altijd leuk is om iedere keer naar een speelkameraadje op zoek te moeten gaan. Een broer/zus is er gewoon altijd. Het maakte ze wel socialer (je moet immers moeite doen om contact te krijgen met anderen). Maar ze waren ook altijd afhankelijk van de beschikbaarheid van andere kinderen (die ook een eigen gezinsleven hadden).

- Volledige aandacht op het kind. Er waren immers geen broers/zussen die ook aandacht nodig hadden. Daardoor lag alles wat kind deed onder een vergrootglas (en daar heeft een kind of later een volwassen kind niet altijd zin in).

- Hoeveel goede vrienden ze ook hebben ze merken dat bij bijna iedereen familie altijd op de eerste plaats komt. Vriendschappen kunnen verwateren of worden verbroken maar familie blijft altijd bestaan. Ze zien bij anderen wel een familie is die mee komt helpen als dat nodig is (in huis, met de kinderen als oppas, financieel etc) en dat familie altijd voorgaat op vrienden (denk daarbij aan de feestdagen waarbij iedereen samen is met familie).



Qua eigenschappen merk ik bij vrienden in mijn omgeving dat ze toch moeite hebben met delen. Dat ze soms erg lang van stof zijn en eraan gewend zijn dat er altijd volledige aandacht is voor hun verhaal. Het is gewoon duidelijk dat ze thuis niet of weinig werden onderbroken (ter vergelijking een vriendin uit een gezin met 4 kan haar boodschap of verhaal zeer kort en bondig naar voren brengen. Die heeft dat echt van huis uit meegekregen).



Nu ze volwassen zijn geven ze als heel groot nadeel dat ze de zorgen over hun ouders met niemand kunnen delen. Dat ze volledig zelf opdraaien voor alle onderdelen van de mantelzorg, een grote verhuizing (ouderlijk huis leegruimen altijd mee moeten naar medische afspraken van ouders etc.) Maar ook dat ze met niemand kunnen spreken over hun jeugd. Ook is hun eigen familie erg klein. Het niet hebben van neefjes/nichtjes ervaren een aantal als een gemis (zowel voor henzelf als voor hun kinderen). Op verjaardagen en familiebijeenkomsten is er bijna niemand.



Door de ervaringen die ik in mijn eigen omgeving heb gezien ben ik van mening dat een enig kind vooral handig is voor de ouders (rustig, meer geld tijd en aandacht voor eigen zaken, werk, uitstapjes etc) maar een stuk minder voor het kind zelf.

quote:evelien2010 schreef op 14 april 2015 @ 23:08:

Ik zou er zelf nooit voor kiezen tenzij het echt niet anders kan (bijvoorbeeld vanwege medische redenen, hoge leeftijd etc).



Dat komt omdat ik in mijn omgeving meerdere mensen ken die enig kind zijn. Geen van allen willen zelf bewust 1 kind. Allen hebben aangegeven ten minste 2 kinderen te willen. Wat ik vaak van hen hoor:

- Veel eenzaamheid als kind. Er waren overigens wel zeer betrokken ouders. Maar een volwassene is toch iets anders dan een ander kind om mee te spelen, ruzie te maken en mee om te gaan.

- Er moest iedere keer worden gezocht naar andere kinderen om mee te spelen (vriendjes, klasgenoten, neefjes/nichtjes etc). Sommigen gaven aan dat het niet altijd leuk is om iedere keer naar een speelkameraadje op zoek te moeten gaan. Een broer/zus is er gewoon altijd. Het maakte ze wel socialer (je moet immers moeite doen om contact te krijgen met anderen). Maar ze waren ook altijd afhankelijk van de beschikbaarheid van andere kinderen (die ook een eigen gezinsleven hadden).

- Volledige aandacht op het kind. Er waren immers geen broers/zussen die ook aandacht nodig hadden. Daardoor lag alles wat kind deed onder een vergrootglas (en daar heeft een kind of later een volwassen kind niet altijd zin in).



De mensen die ik ken die enig kind zijn hebben dat juist als groot voordeel ervaren.



- Hoeveel goede vrienden ze ook hebben ze merken dat bij bijna iedereen familie altijd op de eerste plaats komt. Vriendschappen kunnen verwateren of worden verbroken maar familie blijft altijd bestaan. Ze zien bij anderen wel een familie is die mee komt helpen als dat nodig is (in huis, met de kinderen als oppas, financieel etc) en dat familie altijd voorgaat op vrienden (denk daarbij aan de feestdagen waarbij iedereen samen is met familie).



Dat verschilt echt van familie tot familie en van gezin tot gezin. Kijk maar naar de vele topics rond de feestdagen. Daar zit vaak weinig 'gezellig samenzijn' in. Vrienden kies je zelf uit, familie krijg je cadeau. Genoeg mensen die de verplichte rondjes aflopen zolang de ouders nog leven maar daarna het contact beperken tot een verjaardagskaart en een kerstkaart. Ik heb bijvoorbeeld weinig met mijn zus, niet dat wij ruzie hebben maar het is wel erg 'vormelijk'. Als ik niet ook nog een veel jongere broer had gehad dan zou ik weinig kunnen voorstellen van innige broer/zus banden. Met broertje heb ik dat wel ondanks (of juist vanwege) het leeftijdsverschil



Qua eigenschappen merk ik bij vrienden in mijn omgeving dat ze toch moeite hebben met delen. Dat ze soms erg lang van stof zijn en eraan gewend zijn dat er altijd volledige aandacht is voor hun verhaal. Het is gewoon duidelijk dat ze thuis niet of weinig werden onderbroken (ter vergelijking een vriendin uit een gezin met 4 kan haar boodschap of verhaal zeer kort en bondig naar voren brengen. Die heeft dat echt van huis uit meegekregen).



Nu ze volwassen zijn geven ze als heel groot nadeel dat ze de zorgen over hun ouders met niemand kunnen delen. Dat ze volledig zelf opdraaien voor alle onderdelen van de mantelzorg, een grote verhuizing (ouderlijk huis leegruimen altijd mee moeten naar medische afspraken van ouders etc.) Maar ook dat ze met niemand kunnen spreken over hun jeugd. Ook is hun eigen familie erg klein. Het niet hebben van neefjes/nichtjes ervaren een aantal als een gemis (zowel voor henzelf als voor hun kinderen). Op verjaardagen en familiebijeenkomsten is er bijna niemand.



Ik ken ook genoeg mensen uit vrij grote gezinnen die als enige voor de zorg staan omdat de rest niet in de buurt woont. Die het 'meedenken op afstand' niet bepaald als waardevolle inbreng zien.

Mijn zus en ik schelen 11 maanden maar kijken heel anders naar onze jeugd.



Door de ervaringen die ik in mijn eigen omgeving heb gezien ben ik van mening dat een enig kind vooral handig is voor de ouders (rustig, meer geld tijd en aandacht voor eigen zaken, werk, uitstapjes etc) maar een stuk minder voor het kind zelf.

Maar Evelien2010: hebben die enig kinderen dan geen partner die ze bijstaat in geval van de zorg voor hun ouders?



En wat betreft dat delen: mijn zoon kan juist wel delen, omdat hij thuis die concurrentiestrijd met broer of zus niet heeft.

Je weet ook allemaal niet hoe het loopt met broers en zussen. Ik heb er 9. Ze zijn me alle 9 dierbaar. Maar of je wat aan elkaar hebt als volwassene hangt van zoveel factoren af. Een van mijn zussen heeft het contact met de familie verbroken. Dat is heel triest. Dus mochten mijn ouders nu overlijden zullen we aan haar niks hebben wat betreft steun. Het is eerder een bron van verdriet. Zij en ik zien onze jeugd heel anders en dat is vaak moeilijk want we voelen ons beiden niet serieus genomen door de ander. Die gedeelde jeugd zorgt in dit geval eerder voor verwijdering.

Mijn dierbare allerliefste zus die twee jaar ouder is dan ik en mijn allerbeste vriendin was is helaas overleden.

Een van mijn jongere broers heeft een verstandelijke handicap. Mochten mijn ouders overlijden dan is hij onze verantwoordelijkheid.

Een van mijn andere broers woont ver weg en vecht tegen zijn eigen demonen (drankverslaving). Ik houd zielsveel van hem maar het is niet altijd even makkelijk.

Dat soort dingen gebeuren. Dat hoort bij het leven. Je weet het allemaal niet van te voren.

Een kind krijgen omdat je denkt dat het leuk is voor het andere kind vind ik geen goede reden. Je kan dingen namelijk niet voorspellen. Je weet niet hoe het gaat.

En andere mensen kunnen soms in moeilijke tijden juist meer tot steun zijn. Mijn beste vriendin is een zeer grote steun als er iets is bijvoorbeeld. Mijn oudste broer is enorm close met zijn (onze) neef. Meer dan met wie dan ook van zijn broers en zussen.

Overigens denk ik dat kinderen uit kleinere gezinnen juist vaak beter kunnen delen. In een groot gezin is alles schaars: aandacht en tijd van de ouders, speelgoed, de lekkerste koekjes, de beste plaatsjes op de bank en in de auto... Dus je bent altijd bezig met te zorgen dat je jouw deel krijgt en er is altijd de angst om te kort te komen.

Ik had dan nog geluk dat mijn ouders nogal strak en streng zijn waardoor ze heel veel vaste regels hadden (zoals vaste plaatsen aan tafel) waardoor er minder te vechten overbleef. Mijn ouders waren er goed in om thuis rust te scheppen ondanks het grote gezin. Ik had vroeger ook een vriendinnetje uit een groot gezin waar het vaak een grote chaos was en zij was nogal stil en verlegen dus die verdronk helemaal en kreeg nooit aandacht ten midden van al die schreeuwende kinderen waar het recht van de luidste gold.

Ik ben zelf enig kind en zoon zal ook enig kind blijven. Bij mijn moeder zat er een medische reden achter, bij mij een niet-meer-willende relatie.



Ga nu de rest van de reacties lezen. Niks nieuws dus t.o.v. eerder geopende topics.



Mijn vriendin wilde het liefst, jaren geleden, 1 kind. De meesten in haar omgeving vonden dat maar 'zielig' en/of, 'krijg je van die verpeste, verwende kinderen van'. Haar standaard adrem antwoord was 'vind je Icetea zielig, verpest of verwend?' Waarop dan de vraag terugkwam 'is Icetea enig kind?? '. Vriendin en ik hebben regelmatig in een kreuk gelegen om hoe diegenen zich vervolgens in bochten wrongen om hun uitspraak maar te vergoelijken. En ja, toen we een stuk jonger waren, hebben we mensen echt wel laten zweten over zo'n uitspraak.



Kortom, de reden achter een enig kind zijn/hebben kan diverse redenen/oorzaken hebben. En lang/mss wel vaker, niet altijd 'omdat het zo makkelijk is'. Dat vind ik wel jammer, dat er toch nog wel vaak zo tegen enig kinderen wordt aangekeken. "Jij hebt het maar makkelijk, je hoeft niet te delen, geen ruzie met broertje(s)/zusje(s), rust in huis etc". Tsja, als dat het enige is wat je over enig kind zijn weet en ook niet beter erover weet, dan vind ik de ander mss nog wel meer 'verpest en of zielig' dat er zo'n beperkt idee over enig kind zijn bestaat.

Wat mij betreft ben ik het eens met alle reacties van mensen die zeggen: je neemt geen volgende kind voor je andere kind(eren). Je gaat voor een volgende omdat je dat als ouders zelf wilt. Ruimte in je hart, ruimte in je huis.... En de tijdelijke ongemakken die slik je gewoon en daar ga je ook makkelijker mee om bij een volgende.

Rust wordt enorm overschat. Rusten doe ik wel in m'n kist! Maar goed, dat ben ik.



Het lijkt nu wel of je toch twijfelt en/of je schuldig voelt, TO. Als je voor jezelf een goede beslissing hebt genomen is dat toch niet nodig?

quote:evelien2010 schreef op 14 april 2015 @ 23:08:

Ik zou er zelf nooit voor kiezen tenzij het echt niet anders kan (bijvoorbeeld vanwege medische redenen, hoge leeftijd etc).



Dat komt omdat ik in mijn omgeving meerdere mensen ken die enig kind zijn. Geen van allen willen zelf bewust 1 kind. Allen hebben aangegeven ten minste 2 kinderen te willen. Wat ik vaak van hen hoor:

- Veel eenzaamheid als kind. Er waren overigens wel zeer betrokken ouders. Maar een volwassene is toch iets anders dan een ander kind om mee te spelen, ruzie te maken en mee om te gaan.

- Er moest iedere keer worden gezocht naar andere kinderen om mee te spelen (vriendjes, klasgenoten, neefjes/nichtjes etc). Sommigen gaven aan dat het niet altijd leuk is om iedere keer naar een speelkameraadje op zoek te moeten gaan. Een broer/zus is er gewoon altijd. Het maakte ze wel socialer (je moet immers moeite doen om contact te krijgen met anderen). Maar ze waren ook altijd afhankelijk van de beschikbaarheid van andere kinderen (die ook een eigen gezinsleven hadden).



Ik vond het helemaal niet leuk dat mijn broertje er altijd was. Er waren weinig jongens in de buurt en dus moest ik mijn broer maar vaak op sleeptouw nemen. Hij zat op het speciaal onderwijs in een andere stad dus ook geen klasgenoten in de buurt. Leuk hoor een broer/zus die er altijd is. Niet elk kind wil met zijn broer/zus spelen



- Volledige aandacht op het kind. Er waren immers geen broers/zussen die ook aandacht nodig hadden. Daardoor lag alles wat kind deed onder een vergrootglas (en daar heeft een kind of later een volwassen kind niet altijd zin in).



Kan vervelend zijn maar ook fijn. Je hoeft immers de aandacht van je ouders niet te delen. Alles onder een vergrootglas leggen ben je als ouder zelf bij, je kan ook kiezen dat niet te doen.



- Hoeveel goede vrienden ze ook hebben ze merken dat bij bijna iedereen familie altijd op de eerste plaats komt. Vriendschappen kunnen verwateren of worden verbroken maar familie blijft altijd bestaan. Ze zien bij anderen wel een familie is die mee komt helpen als dat nodig is (in huis, met de kinderen als oppas, financieel etc) en dat familie altijd voorgaat op vrienden (denk daarbij aan de feestdagen waarbij iedereen samen is met familie).



Ik ben met kerst alleen bij mijn ouders. De rest van de familie zie ik zo goed als nooit, alleen verjaardag van mijn ouders. Dit geldt ook voor mijn broer, zelfs een jaar geen contact gehad. Ik zie 1 tante, een nichtje en neefje wel vaker. Familie van vader zie ik niet meer sinds ik 11 ben.

Dus nee familie blijft niet altijd bestaan. Heel erg afhankelijk van je familieband.

Ik heb daarin tegen juist wel heel fijne vrienden waar ik de rest van de feestdagen ben.



Qua eigenschappen merk ik bij vrienden in mijn omgeving dat ze toch moeite hebben met delen. Dat ze soms erg lang van stof zijn en eraan gewend zijn dat er altijd volledige aandacht is voor hun verhaal. Het is gewoon duidelijk dat ze thuis niet of weinig werden onderbroken (ter vergelijking een vriendin uit een gezin met 4 kan haar boodschap of verhaal zeer kort en bondig naar voren brengen. Die heeft dat echt van huis uit meegekregen).



Geen enig kind, wel lang van stof

Moeite met delen kan ik me wel beetje voorstellen toch denk ik dat dit vooral thuis is. Op een kdv of school leren kinderen heel goed delen. Juist enig kinderen die van jongs af aan naar een kdv of gastouder gaan zullen minder moeite hebben met delen. Ze zijn het immers gewend dat er daar gedeeld moet worden.



Nu ze volwassen zijn geven ze als heel groot nadeel dat ze de zorgen over hun ouders met niemand kunnen delen. Dat ze volledig zelf opdraaien voor alle onderdelen van de mantelzorg, een grote verhuizing (ouderlijk huis leegruimen altijd mee moeten naar medische afspraken van ouders etc.) Maar ook dat ze met niemand kunnen spreken over hun jeugd. Ook is hun eigen familie erg klein. Het niet hebben van neefjes/nichtjes ervaren een aantal als een gemis (zowel voor henzelf als voor hun kinderen). Op verjaardagen en familiebijeenkomsten is er bijna niemand.



Weer afhankelijk van familie. Mijn moeder komt uit een gezin met 5 en stobd er zo goed als alleen voor bij de zorg van haar moeder. Te ver weg en geen tijd waren de excuses.



En ja families zullen klein blijven maar daarom hoeven op verjaardagen nog niet weinig mensen te komen. Je hebt ook vrienden.

Familiebijeenkomsten heb ik nog nooit gehad, klinkt ook saai



Door de ervaringen die ik in mijn eigen omgeving heb gezien ben ik van mening dat een enig kind vooral handig is voor de ouders (rustig, meer geld tijd en aandacht voor eigen zaken, werk, uitstapjes etc) maar een stuk minder voor het kind zelf.



Ik ben het dus compleet niet met je eens.

Ik krijg eerder het gevoel dat jij een familiebeest bent en alleen die kant heel erg ziet van het niet hebben van veel familie.

Er is meer in de wereld dan familie.

Bij ons wordt nooit gezocht naar andere kindjes om mee te spelen. We zijn voor zoon van zes verhuisd naar een kinderrijke buurt en wij hebben ons huis en hart opengezet voor alle buurtkindjes. Gevolg: altijd gezelligheid met veel kleuters hier in huis. Ik hoorde laatst een buurjongetje verzuchten tegen mijn zoon dat het bij ons altijd zo gezellig is. Je moeder lacht zo vaak en zingt zo mooi en heeft altijd fruit en drinken voor mij...



We vragen wel eens of hij wel een broertje of zusje had gewild. Maar hij reageert nooit positief. Nee dus. Duidelijk. Hij heeft een vriendje waarmee hij alles deelt. Een soort huwelijk lijkt het wel . Dat vriendje eet vaak bij ons en nemen we mee naar de dierentuin of het zwembad..

Voor de mensen die zo stellig roepen "ik zou nooit bewust voor 1 kind kiezen". Dat heb ik ook niet gedaan. Ik ben niet aan de eerste begonnen, met het idee "deze blijft het bij". Alleen soms lopen dingen nou eenmaal heel anders dan je van tevoren gedacht had. En die eerste is er nou eenmaal, die kan ik moeilijk terug stoppen. Er komt alleen vanwege mijn gevoel geen tweede meer bij, maar dat was tijdens de zwangerschap van de eerste nog totaal anders. Ik heb er dus ook niet bewust voor gekozen, maar ja. Daar is nu weinig meer aan te doen

En dan kan je van tevoren nog zo hard roepen dat je meer kinderen wil, soms veranderd dat gevoel nadien gewoon.

Als ze nog klein zijn valt er sowieso weinig met elkaar te spelen, veel kleutervriendjes van zoon vinden hun jongere broertje bloedirritant, omdat ze het spel verstoren.

Liever spelen ze bij ons, dan kruipt er tenminste geen kleine stoorzender rond.

quote:elninjaa schreef op 14 april 2015 @ 17:07:

Mijn man kiest bewust voor éen kind. Ik helaas niet, maar geen kind willen telt zwaarder. Ik heb het er heel moeilijk mee. Op dit moment stop ik het weg, anders word ik gek. En ik moet er ook zijn voor mijn kind van bijna 4. Man vind het prima zo. Geen slechte nachten, kind wordt zelfstandig en hij kijkt nu al uit naar de vrije ochtend die hij heeft zodra kind naar school gaat. Ik snap de voordelen, maar ik voel alleen maar een groot verdriet.





Dat gevoel ken ik heel goed!