Psyche
alle pijlers
Ik moet dit even kwijt.
zaterdag 23 mei 2015 om 11:17
Na lang alles voor mezelf te hebben gehouden wil ik dit toch even kwijt omdat het me toch te veel word.
Sinds vandaag ben ik een ''wees'', klinkt raar ben dan ook 22 jaar, maar sinds mijn vader overleden is (al bijna 12 jaar nu) botst het enorm met mij en mijn moeder. Me moeder besloot toen gelijk (door me zus) aan de drank te gaan en vergat mij totaal, en intussen heb ik alle rommel opgeruimd die me moeder maakte, bijv. haar tegen houden als ze in een dronken bui ruzie had met random mensen en nog veel meer.
Ik was er altijd voor haar, als ze verdriet had dan kwam ik altijd naar haar toe om haar te troosten en te helpen en te luisteren. Was er iets met mij (intussen waren er al 4 andere dichte familieleden overleden) dan werd ik genegeerd. Zelfs al ging ik huilend voor haar zitten, dan keek ze de de andere kant op en liet me daar huilend zitten. Wekelijks hadden we ruzie, Ik ben niet iemand die bij onrecht me mond houd dus dan zeg ik het ook meteen, en dat wordt als grote mond gezien en inplaats van dat ze ging luisteren naar wat ik te zeggen had (bijv. dat het me pijn doet dat ze niet eens vraagt hoe het nou met me gaat) ging ze het allemaal naar zichzelf toe trekken en liet ze mij schuldig voelen, en beldt ze me zus op en ging dan vervolgens achter me rug om praten over mij. Me zus komt vervolgens langs... and guess what? 2 volwassen mensen vs een kind.
Het was eens zo erg dat mijn zus mij van me bed heeft gesleurd naar de badkamer toe, ik probeerde toen weg te rennen en ze gebruikte een dweil om me tegen te houden, uiteindelijk kwam ik los rende ik naar beneden vroeg om me moeders hulp en wat deed ze? niks. Vervolgens sleurde me zus me naar de keuken en sloeg me tegen de grond.
Nu 11 jaar later, is me moeder eindelijk gestopt met roken en drinken, helaas is ze nu ook ziek. Ze heeft een zeldzame ziekte waardoor haar kleine hersenen te snel gekrompen zijn, daardoor is haar coördinatie niet meer optimaal en is ze vaak duizelig. Dus inplaats van me zus, help ik haar met alles (zoals altijd alleen nu veel meer). Vorig jaar werd ik door alle ellende erg depressief, vrienden raakte ik kwijt omdat ze blijkbaar dachten dat depressie besmettelijk is ofzo =_= en zelfs me eigen moeder vertrok meteen voor 7 maanden naar het buitenland zodat ze geen last zou hebben van mijn ''humeur''. Het was echt hel, ik ben nog nooit door zo'n diepe dal gegaan en eerlijk gezegd dacht ik ook echt niet dat ik eruit zou komen. Ik kwam in een totale isolement terecht (loop wel bij een psycholoog). Ik weet zeker dat als ik mijn hond niet had (van me vader gekregen voor hij stierf) dat ik er nu niet meer was geweest. Ze is mijn echte en enige steun en toeverlaat.
Uiteindelijk heb ik door haar mezelf kunnen herpakken en ben sterker geworden dan ooit. Mijn moeder kwam terug en ze was nog zieker geworden. De laatste maanden heb ik me uit de naad gewerkt om haar te helpen, brengen naar haar revalidatiecentrum, koken, schoonmaken, voor persoonlijke psycholoog spelen etc. Ik heb me ook erg ingehouden als ze mij weer als oud vuil behandelde, zoals het zeggen van je bent waardeloos, rot kind, ik wou dat je nooit geboren was. Deed mij ontzettend veel pijn, maar ik bleef me rustig houden inplaats van te ontploffen zodat ik weer als gek uitgemaakt word.
Ik hield alle emoties zo erg in dat ik lichamelijke klachten kreeg.
1. spanningshoofdpijn(kreeg ik eigenlijk al op me 14e)
2. prikkelbare darm syndroom (kreeg ik op me 17e)
3. chronische rugpijn (dit jaar) en
4. sinds zaterdag, hartklachten van de stress.
Werd daar rekening mee gehouden? natuurlijk niet. Afgelopen week was ik aan het koken en ze maakte mij voor dier uit, ik persoonlijk vind dieren beter dan mensen dus het is voor mij een compliment maar zij bedoelt het natuurlijk anders. Dat was voor mij de druppel en zei tegen haar dat ze het eten maar in haar neus mag douwen ik ben er klaar mee. Ging naar boven en we hadden 4 dagen niet met elkaar gepraat. Ik zei wel gewoon vrolijk goedemorgen, let go and move on zeg ik maar altijd maar zij is echt iemand die ELK klein dingetje blijft onthouden en tegen je gaat gebruiken. Naar haar zelf kijken doet ze niet.
Nu is het zaterdag, en ik probeerde rustig met haar te praten en vragen waarom ik volgens haar zo behandelt moet worden, trotse vrouw dat ze is liet niks los.. kinderachtig in mijn mening. Uiteindelijk kwam alleen dit los bij haar '' wij zijn klaar, wij gaan niet samen en binnen 2 maanden ga je weg hier. Vandaag ga ik bij je zus intrekken, verder moet je het zelf weten'' Probeerde nog normaal met haar te praten door de tranen heen en druk op me borst, maar ze gaf me dezelfde blik zoals ze altijd geeft en dat is op me neer kijken met een boos gezicht. Na bijna 12 jaar lang van pijn, geen liefde, mishandeling en nog veel meer.. zie ik haar en me zus ook niet meer als mijn familie. Ik MOET zo snel mogelijk het huis uit en dan verbreek ik het contact, iets wat ik nooit wou doen maar wat heeft het voor zin om zo door te gaan met een ''familie'' die niet eens van je houdt. Ik hoop alleen dat ik snel iets vind waar ik ook me hond en katten mee mag nemen want dat zijn mijn echte familie, hoe gek het misschien ook klinkt.
Sorry voor dit ontzettend en misschien wat verwarrende lange verhaal, maar ik moet het ergens kwijt.
Sinds vandaag ben ik een ''wees'', klinkt raar ben dan ook 22 jaar, maar sinds mijn vader overleden is (al bijna 12 jaar nu) botst het enorm met mij en mijn moeder. Me moeder besloot toen gelijk (door me zus) aan de drank te gaan en vergat mij totaal, en intussen heb ik alle rommel opgeruimd die me moeder maakte, bijv. haar tegen houden als ze in een dronken bui ruzie had met random mensen en nog veel meer.
Ik was er altijd voor haar, als ze verdriet had dan kwam ik altijd naar haar toe om haar te troosten en te helpen en te luisteren. Was er iets met mij (intussen waren er al 4 andere dichte familieleden overleden) dan werd ik genegeerd. Zelfs al ging ik huilend voor haar zitten, dan keek ze de de andere kant op en liet me daar huilend zitten. Wekelijks hadden we ruzie, Ik ben niet iemand die bij onrecht me mond houd dus dan zeg ik het ook meteen, en dat wordt als grote mond gezien en inplaats van dat ze ging luisteren naar wat ik te zeggen had (bijv. dat het me pijn doet dat ze niet eens vraagt hoe het nou met me gaat) ging ze het allemaal naar zichzelf toe trekken en liet ze mij schuldig voelen, en beldt ze me zus op en ging dan vervolgens achter me rug om praten over mij. Me zus komt vervolgens langs... and guess what? 2 volwassen mensen vs een kind.
Het was eens zo erg dat mijn zus mij van me bed heeft gesleurd naar de badkamer toe, ik probeerde toen weg te rennen en ze gebruikte een dweil om me tegen te houden, uiteindelijk kwam ik los rende ik naar beneden vroeg om me moeders hulp en wat deed ze? niks. Vervolgens sleurde me zus me naar de keuken en sloeg me tegen de grond.
Nu 11 jaar later, is me moeder eindelijk gestopt met roken en drinken, helaas is ze nu ook ziek. Ze heeft een zeldzame ziekte waardoor haar kleine hersenen te snel gekrompen zijn, daardoor is haar coördinatie niet meer optimaal en is ze vaak duizelig. Dus inplaats van me zus, help ik haar met alles (zoals altijd alleen nu veel meer). Vorig jaar werd ik door alle ellende erg depressief, vrienden raakte ik kwijt omdat ze blijkbaar dachten dat depressie besmettelijk is ofzo =_= en zelfs me eigen moeder vertrok meteen voor 7 maanden naar het buitenland zodat ze geen last zou hebben van mijn ''humeur''. Het was echt hel, ik ben nog nooit door zo'n diepe dal gegaan en eerlijk gezegd dacht ik ook echt niet dat ik eruit zou komen. Ik kwam in een totale isolement terecht (loop wel bij een psycholoog). Ik weet zeker dat als ik mijn hond niet had (van me vader gekregen voor hij stierf) dat ik er nu niet meer was geweest. Ze is mijn echte en enige steun en toeverlaat.
Uiteindelijk heb ik door haar mezelf kunnen herpakken en ben sterker geworden dan ooit. Mijn moeder kwam terug en ze was nog zieker geworden. De laatste maanden heb ik me uit de naad gewerkt om haar te helpen, brengen naar haar revalidatiecentrum, koken, schoonmaken, voor persoonlijke psycholoog spelen etc. Ik heb me ook erg ingehouden als ze mij weer als oud vuil behandelde, zoals het zeggen van je bent waardeloos, rot kind, ik wou dat je nooit geboren was. Deed mij ontzettend veel pijn, maar ik bleef me rustig houden inplaats van te ontploffen zodat ik weer als gek uitgemaakt word.
Ik hield alle emoties zo erg in dat ik lichamelijke klachten kreeg.
1. spanningshoofdpijn(kreeg ik eigenlijk al op me 14e)
2. prikkelbare darm syndroom (kreeg ik op me 17e)
3. chronische rugpijn (dit jaar) en
4. sinds zaterdag, hartklachten van de stress.
Werd daar rekening mee gehouden? natuurlijk niet. Afgelopen week was ik aan het koken en ze maakte mij voor dier uit, ik persoonlijk vind dieren beter dan mensen dus het is voor mij een compliment maar zij bedoelt het natuurlijk anders. Dat was voor mij de druppel en zei tegen haar dat ze het eten maar in haar neus mag douwen ik ben er klaar mee. Ging naar boven en we hadden 4 dagen niet met elkaar gepraat. Ik zei wel gewoon vrolijk goedemorgen, let go and move on zeg ik maar altijd maar zij is echt iemand die ELK klein dingetje blijft onthouden en tegen je gaat gebruiken. Naar haar zelf kijken doet ze niet.
Nu is het zaterdag, en ik probeerde rustig met haar te praten en vragen waarom ik volgens haar zo behandelt moet worden, trotse vrouw dat ze is liet niks los.. kinderachtig in mijn mening. Uiteindelijk kwam alleen dit los bij haar '' wij zijn klaar, wij gaan niet samen en binnen 2 maanden ga je weg hier. Vandaag ga ik bij je zus intrekken, verder moet je het zelf weten'' Probeerde nog normaal met haar te praten door de tranen heen en druk op me borst, maar ze gaf me dezelfde blik zoals ze altijd geeft en dat is op me neer kijken met een boos gezicht. Na bijna 12 jaar lang van pijn, geen liefde, mishandeling en nog veel meer.. zie ik haar en me zus ook niet meer als mijn familie. Ik MOET zo snel mogelijk het huis uit en dan verbreek ik het contact, iets wat ik nooit wou doen maar wat heeft het voor zin om zo door te gaan met een ''familie'' die niet eens van je houdt. Ik hoop alleen dat ik snel iets vind waar ik ook me hond en katten mee mag nemen want dat zijn mijn echte familie, hoe gek het misschien ook klinkt.
Sorry voor dit ontzettend en misschien wat verwarrende lange verhaal, maar ik moet het ergens kwijt.
zaterdag 23 mei 2015 om 11:27
Wat een ellende meis. Jouw moeder heeft de rollen omgedraaid, waardoor jij voor haar zorgde en zij jou als een dwarse puber lastig viel. Ik snap dat het heel moeilijk is dat de situatie nu zo verder gaat, maar over een paar jaar zul je hier waarschijnlijk op terug kijken als iets wat nodig was om zelf een fijn leven op te kunnen bouwen. Ik wens je heel veel steun, hier in elk geval!, en vooral ook rust in de periode die komen gaat. En ik zou je willen adviseren om hulp in te schakelen, zodat je de periode die straks achter je ligt goed kunt verwerken en het jou niet hindert in je verdere leven.
zaterdag 23 mei 2015 om 11:43
Ik vind het zo erg voor je, wat een onmenselijke toestand, zijn hier geen andere familieleden van op de hoogte? Heb jij wel eens steun gehad van iemand?
Je hebt het niet getroffen in je jeugd en wat ben je al die tijd sterk gebleven!
Waarschijnlijk krijg je later in je leven als het rustiger wordt een terugslag en onthou het woord EMDR dat kan je dan heel goed helpen!
Voor nu, heb je een plan? Weet je waar je op korte termijn kunt gaan wonen? Heb je inkomen? Hulp?
Je hebt het niet getroffen in je jeugd en wat ben je al die tijd sterk gebleven!
Waarschijnlijk krijg je later in je leven als het rustiger wordt een terugslag en onthou het woord EMDR dat kan je dan heel goed helpen!
Voor nu, heb je een plan? Weet je waar je op korte termijn kunt gaan wonen? Heb je inkomen? Hulp?
zaterdag 23 mei 2015 om 12:00
Bedankt iedereen voor jullie lieve steunde woorden en begrip <3quote:alinea schreef op 23 mei 2015 @ 11:43:
Ik vind het zo erg voor je, wat een onmenselijke toestand, zijn hier geen andere familieleden van op de hoogte? Heb jij wel eens steun gehad van iemand?
Je hebt het niet getroffen in je jeugd en wat ben je al die tijd sterk gebleven!
Waarschijnlijk krijg je later in je leven als het rustiger wordt een terugslag en onthou het woord EMDR dat kan je dan heel goed helpen!
Voor nu, heb je een plan? Weet je waar je op korte termijn kunt gaan wonen? Heb je inkomen? Hulp?Ik ben helemaal alleen, heb geen andere familie leden of vrienden waar ik contact mee heb. Ik ben bij een hoop instanties aan de bel getrokken het enige wie mij misschien nog kan helpen is het sociaal team. Heb al gebeld of ik recht heb op urgentie maar dat heb ik dus helaas niet. EMDR stelde de man van het sociaal team ook voor inderdaad, hij gaat het alleen nog bespreken met me psychologe. Het enige inkomen wat ik nu heb in een bijstands uitkering, begin hopelijk in september met een studie. Maar een kamer met huisdieren is zo moeilijk om te vinden. maar ik blijf hoopvol! zal vast wel iets op me pad komen.
Ik vind het zo erg voor je, wat een onmenselijke toestand, zijn hier geen andere familieleden van op de hoogte? Heb jij wel eens steun gehad van iemand?
Je hebt het niet getroffen in je jeugd en wat ben je al die tijd sterk gebleven!
Waarschijnlijk krijg je later in je leven als het rustiger wordt een terugslag en onthou het woord EMDR dat kan je dan heel goed helpen!
Voor nu, heb je een plan? Weet je waar je op korte termijn kunt gaan wonen? Heb je inkomen? Hulp?Ik ben helemaal alleen, heb geen andere familie leden of vrienden waar ik contact mee heb. Ik ben bij een hoop instanties aan de bel getrokken het enige wie mij misschien nog kan helpen is het sociaal team. Heb al gebeld of ik recht heb op urgentie maar dat heb ik dus helaas niet. EMDR stelde de man van het sociaal team ook voor inderdaad, hij gaat het alleen nog bespreken met me psychologe. Het enige inkomen wat ik nu heb in een bijstands uitkering, begin hopelijk in september met een studie. Maar een kamer met huisdieren is zo moeilijk om te vinden. maar ik blijf hoopvol! zal vast wel iets op me pad komen.
zaterdag 23 mei 2015 om 12:10
Die EMDR zou ik doen als alles achter de rug is want daar gaat een hoop energie naartoe, woon je in een rustige omgeving waar je snel een huis toegewezen krijgt of in een stad?
Een eigen huisje zou wel fijn zijn nu, ik weet dat er provincies zijn waar je vrij snel een huis kunt krijgen maar dan zou je moeten verhuizen.
Een eigen huisje zou wel fijn zijn nu, ik weet dat er provincies zijn waar je vrij snel een huis kunt krijgen maar dan zou je moeten verhuizen.
zaterdag 23 mei 2015 om 12:31
Ik woon in een dorp, maar er staat op dit moment niet veel vrij wat ik zou kunnen betalen of het zijn senioren woningen. Verhuizen moet ik sws heel snel, anti kraak daar zat ik ook al naar te kijken maar dat is zo onzeker allemaal. En ook lastig als je ineens een ander plek moet zoeken en je hebt huisdieren. Ik sta al wel ingeschreven bij diverse woningbouwverenigingen.
zaterdag 23 mei 2015 om 12:41
Jee TO, wat vreselijk naar wat jou allemaal is overkomen, zeg! Voelt echt als stank voor dank, lijkt me! Jij mag ook gewaardeerd worden, er zijn. Ik hoop dat je gauw hulp van vrienden en andere mensen, desnoods instanties zult krijgen om jouw eigen leven op te bouwen. Ik weet verder niet wat ik moet zeggen, behalve dat ik heel erg met je meeleef en met je te doen heb. Jij bent het waard! Een moeder hoopt zichzelf eigenlijk in de handen te knijpen met zo'n dochter als jij. Sterkte en dikke
p.s. fijn dat je wat steun hebt aan je huisdieren
p.s. fijn dat je wat steun hebt aan je huisdieren
zaterdag 23 mei 2015 om 12:47
quote:sanpanda schreef op 23 mei 2015 @ 12:31:
Ik woon in een dorp, maar er staat op dit moment niet veel vrij wat ik zou kunnen betalen of het zijn senioren woningen. Verhuizen moet ik sws heel snel, anti kraak daar zat ik ook al naar te kijken maar dat is zo onzeker allemaal. En ook lastig als je ineens een ander plek moet zoeken en je hebt huisdieren. Ik sta al wel ingeschreven bij diverse woningbouwverenigingen.Kun je niet in een grotere regio zoeken via de WBV?
Ik woon in een dorp, maar er staat op dit moment niet veel vrij wat ik zou kunnen betalen of het zijn senioren woningen. Verhuizen moet ik sws heel snel, anti kraak daar zat ik ook al naar te kijken maar dat is zo onzeker allemaal. En ook lastig als je ineens een ander plek moet zoeken en je hebt huisdieren. Ik sta al wel ingeschreven bij diverse woningbouwverenigingen.Kun je niet in een grotere regio zoeken via de WBV?
zaterdag 23 mei 2015 om 12:47
Wat heb jij al een boel narigheid meegemaakt op zo'n jonge leeftijd, ik vind je houding ten opzichte van je moeder héél knap; ze kampt met onverwerkte trauma's die ze alleen kan ventileren door haar frustraties en pijn alleen te uiten door boosheid en haat te projecteren op degene die het dichtst bij haar staat. Ik heb met jullie te doen, veel sterkte.
zaterdag 23 mei 2015 om 12:48
Huur zou je misschien wel kunnen betalen met toeslagen en bijstand en je gemeente belasting kun je kwijtschelding voor vragen, dan zit je gelijk voorlopig goed in je eigen huisje met je dieren, want op een kamertje wordt dat erg krap.
Toch even vragen bij instanties of er niet iets meer mogelijk is.
Ik hoop zo dat je snel iets vindt en dat je eindelijk rust krijgt en zelf fijne mensen om je heen kunt verzamelen, en ik denk dat je heel veel hebt aan het boek:breken met je ouders, dan laat je je moeder en zus een stuk makkelijker los.
Toch even vragen bij instanties of er niet iets meer mogelijk is.
Ik hoop zo dat je snel iets vindt en dat je eindelijk rust krijgt en zelf fijne mensen om je heen kunt verzamelen, en ik denk dat je heel veel hebt aan het boek:breken met je ouders, dan laat je je moeder en zus een stuk makkelijker los.
zaterdag 23 mei 2015 om 12:54
Jeetje meisje. Heel veel sterkte toegewenst! Misschien kan je even contact opnemen met Alinea. Want het is niet eens een heel gek idee om gewoon naar een compleet andere provincie te gaan. Zou dat niet heerlijk zijn? Een rustige, gezellige eigen plek voor jou en je diertjes, een nieuwe plek waar je misschien ook kan beginnen met je studie? En waar allemaal nieuwe mensen zijn waar je leuk contact mee kan opbouwen.
Nog maals sterkte gewenst, het lijkt me niet niks allemaal. Goed dat je wel al hulp hebt! Misschien ook wel fijn dat mams naar zus gegaan is, dan heb je tenminste niet die vreselijke spanningen.
Nog maals sterkte gewenst, het lijkt me niet niks allemaal. Goed dat je wel al hulp hebt! Misschien ook wel fijn dat mams naar zus gegaan is, dan heb je tenminste niet die vreselijke spanningen.
zaterdag 23 mei 2015 om 19:19
TO, wat een treurig verhaal. Jouw verhaal raakte mij nogal. Eerst even en knuffel .
Zelf heb ik ook te maken gehad met psychische mishandeling door mijn moeder, op een vergelijkbare wijze als jouw moeder zich heeft gedragen. Het contact is al jaren ontzettend slecht en ik heb mij ook op jonge leeftijd moeten losmaken van mijn ouders. Ben een paar jaar ouder dan jij.. Op dit moment krijg ik schema therapie en in de toekomst ga ik ook EMDR doen. Ik heb net als jij veel steun aan mijn hondje. Sinds kort heb ik een eigen huisje, dat gun ik jou ook enorm. Misschien vindt je het fijn om te schrijven, over de therapieën bijvoorbeeld, je mag me altijd een berichtje sturen.
Zelf heb ik ook te maken gehad met psychische mishandeling door mijn moeder, op een vergelijkbare wijze als jouw moeder zich heeft gedragen. Het contact is al jaren ontzettend slecht en ik heb mij ook op jonge leeftijd moeten losmaken van mijn ouders. Ben een paar jaar ouder dan jij.. Op dit moment krijg ik schema therapie en in de toekomst ga ik ook EMDR doen. Ik heb net als jij veel steun aan mijn hondje. Sinds kort heb ik een eigen huisje, dat gun ik jou ook enorm. Misschien vindt je het fijn om te schrijven, over de therapieën bijvoorbeeld, je mag me altijd een berichtje sturen.
zaterdag 23 mei 2015 om 19:33
Nogmaals bedankt iedereen voor de lieve woorden en handige tips <3
Ik ga de gemeentes dinsdag bellen en van alles en nog wat vragen wat er mogelijk is voor mij. Heb over 3 weken weer een afspraak bij het sociaal team en daar ga ik dan ook vragen wat er nog mogelijk is. Ik zat inderdaad ook zelf te denken om ver weg van hier te wonen zodat ik een echte goede nieuwe start kan maken. Ik ga hard me best doen om zo snel mogelijk uit huis te gaan en een echte thuis maken dat lijkt me wel fijn.
Ik ga de gemeentes dinsdag bellen en van alles en nog wat vragen wat er mogelijk is voor mij. Heb over 3 weken weer een afspraak bij het sociaal team en daar ga ik dan ook vragen wat er nog mogelijk is. Ik zat inderdaad ook zelf te denken om ver weg van hier te wonen zodat ik een echte goede nieuwe start kan maken. Ik ga hard me best doen om zo snel mogelijk uit huis te gaan en een echte thuis maken dat lijkt me wel fijn.
zaterdag 23 mei 2015 om 19:37
quote:Lana08 schreef op 23 mei 2015 @ 19:19:
TO, wat een treurig verhaal. Jouw verhaal raakte mij nogal. Eerst even en knuffel .
Zelf heb ik ook te maken gehad met psychische mishandeling door mijn moeder, op een vergelijkbare wijze als jouw moeder zich heeft gedragen. Het contact is al jaren ontzettend slecht en ik heb mij ook op jonge leeftijd moeten losmaken van mijn ouders. Ben een paar jaar ouder dan jij.. Op dit moment krijg ik schema therapie en in de toekomst ga ik ook EMDR doen. Ik heb net als jij veel steun aan mijn hondje. Sinds kort heb ik een eigen huisje, dat gun ik jou ook enorm. Misschien vindt je het fijn om te schrijven, over de therapieën bijvoorbeeld, je mag me altijd een berichtje sturen.Ben echt super blij dat je je eigen huisje hebt, hoop dat je een hoop ellende hebt kunnen loslaten en yay voor hondjes haha. Ze zijn echt je beste vrienden en familie in mijn ervaring en dankjewel
TO, wat een treurig verhaal. Jouw verhaal raakte mij nogal. Eerst even en knuffel .
Zelf heb ik ook te maken gehad met psychische mishandeling door mijn moeder, op een vergelijkbare wijze als jouw moeder zich heeft gedragen. Het contact is al jaren ontzettend slecht en ik heb mij ook op jonge leeftijd moeten losmaken van mijn ouders. Ben een paar jaar ouder dan jij.. Op dit moment krijg ik schema therapie en in de toekomst ga ik ook EMDR doen. Ik heb net als jij veel steun aan mijn hondje. Sinds kort heb ik een eigen huisje, dat gun ik jou ook enorm. Misschien vindt je het fijn om te schrijven, over de therapieën bijvoorbeeld, je mag me altijd een berichtje sturen.Ben echt super blij dat je je eigen huisje hebt, hoop dat je een hoop ellende hebt kunnen loslaten en yay voor hondjes haha. Ze zijn echt je beste vrienden en familie in mijn ervaring en dankjewel
