Kinderen
alle pijlers
adoptie
vrijdag 1 mei 2015 om 16:58
quote:lilalinda schreef op 01 mei 2015 @ 16:43:
Maar mensen nemen toch altijd een kind uit egoistische redenen?
Niet omdat ze een mens het leven willen schenken, maar om samen een gezin te worden.
natuurlijk. je neemt een kind omdat je dat wil. op het waarom kunnen legio antwoorden gegeven worden (klapperende eierstokken, gezin vormen, iets wat door jou en je man gemaakt is etc) maar voorop staat egoïsme. en dat is niet fout.
helaas wordt het erg vaak ontkent.
Maar mensen nemen toch altijd een kind uit egoistische redenen?
Niet omdat ze een mens het leven willen schenken, maar om samen een gezin te worden.
natuurlijk. je neemt een kind omdat je dat wil. op het waarom kunnen legio antwoorden gegeven worden (klapperende eierstokken, gezin vormen, iets wat door jou en je man gemaakt is etc) maar voorop staat egoïsme. en dat is niet fout.
helaas wordt het erg vaak ontkent.
En doooooor!
zaterdag 2 mei 2015 om 06:18
quote:janneke44 schreef op 01 mei 2015 @ 16:33:
[...]
Als adoptiekind van een kinderloos echtpaar ben je altijd tweede keus. Ze zouden je nooit hebben geadopteerd als ze zelf kinderen konden krijgen.
Dit in tegenstelling tot adoptieouders die al eigen kinderen hebben, die adopteren niet vanuit een eigen wens om ouder te worden, maar willen graag een kansloos kind opnemen in hun gezin om het een beter leven te bieden.
Ik ben zelf ook geadopteerd, mijn ouders waren inderdaad ongewild kinderloos.
Maar hoewel ik het inderdaad niet echt leuk vind tweede keus te zijn, prefereer ik dit toch boven ouders die hebben geadopteerd uit idealistische motieven.
Ik ben namelijk geen asielhond of iemands liefdadigheidsproject.
Waar ik namelijk vooral moe van word is die verwachting dat je als geadopteerde dankbaar moet zijn dat je 'gered bent uit je kansloze bestaan'.
Ik denk dat het daarom niet goed is adoptie te linken aan liefdadigheidswerk (als in, een kansloos kind een beter bestaan bieden) want dan link je de loyaliteit die alle kinderen naar hun ouders hebben, en die hebben adoptiekinderen naar hun adoptieouders net zo goed, met dit sociale verwachtingspatroon van dankbaarheid van de 'geredde' naar de 'redder'.
En dat is niet eerlijk tegenover adoptiekinderen omdat hen zo elke mogelijkheid van kritiek op hun ouders, afzetten in de puberteit, etc., wordt ontnomen met het tegenargument: je moet blij zijn dat wij je gered hebben uit de goot, uit dat arme land waar je vandaan komt.
Je vraagt dan van kinderen dankbaar te zijn voor iets waar ze gewoon recht op hebben: opgroeien in een gezin, liefde, kleding, eten, onderwijs.
Liefdadigheid hoort niet thuis binnen het gezin.
Dan ben ik liever m'n ouders' tweede keus omdat ze zelf geen kinderen konden krijgen. Want zij zijn namelijk ook MIJN tweede keus. Ik was liever bij m'n biologische ouders opgegroeid.
[...]
Als adoptiekind van een kinderloos echtpaar ben je altijd tweede keus. Ze zouden je nooit hebben geadopteerd als ze zelf kinderen konden krijgen.
Dit in tegenstelling tot adoptieouders die al eigen kinderen hebben, die adopteren niet vanuit een eigen wens om ouder te worden, maar willen graag een kansloos kind opnemen in hun gezin om het een beter leven te bieden.
Ik ben zelf ook geadopteerd, mijn ouders waren inderdaad ongewild kinderloos.
Maar hoewel ik het inderdaad niet echt leuk vind tweede keus te zijn, prefereer ik dit toch boven ouders die hebben geadopteerd uit idealistische motieven.
Ik ben namelijk geen asielhond of iemands liefdadigheidsproject.
Waar ik namelijk vooral moe van word is die verwachting dat je als geadopteerde dankbaar moet zijn dat je 'gered bent uit je kansloze bestaan'.
Ik denk dat het daarom niet goed is adoptie te linken aan liefdadigheidswerk (als in, een kansloos kind een beter bestaan bieden) want dan link je de loyaliteit die alle kinderen naar hun ouders hebben, en die hebben adoptiekinderen naar hun adoptieouders net zo goed, met dit sociale verwachtingspatroon van dankbaarheid van de 'geredde' naar de 'redder'.
En dat is niet eerlijk tegenover adoptiekinderen omdat hen zo elke mogelijkheid van kritiek op hun ouders, afzetten in de puberteit, etc., wordt ontnomen met het tegenargument: je moet blij zijn dat wij je gered hebben uit de goot, uit dat arme land waar je vandaan komt.
Je vraagt dan van kinderen dankbaar te zijn voor iets waar ze gewoon recht op hebben: opgroeien in een gezin, liefde, kleding, eten, onderwijs.
Liefdadigheid hoort niet thuis binnen het gezin.
Dan ben ik liever m'n ouders' tweede keus omdat ze zelf geen kinderen konden krijgen. Want zij zijn namelijk ook MIJN tweede keus. Ik was liever bij m'n biologische ouders opgegroeid.
Everyone has a plan until they get punched in the face
zaterdag 2 mei 2015 om 11:35
Weer een verhaal over de foute en illegale praktijken aangaande adoptie.
http://www.telegraaf.nl/f ... tal_zwarte_baby_s___.html
http://www.telegraaf.nl/f ... tal_zwarte_baby_s___.html
maandag 18 mei 2015 om 23:08
quote:blauweschildpad schreef op 02 mei 2015 @ 06:18:
[...]
Waar ik namelijk vooral moe van word is die verwachting dat je als geadopteerde dankbaar moet zijn dat je 'gered bent uit je kansloze bestaan'. '
Ik ben benieuwd waar deze verwachting vandaan komt, voel jij dit vanuit je ouders, of je omgeving, of uit meer anonieme bronnen of connecties, zoals dit forum? Het lijkt me namelijk inderdaad heel naar als je ouders dankbaarheid verwachten, of anders vermoeiend als je dit steeds aan je omgeving uit moet leggen. Dat van die tweede keus voor ouders en kind vind ik wel heel duidelijk verwoord!
[...]
Waar ik namelijk vooral moe van word is die verwachting dat je als geadopteerde dankbaar moet zijn dat je 'gered bent uit je kansloze bestaan'. '
Ik ben benieuwd waar deze verwachting vandaan komt, voel jij dit vanuit je ouders, of je omgeving, of uit meer anonieme bronnen of connecties, zoals dit forum? Het lijkt me namelijk inderdaad heel naar als je ouders dankbaarheid verwachten, of anders vermoeiend als je dit steeds aan je omgeving uit moet leggen. Dat van die tweede keus voor ouders en kind vind ik wel heel duidelijk verwoord!
dinsdag 19 mei 2015 om 01:37
quote:aaaanne schreef op 18 mei 2015 @ 23:08:
[...]
'
Ik ben benieuwd waar deze verwachting vandaan komt, voel jij dit vanuit je ouders, of je omgeving, of uit meer anonieme bronnen of connecties, zoals dit forum? Het lijkt me namelijk inderdaad heel naar als je ouders dankbaarheid verwachten, of anders vermoeiend als je dit steeds aan je omgeving uit moet leggen. Dat van die tweede keus voor ouders en kind vind ik wel heel duidelijk verwoord!
Allemaal eigenlijk. Adoptie wordt toch meestal gezien als iets goeds. De adoptieouders hebben een kind, biologische moeder en adoptiekind krijgen een 'nieuwe start'. Maar de blijheid en het geluk van de adoptieouders overstemt vaak het feit dat voor de laatste twee adoptie ook verlies en rouw met zich meebrengt.
Voor adoptieouders betekent adoptie gaan van niets (geen kind en vaak ongewild kinderloos) naar iets ( een kind) maar voor het adoptiekind en de bio moeder betekent adoptie gaan van iets (een kind en een moeder hebben) naar een heel mager alternatief.
Horen dat je maar blij mag zijn dat je door adoptie een betere toekomst hebt gekregen en dankbaar moet zijn is een beetje hetzelfde als vrouwen van wie een kind is overleden of die een miskraam hebbe gekregen en die dan te horen krijgen dat ze tenminste nog die andere hebben of nu tenminste weten dat ze zwanger kunnen worden.
[...]
'
Ik ben benieuwd waar deze verwachting vandaan komt, voel jij dit vanuit je ouders, of je omgeving, of uit meer anonieme bronnen of connecties, zoals dit forum? Het lijkt me namelijk inderdaad heel naar als je ouders dankbaarheid verwachten, of anders vermoeiend als je dit steeds aan je omgeving uit moet leggen. Dat van die tweede keus voor ouders en kind vind ik wel heel duidelijk verwoord!
Allemaal eigenlijk. Adoptie wordt toch meestal gezien als iets goeds. De adoptieouders hebben een kind, biologische moeder en adoptiekind krijgen een 'nieuwe start'. Maar de blijheid en het geluk van de adoptieouders overstemt vaak het feit dat voor de laatste twee adoptie ook verlies en rouw met zich meebrengt.
Voor adoptieouders betekent adoptie gaan van niets (geen kind en vaak ongewild kinderloos) naar iets ( een kind) maar voor het adoptiekind en de bio moeder betekent adoptie gaan van iets (een kind en een moeder hebben) naar een heel mager alternatief.
Horen dat je maar blij mag zijn dat je door adoptie een betere toekomst hebt gekregen en dankbaar moet zijn is een beetje hetzelfde als vrouwen van wie een kind is overleden of die een miskraam hebbe gekregen en die dan te horen krijgen dat ze tenminste nog die andere hebben of nu tenminste weten dat ze zwanger kunnen worden.
Everyone has a plan until they get punched in the face
dinsdag 19 mei 2015 om 09:02
quote:blauweschildpad schreef op 02 mei 2015 @ 06:18:
[...]
Je vraagt dan van kinderen dankbaar te zijn voor iets waar ze gewoon recht op hebben: opgroeien in een gezin, liefde, kleding, eten, onderwijs.
Liefdadigheid hoort niet thuis binnen het gezin.
Dan ben ik liever m'n ouders' tweede keus omdat ze zelf geen kinderen konden krijgen. Want zij zijn namelijk ook MIJN tweede keus. Ik was liever bij m'n biologische ouders opgegroeid.
Hear hear voor wat betreft je laatste twee regels. Ik ben blij dat het Janneke ook op andere gedachten heeft gebracht, want ik heb nog nooit gehoord van adoptiekinderen die zichzelf tweede keus voelen. Al was het maar, omdat er ook adoptiekinderen zijn in gezinnen waar al biologische kinderen aanwezig waren.
Ik heb zelf altijd gedacht 'ik wil heel graag kinderen, maar ik hoef ze niet per se van mezelf', en zag daarin dus zeker ruimte voor een pleeg- of adoptiekind. Als ik op die manier een kind had geadopteerd, was het absoluut niet tweede keus geweest. En ook niet (alleen maar) liefdadigheid. Maar gewoon, de wens om een kind op te voeden, jouw normen en waarden eme te geven en een gezin te vormen.
[...]
Je vraagt dan van kinderen dankbaar te zijn voor iets waar ze gewoon recht op hebben: opgroeien in een gezin, liefde, kleding, eten, onderwijs.
Liefdadigheid hoort niet thuis binnen het gezin.
Dan ben ik liever m'n ouders' tweede keus omdat ze zelf geen kinderen konden krijgen. Want zij zijn namelijk ook MIJN tweede keus. Ik was liever bij m'n biologische ouders opgegroeid.
Hear hear voor wat betreft je laatste twee regels. Ik ben blij dat het Janneke ook op andere gedachten heeft gebracht, want ik heb nog nooit gehoord van adoptiekinderen die zichzelf tweede keus voelen. Al was het maar, omdat er ook adoptiekinderen zijn in gezinnen waar al biologische kinderen aanwezig waren.
Ik heb zelf altijd gedacht 'ik wil heel graag kinderen, maar ik hoef ze niet per se van mezelf', en zag daarin dus zeker ruimte voor een pleeg- of adoptiekind. Als ik op die manier een kind had geadopteerd, was het absoluut niet tweede keus geweest. En ook niet (alleen maar) liefdadigheid. Maar gewoon, de wens om een kind op te voeden, jouw normen en waarden eme te geven en een gezin te vormen.
dinsdag 19 mei 2015 om 09:25
quote:markovic schreef op 28 april 2015 @ 17:12:
[...]
Adoptie is niet bedoeld om kinderen zonder kansen een kans te geven. Adoptie is bedoeld voor ouders die geen kinderen kunnen krijgen en zich daar niet overheen kunnen zetten. Dat is de feitelijke praktijk.Ik ken in mijn directe omgeving al 3 families met eigen kinderen en ook nog één of meer geadopteerde kinderen. Die dachten blijkbaar anders over de bedoeling van adoptie. Dat is ook de praktijk.
[...]
Adoptie is niet bedoeld om kinderen zonder kansen een kans te geven. Adoptie is bedoeld voor ouders die geen kinderen kunnen krijgen en zich daar niet overheen kunnen zetten. Dat is de feitelijke praktijk.Ik ken in mijn directe omgeving al 3 families met eigen kinderen en ook nog één of meer geadopteerde kinderen. Die dachten blijkbaar anders over de bedoeling van adoptie. Dat is ook de praktijk.
dinsdag 19 mei 2015 om 09:35
quote:Als je dan wilt adopteren, adopteer dan een kind niet uit een andere cultuur dan je eigen cultuur.
Het staat heel onnatuurlijk een wit stel met een donker kind.Vind ik ook. Hoe schattig die Chinese meisjes er ook uit zien, het lijkt me gewoon niet leuk dat niemand het als jouw kind ziet, maar altijd als de geadopteerde. Vind dat trouwens ook bij mixed koppels waarbij het kind qua kleur geen mooie halfbloed blend is maar net zo donker is als de bijv. Surinaamse vader terwijl de moeder 'n echt witte hollandse melkmuil is.
Het staat heel onnatuurlijk een wit stel met een donker kind.Vind ik ook. Hoe schattig die Chinese meisjes er ook uit zien, het lijkt me gewoon niet leuk dat niemand het als jouw kind ziet, maar altijd als de geadopteerde. Vind dat trouwens ook bij mixed koppels waarbij het kind qua kleur geen mooie halfbloed blend is maar net zo donker is als de bijv. Surinaamse vader terwijl de moeder 'n echt witte hollandse melkmuil is.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 19 mei 2015 om 09:46
quote:korenwolf schreef op 19 mei 2015 @ 09:25:
[...]
Ik ken in mijn directe omgeving al 3 families met eigen kinderen en ook nog één of meer geadopteerde kinderen. Die dachten blijkbaar anders over de bedoeling van adoptie. Dat is ook de praktijk.
Weet je wat ik hier dan weer over signaleer, wat ik best raar vond: Dat mensen die geadopteerde kinderen niet zien als volwaardig zoon/dochter of broer of zus. Het kwam laatst bij mijn familie toevallig ter sprake, we hadden het over iemand en daar van werd het volgende gezegd: Ze hebben 2 kinderen, en ook nog 1 aangenomen. (zo wordt in het dorpse hier adoptie genoemd)
Waarom niet zeggen: ze hebben 3 kinderen? Daar konden ze niet echt antwoord op geven.
En als je er dan eenmaal op let hoor je het vaker.
Ik hoorde daarna nog iets in diezelfde strekking: die heeft 2 zussen, en dan hebben die ouders ook nog een aangenomen kind, een zoon. Dus niet: die heeft 2 zussen en een broer.
Herkennen jullie dit?
[...]
Ik ken in mijn directe omgeving al 3 families met eigen kinderen en ook nog één of meer geadopteerde kinderen. Die dachten blijkbaar anders over de bedoeling van adoptie. Dat is ook de praktijk.
Weet je wat ik hier dan weer over signaleer, wat ik best raar vond: Dat mensen die geadopteerde kinderen niet zien als volwaardig zoon/dochter of broer of zus. Het kwam laatst bij mijn familie toevallig ter sprake, we hadden het over iemand en daar van werd het volgende gezegd: Ze hebben 2 kinderen, en ook nog 1 aangenomen. (zo wordt in het dorpse hier adoptie genoemd)
Waarom niet zeggen: ze hebben 3 kinderen? Daar konden ze niet echt antwoord op geven.
En als je er dan eenmaal op let hoor je het vaker.
Ik hoorde daarna nog iets in diezelfde strekking: die heeft 2 zussen, en dan hebben die ouders ook nog een aangenomen kind, een zoon. Dus niet: die heeft 2 zussen en een broer.
Herkennen jullie dit?
dinsdag 19 mei 2015 om 09:53
Nee, Boudolino, dat herken ik niet. Ik zeg altijd: ik heb 1 zus en 2 broers. Pas als ik zie dat iemand heel diep moet nadenken omdat mijn ene broer er echt wel heel anders uitziet, leg ik het uit. Vroeger trouwens niet, dan zei ik dat hij van de melkboer was.
Ik vergeet het soms ook, dan zeg ik dat hij 'sprekend mijn vader' is in gedrag. En dan bedenk ik pas later, dat dat genetisch elk geval niet kan.
Ik vergeet het soms ook, dan zeg ik dat hij 'sprekend mijn vader' is in gedrag. En dan bedenk ik pas later, dat dat genetisch elk geval niet kan.
dinsdag 19 mei 2015 om 10:16
quote:redbuIIetje schreef op 19 mei 2015 @ 09:35:
[...]
Vind ik ook. Hoe schattig die Chinese meisjes er ook uit zien, het lijkt me gewoon niet leuk dat niemand het als jouw kind ziet, maar altijd als de geadopteerde. Vind dat trouwens ook bij mixed koppels waarbij het kind qua kleur geen mooie halfbloed blend is maar net zo donker is als de bijv. Surinaamse vader terwijl de moeder 'n echt witte hollandse melkmuil is.Ah nou dan zal ons gezin helemaal raar voor je zijn; een hollandse spierwitte roodharige melkmuil, een donkere Surinaamse vader en twee spierwitte lichtogige melkmuilen met hoogblond steil haar als dochters.
[...]
Vind ik ook. Hoe schattig die Chinese meisjes er ook uit zien, het lijkt me gewoon niet leuk dat niemand het als jouw kind ziet, maar altijd als de geadopteerde. Vind dat trouwens ook bij mixed koppels waarbij het kind qua kleur geen mooie halfbloed blend is maar net zo donker is als de bijv. Surinaamse vader terwijl de moeder 'n echt witte hollandse melkmuil is.Ah nou dan zal ons gezin helemaal raar voor je zijn; een hollandse spierwitte roodharige melkmuil, een donkere Surinaamse vader en twee spierwitte lichtogige melkmuilen met hoogblond steil haar als dochters.
Ab imo pectore
dinsdag 19 mei 2015 om 10:26
quote:emmylou schreef op 19 mei 2015 @ 10:16:
[...]
Ah nou dan zal ons gezin helemaal raar voor je zijn; een hollandse spierwitte roodharige melkmuil, een donkere Surinaamse vader en twee spierwitte lichtogige melkmuilen met hoogblond steil haar als dochters.Als moeder lijkt me dat wel het fijnst kinderen die op jezelf lijken. Maar kan me voorstellen dat men denkt dat ze van de melkboer zijn als je 'n donkere man hebt
[...]
Ah nou dan zal ons gezin helemaal raar voor je zijn; een hollandse spierwitte roodharige melkmuil, een donkere Surinaamse vader en twee spierwitte lichtogige melkmuilen met hoogblond steil haar als dochters.Als moeder lijkt me dat wel het fijnst kinderen die op jezelf lijken. Maar kan me voorstellen dat men denkt dat ze van de melkboer zijn als je 'n donkere man hebt
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 25 september 2015 om 22:16
Ik denk dat veel mensen niet altijd een realistisch beeld hebben van adoptie. Dat het gezonde, blanke baby's zijn die je als adoptieouder zelf kunt uitzoeken. In werkelijkheid zijn er op dit moment veel meer ouders dan kinderen beschikbaar. En de leukste kinderen (die ik hierboven heb beschreven) worden in het land zelf geplaatst (wat natuurlijk ook het beste is voor ieder kind). Of ze gaan voor veel geld naar bepaalde landen (zoals de VS waar dit wel mogelijk is). Naar Europa en Nederland komen op dit moment voornamelijk ouderen kinderen met special needs. En dat kunnen soms zeer ernstige, blijvende lichamelijke en/of verstandelijke problemen zijn. Daar moet je als ouder heel goed over nadenken. Zeker omdat een adoptieprocedure zeer lang duurt en enorm kostbaar is. Ook wordt een kind je toegewezen (je krijgt vooraf alleen anonieme informatie op papier of de telefoon).
Verder begrijp ik niet goed dat mensen adopteren die zelf wel biologische kinderen kunnen krijgen. Dat lijkt mij voor een adoptiekind namelijk nog veel moeilijker. Dat je dus in een gezin komt met broers en zussen die wel eigen ouders hebben en op je ouders lijken.
Ik ben er niet direct tegen omdat het soms een goede optie is voor kinderen die elders echt geen kansen zouden hebben. Maar ik vind de gigantische bedragen die er mee gemoeid gaan wel heel erg.
Verder begrijp ik niet goed dat mensen adopteren die zelf wel biologische kinderen kunnen krijgen. Dat lijkt mij voor een adoptiekind namelijk nog veel moeilijker. Dat je dus in een gezin komt met broers en zussen die wel eigen ouders hebben en op je ouders lijken.
Ik ben er niet direct tegen omdat het soms een goede optie is voor kinderen die elders echt geen kansen zouden hebben. Maar ik vind de gigantische bedragen die er mee gemoeid gaan wel heel erg.
zaterdag 26 september 2015 om 08:26
ik zou nooit adopteren omdat de kans dat er problemen komen groot is. Ik ken verhalen van hechtingsstoornissen bij geadopteerde kinderen en dat lijkt me erg moeilijk.
Zelf ben ik een hollandse blonde melkmuil met een kind van een erg donkere man. Kind is dan ook donker zou zo door kunnen voor een " volbloed" surinamer. Maar als je even verder kijkt dan de kleur zie je dat het mijn gezicht heeft. Gelukkig woon ik in een omgeving waar we geen uitzondering zijn. ALs we met z'n drie"en zijn vind ik het prachtig, zoon is in alles een mix. het toppunt van integratie. Dat zou meer moeten voorkomen dan komen we als verschillende mensen dichterbij elkaar.
Zelf ben ik een hollandse blonde melkmuil met een kind van een erg donkere man. Kind is dan ook donker zou zo door kunnen voor een " volbloed" surinamer. Maar als je even verder kijkt dan de kleur zie je dat het mijn gezicht heeft. Gelukkig woon ik in een omgeving waar we geen uitzondering zijn. ALs we met z'n drie"en zijn vind ik het prachtig, zoon is in alles een mix. het toppunt van integratie. Dat zou meer moeten voorkomen dan komen we als verschillende mensen dichterbij elkaar.
zaterdag 26 september 2015 om 09:45
Helaas komt hechtingsproblematiek ook voor bij biologisch eigen kinderen. Ik ben er in mijn werk heel veel tegen gekomen.
Zelf heb ik heel bewust gekozen voor adoptie. Zo heeft iedereen er een bepaalde gedachte of gevoel bij. Het is maar net vanuit welke ervaringen of referentie kader mensen een keuze maken. Zelf denk ik dat het belangrijkste is dat men nadenkt over een keuze. Want welke weg iemand ook kiest, een kind heeft er niet om gevraagd. Liefde, geborgenheid en een kind begeleiden naar de volwassenheid is in alle situaties een cruciale taak. Helaas denkt niet iedereen daar even goed over na voordat men, op welke manier dan ook, een kind in zijn / haar leven neemt.
Zelf heb ik heel bewust gekozen voor adoptie. Zo heeft iedereen er een bepaalde gedachte of gevoel bij. Het is maar net vanuit welke ervaringen of referentie kader mensen een keuze maken. Zelf denk ik dat het belangrijkste is dat men nadenkt over een keuze. Want welke weg iemand ook kiest, een kind heeft er niet om gevraagd. Liefde, geborgenheid en een kind begeleiden naar de volwassenheid is in alle situaties een cruciale taak. Helaas denkt niet iedereen daar even goed over na voordat men, op welke manier dan ook, een kind in zijn / haar leven neemt.
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..