angst voor de dood

24-05-2015 22:05 211 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik ben bang om dood te gaan. Vroeger had ik daar niet zo veel last van, maar nu des te meer. Het ziet er niet naar uit dat ik binnenkort doodga, ik ben 36 jaar en naar mijn weten gezond. Toch ben ik veel met de dood bezig de laatste tijd. Op dit moment ben ik eigenlijk behoorlijk gelukkig. Ik vind het leven heel mooi en hecht me eraan. Dat maakt mijn angst voor de dood groter. Ik ben niet zo zeer bang voor het hiernamaals: ik geloof dat er wat is en dat dat, net als het aardse .leven, mooie en minder mooie kanten zal hebben. Tegelijk twijfel ik ook heel vaak over of er nog wat zou kunnen zijn, maar dan troost ik me met de gedachte dat als er niets is, ik ook geen nare dingen zal merken.

Ik ben eigenlijk vooral bang voor de lijdensweg die aan de dood vooraf kan gaan en voor bewust sterven (hoe zou dat voelen?) en bewust afscheid nemen van de mensen van wie ik houd en van het leven.

Op dit moment denk ik dat de enige manier om mijn doodsangst te verminderen, is door me juist veel te verdiepen in dit onderwerp. Ik lees en praat er dan ook veel over. Maar tot nu toe vermindert het niet echt.

Zijn er mensen die doodsangst herkennen? En zo ja, hoe gaan jullie ermee om?
Als je vooral bang bent voor de lijdensweg voorafgaand aan de dood troost je dan met de gedachte dat dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Je weet het niet, je kunt net zo goed van de ene seconde op de andere dood zijn, zonder dat je er ook maar iets van weet.



Overigens is het zinloos om je druk te maken over doodgaan. Het is onontkoombaar, iedereen gaat dood. Dus hoe erg kan het nou zijn?

Maak het beste van je leven, concentreer je daarop, dat is het beste wat je kunt doen.
volgens mij is het heel natuurlijk om over je sterfelijkheid na te denkn. Zeker wanneer je een gezin hebt. Maar wanneer het je leven gaat beheersen en je dingen begint te doen of te laten die hiermee te maken hebbn, is het tijd voor hulp.
In tegendeel juist. Door me er in te verdiepen is me wel duidelijk dat sterven in de regel niet zo aangenaam is, maar op zichzelf heb ik totaal geen angst voor de dood. Het lijkt me juist wel rustgevend.



En het gebeurt toch he. Wat je er verder ook van denkt.
Alle reacties Link kopieren
Als je alles van te voren gaat bedenken is het allemaal veel enger/pijnlijker.

Voorbeeld:

Als ik me bedenk dat ik in mijn vinger ga snijden krijg ik al rillingen. Als het echt bij toeval gebeurt, dan vloek ik een keer, zoek een pleister als het heel erg bloedt en ga door met wat ik bezig was.

Als ik bedenk hoe dik de naald is als ik bloed ga geven bij de transfusiedienst slik ik ook even, als ik daar ben: niks aan de hand.

Ik ga er maar van uit, en hoop dat het doodgaan hetzelfde is. Is het eenmaal je tijd dan gebeurt het gewoon
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
Alle reacties Link kopieren
Waarom zou je juist met een gezin over je sterfelijkheid nadenken? Alsof mensen zonder kinderen minder achter zouden laten. Als kindvrij persoon vind ik dit een irritante uitspraak.

ik denk er ook vaak over na, en ik geloof in 2 dingen niet: leven na de dood en God.

Dus ik maak er nu maar de allerleukste tijd van want later is misschien dichterbij dan je denkt.
Ja en?
Alle reacties Link kopieren
" Op dit moment ben ik eigenlijk behoorlijk gelukkig. Ik vind het leven heel mooi en hecht me eraan."



Geen enkele reden dus om met de dood bezig te zijn.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
Alle reacties Link kopieren
@Wollstonecraft2: dat is waar, zo kun je idd ook doodgaan. En ik denk dat je helemaal gelijk hebt, dat het de kunst is om je te concentreren op het leven en daar het beste van te maken. Dat probeer ik ook, maar ik merk dat ik moeilijker kan genieten van dingen omdat ik steeds eraan denk dat het ooit op gaat houden.



@Doreia: het beheerst me best wel op dit moment. Ik zit er ook over te denken om er professionele hulp voor in te schakelen idd.



@JollyJ: das idd ook waar: door er veel over te lezen lees je ook hoe moeilijk en onaangenaam het kan zijn. Ik hoop steeds dat ik daaraan ga wennen en dan ook beter voorbereid ben op mijn eigen dood straks. Maar misschien werkt dat wel helemaal niet en kan ik me beter op wat anders concentreren. Ik wil mijn angst alleen ook niet 'wegstoppen.'



@nlies: ik vind het heel helpend wat je schrijft. Ik denk dus me beter voor te bereiden op de ellende die gaat komen door er zo veel over na te denken maar misschien is het wel veel erger om er vantevoren bang voor te zijn dan het daadwerkelijk te ervaren. Met andere dingen heb ik dat idd wel zo ervaren, net wat jij schrijft! Bedankt..
Alle reacties Link kopieren
Jij denkt dat je over een jaar of over tien jaar nog dezelfde persoon bent.

Dat is de denkfout die je maakt waardoor dit soort angsten ontstaan zijn.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
Mensen zijn ook vaak bang voor de dood omdat ze het moeilijk vinden te accepteren dat ze sterfelijk zijn.

Dat je daarna er niet meer bent.

Dat er niks meer is.



Daarom al die geloven die je gouden bergen (hemels en maagden?) beloven als je eenmaal bent heengegaan.

Dat je voortleeft en braaf geleefd hebt volgens het geloof, je een prachtige toekomst tegemoet gaat.



Tja.

Mijn zus is op 38 jarige leeftijd heel plots overleden.

Pats boem weg. Niet ziek, gewoon in één keer weg.

Ik troost me ermee dat ze niks gevoeld heeft.

En verder praat ik me zelf niks aan dat ze om me heen is, dat ze op een wolkje glimlachend naar me kijkt of dat ze over ons waakt, etc.

Ze is uit de natuur ontstaan en terug gegaan naar de natuur, naar niets.

Ze voelt niks meer, geen verdriet geen pijn.

Ze heeft geen weet.

Dat is voor mij de troost.



En zo nuchter zie ik het voor mijzelf.

Dood is dood, je weet niets meer, je bent je nergens meer bewust van.

Het is als slaap zonder dromen.



Dus ik heb geen angst.
Alle reacties Link kopieren
@retrostar: wat bedoel je daarmee?



@rocky2008: wat rot dat je je zus zo vroeg hebt moeten verliezen.....en wat ingrijpend voor jou dat het zo plots is gegaan, lijkt mij! Voor jezelf lijkt dat me de beste manier om te gaan: in 1 keer, zonder lijdensweg of ziekbed. Ik kan me voorstellen dat die gedachten die jij beschrijft (niets voelen dus ook geen pijn) troostend zijn.



Ik ben zelf ook niet zo zeer bang voor het dood zijn, maar veel meer voor het dood gaan.
wat je aandacht geeft groeit.

Je zegt dat je aan het leven hecht maar toch laat je je angst voor het onvermijdelijke en het onbekende je leven beheersen.
quote:mooiedag schreef op 24 mei 2015 @ 22:36:

@retrostar: wat bedoel je daarmee?



@rocky2008: wat rot dat je je zus zo vroeg hebt moeten verliezen.....en wat ingrijpend voor jou dat het zo plots is gegaan, lijkt mij! Voor jezelf lijkt dat me de beste manier om te gaan: in 1 keer, zonder lijdensweg of ziekbed. Ik kan me voorstellen dat die gedachten die jij beschrijft (niets voelen dus ook geen pijn) troostend zijn.



Ik ben zelf ook niet zo zeer bang voor het dood zijn, maar veel meer voor het dood gaan.doodgaan is voor veel mensen niet leuk. Sommigen lijden weinig anderen lijden heel veel. Je weet niet wat je te wachten staat, je weet wel dat ook jij je aan zal passen aan dat proces en dat je het toch niet zal doorstaan. (dat is namelijk doodgaan)
Probeer je ermee te troosten dat tegen de tijd dat het voor jou gaat gelden, je steeds meer zeggenschap krijgt/hebt over hoe je leven moet eindigen of hoe je het zou willen laten eindigen.



Vaak op het moment supreme, ben je veel sterker en rustiger dan je denkt en heb je er veel minder last van dan dat je nu er over piekert.



Verder heeft Meds een goed punt.

"een mens lijdt meestal het meest, door het lijden wat men vreest"



Oubollig maar waar
Alle reacties Link kopieren
Wat ik bedoel is dat je gedurende je leven steeds verandert. Je maakt dingen mee, groeit, verliest, en langzaam verandert je gevoel, je ervaring, je lichaam, je persoon dus. Die persoon zal dus ook anders aankijken tegen gebeurtenissen.



En wat nlies beschrijft is ook waar. Je bent meer dan tien jaar doodsbang voor iets wat kan (en vermoedelijk zal) gebeuren; de dood van een geliefd persoon. Tot het laatste moment zit je hart je in de keel als je eraan denkt. En dan opeens gebeurt het. En je staat erbij, denkt: nu gebeurt het dus toch, maar vooral je verstand werkt. De paniek, en het verdriet, komen geleidelijk, en alles precies op zijn tijd. Het was heel goed te doen, weet ik nu achteraf. Zeker niet zo afschuwelijk als ik dacht. En met mij gaat het ook weer best goed.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
quote:snoopylynn schreef op 24 mei 2015 @ 22:16:

Waarom zou je juist met een gezin over je sterfelijkheid nadenken? Alsof mensen zonder kinderen minder achter zouden laten. Als kindvrij persoon vind ik dit een irritante uitspraak.





Ik heb kleine kinderen die nog heel afhankelijk zijn van ons, ouders. Het overlijden van een van ons zal een grote impact hebben.



Ik ben daar ook wel eens mee bezig. Ik zou het verschrikkelijk voor hen vinden. Toch gevoelsmatig een verschil met een ouder, broer of zus achterlaten.



Maar dat vind ik.
Alle reacties Link kopieren
quote:mooiedag schreef op 24 mei 2015 @ 22:22:

@nlies: ik vind het heel helpend wat je schrijft. Ik denk dus me beter voor te bereiden op de ellende die gaat komen door er zo veel over na te denken maar misschien is het wel veel erger om er vantevoren bang voor te zijn dan het daadwerkelijk te ervaren. Met andere dingen heb ik dat idd wel zo ervaren, net wat jij schrijft! Bedankt..



Een mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest.



O rocky zei dat ook al, echt origineel was ik niet, waar is de mosterd?

En verder: Blij dat je wat hebt aan mijn gedachtespinsels
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
quote:riannerianne schreef op 24 mei 2015 @ 22:51:

[...]





Ik heb kleine kinderen die nog heel afhankelijk zijn van ons, ouders. Het overlijden van een van ons zal een grote impact hebben.



Ik ben daar ook wel eens mee bezig. Ik zou het verschrikkelijk voor hen vinden. Toch gevoelsmatig een verschil met een ouder, broer of zus achterlaten.



Maar dat vind ik.Ik ben het hiermee eens.
Alle reacties Link kopieren
Het lijkt mij ook normaal om er over na te denken.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik christelijk ben en ik nu daar heel anders in ben gaan staan.

Ik geloof ook dat ik na mijn `dood` in de hemel kom, omdat ik Jezus heb aangenomen.

Niet omdat ik alles braaf volgens het boekje doe, want dat lukt niemand (las ik boven in een reactie). Ook niet nadat iemand bekeerd is.

Dit geeft toch vrede.

Ik hoop dat jij dat ook vindt.
quote:nlies schreef op 24 mei 2015 @ 22:55:

[...]





Een mens lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest.



O rocky zei dat ook al, echt origineel was ik niet, waar is de mosterd?

En verder: Blij dat je wat hebt aan mijn gedachtespinselsIk heb lekkere Duivelse mosterd voor je, bitterballetje erbij?
Zonde dat je er zo mee zit, daar gaat je energie naartoe onnodig eigenlijk, ik herken het totaal niet mij geeft het juist een rustig gevoel dat het leven niet voor eeuwig is.

En hoe ik ga..

tja dat gaat wel eens door me heen maar is niet storend aanwezig.

ik wil alleen liever niet eerder dan mijn kind vertrekken dat is niet natuurlijk maar ik lig er zeker niet wakker van.
Alle reacties Link kopieren
Snoopy lynn,tuurlijk hebben gezinnen meer om over na te denken dan kinderlozen. Je laat kinderen achter! De impact van de dood van een ouder op een kind is enorm en vaak zelf traumatisch. Heb je zo weinig inlevingsvermogen dat je dit niet kunt bedenken? Maar goed dat je kind vrij bent dan!
quote:madame-- schreef op 24 mei 2015 @ 23:02:

Het lijkt mij ook normaal om er over na te denken.

Ik moet er wel bij zeggen dat ik christelijk ben en ik nu daar heel anders in ben gaan staan.

Ik geloof ook dat ik na mijn `dood` in de hemel kom, omdat ik Jezus heb aangenomen.

Niet omdat ik alles braaf volgens het boekje doe, want dat lukt niemand (las ik boven in een reactie). Ook niet nadat iemand bekeerd is.

Dit geeft toch vrede.

Ik hoop dat jij dat ook vindt.dus de mensen die jezus niet hebben aangenomen (had hij gesolliciteerd?) blijven buiten staan?
quote:glitter@spice66 schreef op 24 mei 2015 @ 23:03:

Snoopy lynn,tuurlijk hebben gezinnen meer om over na te denken dan kinderlozen. Je laat kinderen achter! De impact van de dood van een ouder op een kind is enorm en vaak zelf traumatisch. Heb je zo weinig inlevingsvermogen dat je dit niet kunt bedenken? Maar goed dat je kind vrij bent dan!doe even normaal zeg
Alle reacties Link kopieren
Zo wordt dat genoemd: Jezus aannemen.

En ja, mensen die Jezus niet aannemen, komen niet in de hemel. Dat staat ook in de bijbel.

Daarom doen kerken hun best om toch zoveel mensen te bereiken. God wil dat niemand verloren gaat.

Helaas willen of kunnen meneen , in deze moderne tijd, niet in God geloven. En helaas kun je zonder hem niet in de hemel komen..

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven