Kinderen
alle pijlers
de speeltuin-oppas
vrijdag 15 mei 2015 om 16:29
Zo voel ik me regelmatig als ik met mijn dreumes in de speeltuin ben. Kinderen die alleen mogen, hier de meeste vanaf een jaar of 6, die continue vanalles van mij moeten. Mevrouw kunt u me hierop tillen? Mevrouw kijk welk kunstje ik kan. Mevrouw zij duwde mij (over een ander kind, niet die van mij). Mevrouw zal ik duwen (als mijn dreumes in de schommel zit). Enz enz enz. En ik word er doodmoe van en weet ook afentoe echt niet hoe ik moet reageren, meestal ben ik dus beleefd kortaf. Hoe reageren jullie?
vrijdag 15 mei 2015 om 16:55
Oh en ik heb zelf nog steeds een klein trauma vsn deze gebeurtenis:
Ik mocht wat verder fietsen en was met vriendin naar een park. In dat park werd ons door grote meiden de stuipen op het lijf gejaagd, bij elke uitgang stonden ze weer en we mochten er niet uit, weet niet precies wat er gebeurde maar vond het heel eng weet ik nog.
Dus wij zagen een mevrouw eindelijk en fietsten daar huilend naartoe.
Die mevrouw lachte ons uit, zei dat we weg moesten gaan en liep door.
Ik weet nog dat mijn vriendinnetje compleet in paniek begon te huilen en we ons heel erg alleen voelden.
Dus ik zou nooit zomaar een kind laten maar altijd even luisteren.
Wat niet wil zeggen dat je de nationale tilservice of schommelduwer moet worden maar soms weet je niet wat er aan de hand is.
Ik mocht wat verder fietsen en was met vriendin naar een park. In dat park werd ons door grote meiden de stuipen op het lijf gejaagd, bij elke uitgang stonden ze weer en we mochten er niet uit, weet niet precies wat er gebeurde maar vond het heel eng weet ik nog.
Dus wij zagen een mevrouw eindelijk en fietsten daar huilend naartoe.
Die mevrouw lachte ons uit, zei dat we weg moesten gaan en liep door.
Ik weet nog dat mijn vriendinnetje compleet in paniek begon te huilen en we ons heel erg alleen voelden.
Dus ik zou nooit zomaar een kind laten maar altijd even luisteren.
Wat niet wil zeggen dat je de nationale tilservice of schommelduwer moet worden maar soms weet je niet wat er aan de hand is.
vrijdag 15 mei 2015 om 16:59
quote:haakje schreef op 15 mei 2015 @ 16:55:
Oh en ik heb zelf nog steeds een klein trauma vsn deze gebeurtenis:
Ik mocht wat verder fietsen en was met vriendin naar een park. In dat park werd ons door grote meiden de stuipen op het lijf gejaagd, bij elke uitgang stonden ze weer en we mochten er niet uit, weet niet precies wat er gebeurde maar vond het heel eng weet ik nog.
Dus wij zagen een mevrouw eindelijk en fietsten daar huilend naartoe.
Die mevrouw lachte ons uit, zei dat we weg moesten gaan en liep door.
Ik weet nog dat mijn vriendinnetje compleet in paniek begon te huilen en we ons heel erg alleen voelden.
Ach toch.
Als je mij was tegen gekomen had ik jullie getroost en naar de uitgang gebracht.
En was ik ook een tijdje blijven wachten om te zien of jullie veilig waren voor de nare meisjes.
Oh en ik heb zelf nog steeds een klein trauma vsn deze gebeurtenis:
Ik mocht wat verder fietsen en was met vriendin naar een park. In dat park werd ons door grote meiden de stuipen op het lijf gejaagd, bij elke uitgang stonden ze weer en we mochten er niet uit, weet niet precies wat er gebeurde maar vond het heel eng weet ik nog.
Dus wij zagen een mevrouw eindelijk en fietsten daar huilend naartoe.
Die mevrouw lachte ons uit, zei dat we weg moesten gaan en liep door.
Ik weet nog dat mijn vriendinnetje compleet in paniek begon te huilen en we ons heel erg alleen voelden.
Ach toch.
Als je mij was tegen gekomen had ik jullie getroost en naar de uitgang gebracht.
En was ik ook een tijdje blijven wachten om te zien of jullie veilig waren voor de nare meisjes.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:02
Oh Haakje, zoiets herinner ik me opeens ook. Ik was 8 en met een vriendinnetje. Wij waren in de speeltuin. Nu was er altijd oorlog tussen de christelijke en openbare basisschool Vriendin en ik zaten op de christelijke en de speeltuin grensde aan de openbare. 'Dus' de speeltuin was van de openbaren, vonden zij. Een jongen die toen 10 was denk ik, trok heel hard aan de capuchon van mijn vriendin, die daardoor bijna stikte want de capuchon zat dicht. Ik rende in paniek naar het hek en gelukkig zag een moeder dat en heeft ingegrepen. Misschien dat ik daarom wel onbewust mee oplet.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:02
Ja dat is het misschien. Van die benaderbaarheid, heb het ook vaker met volwassenen die hun hart uitstorten, terwijl ik ze niet of nauwelijks ken.
En inderdaad het feit dat het vaak dezelfde kinderen zijn die inderdaad overal achter me aan gaan lopen en maar aan het praten blijven, niet 1 vraag stellen, dat stoort me niet.
En inderdaad het feit dat het vaak dezelfde kinderen zijn die inderdaad overal achter me aan gaan lopen en maar aan het praten blijven, niet 1 vraag stellen, dat stoort me niet.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:05
quote:funnymiss schreef op 15 mei 2015 @ 17:02:
Ja dat is het misschien. Van die benaderbaarheid, heb het ook vaker met volwassenen die hun hart uitstorten, terwijl ik ze niet of nauwelijks ken.
En inderdaad het feit dat het vaak dezelfde kinderen zijn die inderdaad overal achter me aan gaan lopen en maar aan het praten blijven, niet 1 vraag stellen, dat stoort me niet.
Ik zou er eerder medelijden mee hebben.
Waarschijnlijk krijgen ze thuis te weinig, of niet de goede aandacht.
Ja dat is het misschien. Van die benaderbaarheid, heb het ook vaker met volwassenen die hun hart uitstorten, terwijl ik ze niet of nauwelijks ken.
En inderdaad het feit dat het vaak dezelfde kinderen zijn die inderdaad overal achter me aan gaan lopen en maar aan het praten blijven, niet 1 vraag stellen, dat stoort me niet.
Ik zou er eerder medelijden mee hebben.
Waarschijnlijk krijgen ze thuis te weinig, of niet de goede aandacht.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:05
Kun jij grenzen bewaken? Weet je hoe je gesprekken netjes af kunt kappen? Kun je nee zeggen?
Kun je leiding houden in het gesprek?
Dat zou al heel veel schelen. Want het ligt niet aan de mensen of de kinderen dat zij de ruimte pakken die jij hen geeft, maar aan jou die hen die ruimte geeft of laat nemen.
Kun je leiding houden in het gesprek?
Dat zou al heel veel schelen. Want het ligt niet aan de mensen of de kinderen dat zij de ruimte pakken die jij hen geeft, maar aan jou die hen die ruimte geeft of laat nemen.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:20
quote:dubbeltje4 schreef op 15 mei 2015 @ 17:05:
[...]
Ik zou er eerder medelijden mee hebben.
Waarschijnlijk krijgen ze thuis te weinig, of niet de goede aandacht.
Jij trekt wel erg veel en grote conclusies.
Een nichtje van mij is ook zo'n 'aandachttrekker' , terwijl ze toch echt hetzelfde wordt opgevoed en dezelfde aandacht krijgt als haar broer.
Als we met z'n allen een dag weg zijn, wil ze ook constant aandacht en bevestiging.
[...]
Ik zou er eerder medelijden mee hebben.
Waarschijnlijk krijgen ze thuis te weinig, of niet de goede aandacht.
Jij trekt wel erg veel en grote conclusies.
Een nichtje van mij is ook zo'n 'aandachttrekker' , terwijl ze toch echt hetzelfde wordt opgevoed en dezelfde aandacht krijgt als haar broer.
Als we met z'n allen een dag weg zijn, wil ze ook constant aandacht en bevestiging.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:23
quote:girasole3 schreef op 15 mei 2015 @ 17:20:
[...]
Jij trekt wel erg veel en grote conclusies.
Een nichtje van mij is ook zo'n 'aandachttrekker' , terwijl ze toch echt hetzelfde wordt opgevoed en dezelfde aandacht krijgt als haar broer.
Als we met z'n allen een dag weg zijn, wil ze ook constant aandacht en bevestiging.
Ik ken je nichtje niet.
En hoe het nu precies daar thuis aan toe gaat, weet jij toch ook niet?
[...]
Jij trekt wel erg veel en grote conclusies.
Een nichtje van mij is ook zo'n 'aandachttrekker' , terwijl ze toch echt hetzelfde wordt opgevoed en dezelfde aandacht krijgt als haar broer.
Als we met z'n allen een dag weg zijn, wil ze ook constant aandacht en bevestiging.
Ik ken je nichtje niet.
En hoe het nu precies daar thuis aan toe gaat, weet jij toch ook niet?
vrijdag 15 mei 2015 om 17:27
quote:dubbeltje4 schreef op 15 mei 2015 @ 17:23:
[...]
Ik ken je nichtje niet.
En hoe het nu precies daar thuis aan toe gaat, weet jij toch ook niet?
Joh, ik heb een vriendin met een zoon die mij de oren van het hoofd lult over voetbal, clubs, opstellingen, doelpunten en weet ik het wat niet allemaal van FIFA 14 en ik heb aan de andere kant haar dochter die mij de oren van het hoofd lult hoe lief ze me vind, of ze mijn haar mag borstelen, me op mag maken, of ik haar knuffel wil knuffelen en of ze haar als prinsesje wil zien verkleed.
Nieuwe oren horen zo fijn, lijken ze beide te denken.
[...]
Ik ken je nichtje niet.
En hoe het nu precies daar thuis aan toe gaat, weet jij toch ook niet?
Joh, ik heb een vriendin met een zoon die mij de oren van het hoofd lult over voetbal, clubs, opstellingen, doelpunten en weet ik het wat niet allemaal van FIFA 14 en ik heb aan de andere kant haar dochter die mij de oren van het hoofd lult hoe lief ze me vind, of ze mijn haar mag borstelen, me op mag maken, of ik haar knuffel wil knuffelen en of ze haar als prinsesje wil zien verkleed.
Nieuwe oren horen zo fijn, lijken ze beide te denken.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:27
Het overkwam mij ook regelmatig. Ik vind het eigenlijk wel prettig dat ik goed benaderbaar ben voor kleine kinderen. Nu zijn mijn eigen kinderen wat ouder en krijgen ze de vrijheid om de buurt te ontdekken en wat verder de wijde wereld in te trekken zonder dat ik daarbij ben. Nu zijn mijn kinderen misschien die kinderen die even de aandacht vragen.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:44
Zelf vind ik het niet erg. Schijnbaar ben ik laagdrempelig, ik trek ook altijd bejaarde mensen aan met compleet fotoalbum in de portemonnee of die ene mevrouw die volgens mij haar dag begint en afsluit met een fles wijn.
Ik trek alleen een grens als kinderen die te klein zijn om alleen te blijven door moeders naast mij worden neergezet met de vage mededeling: "Kun je even? Moet snel nog iets halen in de winkel". Zo heb ik eens twee uur in een speeltuin gezeten in de motregen, wachtend op die moeder want geen idee waar die mensen wonen. Daar zeg ik nu heel vaak 'nee' op, tenzij ik ook echt tijd heb of het kind/moeder enigszins ken (en weet te vinden qua adres).
Vanaf een jaar of zes moeten ze ook oefenen qua social skills. Dan ga ik er ook niet meer omheen zwerven om te kijken of hij niet mogelijk een (groot)moeder verveelt met vragen in de speeltuin. En ik vind de meeste kinderen wel grappig en bijdehand. In onze wijk loopt ook een jonge mevrouw rond die de kinderen wel eens kunstjes leert (als in: koprol of ondersteboven hangen). Net de rattenvangster van Hamelen als zij gaat stretchen voor haar hardlooprondje.
Ik trek alleen een grens als kinderen die te klein zijn om alleen te blijven door moeders naast mij worden neergezet met de vage mededeling: "Kun je even? Moet snel nog iets halen in de winkel". Zo heb ik eens twee uur in een speeltuin gezeten in de motregen, wachtend op die moeder want geen idee waar die mensen wonen. Daar zeg ik nu heel vaak 'nee' op, tenzij ik ook echt tijd heb of het kind/moeder enigszins ken (en weet te vinden qua adres).
Vanaf een jaar of zes moeten ze ook oefenen qua social skills. Dan ga ik er ook niet meer omheen zwerven om te kijken of hij niet mogelijk een (groot)moeder verveelt met vragen in de speeltuin. En ik vind de meeste kinderen wel grappig en bijdehand. In onze wijk loopt ook een jonge mevrouw rond die de kinderen wel eens kunstjes leert (als in: koprol of ondersteboven hangen). Net de rattenvangster van Hamelen als zij gaat stretchen voor haar hardlooprondje.
vrijdag 15 mei 2015 om 17:52
Ik herken het wel, hoor, soms zijn het ook gewoon kleine kinderen waarvan de moeder er ook gewoon is en lekker langs de kant in de zon zit, ik vind het dan prima om die kinderen een keer te helpen op de schommel, maar niet de hele tijd. Dat mag hun eigen moeder doen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 15 mei 2015 om 18:36
Ik praat gewoon met kinderen die me aanspreken. Prijs hun springkwaliteiten als ze me die laten zien, vertel wat over de baby als ze daarnaar vragen, til ze op de kabelbaan als ze dat willen, prima hoor. Ik heb nooit kinderen die vervolgens blijven plakken. Ik weet niet precies wat de mijne doet met andere ouders, maar ik vermoed ongeveer hetzelfde. De gesprekken die ik haar zie hebben zijn in ieder geval niet zo lang en ik heb nog geen ouders geïrriteerd zien kijken, dus het zal wel goed zijn. En zo niet, nouja, dan is dat jammer. Het ongenoegen was dan in ieder geval van korte duur, dat zullen ze wel overleven
vrijdag 15 mei 2015 om 23:42
Ik herken het niet. Wel dat kinderen mij wat komen vertellen als ik in de speeltuin zit, of op een terras. Dat vind ik leuk en dan maak ik een praatje. Over wat ze doen, waar ze goed in zijn en of ze het gezellig vinden in de speeltuin/ terras. Mijn zoons doen dat ook bij anderen, en ik vraag meestal wel (soms door even oogcontact te zoeken) of de gesprekpartners het goed vinden. Ik til geen andere kinderen op speeltoestellen oid. Mijn eigen kinderen help ik ook ook zelden op speeltoestellen. Als ze er zelf niet op kunnen zijn ze waarschijnlijk er te klein voor. Ruzies meng ik me niet in, behalve als het fysiek wordt. Dan zeg ik dat dat niet mag. Dan houden de meeste kinderen wel op 
zaterdag 16 mei 2015 om 00:49
quote:nina1966 schreef op 15 mei 2015 @ 16:44:
TJa ik ben dan ook blijkbaar makkelijk aanspreekbaar. En als ik daar geen zin in heb vraag ik vriendelijk of het niet beter is dat ze dat aan hun eigen mamma vragen... Is die er niet? Misschien moet je d'r ff gaan halen dan.
Als ze er alleen naar toe mogen mogen ze neem ik aan ook weer alleen naar huis terug.Dit dus
TJa ik ben dan ook blijkbaar makkelijk aanspreekbaar. En als ik daar geen zin in heb vraag ik vriendelijk of het niet beter is dat ze dat aan hun eigen mamma vragen... Is die er niet? Misschien moet je d'r ff gaan halen dan.
Als ze er alleen naar toe mogen mogen ze neem ik aan ook weer alleen naar huis terug.Dit dus
Frankly my dear, I don"t give a damn
zaterdag 16 mei 2015 om 21:59
Ik herken het zeker.
Is nu al iets minder omdat ik vaardiger wordt nu mijn kind (al) 5 is en ik meer zie aan interactie met klasgenootjes, juf en andere ouders. Ik weet beter wanneer ik even aardig kan doen, maar ook wanneer in alle redelijkheid mijn beschikbaarheid mag ophouden. Voorheen had ik het idee dat het zwart/wit is: OF je bent onbeperkt beschikbaar, OF je bent een botte hork. Nu doe ik kleine dingen voor anderen, en bij leuke kinderen babbel ik een tijdje mee. Maar ik kan rustig ook zeggen: nu wil ik even op mijn eigen kind letten (en inderdaad; anders moet je het anders maar aan je eigen moeder vragen). Nu ik beter weet dat je het ook kan afkappen zonder bot over te komen, vind ik het gedrag ook minder irritant.
Negeren werkt niet want dat snappen kinderen niet, en zelf voel je je er best onaardig onder. Gewoon duidelijk zijn. En je hoeft dus helemaal geen scheidsrechter te zijn bij andere kinderen: als ze komen klagen over elkaar, kan je ook alleen zeggen: "goh, wat vervelend", of "dat zal wel pijn doen!". Je hoeft niets op te lossen. Soms zeg ik gewoon: "wat ga je daar aan doen?". Kwestie van een probleem bij de eigenaar laten, ook al is die pas 5 of 6.
Het enige wat ik nog wel ingewikkeld vind, is als er een kind pijn heeft; wanneer moet je dan in actie komen om te troosten of een ouder in te schakelen, en wanneer kunnen ze er gewoon snikkend mee naar huis? Laatst attendeerde mijn zoontje me op een jongen die blijkbaar best pijn had en daar niet lekker van was, maar die werd eigenlijk na enige beschouwing heel aardig geholpen door zijn iets oudere vriendjes, en na een tijdje voetbalde hij gewoon weer verder. Ik kijk nu vaak en tijdje of iets wordt opgelost voor ik zelf ga meedoen, en dat werkt vaak goed.
Is nu al iets minder omdat ik vaardiger wordt nu mijn kind (al) 5 is en ik meer zie aan interactie met klasgenootjes, juf en andere ouders. Ik weet beter wanneer ik even aardig kan doen, maar ook wanneer in alle redelijkheid mijn beschikbaarheid mag ophouden. Voorheen had ik het idee dat het zwart/wit is: OF je bent onbeperkt beschikbaar, OF je bent een botte hork. Nu doe ik kleine dingen voor anderen, en bij leuke kinderen babbel ik een tijdje mee. Maar ik kan rustig ook zeggen: nu wil ik even op mijn eigen kind letten (en inderdaad; anders moet je het anders maar aan je eigen moeder vragen). Nu ik beter weet dat je het ook kan afkappen zonder bot over te komen, vind ik het gedrag ook minder irritant.
Negeren werkt niet want dat snappen kinderen niet, en zelf voel je je er best onaardig onder. Gewoon duidelijk zijn. En je hoeft dus helemaal geen scheidsrechter te zijn bij andere kinderen: als ze komen klagen over elkaar, kan je ook alleen zeggen: "goh, wat vervelend", of "dat zal wel pijn doen!". Je hoeft niets op te lossen. Soms zeg ik gewoon: "wat ga je daar aan doen?". Kwestie van een probleem bij de eigenaar laten, ook al is die pas 5 of 6.
Het enige wat ik nog wel ingewikkeld vind, is als er een kind pijn heeft; wanneer moet je dan in actie komen om te troosten of een ouder in te schakelen, en wanneer kunnen ze er gewoon snikkend mee naar huis? Laatst attendeerde mijn zoontje me op een jongen die blijkbaar best pijn had en daar niet lekker van was, maar die werd eigenlijk na enige beschouwing heel aardig geholpen door zijn iets oudere vriendjes, en na een tijdje voetbalde hij gewoon weer verder. Ik kijk nu vaak en tijdje of iets wordt opgelost voor ik zelf ga meedoen, en dat werkt vaak goed.
zaterdag 16 mei 2015 om 22:34
quote:dubbeltje4 schreef op 15 mei 2015 @ 17:23:
[...]
Ik ken je nichtje niet.
En hoe het nu precies daar thuis aan toe gaat, weet jij toch ook niet?
Ja hoor, dat weet ik wel.
Ze is simpelweg een kind dat altijd in het middelpunt van de aandacht wil staan en dus ook continu die aandacht zoekt en vraagt.
Mijn dochter is al een stuk ouder; maar herkende het ook wel van bepaalde klasgenootjes bij uitstapjes of andere dingen van school.
[...]
Ik ken je nichtje niet.
En hoe het nu precies daar thuis aan toe gaat, weet jij toch ook niet?
Ja hoor, dat weet ik wel.
Ze is simpelweg een kind dat altijd in het middelpunt van de aandacht wil staan en dus ook continu die aandacht zoekt en vraagt.
Mijn dochter is al een stuk ouder; maar herkende het ook wel van bepaalde klasgenootjes bij uitstapjes of andere dingen van school.