Psyche
alle pijlers
geen eigenwaarde
zondag 10 mei 2015 om 23:11
Ik heb niet veel eigenwaarde. Ik voel me daar al een tijdje slecht onder, maar het laatste jaar is dit nog verergerd.
Ik heb het gevoel dat ik nergens bij hoor, en dat ik er niet toe doe voor mensen. Ik heb vooral het gevoel dat ik niet word gewaardeerd en dat er geen rekening met me wordt gehouden. Ik heb dit gevoel al heel lang, maar nu wordt het steeds erger. Hoe krijg je meer eigenwaarde?
Ik heb het gevoel dat ik nergens bij hoor, en dat ik er niet toe doe voor mensen. Ik heb vooral het gevoel dat ik niet word gewaardeerd en dat er geen rekening met me wordt gehouden. Ik heb dit gevoel al heel lang, maar nu wordt het steeds erger. Hoe krijg je meer eigenwaarde?
zondag 10 mei 2015 om 23:33
Toch vind ik dit niet iets waar je in je eentje (dus zonder hulp) goed aan kunt werken. Waarom vond je de hulp in het verleden niet genoeg helpen? Hoef je niet per se hier te zeggen, maar denk er dan voor jezelf eens over na. Als je bijvoorbeeld geen klik voelde met je therapeut kun je net zolang door zoeken totdat je iemand vind waar je dit wel mee hebt.
Praktischer: Misschien kun je ergens vrijwilligerswerk doen? Veel ouderen en langdurig zieken zijn eenzaam, door tijd met hen door te brengen voel je misschien dat je er voor deze mensen wel degelijk toe doet.
Praktischer: Misschien kun je ergens vrijwilligerswerk doen? Veel ouderen en langdurig zieken zijn eenzaam, door tijd met hen door te brengen voel je misschien dat je er voor deze mensen wel degelijk toe doet.
maandag 11 mei 2015 om 00:05
Hey To, ik herken je gevoel. Het is een verergerend iets. Bij mij omdat ik de neiging heb me door mijn zelfbeeld terug te trekken, heb nu nauwelijks vrienden en vriendinnen over. Heb veel mensen kwijt geraakt, zij wilden niet meer of ik. Ik ben veranderd, sterker geworden, maar ook eenzamer. Het is lastig om in isolement aan je zelfwaardegevoel te werken. Want - hoewel de meeste mensen roepen dat je het uit jezelf moet halen- je hebt ook echt af en toe positieve feedback van anderen nodig.
Daarom allereerst: goed en dapper van je dat je hier over post!!! Dat is echt een eerste stap.
En ben het met Sundrie eens, je kunt hier prima zelf wat mee. Mij valt op dat het lezen van sommige boeken me echt heeft geholpen. Als ik iets meer weet over je achtergrond, zou ik je een paar daaruit kunnen aanbevelen, want de helpende boeken beslaan een enorm breed scala aan boeken.
Nu laatst heb ik dat werkboek (nu nog in de winkels denk ik, ik kocht het ca 2 weken geleden) van Psychologie Magazine doorgekeken en echt mee gewerkt: ontdek je talent! heet het. Ik zat lekker in de trein ergens naartoe en heb een gevoel weer gekregen van wie ik nu eigenlijk ben en vooral wil zijn.
In mijn leven zijn er dingen gebeurt waardoor mijn ware aard als het ware is ondergesneeuwd. Ik stond in de survivalmodus waardoor ik mezelf eigenlijk nauwelijks ken. Dat klinkt nu wel heel dramatisch, ik krijg ook vaak te horen dat ik juist veel zelfkennis heb. Maar t is toch nog een beetje schimmig, wie ik nu ben. Met dat werkboek kwam ik achter dingen die echt 'ik' zijn, waardoor je dan autonomer in het leven kan staan, dus ook bewuster kiezen voor wat je wel en wat je niet in je leven wilt. Het roer in eigen handen kunt nemen.
Het is ZO lastig om hier iets zinnigs over te zeggen merk ik. Althans, zinnig is het wel, maar met iets als eigenwaarde raak je aan zoveel. Net als bij die dominosteden, alles lijkt met elkaar verbonden. Je jeugd, je reacties op dingen die je overkomen etc etc.
Hoe dan ook die kluwel is te ontrafelen. En denk niet dat jij als enige hiermee worstelt. Nee, ook niet alleen mensen met weinig eigenwaarde worstelen hiermee. Het moeilijkste dat ieder mens kan doen (proberen te) doen is zichzelf worden. Wie ze echt bedoelt zijn te zijn.
Dat is iets dat mij ook helpt. Het zijn universele, existentiële vragen die jij tegenkomt nu, en waarvan je misschien zo op het eerste gezicht denkt dat het puur het gebrek aan eigenwaarde is. Dat kan het punt en de crux ook goed zijn. Maar in mijn ervaring is er een dieper level aan, namelijk: wie ben ik, en hoe wil ik nu in het leven staan? Dat zijn vragen die je kunt onderzoeken, waar niet zo'n negatief label aan zit van: ik ben zo 1 die weinig eigenwaarde heeft.
Dat is een label dat misschien wel juist is, dat kan. Maar ook beperkend.
Want je bent ook iemand met vragen, over wie je wilt zijn. En dat klinkt (in mijn oren) een stuk leuker en spannender.
Ik heb mijn kindertijd en pubertijd bijvoorbeeld in te halen. Ik was destijds namelijk al volwassen. Nou, dat zou ik sneu kunnen vinden, voor mijzelf, maar beter laat dan nooit. En ik laat mezelf zo als ik nu ben.
Dat is voor mij de essentie. Een soort open armen naar mijzelf ophouden. Dat alles dat ik nu ben, voel, denk en wil doen, welkom is.
Zoals gezegd, ingewikkelde materie en vooral superpersoonlijk.
Maar probeer eens wat uit. Misschien vind je hier wel een klankbord. Of een mooi boek dat je verder helpt. Ik heb bv The pursuit of happiness, de film, gezien. En daar weer kracht uit geput. Of de gedichten van een favoriete dichter erbij gepakt, waarin een zelfde gevoel werd beschreven als ik. Het universele van die gevoelens van onzekerheid en zelftwijfel, dat heeft me erg getroost. En nu denk ik dat het misschien wel een soort begeleider is van het leven; dat die er gewoon bij hoort. Daardoor veroordeel ik mezelf niet meer zo hard.
Ik ben geworden wie ik ben geworden, en tuurlijk zijn er dingen die ik graag anders zou willen hebben. Maar t is ook al goed zoals het nu is.
Ik hoop dat jij dit ook zo voor jezelf ervaart. Dat het punt waar je nu staat goed is zoals het is, ook al voelt het pijnlijk en naar soms.
Vanuit hier kun je echt verder. Geef jezelf andere input. Door te lezen over zelfwaardegevoel, door therapie, door weer dingen te doen die je leuk vindt. En eng vindt. Soms moet je er dwars doorheen, en daardoor groeit je eigenwaarde...
t is een beetje uitproberen. Maar geef je zelf hoe dan ook nieuwe input. Anders blijf je in een kringetje draaien, waardoor de boel verergerd (my 2 cents).
Die kooi waarin je je nu lijkt te bevinden is er niet. Alleen in je eigen hoofd. Dat deurtje staat al lang open. Alleen even afzetten (mag langer duren dan het klinkt haha), en daar ga je dan..............
Daarom allereerst: goed en dapper van je dat je hier over post!!! Dat is echt een eerste stap.
En ben het met Sundrie eens, je kunt hier prima zelf wat mee. Mij valt op dat het lezen van sommige boeken me echt heeft geholpen. Als ik iets meer weet over je achtergrond, zou ik je een paar daaruit kunnen aanbevelen, want de helpende boeken beslaan een enorm breed scala aan boeken.
Nu laatst heb ik dat werkboek (nu nog in de winkels denk ik, ik kocht het ca 2 weken geleden) van Psychologie Magazine doorgekeken en echt mee gewerkt: ontdek je talent! heet het. Ik zat lekker in de trein ergens naartoe en heb een gevoel weer gekregen van wie ik nu eigenlijk ben en vooral wil zijn.
In mijn leven zijn er dingen gebeurt waardoor mijn ware aard als het ware is ondergesneeuwd. Ik stond in de survivalmodus waardoor ik mezelf eigenlijk nauwelijks ken. Dat klinkt nu wel heel dramatisch, ik krijg ook vaak te horen dat ik juist veel zelfkennis heb. Maar t is toch nog een beetje schimmig, wie ik nu ben. Met dat werkboek kwam ik achter dingen die echt 'ik' zijn, waardoor je dan autonomer in het leven kan staan, dus ook bewuster kiezen voor wat je wel en wat je niet in je leven wilt. Het roer in eigen handen kunt nemen.
Het is ZO lastig om hier iets zinnigs over te zeggen merk ik. Althans, zinnig is het wel, maar met iets als eigenwaarde raak je aan zoveel. Net als bij die dominosteden, alles lijkt met elkaar verbonden. Je jeugd, je reacties op dingen die je overkomen etc etc.
Hoe dan ook die kluwel is te ontrafelen. En denk niet dat jij als enige hiermee worstelt. Nee, ook niet alleen mensen met weinig eigenwaarde worstelen hiermee. Het moeilijkste dat ieder mens kan doen (proberen te) doen is zichzelf worden. Wie ze echt bedoelt zijn te zijn.
Dat is iets dat mij ook helpt. Het zijn universele, existentiële vragen die jij tegenkomt nu, en waarvan je misschien zo op het eerste gezicht denkt dat het puur het gebrek aan eigenwaarde is. Dat kan het punt en de crux ook goed zijn. Maar in mijn ervaring is er een dieper level aan, namelijk: wie ben ik, en hoe wil ik nu in het leven staan? Dat zijn vragen die je kunt onderzoeken, waar niet zo'n negatief label aan zit van: ik ben zo 1 die weinig eigenwaarde heeft.
Dat is een label dat misschien wel juist is, dat kan. Maar ook beperkend.
Want je bent ook iemand met vragen, over wie je wilt zijn. En dat klinkt (in mijn oren) een stuk leuker en spannender.
Ik heb mijn kindertijd en pubertijd bijvoorbeeld in te halen. Ik was destijds namelijk al volwassen. Nou, dat zou ik sneu kunnen vinden, voor mijzelf, maar beter laat dan nooit. En ik laat mezelf zo als ik nu ben.
Dat is voor mij de essentie. Een soort open armen naar mijzelf ophouden. Dat alles dat ik nu ben, voel, denk en wil doen, welkom is.
Zoals gezegd, ingewikkelde materie en vooral superpersoonlijk.
Maar probeer eens wat uit. Misschien vind je hier wel een klankbord. Of een mooi boek dat je verder helpt. Ik heb bv The pursuit of happiness, de film, gezien. En daar weer kracht uit geput. Of de gedichten van een favoriete dichter erbij gepakt, waarin een zelfde gevoel werd beschreven als ik. Het universele van die gevoelens van onzekerheid en zelftwijfel, dat heeft me erg getroost. En nu denk ik dat het misschien wel een soort begeleider is van het leven; dat die er gewoon bij hoort. Daardoor veroordeel ik mezelf niet meer zo hard.
Ik ben geworden wie ik ben geworden, en tuurlijk zijn er dingen die ik graag anders zou willen hebben. Maar t is ook al goed zoals het nu is.
Ik hoop dat jij dit ook zo voor jezelf ervaart. Dat het punt waar je nu staat goed is zoals het is, ook al voelt het pijnlijk en naar soms.
Vanuit hier kun je echt verder. Geef jezelf andere input. Door te lezen over zelfwaardegevoel, door therapie, door weer dingen te doen die je leuk vindt. En eng vindt. Soms moet je er dwars doorheen, en daardoor groeit je eigenwaarde...
t is een beetje uitproberen. Maar geef je zelf hoe dan ook nieuwe input. Anders blijf je in een kringetje draaien, waardoor de boel verergerd (my 2 cents).
Die kooi waarin je je nu lijkt te bevinden is er niet. Alleen in je eigen hoofd. Dat deurtje staat al lang open. Alleen even afzetten (mag langer duren dan het klinkt haha), en daar ga je dan..............
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 11 mei 2015 om 00:12
oja, trouwens. Misschien is het niet je eigenwaarde dat het probleem is maar je omgeving. Als je in een omgeving bent waarin niemand rekening met je houdt, kun je nadenken of je nog met die mensen om wilt gaan...en om die knoop door te hakken, daar is dan wel weer zelfvertrouwen voor nodig.
Maar sluit die optie niet uit....
Maar sluit die optie niet uit....
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 11 mei 2015 om 10:08
Zo herkenbaar, Mila...
Bij mij is het in mijn jeugd gevormd. Daarna heb ik steeds slechte relaties gehad waarbij min of meer hetzelfde gebeurde. Sinds een paar jaar heb ik iemand die écht het beste met me voor heeft. Ik ben zo bang om hem te claimen (ik vóel me ook afhankelijk van hem) dat ik niet weet hoeveel ruimte ik 'mag' innemen / vragen in de relatie.
In vriendschappen neem je met zo'n 'afwijking' geen initiatieven, bang om een ander tot last te zijn of om afgewezen te worden. Als je dan ziet dat anderen wel afspreken of het leuk hebben met elkaar, bevestigt het nog eens je gevoel: zie je wel, ik ben dus niet leuk genoeg. Een heel duidelijk voorbeeld daarvan is het schoolplein van de kinderen. Alle moeders staan gezellig met elkaar te kletsen, behalve ik. Ik sta apart en geef anderen hoogstwaarschijnlijk ook het idee dat ik nergens behoefte aan heb. De stap om eens bij een groepje te gaan staan werd groter en groter, naarmate de jaren verstreken en de kliekjes werden gevormd. Inmiddels is die stap onmogelijk geworden, omdat ik sterk het idee heb dat ze allemaal denken 'daar is dat rare mens dat geen contact wil'. En ik geef ze niet eens ongelijk, want ik ben ook raar. Als ik nieuwe mensen tegenkom, is dat opgebouwde vooroordeel er niet, dus dan vind ik het wel makkelijker om contact te maken. Dan is het normaal dat ik verlegen ben, want ik ben 'nieuw'. Dat is misschien iets om te overdenken, dat je ergens in duikt, een vereniging o.i.d. waar je met een schone lei mag beginnen. Voor mij was het de vriendenkring van mijn vriend. Zij zijn al van goede wil omdat ik de vriendin van hun vriend ben en kennen me niet anders dan zo.
Ik heb hulp gehad en ben er ook mee gestopt. Toch helpt het wel. Jarenlang zit je in een modus van jezelf niks waard te vinden. Dat is onzin, verstandelijk weet je dat ook! Maar het zit zo diep om zo te denken over jezelf, dat je in je manier van denken (niet zo streng zijn voor jezelf) steeds weer opnieuw gecorrigeerd moet worden. Bij mij is het geldgebrek waarom ik er mee ben gestopt. Ik heb wel wat opdrachten die ik nog steeds probeer te doen:
- Bewust een open opstelling (ik loop vaak met een gesloten houding, mensen niet aankijken bijvoorbeeld) en proberen een aardige opmerking te maken tegen iemand bij de bushalte of een passant gedag te zeggen.
- Schrijf elke avond een x-aantal successen op. Die mogen onbenullig lijken, schrijf ze wel op.
- Doe juist dingen die je moeilijk vindt en stap uit je comfortzone (met kleine stapjes). Stel doelen!
- Vraag om hulp en bedenk dat je niet alleen maar om een gunst vraagt, je geeft mensen ook een goed gevoel omdat ze iets voor een ander kunnen doen (vind ik ook een moeilijke!).
- Dat werkboek van Misia vind ik een goeie tip!
Bij mij is het in mijn jeugd gevormd. Daarna heb ik steeds slechte relaties gehad waarbij min of meer hetzelfde gebeurde. Sinds een paar jaar heb ik iemand die écht het beste met me voor heeft. Ik ben zo bang om hem te claimen (ik vóel me ook afhankelijk van hem) dat ik niet weet hoeveel ruimte ik 'mag' innemen / vragen in de relatie.
In vriendschappen neem je met zo'n 'afwijking' geen initiatieven, bang om een ander tot last te zijn of om afgewezen te worden. Als je dan ziet dat anderen wel afspreken of het leuk hebben met elkaar, bevestigt het nog eens je gevoel: zie je wel, ik ben dus niet leuk genoeg. Een heel duidelijk voorbeeld daarvan is het schoolplein van de kinderen. Alle moeders staan gezellig met elkaar te kletsen, behalve ik. Ik sta apart en geef anderen hoogstwaarschijnlijk ook het idee dat ik nergens behoefte aan heb. De stap om eens bij een groepje te gaan staan werd groter en groter, naarmate de jaren verstreken en de kliekjes werden gevormd. Inmiddels is die stap onmogelijk geworden, omdat ik sterk het idee heb dat ze allemaal denken 'daar is dat rare mens dat geen contact wil'. En ik geef ze niet eens ongelijk, want ik ben ook raar. Als ik nieuwe mensen tegenkom, is dat opgebouwde vooroordeel er niet, dus dan vind ik het wel makkelijker om contact te maken. Dan is het normaal dat ik verlegen ben, want ik ben 'nieuw'. Dat is misschien iets om te overdenken, dat je ergens in duikt, een vereniging o.i.d. waar je met een schone lei mag beginnen. Voor mij was het de vriendenkring van mijn vriend. Zij zijn al van goede wil omdat ik de vriendin van hun vriend ben en kennen me niet anders dan zo.
Ik heb hulp gehad en ben er ook mee gestopt. Toch helpt het wel. Jarenlang zit je in een modus van jezelf niks waard te vinden. Dat is onzin, verstandelijk weet je dat ook! Maar het zit zo diep om zo te denken over jezelf, dat je in je manier van denken (niet zo streng zijn voor jezelf) steeds weer opnieuw gecorrigeerd moet worden. Bij mij is het geldgebrek waarom ik er mee ben gestopt. Ik heb wel wat opdrachten die ik nog steeds probeer te doen:
- Bewust een open opstelling (ik loop vaak met een gesloten houding, mensen niet aankijken bijvoorbeeld) en proberen een aardige opmerking te maken tegen iemand bij de bushalte of een passant gedag te zeggen.
- Schrijf elke avond een x-aantal successen op. Die mogen onbenullig lijken, schrijf ze wel op.
- Doe juist dingen die je moeilijk vindt en stap uit je comfortzone (met kleine stapjes). Stel doelen!
- Vraag om hulp en bedenk dat je niet alleen maar om een gunst vraagt, je geeft mensen ook een goed gevoel omdat ze iets voor een ander kunnen doen (vind ik ook een moeilijke!).
- Dat werkboek van Misia vind ik een goeie tip!
maandag 11 mei 2015 om 20:10
Herkenbare klachten.
Vooral het gevoel van er niet toe doen heb ik de laatste tijd weer. Ik werk bij een Sociale Werkplaats. Daar werken allerlei soorten mensen met een handicap. Nu heb ik het daar best naar mijn zin en heb een aantal leuke collega's. Maar het volgende steekt soms.
Ik heb een vorm van Autisme. Een onzichtbare handicap aan de buitenkant. Ik kan me verbaal goed verwoorden, krijg ik vaak te horen. Dat is ook mijn struikelblok. Daardoor verwachten mensen meer van me dan dat ik kan of weet.
Als ik een foutje maak, word er gezegd: "Hee opletten he" of "Da's niet goed he, moet overnieuw." Niet op een kwade toon, maar een beetje spottend.
Als een ander (zwakbegaafd, Down Syndroom) is de reactie: "Och dat geeft niet, elk mens maakt fouten". Die worden er niet zo op gewezen. Zij worden alleen lief en schattig gevonden. Ook krijgen zij regelmatig complimentjes en ik niet. Ik heb toch een vast contract en ik heb daar nooit te horen gekregen dat ik slecht functioneer. Overlaatst kregen 2 collega's met ook een vorm van Autisme een complimentje van de voorvrouw dat ze goed hadden gesorteerd. Dat deden we op dat moment. Ze zei dat een complimentje wel eens goed is voor het zelfvertrouwen, ook bij jonge mensen. Ja, denk ik dan. Maar dat zou voor mij ook wel eens goed zijn.
Op mijn vorige werk was dat ook zo. Van mij werd eens gezegd dat ik wel doe wat er gevraagd wordt, maar dat ik moeite heb met mijn werk zien. Dat is ook zo. Daar werkte ik veel in de tuin en ik zou onkruid wieden. Toen zat ik te denken wat ik nog kon doen wat niet gevraagd was. De onderste takken van de appelboom snoeien, want die hingen ver op de grond. Je zag het voor en na verschil echt duidelijk. Maar niemand zei er iets van. Vond dat jammer. Ik vind dat als je het dan wel doet, het ook gezegd mag worden.
Daar zat toen namelijk ook een collega die erg depressief was en dat altijd als excuus gebruikte om dingen niet te hoeven. Dat zag iedereen. Maar hij hoefde maar iets kleins te doen of hij werd de hemel ingeprezen door de leiding.
Dat voelde oneerlijk. Mijn lage eigenwaarde wordt met zulke dingen dan bevestigd. Wat ik ook doe, ze zien het toch niet, dus ik doe er niet toe.
Pas geleden was er een collega gestorven van 35 jaar. Ze was zwakbegaafd en erg geliefd. Ik mocht haar ook wel, kende haar niet echt goed. Iedereen praatte erover het zo erg is. Als mij dat zou treffen, zou het vast niet opvallen. Want iemand die er niet toe doet, wordt ook niet gemist.
Ik weet niet of mijn gevoel terecht is. Maar ik ben niet de enige op mijn werk die overschat wordt, omdat de handicap niet zichtbaar is. Maar het is soms wel lastig.
Vooral het gevoel van er niet toe doen heb ik de laatste tijd weer. Ik werk bij een Sociale Werkplaats. Daar werken allerlei soorten mensen met een handicap. Nu heb ik het daar best naar mijn zin en heb een aantal leuke collega's. Maar het volgende steekt soms.
Ik heb een vorm van Autisme. Een onzichtbare handicap aan de buitenkant. Ik kan me verbaal goed verwoorden, krijg ik vaak te horen. Dat is ook mijn struikelblok. Daardoor verwachten mensen meer van me dan dat ik kan of weet.
Als ik een foutje maak, word er gezegd: "Hee opletten he" of "Da's niet goed he, moet overnieuw." Niet op een kwade toon, maar een beetje spottend.
Als een ander (zwakbegaafd, Down Syndroom) is de reactie: "Och dat geeft niet, elk mens maakt fouten". Die worden er niet zo op gewezen. Zij worden alleen lief en schattig gevonden. Ook krijgen zij regelmatig complimentjes en ik niet. Ik heb toch een vast contract en ik heb daar nooit te horen gekregen dat ik slecht functioneer. Overlaatst kregen 2 collega's met ook een vorm van Autisme een complimentje van de voorvrouw dat ze goed hadden gesorteerd. Dat deden we op dat moment. Ze zei dat een complimentje wel eens goed is voor het zelfvertrouwen, ook bij jonge mensen. Ja, denk ik dan. Maar dat zou voor mij ook wel eens goed zijn.
Op mijn vorige werk was dat ook zo. Van mij werd eens gezegd dat ik wel doe wat er gevraagd wordt, maar dat ik moeite heb met mijn werk zien. Dat is ook zo. Daar werkte ik veel in de tuin en ik zou onkruid wieden. Toen zat ik te denken wat ik nog kon doen wat niet gevraagd was. De onderste takken van de appelboom snoeien, want die hingen ver op de grond. Je zag het voor en na verschil echt duidelijk. Maar niemand zei er iets van. Vond dat jammer. Ik vind dat als je het dan wel doet, het ook gezegd mag worden.
Daar zat toen namelijk ook een collega die erg depressief was en dat altijd als excuus gebruikte om dingen niet te hoeven. Dat zag iedereen. Maar hij hoefde maar iets kleins te doen of hij werd de hemel ingeprezen door de leiding.
Dat voelde oneerlijk. Mijn lage eigenwaarde wordt met zulke dingen dan bevestigd. Wat ik ook doe, ze zien het toch niet, dus ik doe er niet toe.
Pas geleden was er een collega gestorven van 35 jaar. Ze was zwakbegaafd en erg geliefd. Ik mocht haar ook wel, kende haar niet echt goed. Iedereen praatte erover het zo erg is. Als mij dat zou treffen, zou het vast niet opvallen. Want iemand die er niet toe doet, wordt ook niet gemist.
Ik weet niet of mijn gevoel terecht is. Maar ik ben niet de enige op mijn werk die overschat wordt, omdat de handicap niet zichtbaar is. Maar het is soms wel lastig.
dinsdag 12 mei 2015 om 00:34
Herken je angst TO om te reageren, misschien wel om te lezen.
Dat heb ik wel eens. Ik vermijd pijnlijke situaties, of beter: ik probeer alle situaties waarvan ik denk dat ze me een gevoel van afkeuring of afwijzing op zouden kunnen leveren te vermijden.
Dat is niet gezond nee. Maar ja, het is iets dat als het ware voortvloeit uit een heel traject.
Wat ik denk dat kan helpen (MIJ in ieder geval, daarom schrijf ik hier ook zo open over) is opener te zijn. Mezelf niet zo te verschuilen.
Ik probeer wensen te uiten, eisen te stellen (mocht ik helemaal nooit van mezelf!!) en gewoon meer ruimte in te nemen.
Op het werk heb ik 2 collega's die uitblinken erin. Ze kunnen zo 45 minuten over zichzelf praten, zonder dat er ook maar 1 tegenvraag komt. Ze geloven gewoon dat het hen toekomt, die aandacht en dat luisterende oor. Ze zijn ook erg goed in zichzelf verzorgen, precies die lekkere koffie uit dat fijne kopje op die vaste tijd. Lekker saladetje bij zich. Daar kijk ik wel eens naar en denk: had ik dat maar iets meer, en ze dienen me als voorbeeld!
Ik wil nooit zo eenrichtingsverkeer hebben in interacties als zij blijkbaar kunnen tolereren (misschien beseffen ze het niet eens), maar die kant wil ik wel wat op qua houding en vooral qua openheid en dingen delen met anderen.
Misschien goed om daar eens mee te oefenen (denk ik bij mezelf, misschien heb jij dat wel helemaal niet): monopoliseer eens een gesprek. Al is het maar 10 seconden. Of 3!!
Stel geen tegenvraag, maar blijf gewoon jouw verhaal vertellen. Kan ook hier
Dat heb ik wel eens. Ik vermijd pijnlijke situaties, of beter: ik probeer alle situaties waarvan ik denk dat ze me een gevoel van afkeuring of afwijzing op zouden kunnen leveren te vermijden.
Dat is niet gezond nee. Maar ja, het is iets dat als het ware voortvloeit uit een heel traject.
Wat ik denk dat kan helpen (MIJ in ieder geval, daarom schrijf ik hier ook zo open over) is opener te zijn. Mezelf niet zo te verschuilen.
Ik probeer wensen te uiten, eisen te stellen (mocht ik helemaal nooit van mezelf!!) en gewoon meer ruimte in te nemen.
Op het werk heb ik 2 collega's die uitblinken erin. Ze kunnen zo 45 minuten over zichzelf praten, zonder dat er ook maar 1 tegenvraag komt. Ze geloven gewoon dat het hen toekomt, die aandacht en dat luisterende oor. Ze zijn ook erg goed in zichzelf verzorgen, precies die lekkere koffie uit dat fijne kopje op die vaste tijd. Lekker saladetje bij zich. Daar kijk ik wel eens naar en denk: had ik dat maar iets meer, en ze dienen me als voorbeeld!
Ik wil nooit zo eenrichtingsverkeer hebben in interacties als zij blijkbaar kunnen tolereren (misschien beseffen ze het niet eens), maar die kant wil ik wel wat op qua houding en vooral qua openheid en dingen delen met anderen.
Misschien goed om daar eens mee te oefenen (denk ik bij mezelf, misschien heb jij dat wel helemaal niet): monopoliseer eens een gesprek. Al is het maar 10 seconden. Of 3!!
Stel geen tegenvraag, maar blijf gewoon jouw verhaal vertellen. Kan ook hier
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 13 mei 2015 om 07:23
Hey, dat is mooi, dat je met die vriendin wel jezelf vrij voelt om jezelf te zijn. Focus op de mensen bij wie het wel lukt, dat is je uitgangspunt. En het bewijs dat je het dus wel kunt
En wat is er mis mee in het laten-zien-van-jezelf selectief te zijn?
Het is wel je diepste ik dat je laat zien, en dat verdient niet iedereen te zien. Die mensen mogen jou ook echt iets te bieden hebben....door wie ZIJ zijn. Dus dat is de wisselwerking, waarin je niet hoeft te denken dat de inbreng van de anders geen rol zou moeten spelen. Hetgeen die ander jou biedt aan openheid en vriendschap is misschien wel de beste en belangrijkste maatstaf in wat je hen aan openheid etc biedt
En wat is er mis mee in het laten-zien-van-jezelf selectief te zijn?
Het is wel je diepste ik dat je laat zien, en dat verdient niet iedereen te zien. Die mensen mogen jou ook echt iets te bieden hebben....door wie ZIJ zijn. Dus dat is de wisselwerking, waarin je niet hoeft te denken dat de inbreng van de anders geen rol zou moeten spelen. Hetgeen die ander jou biedt aan openheid en vriendschap is misschien wel de beste en belangrijkste maatstaf in wat je hen aan openheid etc biedt
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
