Kinderen
alle pijlers
Bewust 1 kind
woensdag 15 april 2015 om 21:23
Ik geef alleen weer wat ik in mijn eigen omgeving heb opgevangen van mensen die enig kind zijn. En dat ik er zelf niet bewust voor zou kiezen. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen (medische redenen, hoge leeftijd, geen partner (meer) etc). Voor de ouders zie ik wel veel voordelen. Maar voor een kind gewoon niet. Als het niet meer kan is het wat anders. Maar dit topic gaat over het maken van een bewuste keuze voor 1 kind (zonder bijzondere omstandigheden).
Met eenzaam bedoelde een vriend dat hij altijd moest zoeken naar gezelschap van andere kinderen. Natuurlijk was er de creche en schoolvriendjes of kinderen uit de buurt. Maar dat is alleen overdag. Die gaan daarna naar hun eigen huis, zijn er niet bij op vakantie met feestdagen en in de wintermaanden zag hij een stuk minder kinderen (weinig mensen buiten, in de speeltuin of op het schoolplein). Daarbij was hij altijd afhankelijk van de planning van de ouders van deze vriendjes (die zeker bij grotere gezinnen niet altijd tijd hadden). Ook mochten de enig kinderen die ik kende wel eens een vriendje meenemen op vakantie. Maar dat kan of wil je ook niet altijd.
Ook gaven een aantal mensen aan dat ze het moeilijker vonden om rekening te houden met anderen. Als je dat in een gezinssituatie weinig tegenkomt dan moet het het later aanleren. Een vriendin gaf aan daar best moeite mee te hebben. Thuis was er immers geen ander kind waarmee ze moest delen, die haar onderbrak of stoorde in haar spel. Ik gaf toen het voorbeeld van school maar dat was toch heel anders volgens haar. Op school heeft ze hier ook best last van gehad.
Met eenzaam bedoelde een vriend dat hij altijd moest zoeken naar gezelschap van andere kinderen. Natuurlijk was er de creche en schoolvriendjes of kinderen uit de buurt. Maar dat is alleen overdag. Die gaan daarna naar hun eigen huis, zijn er niet bij op vakantie met feestdagen en in de wintermaanden zag hij een stuk minder kinderen (weinig mensen buiten, in de speeltuin of op het schoolplein). Daarbij was hij altijd afhankelijk van de planning van de ouders van deze vriendjes (die zeker bij grotere gezinnen niet altijd tijd hadden). Ook mochten de enig kinderen die ik kende wel eens een vriendje meenemen op vakantie. Maar dat kan of wil je ook niet altijd.
Ook gaven een aantal mensen aan dat ze het moeilijker vonden om rekening te houden met anderen. Als je dat in een gezinssituatie weinig tegenkomt dan moet het het later aanleren. Een vriendin gaf aan daar best moeite mee te hebben. Thuis was er immers geen ander kind waarmee ze moest delen, die haar onderbrak of stoorde in haar spel. Ik gaf toen het voorbeeld van school maar dat was toch heel anders volgens haar. Op school heeft ze hier ook best last van gehad.
woensdag 15 april 2015 om 22:23
Ik vind het een kortzichtige gedachte. Alsof het alleen maar een keus is in het belang van de ouders en alsof je je kind erdoor tekort doet.
De mensen die ik ken en enigs kind zijn, hebben daar totaal geen problemen mee en zijn hartstikke leuke, normale volwassenen waar ik niks raars aan merk. Ik denk dat jouw kijk hierop nogal gekleurd is door de personen om je heen. En ik vraag me ook af of dit echt problemen zijn die niet zouden zijn ontstaan als die personen wel broers/zussen hadden, of dat het gewoon iets is wat sowieso in het karakter van die persoon zit.
De mensen die ik ken en enigs kind zijn, hebben daar totaal geen problemen mee en zijn hartstikke leuke, normale volwassenen waar ik niks raars aan merk. Ik denk dat jouw kijk hierop nogal gekleurd is door de personen om je heen. En ik vraag me ook af of dit echt problemen zijn die niet zouden zijn ontstaan als die personen wel broers/zussen hadden, of dat het gewoon iets is wat sowieso in het karakter van die persoon zit.
woensdag 15 april 2015 om 22:54
Lemoos, wat vertel jij mooi over je kind. Ik zit hier met een grote glimlach.
Dat niet goed zijn in conflicten dat herken ik heel goed. Zeker als kind liet ik de kaas gemakkelijk van mijn brood eten. Je leert gewoon niet goed ruzie maken. Tuurlijk kun je ruzie maken met je ouders maar daar zitten veel grotere gevolgen aan dan met je broer/zus lijkt mij. Ik had als kind wel eens zin om 'ruzie' te maken, maar ik kon die behoefte niet kwijt bij mijn ouders.
Dat niet goed zijn in conflicten dat herken ik heel goed. Zeker als kind liet ik de kaas gemakkelijk van mijn brood eten. Je leert gewoon niet goed ruzie maken. Tuurlijk kun je ruzie maken met je ouders maar daar zitten veel grotere gevolgen aan dan met je broer/zus lijkt mij. Ik had als kind wel eens zin om 'ruzie' te maken, maar ik kon die behoefte niet kwijt bij mijn ouders.
woensdag 15 april 2015 om 23:16
Mijn dochter is enig kind en die laat zich echt niet het kaas van het brood eten. Ik denk dat zoiets toch ook deels karakter/aanleg is.
Vervelen kan ze ook niet, ze speelt heel leuk alleen met bijv. haar playmobil, denkt hele verhalen uit. Ze heeft een hele rijke fantasie. Ik heb nog nooit uit haar Mond gehoord dat ze zich verveelt.
Maar voor haar hebben wij wel ons ddroomhuis laten vallen en zijn we voor een huis in een kinderrijke buurt gegaan. Zodat ze toch wat Meer aanspraak heeft dan in het hutje op de hei ver van alles vandaan.
Ikk ken trouwens 2 enig kinderen die beide bewust voor ook maar1 Kind hebben gekozen. Je hebt denk ik gelukkige enig kinderen en ook ongelukkige, Maar hetzelfde Geld voor 2e en 3e kinderen. Dat ligt Meer aan omstandigheden dan aan hoeveel broertjes of zusjes je hebt.
Vervelen kan ze ook niet, ze speelt heel leuk alleen met bijv. haar playmobil, denkt hele verhalen uit. Ze heeft een hele rijke fantasie. Ik heb nog nooit uit haar Mond gehoord dat ze zich verveelt.
Maar voor haar hebben wij wel ons ddroomhuis laten vallen en zijn we voor een huis in een kinderrijke buurt gegaan. Zodat ze toch wat Meer aanspraak heeft dan in het hutje op de hei ver van alles vandaan.
Ikk ken trouwens 2 enig kinderen die beide bewust voor ook maar1 Kind hebben gekozen. Je hebt denk ik gelukkige enig kinderen en ook ongelukkige, Maar hetzelfde Geld voor 2e en 3e kinderen. Dat ligt Meer aan omstandigheden dan aan hoeveel broertjes of zusjes je hebt.
woensdag 15 april 2015 om 23:27
quote:evelien2010 schreef op 15 april 2015 @ 21:23:
Ik geef alleen weer wat ik in mijn eigen omgeving heb opgevangen van mensen die enig kind zijn. En dat ik er zelf niet bewust voor zou kiezen. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen (medische redenen, hoge leeftijd, geen partner (meer) etc). Voor de ouders zie ik wel veel voordelen. Maar voor een kind gewoon niet. Als het niet meer kan is het wat anders. Maar dit topic gaat over het maken van een bewuste keuze voor 1 kind (zonder bijzondere omstandigheden).
Met eenzaam bedoelde een vriend dat hij altijd moest zoeken naar gezelschap van andere kinderen. Natuurlijk was er de creche en schoolvriendjes of kinderen uit de buurt. Maar dat is alleen overdag. Die gaan daarna naar hun eigen huis, zijn er niet bij op vakantie met feestdagen en in de wintermaanden zag hij een stuk minder kinderen (weinig mensen buiten, in de speeltuin of op het schoolplein). Daarbij was hij altijd afhankelijk van de planning van de ouders van deze vriendjes (die zeker bij grotere gezinnen niet altijd tijd hadden). Ook mochten de enig kinderen die ik kende wel eens een vriendje meenemen op vakantie. Maar dat kan of wil je ook niet altijd.
Ook gaven een aantal mensen aan dat ze het moeilijker vonden om rekening te houden met anderen. Als je dat in een gezinssituatie weinig tegenkomt dan moet het het later aanleren. Een vriendin gaf aan daar best moeite mee te hebben. Thuis was er immers geen ander kind waarmee ze moest delen, die haar onderbrak of stoorde in haar spel. Ik gaf toen het voorbeeld van school maar dat was toch heel anders volgens haar. Op school heeft ze hier ook best last van gehad.
Wat een hoop onzin schrijf jij.
Alsof het zijn van enig kind alleen maar nadelen kent en het hebben van broers of zussen alleen maar voordelen.
Ik geef alleen weer wat ik in mijn eigen omgeving heb opgevangen van mensen die enig kind zijn. En dat ik er zelf niet bewust voor zou kiezen. Natuurlijk zijn er altijd uitzonderingen (medische redenen, hoge leeftijd, geen partner (meer) etc). Voor de ouders zie ik wel veel voordelen. Maar voor een kind gewoon niet. Als het niet meer kan is het wat anders. Maar dit topic gaat over het maken van een bewuste keuze voor 1 kind (zonder bijzondere omstandigheden).
Met eenzaam bedoelde een vriend dat hij altijd moest zoeken naar gezelschap van andere kinderen. Natuurlijk was er de creche en schoolvriendjes of kinderen uit de buurt. Maar dat is alleen overdag. Die gaan daarna naar hun eigen huis, zijn er niet bij op vakantie met feestdagen en in de wintermaanden zag hij een stuk minder kinderen (weinig mensen buiten, in de speeltuin of op het schoolplein). Daarbij was hij altijd afhankelijk van de planning van de ouders van deze vriendjes (die zeker bij grotere gezinnen niet altijd tijd hadden). Ook mochten de enig kinderen die ik kende wel eens een vriendje meenemen op vakantie. Maar dat kan of wil je ook niet altijd.
Ook gaven een aantal mensen aan dat ze het moeilijker vonden om rekening te houden met anderen. Als je dat in een gezinssituatie weinig tegenkomt dan moet het het later aanleren. Een vriendin gaf aan daar best moeite mee te hebben. Thuis was er immers geen ander kind waarmee ze moest delen, die haar onderbrak of stoorde in haar spel. Ik gaf toen het voorbeeld van school maar dat was toch heel anders volgens haar. Op school heeft ze hier ook best last van gehad.
Wat een hoop onzin schrijf jij.
Alsof het zijn van enig kind alleen maar nadelen kent en het hebben van broers of zussen alleen maar voordelen.
donderdag 16 april 2015 om 08:48
quote:Desperate_Housewive schreef op 15 april 2015 @ 22:50:
De ouders moeten er trek in hebben. Eerste kind staat volledig buiten die beslissing, naar mijn idee
Precies! het lijkt mij gezonder om een gelukkig gezin te hebben met 1 kind, dan ouders die tegen hun gevoel in 2 kinderen hebben en dat puur en alleen voor hun oudste kind doen.
Je gevoel om een tweede te willen, moet wel sterk zijn vind ik..
Ik heb echt super veel voor mijn zoon over, maar om nou tegen mijn zin in nog een keer zwanger te worden... neuhhh..
Ik vond het fijn om de zwangerschap 1 keer mee te maken, maar ik vond het ook heel heftig..
Ik sluit niet uit, dat ik dat gevoel misschien ooit nog krijg, maar het is er nu gewoon niet.
Ik ben super gelukkig zo en mijn man en zoon ook..
De ouders moeten er trek in hebben. Eerste kind staat volledig buiten die beslissing, naar mijn idee
Precies! het lijkt mij gezonder om een gelukkig gezin te hebben met 1 kind, dan ouders die tegen hun gevoel in 2 kinderen hebben en dat puur en alleen voor hun oudste kind doen.
Je gevoel om een tweede te willen, moet wel sterk zijn vind ik..
Ik heb echt super veel voor mijn zoon over, maar om nou tegen mijn zin in nog een keer zwanger te worden... neuhhh..
Ik vond het fijn om de zwangerschap 1 keer mee te maken, maar ik vond het ook heel heftig..
Ik sluit niet uit, dat ik dat gevoel misschien ooit nog krijg, maar het is er nu gewoon niet.
Ik ben super gelukkig zo en mijn man en zoon ook..
donderdag 16 april 2015 om 09:26
Hier precies hetzelfde dus. Ik heb dat gevoel gewoon niet. Ben ontzettend blij met onze dochter, maar dat gevoel van alles nog een keer mee willen maken komt gewoon niet. Ik had gedacht dat het misschien wel zou komen in de loop van de tijd, maar nope. Ik voel niks. Ook niet als ik bij vriendinnen ben met een baby. Ik vind ze ontzettend lief, maar ben blij dat ik dat gedoe met een baby niet meer heb en dat dochter zelf veel kan al. En idd, ik zeg dus ook altijd dat ik niet tegen mijn zin in een kind op de wereld ga zetten alleen maar omdat anders onze dochter straks alleen is en ze alles zelf moet regelen als wij oud zijn enzo. Tja, dat is dan maar zo. Dat overleeft ze vast wel daar ga ik mijn eigen gevoel niet voor opzij zetten en tegen mijn zin in toch weer aan een kind beginnen hoor. Dat lijkt me echt de slechtste basis voor een kindje.
donderdag 16 april 2015 om 10:01
Voor de mensen die nu bewust 1 kind hebben: Was het 'gevoel' er wel toen jullie aan je eerste kind begonnen?
Ik had dat nl niet. Geen rammelende eierstokken. Ook nooit een grote kindervriend geweest ofzo. Het was gewoon iets wat we samen wilden doen op een geschikt moment. Daarna is dat bij mij omgeslagen in een soort permanente kinderwens. Niet dat ik er maar eindeloos mee door wil gaan (dat lijkt me niet gezond) maar voorlopig sluit ik een vierde (!!) nog niet compleet uit. Ik herken wel jullie gevoel van de zwangerschaps-, bevallings- en baby-ontberingen beu zijn. Heel goed zelfs!
Ik had dat nl niet. Geen rammelende eierstokken. Ook nooit een grote kindervriend geweest ofzo. Het was gewoon iets wat we samen wilden doen op een geschikt moment. Daarna is dat bij mij omgeslagen in een soort permanente kinderwens. Niet dat ik er maar eindeloos mee door wil gaan (dat lijkt me niet gezond) maar voorlopig sluit ik een vierde (!!) nog niet compleet uit. Ik herken wel jullie gevoel van de zwangerschaps-, bevallings- en baby-ontberingen beu zijn. Heel goed zelfs!
donderdag 16 april 2015 om 10:12
Ik had het gevoel bij een eerste heeeeel sterk juist.. Altijd een grote kinderwens gehad, en ook altijd met kinderen willen werken (bleek ik uiteindelijk toch niet geschikt voor te zijn).
Voel me echt een moeder in hart en nieren (dat ben je toch ook met 1 kind, dat maakt je niet minder moeder ofzo)
Ben ook super blij met mijn zoon, dus die wens is vervult.
Ik zou voor geen goud meer terugwillen naar een kindloos leven.
Maar dat staat voor mij los van het willen van een groot gezin met meerdere kinderen.
nu die wens vervult is, voelt het ook echt als genoeg..
Ik heb nog veel vrijheid en kan toch voor mijn lieffie zorgen, zonder dat ik er teveel stress van heb..
Voor mij dus ideaal..
Voel me echt een moeder in hart en nieren (dat ben je toch ook met 1 kind, dat maakt je niet minder moeder ofzo)
Ben ook super blij met mijn zoon, dus die wens is vervult.
Ik zou voor geen goud meer terugwillen naar een kindloos leven.
Maar dat staat voor mij los van het willen van een groot gezin met meerdere kinderen.
nu die wens vervult is, voelt het ook echt als genoeg..
Ik heb nog veel vrijheid en kan toch voor mijn lieffie zorgen, zonder dat ik er teveel stress van heb..
Voor mij dus ideaal..
donderdag 16 april 2015 om 10:37
Precies zoals DH het beschrijft, ervaar ik het ook.
Haalde laatst zoon op bij een vriendje die net een zusje had en herkende meteen de stress bij die moeder. Het babygehuil werkte op haar zenuwen, bij mij ook.
Toen wist ik het weer zeker, ik wil echt, echt niet meer. Het is helemaal goed zo. Ik ben blij dat zoon nu bijna zes is, ik vind het honderd keer makkelijker dan toen hij klein was.
Ik ben nu een leuke moeder/partner en met een tweede kan ik niet genoeg voor mezelf instaan dat dat zo blijft.
Haalde laatst zoon op bij een vriendje die net een zusje had en herkende meteen de stress bij die moeder. Het babygehuil werkte op haar zenuwen, bij mij ook.
Toen wist ik het weer zeker, ik wil echt, echt niet meer. Het is helemaal goed zo. Ik ben blij dat zoon nu bijna zes is, ik vind het honderd keer makkelijker dan toen hij klein was.
Ik ben nu een leuke moeder/partner en met een tweede kan ik niet genoeg voor mezelf instaan dat dat zo blijft.
donderdag 16 april 2015 om 11:54
Wat ik wel heel vervelend vind, zijn mensen die toch nog even zeggen dat het zielig is voor de eerste als er geen tweede komt. Mijn schoonmoeder doet dat soms. Maar dan is dochter zo alleen. Als ik dan zeg dat ik geen tweede neem voor de eerste, komt er uit dat je dat idd niet moet doen. En dan er achteraan...maar toch. Hoezo maar toch? Maar toch moet ik het wel doen? Maar toch is dochter zielig?
donderdag 16 april 2015 om 12:07
quote:BrienneOfTarth schreef op 16 april 2015 @ 10:01:
Voor de mensen die nu bewust 1 kind hebben: Was het 'gevoel' er wel toen jullie aan je eerste kind begonnen?
Ik had dat nl niet. Geen rammelende eierstokken. Ook nooit een grote kindervriend geweest ofzo. Het was gewoon iets wat we samen wilden doen op een geschikt moment. Daarna is dat bij mij omgeslagen in een soort permanente kinderwens. Niet dat ik er maar eindeloos mee door wil gaan (dat lijkt me niet gezond) maar voorlopig sluit ik een vierde (!!) nog niet compleet uit. Ik herken wel jullie gevoel van de zwangerschaps-, bevallings- en baby-ontberingen beu zijn. Heel goed zelfs!
Ja dat gevoel was heel sterk. Hebben jaren op zoon gewacht.
Maar het is voor alle betrokken partijen beter om niet nog een kind te krijgen, op de eerste plaats voor het kind dat wij al hebben. En die gaat voor papa's wens van drie kinderen en mama's 'als het ons gegeven is zijn twee kinderen wel heel leuk' gedachte.
Maar ik heb het er niet echt heel zwaar mee, na beiden een sterilisatie te hebben ondergaan is het ook helemaal geen optie meer. Zoonlief wil alleen een oudere broer of een grote zus, daar kan ik hem helaas niet bij helpen
Voor de mensen die nu bewust 1 kind hebben: Was het 'gevoel' er wel toen jullie aan je eerste kind begonnen?
Ik had dat nl niet. Geen rammelende eierstokken. Ook nooit een grote kindervriend geweest ofzo. Het was gewoon iets wat we samen wilden doen op een geschikt moment. Daarna is dat bij mij omgeslagen in een soort permanente kinderwens. Niet dat ik er maar eindeloos mee door wil gaan (dat lijkt me niet gezond) maar voorlopig sluit ik een vierde (!!) nog niet compleet uit. Ik herken wel jullie gevoel van de zwangerschaps-, bevallings- en baby-ontberingen beu zijn. Heel goed zelfs!
Ja dat gevoel was heel sterk. Hebben jaren op zoon gewacht.
Maar het is voor alle betrokken partijen beter om niet nog een kind te krijgen, op de eerste plaats voor het kind dat wij al hebben. En die gaat voor papa's wens van drie kinderen en mama's 'als het ons gegeven is zijn twee kinderen wel heel leuk' gedachte.
Maar ik heb het er niet echt heel zwaar mee, na beiden een sterilisatie te hebben ondergaan is het ook helemaal geen optie meer. Zoonlief wil alleen een oudere broer of een grote zus, daar kan ik hem helaas niet bij helpen
donderdag 16 april 2015 om 13:09
Hier onbewust bewust voor 1 kind gekozen.
medische molen ingegaan en daaruit bleek dat we zonder hulp nooit een kind zouden krijgen. We zijn er vol goede moed ingegaan en na 3 jaar het o-zo-gewenste kind in de armen kunnen sluiten. Daarna wel gezegd, dat doen we nooit meer! Misschien als hier alles normaal was gegaan dat het dan wel was geweest, maar zeker weet ik dat niet.
medische molen ingegaan en daaruit bleek dat we zonder hulp nooit een kind zouden krijgen. We zijn er vol goede moed ingegaan en na 3 jaar het o-zo-gewenste kind in de armen kunnen sluiten. Daarna wel gezegd, dat doen we nooit meer! Misschien als hier alles normaal was gegaan dat het dan wel was geweest, maar zeker weet ik dat niet.
some of the best moments in life are the one's you can't tell anyone about
donderdag 16 april 2015 om 13:34
Ik ben enig kind, vriend heeft een broertje en een zusje. Ik zie bij ons beide zowel de voor- als nadelen.
Dus beginnen we gewoon met 1 kind en zien we wel hoe ver we komen. Misschien denken we na 1 wel dat het genoeg is (en nee, ik ga geen tweede kind nemen zodat mijn kind maar een broertje/zusje heeft) en misschien vinden we het wel heel leuk en nemen we er 3.
Dus beginnen we gewoon met 1 kind en zien we wel hoe ver we komen. Misschien denken we na 1 wel dat het genoeg is (en nee, ik ga geen tweede kind nemen zodat mijn kind maar een broertje/zusje heeft) en misschien vinden we het wel heel leuk en nemen we er 3.
donderdag 16 april 2015 om 13:36
quote:madamepolish schreef op 16 april 2015 @ 13:31:
Ik wil later ook maar 1 kind denk ik.
Toen ik het daar laatst over had met mijn schoonmoeder, zei ze dat ik er minstens twee moest nemen want als er met de één iets zou gebeuren dan had je er nog één over.
Ze meende het ook nog serieus..
Ik wil later ook maar 1 kind denk ik.
Toen ik het daar laatst over had met mijn schoonmoeder, zei ze dat ik er minstens twee moest nemen want als er met de één iets zou gebeuren dan had je er nog één over.
Ze meende het ook nog serieus..
All people have the right to stupidity. But some abuse the privilege.
donderdag 16 april 2015 om 13:42
quote:madamepolish schreef op 16 april 2015 @ 13:31:
Ik wil later ook maar 1 kind denk ik.
Toen ik het daar laatst over had met mijn schoonmoeder, zei ze dat ik er minstens twee moest nemen want als er met de één iets zou gebeuren dan had je er nog één over.
Ze meende het ook nog serieus..
Hahaha, ja, dat argument heb ik ook wel eens gehoord, ongelofelijk!
Zit me nu te bedenken dat ik in mijn naaste omgeving teveel schrijnende gevallen ken, waarbij het contact tussen broer en/of zus oftewel uitermate stroef verloopt, of radicaal verbroken is.
Dus de reden dat het zo leuk is voor broer of zus hoeft helaas niet op te gaan.
Ik wil later ook maar 1 kind denk ik.
Toen ik het daar laatst over had met mijn schoonmoeder, zei ze dat ik er minstens twee moest nemen want als er met de één iets zou gebeuren dan had je er nog één over.
Ze meende het ook nog serieus..
Hahaha, ja, dat argument heb ik ook wel eens gehoord, ongelofelijk!
Zit me nu te bedenken dat ik in mijn naaste omgeving teveel schrijnende gevallen ken, waarbij het contact tussen broer en/of zus oftewel uitermate stroef verloopt, of radicaal verbroken is.
Dus de reden dat het zo leuk is voor broer of zus hoeft helaas niet op te gaan.
donderdag 16 april 2015 om 14:26
Dat geld toch alleen als je kort in de lijn van troonopvolging zit, een tweede kind als reserve? Dus dat Amalia later 2 kinderen ' moet' om die reden?
Hier blijft het waarschijnlijk ook bij 1. Dochter is geboren via KS en daarom moet ik minimaal een jaar wachten voor ik weer zwanger mag worden. Ook begin ik net aan een nieuwe baan met een jaarcontract. Mijn zwangerschap was ook niet heel makkelijk. Nu was het best te doen, maar hoe ga ik voor een dan peuter zorgen als ik door bekkeninstabilitiet niet kan lopen en doodmoe ben omdat ik door diezelfde bekkenpijn weer elk uur wakker word. En dan het vooruitzicht van weer een KS, ziekenhuis, minimaal een hal jaar herstel en weer die gebroken nachten terwijl dochter nu net doorslaapt.
maar ergens twijfel ik nog, want ik vond het wel heel bijzonder, dat gevoel dat er een kindje in je groeit en later dat babietje dat zich zo snel ontwikkeld en waarin je al heel snel karaktertrekken van jezelf en de vader herkent.
Hier blijft het waarschijnlijk ook bij 1. Dochter is geboren via KS en daarom moet ik minimaal een jaar wachten voor ik weer zwanger mag worden. Ook begin ik net aan een nieuwe baan met een jaarcontract. Mijn zwangerschap was ook niet heel makkelijk. Nu was het best te doen, maar hoe ga ik voor een dan peuter zorgen als ik door bekkeninstabilitiet niet kan lopen en doodmoe ben omdat ik door diezelfde bekkenpijn weer elk uur wakker word. En dan het vooruitzicht van weer een KS, ziekenhuis, minimaal een hal jaar herstel en weer die gebroken nachten terwijl dochter nu net doorslaapt.
maar ergens twijfel ik nog, want ik vond het wel heel bijzonder, dat gevoel dat er een kindje in je groeit en later dat babietje dat zich zo snel ontwikkeld en waarin je al heel snel karaktertrekken van jezelf en de vader herkent.
donderdag 16 april 2015 om 14:50
quote:madamepolish schreef op 16 april 2015 @ 13:31:
Ik wil later ook maar 1 kind denk ik.
Toen ik het daar laatst over had met mijn schoonmoeder, zei ze dat ik er minstens twee moest nemen want als er met de één iets zou gebeuren dan had je er nog één over.
Ze meende het ook nog serieus..
Ik heb zoiets zelfs eens gehoord bij iemand die een vader van 5 kinderen condoleerde bij het overlijden van zijn tienerzoon (gelukkig heb je er nog 4 over). De dominee stond ernaast en moest zich zichtbaar inhouden deze mevrouw niet te slaan.
Als docent kan ik nooit verschil merken tussen enig kinderen en kinderen uit normale gezinnen. In zijn algemeenheid zijn er bij de übersuperrijke gezinnen wel vaker enig kinderen en in zijn algemeenheid zijn kinderen uit heel grote gezinnen (5 kinderen of meer) of uit gezinnen met grote leeftijdsverschillen vaak wat zorgzamer en socialer, maar dat is niet echt een wetenschappelijk statement.
Mijn zus houdt het bij een kind. Dat is voor iedereen in haar omgeving blijkbaar zo belangrijk dat ze haar daar vaak op aanspreken. Een andere moeder van een kind vertelde me eens dat ze graag aan die mensen die bleven zeuren waarom ze geen tweede kreeg, zou willen vragen waarom zij steeds doorfokten. Net zo ongepast. Ik snap niet waar mensen zich zo mee bemoeien.
Ik wil later ook maar 1 kind denk ik.
Toen ik het daar laatst over had met mijn schoonmoeder, zei ze dat ik er minstens twee moest nemen want als er met de één iets zou gebeuren dan had je er nog één over.
Ze meende het ook nog serieus..
Ik heb zoiets zelfs eens gehoord bij iemand die een vader van 5 kinderen condoleerde bij het overlijden van zijn tienerzoon (gelukkig heb je er nog 4 over). De dominee stond ernaast en moest zich zichtbaar inhouden deze mevrouw niet te slaan.
Als docent kan ik nooit verschil merken tussen enig kinderen en kinderen uit normale gezinnen. In zijn algemeenheid zijn er bij de übersuperrijke gezinnen wel vaker enig kinderen en in zijn algemeenheid zijn kinderen uit heel grote gezinnen (5 kinderen of meer) of uit gezinnen met grote leeftijdsverschillen vaak wat zorgzamer en socialer, maar dat is niet echt een wetenschappelijk statement.
Mijn zus houdt het bij een kind. Dat is voor iedereen in haar omgeving blijkbaar zo belangrijk dat ze haar daar vaak op aanspreken. Een andere moeder van een kind vertelde me eens dat ze graag aan die mensen die bleven zeuren waarom ze geen tweede kreeg, zou willen vragen waarom zij steeds doorfokten. Net zo ongepast. Ik snap niet waar mensen zich zo mee bemoeien.
donderdag 16 april 2015 om 17:36
donderdag 16 april 2015 om 17:44
quote:lisaviva schreef op 16 april 2015 @ 13:42:
[...]
Hahaha, ja, dat argument heb ik ook wel eens gehoord, ongelofelijk!
Zit me nu te bedenken dat ik in mijn naaste omgeving teveel schrijnende gevallen ken, waarbij het contact tussen broer en/of zus oftewel uitermate stroef verloopt, of radicaal verbroken is.
Dus de reden dat het zo leuk is voor broer of zus hoeft helaas niet op te gaan.
Ja belachelijk toch.
Ik heb zelf ook stroef contact met mijn zusje. Het is zoals het is. Daarvoor zou ik in ieder geval geen tweede of derde wensen.
[...]
Hahaha, ja, dat argument heb ik ook wel eens gehoord, ongelofelijk!
Zit me nu te bedenken dat ik in mijn naaste omgeving teveel schrijnende gevallen ken, waarbij het contact tussen broer en/of zus oftewel uitermate stroef verloopt, of radicaal verbroken is.
Dus de reden dat het zo leuk is voor broer of zus hoeft helaas niet op te gaan.
Ja belachelijk toch.
Ik heb zelf ook stroef contact met mijn zusje. Het is zoals het is. Daarvoor zou ik in ieder geval geen tweede of derde wensen.