troost

Ik heb ook een keer iets geks meegemaakt met een psyciater in opleiding. Ik ben daar niet meer naar teruggegaan. Hij wilde dat ik een zenuwtik voor deed. Dat wilde ik niet. Ik werd heel ongemakkelijk want hij drong nogal aan en ik begon te huilen. Ik was ook depressief toen. Toen zei hij dat hij wel wist wat ik had, ik had borderline. Gesprek van 15 minuten! En toen was het gesprek klaar. Be-lachelijk.



Ik heb geen borderline maar chronisch ptss, waar ik alle symptomen van opsomde, nachtmerries, angst en paniekaanvallen, flashbacks en vermijdingsgedrag. Maar dat was hem ontgaan. Hij vond mijn emoties blijkbaar opvallend of bijzonder in die situatie, denk ik. Echt geen idee waarom hij aan borderline dacht. Ik heb niks verteld over verlatingsangst of andere borderline specifieke symptomen. Mijn conclusie was, die moet nog een boel leren! En mijn vertrouwen was weg.



Als hij nu uitgelegd had waarom hij zo snel tot die conclusie kwam. Ik ben later beter onderzocht, meermaals, en nooit meer kreeg ik de diagnose borderline. Ik heb niks tegen borderline maar ik herken mezelf daar niet in. Psychiaters zijn ook maar mensen natuurlijk en kunnen een fout maken. Ik was toen alleen nogal kwetsbaar en mijn gevoel van veiligheid was weg.



Ik vind je reactie helemaal niet gek, normaal juist, en natuurlijk wil je getroost worden. Zelf zou ik er klaar mee zijn, een therapeut die zoiets basaals niet snapt en je emoties als vreemd benoemt, wat moet je daar nou mee? Ik heb zelf nu geen therapeut maar wat ik hier soms lees over wat therapeuten zeggen en vinden, krab ik achter mijn oren van en vraag me af of dat zo handig/tactvol/effectief is. En bij jouw verhaal heb ik dat ook. Misschien kan ik niet oordelen hoe goed je therapeut is maar ik weet wel dat het niet werkt als het vertrouwen er niet is. Ik zou het iig bespreken want je op je gemak voelen met een therapeut, het is gewoon belangrijk. Je hoort veel dat mensen lang zoeken naar de juiste dus dat betekent dat ze ook therapeuten afwijzen.



Ik heb zelf een idee, ik vind dat als je in therapie gaat, dat je eigenlijk met meerdere therapeuten een kort gesprekje zou moeten kunnen doen. Als een soort speeddaten of sollicitaties. En dat je daarna je keuze maakt. Niet iedere therapeut combineert met iedere client en dat zou veel mensen een hoop tijd, energie en geld besparen.



Zo vind ik ook dat je je huisarts zou moeten kunnen kiezen. Bv drie artsen die zich voorstellen en hun vaardigheden benoemen. De een is diagnostisch heel sterk, de ander meer op sociaal en empatisch vlak. Dan doe je een kort gesprekje met ze, je zou een klacht kunnen beschrijven en vragen wat hun aanpak zou zijn. En daarna kies je er een uit.



Het is zo vreemd om mensen maar willekeurig, op volgorde van datum van aanvraag, of op alfabet oid te combineren met een therapeut, psycholoog, psychiater etc. Want het gaat over iets heel persoonlijks en iets heel intiems. En artsen en therapeuten, zijn naast professionals ook nog mensen. Daar moet het toch een beetje mee klikken.

Morgen krijg je vast meer reacties, nu is er bijna niemand op het forum. Maar je bent het wel waard om getroost te worden natuurlijk en je hoeft niet altijd sterk te zijn. Houd moed, jij gaat je weg nog wel vinden en verlies nooit de hoop, wat mensen ook zeggen, op liefde en geluk. Dikke knuffel!

Als ik het zo lees, ben je misschien wel verpest door al die therapie. En therapeuten spinnen er garen bij.

Nee, ze weten het echt niet heel veel beter dan jij, en ja, vaak profiteren ze van onzekere geesten, wellicht als jij. De enige die regie heeft, over wat dan ook, ben jij.

Nooit geschoten is altijd mis.



Hulpverleners waar je je niet op je gemak bij voelt of je compleet verkeerd door begrepen wordt zullen je niet kunnen helpen. Een vertrouwensband met klik is cruciaal, wat zo iemand ook voor successen op haar of zijn CV mag hebben bij wijze van spreken.



Das in ieder geval mijn ervaring met jarenlange behandeling voor chronische psychiatrische problematiek.



geef jezelf in ieder geval nooit op omdat je een paar druiven achter elkaar tegenover je hebt gehad.

Mja, het is heel moeilijk te zeggen via een geschreven verhaal door 1 persoon op een forum of dit een rare situatie is of niet. Zo op het eerste gezicht klinkt het wel apart en niet professioneel, maar er kan ook een heel andere kant van het verhaal zijn. Juist wanneer je zo ontzettend lang in therapie bent en blijkbaar dus enorm tegen zoveel dingen aanloopt kan je zelf een vertekend beeld hebben van je eigen gedrag. Tegelijkertijd zijn therapeuten zeker geen heiligen en er zijn er zat die onprofessionele uitspraken doen. Of ze slaan inderdaad de plan totaal mis. Het blijft toch ontzettende mensenwerk.



Hoe dan ook, als het je dwars zit en je wil meer helderheid moet je het concreet bespreken met hem. En als je geen vertrouwd/veilig gevoel bij hem hebt moet je zeker ergens anders heen gaan. Je mag kritisch zijn naar een therapeut, maar het is ook goed om kritisch te zijn naar jezelf in zo'n situatie en eerlijk naar je gevoelens te durven kijken, maar je moet je wel serieus genomen voelen en het gevoel hebben dat de therapeut professioneel, zorgvuldig en integer handelt.



Voor wat betreft de behandelmogelijkheden is het niet raar om bij een andere therapeut een second opinion te vragen.



Uit onderzoek blijkt trouwens dat de werkrelatie tussen client en hulpverlener in veel gevallen doorslaggevender is voor de effectiviteit van de behandeling dan de gekozen behandelmethode.

Twee dingen die ik wil zeggen: 1) als je geen klik hebt met je psych, dan verdoe je daar je tijd en 2) een psych mag je niet aanraken anders dan een hand geven en dergelijke. Je hebt namelijk een machtsverschil in het contact, jij bent kwetsbaar als cliënte, hij vervult dan de rol van volwassene zeg maar. Als hij jou zou troosten met een aai of een knuffel, gaat hij een grens over. Het maakt de weg vrij naar ongewenste gevoelens en zelfs aangifte tegen seksuele intimidatie (het gebeurt, echt).



Neemt niet weg dat ik het ook een rare opmerking vind over dat mannen ongemakkelijk zouden worden van je gehuil. Als je als psych niet tegen een beetje huilen kan, moet hij maar een andere baan zoeken.



Ook ik heb een flink aantal jaar ervaring met therapie en allerlei verschillende psychs en therapeuten. Verdoe je tijd niet met mensen waarmee je geen klik hebt. De kans dat die klik nog komt, is heel erg klein. Je kan een andere EMDR-therapeut gewoon vragen of het zin heeft. Dat hoef je niet meteen zelf te besluiten en dat hoeft je huidige psych ook niet te besluiten voor jou.

quote:blijekip schreef op 16 april 2015 @ 09:18:

Uit onderzoek blijkt trouwens dat de werkrelatie tussen client en hulpverlener in veel gevallen doorslaggevender is voor de effectiviteit van de behandeling dan de gekozen behandelmethode.Dat verbaast me helemaal niets.

Natuurlijk mag je van een partner verwachten dat hij jou troost als je verdriet hebt. Als je een partner hebt die dat niet kan is het een partner die jou niet kan geven wat jij nodig hebt.

De therapeut klinkt onbeholpen.

Bedoel je dat je ook ptss hebt? Er is een topic: (C)PTSS waar ik ook in meeschrijf. Misschien kun je daar ideeen opdoen voor soorten behandelingen. Er zijn daar meerdere mensen die emdr doen of hebben gedaan en volgens mij ook schematherapie. Er zijn veel wegen naar Rome, het kan even zoeken zijn naar de beste therapie en/of therapeut voor jou.



Ik heb persoonlijk het idee dat emdr voor mij niet de juiste therapie is, omdat ik ook lang mishandeld ben. En mijn trauma's, ik noem ze mijn filmpjes en foto's, de flashbacks dus, zijn niet alle manieren waarop ik mishandeld werd. Dat waren vooral de momenten waarop ik fysiek werd mishandeld, de emotionele mishandeling heeft ook littekens gemaakt en die los je niet op met emdr. De verzameling filmpjes en foto's is met de jaren vanzelf kleiner geworden. Ik had er tientallen, nu minder dan vijf.



Maar emotioneel ben ik nog steeds niet okee en ik weet dat ik altijd periodes zal kennen van instabiliteit. Wat ik daar nu mee doe, is proberen mijn basis stabieler te maken op verschillende manieren. Ik ben 40 dus wie weet gedeeltelijk ingegeven door een midlifecrisis. Ik bouw aan mezelf nu, steen voor steen, om mezelf meer te leren waarderen. En om meer te hebben om op terug te vallen bij momenten of periodes van crisis. Ik ben wel aan het nadenken over een therapeut maar ik ben er nog niet uit hoe, wat, wie en wanneer. Ik vind wat meer van mezelf leren houden best te doen zonder instructies. Maar ik weet ook niet alles en ik heb blinde vlekken, net als iedereen. Ik zie therapie als een hulpmiddel om de antwoorden die je zelf al hebt, sneller te vinden en zo je problemen op te lossen. Als dat niet zo is, vind ik het zonde van de tijd. En je kunt elke dag aan jezelf werken, daarvoor hoef je niet te wachten op de juiste therapie natuurlijk, daarom probeer ik dat nu al te doen. Ik wil voordat een therapie/therapeut kies, een doel stellen, of meerdere, die ik wil bereiken daarmee.