mijn verhaal

Wat een naar verhaal

Ik herken het deel denken dat het je eigen schuld is.

Gelukkig heb ik een andere eerste reactie gehad (goede vriend barstte in tranen uit en wilde perse mee naar de politie, ik wilde geen aangifte doen. Heb dat ook niet gedaan).

Wat erg dat het zo'n impact heeft en dat je er nog zo'n last van hebt.

Wat wil je met dit topic?

Ik heb even geen passende tekst.



Maar ik nodig vaker iemand uit in mijn eigen huis en dat heeft toch echt niks met stom zijn te maken. Ik bedoel, de ketelmonteur is een man, de schoorsteenveger is een man, de meteropnemers zijn bijna altijd mannen, de glasvezel is aangelegd door mannen, de verzekeringsmeneer komt ook op uitnodiging. Zou wat fraais worden als die allemaal hun handen niet konden thuis houden.



Politie vind ik wel absoluut fout in dit verhaal. Je zou ze met terugwerkende kracht een mep met een stoel moeten verkopen

Wat een vreselijk verhaal en wat fijn dat je het nu wel durft te vertellen hier. Het is niet niks. Ik wil je veel sterkte wensen en ik hoop dat je de juiste hulp kan vinden dit te verwerken.

En het is al een tijd geleden, maar misschien kan slachtofferhulp wat voor je betekenen? Die nemen je in elk geval serieus. Alleen dát kan soms al heel fijn zijn, een vreemde die luistert en met je meedenkt, ipv tegenspreekt.



En politieagenten heb je in alle soorten en maten. Net zoals bij elk ander beroep heb je ook bij de politie eersteklas eikels die het verpesten voor een grote groep.

Dat je die collega uitnodigde maakte geen moer uit. Al was je niks met hem van plan, al wou je eerst seks en daarna zag je er vanaf, dan nog zou dat moeten kunnen.



Die collega agent is ook een achterlijke dwaas. Afkomst of komaf maken helemaal niks uit en iedereen kan in theorie een verkrachter worden. Zelfs mannen als Andrew Luster en DSK kunnen zich schuldig maken aan dit soort vreselijke delicten.

Ga desnoods naar een ander politie bureau of dien een klacht in. Ik vind echt niet dat dit mag kunnen hoor. Een politie agent hoort absoluut niet op de stoel van de rechter te zitten.



TO sterkte met je verhaal en jammer dat goede hulp lang op zich laat wachten maar zet ajb door. Jij mag er zijn en je mag je gehoord voelen.

gebeurt vaker dan je denkt. Ik ken meerdere vrouwelijk collega's met dergelijke ervaringen zowel in de commeciele als niet commerciele sector, dus je bent niet alleen.

Met het risico dat ik nu het halve forum over me heen krijg - ja het is heel vreselijk wat er met je gebeurd is. En de man die dat gedaan heeft zou zonder meer opgesloten moeten worden, dat verhaal van die aangifte vind ik verbijsterend.



Maar waarom geef je die ene gebeurtenis en daardoor die dader zoveel macht over jou en laat je het je hele leven verder verpesten?!



Zonder in details te gaan heb ik ook een aantal heel afschuwelijke zaken meegemaakt in een ondertussen ver verleden (15 jaar terug). En uiteraard is me dat niet in de koude kleren gaan zitten, maar ik heb met wat professionele hulp en liefdevolle vrienden en collega's op een gegeven moment echt bewust besloten om de macht over mijn leven terug te nemen en het niet mijn hele verdere bestaan te laten bepalen. Zonde van je leven TO. Wil je daar eens over nadenken?

Mm, ik weet wel dat men tegenwoordig erg hamert op de etiketjes, dat heeft te maken met het veranderde zorgsysteem. Het gaat allemaal over geld helaas, want als je begint bij de verkeerde therapeut, kost het meer om je te helpen. Daarom willen ze zo graag dat je de juiste diagnose krijgt, omdat het meer kost als je met de verkeerde diagnose aan de slag gaat.



Een persoonlijkheidsstoornis kan in de weg staan als je voor andere dingen behandeld wilt worden. Het zegt iets over de manier waarop je met andere mensen omgaat. Bij de diagnose borderline bv zie je wel dat mensen zich naar hun therapeut gedragen op een manier die te maken heeft met een hechtingsstoornis. Aantrekken en afstoten, hoort er vaak bij. Niet altijd, want iedereen is weer anders en je hoeft niet aan alle kenmerken te voldoen om toch die stoornis te hebben.



Maar het kan zijn dat je, omdat je een persoonlijkheidsstoornis hebt, het om die reden zo moeilijk hebt met therapeuten. Okee, het kan lang duren voor je de juiste vindt. Maar ik snap wel dat men aan een persoonlijkheidsstoornis denkt, juist vanwegeg je lijstje met therapeuten die je afgewezen hebt. Want dat is toch wel zo, neem ik aan, of kwam de therapie tot stilstand door de therapeut?



Heftig trouwens wat je hebt meegemaakt en heel erg wat die agentes zeiden. Ik weet precies hoe moeilijk zo'n verhoor is, ik heb er zelf ook een gehad namelijk. Ik ben sexueel misbruikt door mijn stiefvader van mijn 7e tot mijn 14e. Ik besloot aangifte te doen toen ik 20 was. Niet eens zozeer voor mezelf want het leed was al geschiedt. Maar ik wilde de kans dat hij het ooit nog eens doet minimaliseren. Ik heb ook ptss, dat weet je. En eerlijk gezegd vind ik de klachten van ptss zo dwingend en overheersend in het leven, dat dat eigenlijk eerst aandacht verdient. Maar het is wel zo, je moet je muur een beetje naar beneden laten komen en je gaat praten over iets wat zo ingrijpend voor je was dat het vertrouwen erg belangrijk is.



Ik heb geen flauw idee of je ook een psp hebt, er is ook een psp die noa heeft of nao. Dat is een restdiagnose, dat betekent dat je dan geen specifieke psp hebt maar dat de klachten van een psp wel bij jou horen. Wat zou er gebeuren als jij heel meegaand wordt in het diagnoseproces, want ik lees tussen de regels frustratie en dat kan ervoor zorgen dat de behandelaars met argusogen naar je kijken. Laat je je wel leiden in het gesprek of wil jij steeds de touwtjes in handen houden? Ik vraag me af of het wel mogelijk is geweest in de gesprekken die je hebt gehad, om een diagnose te stellen, dat zal wel niet, omdat je nu nog steeds niet de juiste hulp krijgt. Waaruit bestaat je weerstand? Wil je niet dat je een psp hebt of is het zo dat je erg koppig bent in het gesprek en niet bij te sturen bent?



Je zegt dat ze je nauwelijks naar het heden krijgen, maar dat lijkt me best logisch omdat je met allerlei onverwerkt leed zit. Bij verkrachtingen is de bewijsvoering vaak lastig, tenzij je meteen erna onderzocht bent op sporen van de dader. En het gebeurt vaker dat mensen zich juist heel goed gaan wassen na een verkrachting omdat ze zich zo smerig voelen. Maar ook al is er geen bewijs, een proces kan toch iets doen voor je verwerkingproces. Is er een rechtszaak geweest? Mijn stiefvader werd veroordeeld maar waarschijnlijk alleen omdat hij bekend heeft. Ik weet dat zo'n verhoor moeilijk is maar het is het enige wat ze kunnen doen voor je, om te zien of ze iemand kunnen veroordelen. Ik moest ook alle walgelijke details opnoemen. Ik heb zelfs wat essentieels weggelaten, ik ben namelijk ook twee keer verkracht, dwz dat hij me probeerde te penetreren. Dat wilde ik niet vertellen omdat ik dacht dat hij dan echt voor jaren achter de tralies zou verdwijnen. En mijn moeder gelooft nog steeds niet hoe erg het was. Ze heeft hem een week nadat ze erachter kwam, ik was toen 19, vergeven en vond dat ik dat ook moest doen. Ze heeft me alleen nooit gevraagd naar mijn kant van het verhaal. Ze weet niet eens dat ik ptss heb en dat had ik al als kind.



Het moeilijke is, mensen vinden het heel moeilijk om te geloven dat iemand die zij respecteren en waarderen, zoiets vreselijks kan hebben gedaan. En toch gebeurt het. Boeven hebben geen streepjespyama aan met boeventronie erboven, mensen zoals jij en ik, doen dit soort dingen. Men wil dan graag denken dat het aan een stoornis ligt maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Mijn stiefvader had in mijn familie meer aanzien dan ik en daarom keerden ze mij de rug toe. Blij toe. Die mensen hoef ik toch niet meer te zien. Maar ik herken de eeuwige ontkenning, mensen geloven wat ze willen geloven en jij zit met de gebakken peren.



Maar wat nu, heb je er nog vertrouwen in dat je de juiste therapeut/therapie zult vinden of ben je er klaar mee? Je kunt wel een vrijgevestigde therapeut zoeken maar die zijn duur. Ik vind het wel erg dat je geen hulp krijgt voor je ptss nu. Heb je veel last van triggers en flashbacks? Ik weet hoe kwellend die kunnen zijn. De flashbacks kwamen bij mij ook zonder trigger, want ik kan me triggers erg levendig voorstellen helaas. En slapeloosheid, hoe ga je daarmee om? Gebruik je medicatie? Ik weet wel, mijn leven veranderde behoorlijk toen ik aan de medicatie ging. Daarvoor was het leven ondragelijk zwaar, daarna dacht ik, ooooooookee, zo voelen normale mensen zich dus. Ik was een bonk gespannenheid en stress namelijk. Ontspanning was mij vreemd tot de dag dat ik een oxazepam nam. Wat een rust, ik had niet verwacht dat dat mogelijk was. Nu gebruik ik een hoge dosis venlafaxine en dat helpt echt heel erg goed tegen mijn flashbacks en angstaanvallen die erop volgden. Als ik nu een trigger meemaak, word ik heel even licht duizelig, maar de angstaanval blijft weg. Ik heb geen emdr gehad, ik heb meer dan 1 trauma namelijk. Tientallen zo ongeveer. Waarschijnlijk zou schematherapie wel wat voor me zijn, voor zover ik dat kan beoordelen. Ik ben heel lang niet verzekerd geweest, onvrijwillig, vanwege praktische problemen, geen financiele. Nu ben ik wel weer verzekerd en ik moet ook in therapie. Ik kan nog niet alles wat een normaal mens kan en dat kan ik gewoon niet accepteren. Maar ik heb wel de bibbers, ik weet ook hoe moeilijk het kan zijn de juiste therapeut te vinden. Bij mij gaat het namelijk zo dat ik ook heeeeel veel te vertellen heb en ik zie daar zo tegenop om dat weer te moeten doen. Vroeger gingen ze veel meer uit van je verleden, nu proberen ze meer bij het heden te blijven en van daaruit te kijken: waar loop je tegenaan? Maar jij klinkt alsof je je verhaal nooit echt helemaal hebt kunnen doen en dat is ook niet goed, als je je daarin genegeerd voelt.



Misschien is het een idee om het op te gaan schrijven. Op die manier kun je bij een therapeut je verhaal op schrift neerleggen, dat kan hij/zij lezen en dan is er misschien meer ruimte om over je heden te praten omdat het verleden duidelijk is. Veel sterkte, je schrijft ook al in het ptss topic, ventileer en praat want dat helpt wel. Ik wens je een therapeut toe die precies is wat jij zoekt. En dat je nu wat kunt gaan verwerken.

Okee, ik had je aanvulling nog niet gelezen. Heb je wel vertrouwen in die Mindfit?

Wat wil je van de hulpverlening Chinchilla? Hoe en waarmee kun jij geholpen worden denk je zelf?



Als je zo veel mensen 'verslijt' die in de hulpverlening zitten ben je wel erg specifiek in je hulpvraag misschien.



Geen idee of je mijn verhaal/verhalen kent, hoeft ook niet, ik heb - voor mezelf - geleerd dat ik het voorál zelf moet doen. Dealen met vroeger.

Ik heb handvatten gekregen maar het echte werk deed en doe ik zelf.

De tijd dat ik willoos was is al láng voorbij namelijk.

Ik ben zelf (en ook alweer heel lang) de baas over mijn leven.

Hoe werkt dat bij jou?

Hoi,Chincilla, Ik zou in elk geval een melding doen. dan staat het zwart op wit als nog iemand aangifte doet. Ik ben gelukkig niet verkracht maar wel aangerand in mijn eigen huis en dat had al een behoorlijke impact op mij. In mijn geval is het ook nog zo dat hij bij me in de straat woont en ik heb dus nog best vaak zie. Ik heb geen hulp. heb sinds kort een lieve vriend waar ik me veilig bij voel. Maar soms speelt het toch weer op. Ik hoop dat je nu de hulp gaat krijgen die je nodig hebt. sterkte!!

Hele goede vraag van Leo, wat verwacht jij van hulpverlening?

Hoi Chinchilla



Allereerst even een



Ik vind dat wat die agent zei dat dat dat echt niet kan. En ik kan me dan ook voorstellen dat deze reactie niet positief is in het verwerkingsproces.

Het is overigens niet je eigen schuld dat verkracht ben, onthou dat goed.



Misschien ben je nog niet de juiste hulpverlener tegen gekomen, dat zou goed kunnen.



Ik voelde me bij mijn eerste psycholoog ook niet fijn, die was veel te opdringerig. De psycholoog waar ik nu bij zit is juist heel erg fijn en daar voel ik me echt bij me op mijn gemak.

Wat ik wel gemerkt heb is dat het heel hard werken is, het kost een hoop energie maar ik merk al duidelijk verbetering bij mezelf.

Ik hoop dan ook dat jij uiteindelijk de juiste hulp vind waardoor jij ook tot het verwerken van je verleden komt.

Goeie vraag idd. Ik heb de sph gedaan, bijna afgemaakt ook nog, en wat ik weet van gesprekstherapie van tegenwoordig, is dat er een andere aanpak wordt gebruikt dan vroeger. Vroeger liet een therapeut je heel veel vertellen en gaf dan een advies, wat eigenlijk een vrij algemeen advies was. Beter gezegd, ze gingen ervan uit dat ze mensen konden vertellen hoe ze moesten leven. Dat is nu veranderd. Ze gaan ervan uit dat jijzelf alle oplossingen in huis hebt, en dat ze jou kunnen helpen die oplossingen en antwoorden te vinden maar niemand kan je vertellen hoe je moet leven. En, je leven draait om vandaag. En morgen misschien maar gisteren is dood en voorbij, daar kun je met de beste wil van de wereld niks aan veranderen. Een tijdmachine bestaat niet en herinneringen kunnen niet je hoofd ineens verlaten. Heel eng, vroeger voerden ze echt hersenoperaties uit op psychiatrische patienten, ze sneden letterlijk delen weg uit hun hersenen, lobotomie heet dat. Wees maar blij dat het 2015 is, zullen we maar zeggen.



En omdat alle antwoorden bij jou liggen, omdat alleen jij weet wat wel en niet werkt in jouw leven en wat je wel en niet wil, en omdat ze zich richten op het heden, draait therapie dus vooral om: wat zijn nu de problemen waar je tegenaan loopt? En wat kun jijzelf doen om daar verbetering in te brengen. De enige die jouw leven kan 'fixen', ben je namelijk zelf. Dat is het moderne uitgangspunt. Ik sta daar helemaal achter, mijn traumatische herinneringen gaan nooit meer weg. Maar ik heb er mee om leren gaan. Ik ben er ook nog lang niet, maar ik weet nu wel hoe ik mijn levenspad vorm kan geven, dat kan ik namelijk helemaal zelf. Misschien met wat hulp om me tot de juiste inzichten te brengen, dat wel, en daarvoor is het soms nodig om je therapeut te vertrouwen en iets anders te doen dan wat je zelf wilt doen. De lightbulbmoments, daar ga ik voor. Dat je ineens denkt, ahaa! Daarom doe ik de dingen op die manier. Natuurlijk praat je dan ook over het verleden, maar wel in verband met je leven van vandaag. Dus het uitgangspunt is vandaag, en jou, want een ander kan helemaal niet precies weten wat voor jou gaat werken. En het verleden is goddank voorbij, dat kun je er soms bijhalen om tot inzichten te komen maar het is niet waar het om draait.



Ik had vandaag nog een lightbulbmoment, ik ben in mijn pubertijd twee vriendinnen verloren aan een conflict, iets waar we het niet over eens konden worden, beetje lang verhaal maar het was niemands schuld iig. En al was het helemaal geen bitchfitght met schelden en gedoe, het heeft wel veel impact gehad op hoe ik nu naar vriendschappen kijk. Ik ben als de dood om ruzie te krijgen met een vriendin, daarom zie er van tevoren maar vanaf. Die kreeg ik gratis op mijn broodje, door een andere vrouw waar ik mee mail, waar ik haar dankbaar voor ben en het gaat me wel weer lukken, vriendschappen, zeker met haar. Maar voor de meeste lightbulbmoments moet je meer doen. En ze zijn niet altijd leuk, ze kunnen ook heel pijnlijk zijn. Alleen, de gloeilamp heb je zelf al, stroom ook, maar net niet genoeg. Je therapeut kan ervoor zorgen dat die lamp wel gaat branden, ook ervaringen en andere mensen kunnen dat doen, maar een therapeut moet het doen met de informatie die hij/zij heeft.

Goed van je Chinchilla.

Zelf de regie houden, of krijgen.

Een ander, zelfs een professional, kan maar zó veel voor je doen.

Hij/zij gaat na het werk naar huis en heeft dan zelf een leven en eigen sores.

Jíj blijft met jóuw problemen zitten en die lost niemand voor je op.



Daarom is het belangrijk dat je heel goed weet wat je wil en verwacht van hen die je bijstaan.

Snap je wat ik bedoel?

Als ik een herbeleving heb dan doe ik mijn polsen onder de koude kraan, dat helpt bij mij goed. Ik kan me daarom ook voorstellen dat een koud washandje goed kan helpen.



Naar voor je dat je 24/7 met die gedachte in je hoofd rondloopt. Ik heb daar geen advies voor helaas

Lieve vrouw,



Oprechte vraag. En als het pijn doet, natuurlijk niet antwoorden.



Wat doet nu nog pijn van toen?

Waarom kun je het niet achter je laten?

Wat is er nú, in je huidige leven, voor reden/aanleiding om je nog steeds zo onveilig en bang te voelen?

Bedreigingen worden wel heel serieus genomen door de politie, mijn ex heeft mij met de dood bedreigd en dat heeft de politie heel serieus genomen.



Heb je enig idee hoe het komt dat de dader je na zoveel jaar weer lastig valt?

Je kan toch helemaal niets verwerken als je er nu nog mee te maken hebt? Als de dader je nog steeds lastig valt, heb je toch helemaal geen tijd om zaken te verwerken? Ga aangifte doen samen met een vriendin. En eis iemand die de aangifte opneemt dat géén banden of achtergronden heeft met Filippijnen. Dat mag je rustig vragen. Verre van professioneel dat die vrouw heeft gezegd dat Filipijnen dit niet doen. Mensen doen dingen, ongeacht waar hun wieg stond!



En geloof je zelf dat het je eigen schuld is geweest? Ben je ervan overtuigd dat je het over jezelf hebt afgeroepen? Omdat jij zo gastvrij bent geweest, hij daarom het recht had en heeft genomen om je te verkrachten? Lieve vrouw, dat is toch geen gastvrijheid? Dat is toch geen schuld? Nee = nee. Hij is de schuldige, niet jij!