Kinderen
alle pijlers
neefje zo wild
maandag 15 juni 2015 om 13:17
Mijn zusje heeft een zoontje van drie. Het is een lief ventje, maar zo ontzettend wild. Het trekt aan andere kinderen op de glijbaan, hangt aan hun capuchon, loopt ze omver, trekt per ongeluk kleding steek, bijt soms enzo. gevolg is dat mijn kinderen er altijd wel met een krasje of plekje vandaan komen. Mijn zwager laat hem dan heel lief zijn excuus maken en een kusje geven. prima op zich, maar hij leert er niets van en wij blijven met gebutste kids zitten. Overigens lijken ze vaak echt niet te zijn dat hij de oorzaak is van huilende kinderen. Zal ik met mijn zusje om tafel hierover, wil het ook niet te zwaar maken want weet dat zij het ook wel lastig vindt. En ik vindt ook dat zij hem nog wel eens echt corrigeert, het is met name zwager die ik niet adequaat vind. Maar ja, iemand aanspreken op opvoedingsstijl is best gevoleig en eigenlijk vind ik dat ok niet zo horen. Ondertussen ontploffen mijn man en onze andere zwager zowat als er weer een huilend kind zich komt melden, maar die voelen zich ook niet in de positie er wat van te zeggen en willen de sfeer ook niet bederven. wat is wijsheid?
maandag 15 juni 2015 om 13:46
Jij kunt toch sowieso ingrijpen zodra jij ziet dat neefje iets doet wat niet door de beugel kan!?
Als ik zie dat mijn neefje (ook 3 jaar) mijn dochter pijn doet of iets afpakt, dan zeg ik ook gewoon tegen neefje dat hij dit niet mag doen! Meestal leid ik hem daarna af met iets waar hij wel mee kan spelen oid.
Maakt mij ook niets uit of de ouders er wel of niet bij zitten hoor.
Als ik zie dat mijn neefje (ook 3 jaar) mijn dochter pijn doet of iets afpakt, dan zeg ik ook gewoon tegen neefje dat hij dit niet mag doen! Meestal leid ik hem daarna af met iets waar hij wel mee kan spelen oid.
Maakt mij ook niets uit of de ouders er wel of niet bij zitten hoor.
maandag 15 juni 2015 om 13:47
Dan zou ik mijn kind toch leren dat ze niet zelf mogen beginnen maar dat als neefje niet stopt als ze stop hebben gezegd ze terug mogen knijpen, duwen of wat neefje dan ook maar deed.
Jouw kind moet ook leren weerbaar te worden. Elke keer jankend naar je ouders rennen is ook niet iets wat ik graag bij mijn kind zou zien.
Overigens zou ik neefje zeker streng toespreken als hij jouw kind in het gezicht knijpt en de ouders zien het even niet. Je hoeft je kind geen pijn te laten doen.
Jouw kind moet ook leren weerbaar te worden. Elke keer jankend naar je ouders rennen is ook niet iets wat ik graag bij mijn kind zou zien.
Overigens zou ik neefje zeker streng toespreken als hij jouw kind in het gezicht knijpt en de ouders zien het even niet. Je hoeft je kind geen pijn te laten doen.
maandag 15 juni 2015 om 13:48
Ik denk dat ik dan in de buurt zou blijven als ze met elkaar spelen, misschien zelfs meedoen met het spelletje en ingrijpen als het mis dreigt te gaan. Zelf ontspannen met een wijntje een terras zitten gaat 'm niet worden, zeker niet als je de ouders van de wildebras niet wilt aanspreken.
Wat eten we vanavond?
maandag 15 juni 2015 om 13:51
quote:sugarmiss schreef op 15 juni 2015 @ 13:47:
Dan zou ik mijn kind toch leren dat ze niet zelf mogen beginnen maar dat als neefje niet stopt als ze stop hebben gezegd ze terug mogen knijpen, duwen of wat neefje dan ook maar deed.
Jouw kind moet ook leren weerbaar te worden. Elke keer jankend naar je ouders rennen is ook niet iets wat ik graag bij mijn kind zou zien.
Overigens zou ik neefje zeker streng toespreken als hij jouw kind in het gezicht knijpt en de ouders zien het even niet. Je hoeft je kind geen pijn te laten doen.Nogmaals, mijn kinderen zijn behoorlijk assertief en hebben geen moeite voor zichzelf op te komen, dit gaat echt om (bv gisteren) diepe snee in de hand of bloeiende kras in gezicht (twee weken geleden). Zeker mijn jongste is juist een kind dat niet snel huilt, het beeld dat je hier schetst past dus niet bij de situatie.
Dan zou ik mijn kind toch leren dat ze niet zelf mogen beginnen maar dat als neefje niet stopt als ze stop hebben gezegd ze terug mogen knijpen, duwen of wat neefje dan ook maar deed.
Jouw kind moet ook leren weerbaar te worden. Elke keer jankend naar je ouders rennen is ook niet iets wat ik graag bij mijn kind zou zien.
Overigens zou ik neefje zeker streng toespreken als hij jouw kind in het gezicht knijpt en de ouders zien het even niet. Je hoeft je kind geen pijn te laten doen.Nogmaals, mijn kinderen zijn behoorlijk assertief en hebben geen moeite voor zichzelf op te komen, dit gaat echt om (bv gisteren) diepe snee in de hand of bloeiende kras in gezicht (twee weken geleden). Zeker mijn jongste is juist een kind dat niet snel huilt, het beeld dat je hier schetst past dus niet bij de situatie.
maandag 15 juni 2015 om 14:00
quote:rosie76 schreef op 15 juni 2015 @ 13:51:
[...]
Nogmaals, mijn kinderen zijn behoorlijk assertief en hebben geen moeite voor zichzelf op te komen, dit gaat echt om (bv gisteren) diepe snee in de hand of bloeiende kras in gezicht (twee weken geleden). Zeker mijn jongste is juist een kind dat niet snel huilt, het beeld dat je hier schetst past dus niet bij de situatie. Je kinderen zijn veel ouder dan je neefje. Zij zouden dus prima in staat moeten zijn om, wanneer neefje met 2 handen in het gezicht van nichtje knijpt, hem van zich af te trekken en 'nee' te zeggen. En vervolgens mag jij best tegen neefje zeggen dat hij niet mag spelen met nichtje als hij knijpt. Daar heb je de ouders niet voor nodig.
Ik heb een bevriend stel die ook een laissez faire opvoeding geven. Maar die zijn 3 en 5 jaar ouder dan mijn dreumes. Dus ik zit er als een havik bovenop, in de zeer sporadische momenten dat we er zijn, want ik trek me heel erg terug om mijn zoon te beschermen. Bij jou is het lastiger, aangezien het familie is, maar ik zou wel ook naar ouders heel duidelijk zijn; als mijn kind pijn heeft door jou kind, dan disciplineer ik jou kind wel op gepaste wijze wanneer het mijn huis is. Of als het in hun huis is, dan kun je weggaan. Niets mis mee.
[...]
Nogmaals, mijn kinderen zijn behoorlijk assertief en hebben geen moeite voor zichzelf op te komen, dit gaat echt om (bv gisteren) diepe snee in de hand of bloeiende kras in gezicht (twee weken geleden). Zeker mijn jongste is juist een kind dat niet snel huilt, het beeld dat je hier schetst past dus niet bij de situatie. Je kinderen zijn veel ouder dan je neefje. Zij zouden dus prima in staat moeten zijn om, wanneer neefje met 2 handen in het gezicht van nichtje knijpt, hem van zich af te trekken en 'nee' te zeggen. En vervolgens mag jij best tegen neefje zeggen dat hij niet mag spelen met nichtje als hij knijpt. Daar heb je de ouders niet voor nodig.
Ik heb een bevriend stel die ook een laissez faire opvoeding geven. Maar die zijn 3 en 5 jaar ouder dan mijn dreumes. Dus ik zit er als een havik bovenop, in de zeer sporadische momenten dat we er zijn, want ik trek me heel erg terug om mijn zoon te beschermen. Bij jou is het lastiger, aangezien het familie is, maar ik zou wel ook naar ouders heel duidelijk zijn; als mijn kind pijn heeft door jou kind, dan disciplineer ik jou kind wel op gepaste wijze wanneer het mijn huis is. Of als het in hun huis is, dan kun je weggaan. Niets mis mee.
maandag 15 juni 2015 om 14:00
Zelf vind ik het prima als een ander mijn kind corrigeert, elk kind is wel eens vervelend, druk, lastig. Ik ben er niet altijd bij om het zelf te kunnen doen. Dus ik zou er wel een opmerking over maken tegen je neefje, het is ook de toon die de muziek maakt. 'Zeg kerel, doe je wel voorzichtig? Kijk, er zit een hele snee op je nichtjes wang, da's niet de bedoeling.' Zoiets.
maandag 15 juni 2015 om 14:04
Als je ziet dat jouw kinderen pijn gedaan worden dan moet je er gewoon gelijk wat van zeggen op dat moment. Dat is toch normaal?
Met kleding blijven haken etc. omdat hij een wildebras is, dat vind ik wel een beetje overdreven om je zorgen over te maken of je mee te bemoeien. Maar misschien kun je daar ook wel beter eens wat zeggen, want ik denk dat ze het ook wel merken als dat drukke gedrag jou mateloos irriteert (zo komt het over). "Ik zou het fijn vinden als we bedenken hoe we Pietje en Sophietje samen kunnen laten spelen, zonder dat ze steeds met elkaar vechten en dingen kapot maken".
Met kleding blijven haken etc. omdat hij een wildebras is, dat vind ik wel een beetje overdreven om je zorgen over te maken of je mee te bemoeien. Maar misschien kun je daar ook wel beter eens wat zeggen, want ik denk dat ze het ook wel merken als dat drukke gedrag jou mateloos irriteert (zo komt het over). "Ik zou het fijn vinden als we bedenken hoe we Pietje en Sophietje samen kunnen laten spelen, zonder dat ze steeds met elkaar vechten en dingen kapot maken".
maandag 15 juni 2015 om 14:07
Maar als ik het goed begrijp dan zijn er ook klachten vanuit de crèche? Misschien moet je toch eens een gesprek met je zus aangaan. Niet om te corrigeren, maar om eens te luisteren naar haar verhaal. Misschien vinden zij deze situatie wel verschrikkelijk, maar lukt het ze niet om het om te buigen. Ze voelt zich misschien wat geïsoleerd in haar gevoel. Het is ook voor de ouders van kinderen met dit gedrag heel erg. Zij voelen zich schuldig, vinden het vervelend om met hun kind in het openbaar te komen, etc. Wie weet wat zij al wel niet allemaal in gang hebben gezet.
Echt, praat een keer met je zus! En dan dus niet om het probleem op te lossen, maar om haar aan te horen.
Echt, praat een keer met je zus! En dan dus niet om het probleem op te lossen, maar om haar aan te horen.
maandag 15 juni 2015 om 14:09
Er komt vroeg of laat een moment dat andere kinderen hun grens bereikt hebben en neefje een dreun voor z'n harses krijgt. Daar leert hij denk ik nog het allermeest van Hij krijgt geen duidelijke grenzen, want inderdaad, een kusje geven is best een raar gevolg op dit soort ongewenst gedrag. Voor nu zou ik die grenzen zelf aangeven omdat het om jouw kinderen gaat. Kom op, gescheurde kleren en een kras met bloed, dat kan écht niet. Daar mag je best, misschien zelfs op boze toon, iets van zeggen. En op het moment dat het gebeurt kun je ook direct je zus aanspreken.
Hallo?!
maandag 15 juni 2015 om 14:13
Ik heb zo'n kind. Mijn jongste. En echt, er zit geen kwaad bij. Nu klinkt dat misschien voor sommige belachelijk in de oren, maar er zit écht geen kwaad bij. Hij is gewoon super enthousiast maar ook super onhandig/onbehouden. Als ik hier dan reacties lees van: 'niet meer mee laten spelen' dan doet dat gewoon pijn. Het kind is 3! Mijn jongste is inmiddels 5 en je kan het hem prima uitleggen en hij doet ook (nu) enorm zijn best om kindjes geen pijn te doen. Maar hij is naast dat hij onbehouden is ook nog loeisterk dus dat is geen fijne combi. Hij zit op judo en leert hierbij met zijn energie en kracht omgaan.Op school gaat het heel erg goed en hij is zich (nu) meer bewust van zijn omgeving. Blijf hem corrigeren. Zijn ouders corrigeren hem vast ook, maar omgeving maakt soms net wat meer indruk. En hij is 3, vergeet dat ook niet...
maandag 15 juni 2015 om 14:21
Gewoon corrigeren .Doe ik ook met neefjes en nichtjes en zij ook met mijn kinderen . Daarnaast dwingen net wat andere of ogen tot beter luisteren .
Je kan toch best vragen of ze het vervelend vinden als jij hun kind corrigeert in een situatie . Dat doe je toch ook als andere kinderen bij je komen spelen , laatst ging hier een buurjongetje met de poppenwagen op de muur rijden . Sorry dat mag hier niet . En mijn dochter hoeft hem niet van de fiets te duwen . Mag ook niet.
Je kan toch best vragen of ze het vervelend vinden als jij hun kind corrigeert in een situatie . Dat doe je toch ook als andere kinderen bij je komen spelen , laatst ging hier een buurjongetje met de poppenwagen op de muur rijden . Sorry dat mag hier niet . En mijn dochter hoeft hem niet van de fiets te duwen . Mag ook niet.
maandag 15 juni 2015 om 14:28
houseofcards, in het geval van TO wordt er niet gecorrigeerd he? Dan moet jongetje alleen sorry zeggen en kusje geven en dat is het dan. Geen verbod, straf of iets waardoor hij het niet meer doet. Nee, hij 'komt eraf' met excuus maken. Nou dat is heerlijk voor dat joch. 1 seconde sorry en je kan weer verder waar je gebleven bent. Jij hoeft het je niet aan te trekken als jij wel probeert te voorkomen dat jou peuter anderen zeer doet.
maandag 15 juni 2015 om 14:40
quote:Doreia schreef op 15 juni 2015 @ 14:28:
houseofcards, in het geval van TO wordt er niet gecorrigeerd he? Dan moet jongetje alleen sorry zeggen en kusje geven en dat is het dan. Geen verbod, straf of iets waardoor hij het niet meer doet. Nee, hij 'komt eraf' met excuus maken. Nou dat is heerlijk voor dat joch. 1 seconde sorry en je kan weer verder waar je gebleven bent. Jij hoeft het je niet aan te trekken als jij wel probeert te voorkomen dat jou peuter anderen zeer doet.Daar heb ik dan even overheen gelezen. Las in de OP dat haar zus hem wel corrigeerd. Maar als dat niet voldoende is kan je hem als tante ook best corrigeren, vind ik. Misschien doet zus het thuis wel maar wil ze niet de hele verjaardag boven op het kind zitten. Het is (kan ik je uit ervaring vertellen) best vervelend om de hele dag te waarschuwen en hem terecht te wijzen. Zeker als hij het niet stout bedoeld. Met mijn kind is het (bijna) helemaal goed gekomen maar ik moet eerlijk zeggen dat als hij op die leeftijd met kinderen van 5 of 10 jaar speelde ik ook wel een stukje verantwoordelijkheid bij die kinderen legde. Wij hebben nu zelf weer een heel druk neefje van 3 en mijn kinderen lossen het altijd zelf met hem op. Ik begrijp dat het vervelend is, maar nogmaals, hij is 3.
houseofcards, in het geval van TO wordt er niet gecorrigeerd he? Dan moet jongetje alleen sorry zeggen en kusje geven en dat is het dan. Geen verbod, straf of iets waardoor hij het niet meer doet. Nee, hij 'komt eraf' met excuus maken. Nou dat is heerlijk voor dat joch. 1 seconde sorry en je kan weer verder waar je gebleven bent. Jij hoeft het je niet aan te trekken als jij wel probeert te voorkomen dat jou peuter anderen zeer doet.Daar heb ik dan even overheen gelezen. Las in de OP dat haar zus hem wel corrigeerd. Maar als dat niet voldoende is kan je hem als tante ook best corrigeren, vind ik. Misschien doet zus het thuis wel maar wil ze niet de hele verjaardag boven op het kind zitten. Het is (kan ik je uit ervaring vertellen) best vervelend om de hele dag te waarschuwen en hem terecht te wijzen. Zeker als hij het niet stout bedoeld. Met mijn kind is het (bijna) helemaal goed gekomen maar ik moet eerlijk zeggen dat als hij op die leeftijd met kinderen van 5 of 10 jaar speelde ik ook wel een stukje verantwoordelijkheid bij die kinderen legde. Wij hebben nu zelf weer een heel druk neefje van 3 en mijn kinderen lossen het altijd zelf met hem op. Ik begrijp dat het vervelend is, maar nogmaals, hij is 3.
maandag 15 juni 2015 om 14:42
Als er ook klachten op de créche zijn, dan zal het probleem niet opgelost zijn met een vader die meer corrigeert, zoals jij aangeeft te willen. Op de creche zullen er duidelijk regels zijn en worden alle kindjes op dezelfde manier behandeld. Als je neefje daar dezelfde problemen geeft, zit dat wilde dus ín hem, en valt dat er - nu - niet uit te krijgen met opvoeding. En dat past ook wel bij de leeftijd, ze kunnen zich nog niet inleven in een ander kindje. Dus niet de ouders kwalijk nemen, die weten het best en werken waarschijnlijk al hard genoeg op zo'n verjaardag, waarschijnlijk hebben ze bijna nooit rust met zo'n jochie. Als er van alles en nog wat mis gaat en ouders zijn in geen velden of wegen te bekennen, dan kan je ze vragen hun kind wat meer in de gaten te houden omdat die van jou eronder lijden. Je kan ook zelf iets actiever op de kinderen passen zodat de ouders ook even rust hebben. Als het om mijn eigen neefje ging zou ik dat laatste doen. Maar met dat eerste is ook niets mis. Maar opvoedadviezen zou ik niet ongevraagd geven.
maandag 15 juni 2015 om 14:48
Ah een wildebras...!
Mijn zoontje is 2,5 en een wandelende ramp. Wildebras is nog zacht uitgedrukt. Hij is enorm fysiek ingesteld en beresterk. Sterker dan hij zelf in de gaten heeft.
En enthousiast. Zo ongelofelijk enthousiast en hij wil zo graag met de "grote kinderen" meedoen dat hij dit vaak helemaal verkeerd aanpakt.
Kinderen van 2x zo oud van fietsjes trekken, omduwen, te wild stoeien........
Uiteraard volgt er dan een waarschuwing en als hij het weer doet gaan we zonder pardon naar huis (zijn grootste straf, want niet meer meedoen met de rest). Ook laat ik hem niet alleen met andere kinderen spelen. Ik ben altijd in de buurt en pak hem streng en consequent aan in de hoop dat hij dit ooit oppakt.
Maar. Wat mij opvalt is dat er ook wel heel, heel veel kinderen zijn die bij het eerste speelse duwtje meteen huilend naar mama rennen of zich jankend ter aarde storten. Meteen piepen en wegrennen. Kinderen als mijn zoontje hebben daar een censor voor en pikken juist die kinderen eruit omdat ze weten dat ze dan een bepaalde reactie krijgen.
Dat snel huilend naar mama rennen ken ik ook helemaal niet van mijn kinderen.
Ik heb ze op judo dus ze weten hoe ze moeten vallen, zijn lichamelijk contact met andere kinderen gewend en kunnen dus tegen een stootje.
En kapotte kleding? dat hoort bij het spelen hoor! Die van mij komen ook regelmatig met een gat hier en een scheur daar thuis.Om daar nou je neefje van 3 de schuld van te geven...?
Kortom ik zou het niet altijd bij de ander zoeken. Zelf heb je ook veel invloed op dergelijk gedrag. Als jouw kinderen zo snel van slag zijn door wild gedrag is judo oid misschien een goed idee? Dan kunnen ze hun neefje en vele andere kinderen binnen no time makkelijk aan hoor;-)
Mijn zoontje is 2,5 en een wandelende ramp. Wildebras is nog zacht uitgedrukt. Hij is enorm fysiek ingesteld en beresterk. Sterker dan hij zelf in de gaten heeft.
En enthousiast. Zo ongelofelijk enthousiast en hij wil zo graag met de "grote kinderen" meedoen dat hij dit vaak helemaal verkeerd aanpakt.
Kinderen van 2x zo oud van fietsjes trekken, omduwen, te wild stoeien........
Uiteraard volgt er dan een waarschuwing en als hij het weer doet gaan we zonder pardon naar huis (zijn grootste straf, want niet meer meedoen met de rest). Ook laat ik hem niet alleen met andere kinderen spelen. Ik ben altijd in de buurt en pak hem streng en consequent aan in de hoop dat hij dit ooit oppakt.
Maar. Wat mij opvalt is dat er ook wel heel, heel veel kinderen zijn die bij het eerste speelse duwtje meteen huilend naar mama rennen of zich jankend ter aarde storten. Meteen piepen en wegrennen. Kinderen als mijn zoontje hebben daar een censor voor en pikken juist die kinderen eruit omdat ze weten dat ze dan een bepaalde reactie krijgen.
Dat snel huilend naar mama rennen ken ik ook helemaal niet van mijn kinderen.
Ik heb ze op judo dus ze weten hoe ze moeten vallen, zijn lichamelijk contact met andere kinderen gewend en kunnen dus tegen een stootje.
En kapotte kleding? dat hoort bij het spelen hoor! Die van mij komen ook regelmatig met een gat hier en een scheur daar thuis.Om daar nou je neefje van 3 de schuld van te geven...?
Kortom ik zou het niet altijd bij de ander zoeken. Zelf heb je ook veel invloed op dergelijk gedrag. Als jouw kinderen zo snel van slag zijn door wild gedrag is judo oid misschien een goed idee? Dan kunnen ze hun neefje en vele andere kinderen binnen no time makkelijk aan hoor;-)
maandag 15 juni 2015 om 14:52
quote:Suy schreef op 15 juni 2015 @ 14:48:
Ah een wildebras...!
Mijn zoontje is 2,5 en een wandelende ramp. Wildebras is nog zacht uitgedrukt. Hij is enorm fysiek ingesteld en beresterk. Sterker dan hij zelf in de gaten heeft.
En enthousiast. Zo ongelofelijk enthousiast en hij wil zo graag met de "grote kinderen" meedoen dat hij dit vaak helemaal verkeerd aanpakt.
Kinderen van 2x zo oud van fietsjes trekken, omduwen, te wild stoeien........
Uiteraard volgt er dan een waarschuwing en als hij het weer doet gaan we zonder pardon naar huis (zijn grootste straf, want niet meer meedoen met de rest). Ook laat ik hem niet alleen met andere kinderen spelen. Ik ben altijd in de buurt en pak hem streng en consequent aan in de hoop dat hij dit ooit oppakt.
Maar. Wat mij opvalt is dat er ook wel heel, heel veel kinderen zijn die bij het eerste speelse duwtje meteen huilend naar mama rennen of zich jankend ter aarde storten. Meteen piepen en wegrennen. Kinderen als mijn zoontje hebben daar een censor voor en pikken juist die kinderen eruit omdat ze weten dat ze dan een bepaalde reactie krijgen.
Dat snel huilend naar mama rennen ken ik ook helemaal niet van mijn kinderen.
Ik heb ze op judo dus ze weten hoe ze moeten vallen, zijn lichamelijk contact met andere kinderen gewend en kunnen dus tegen een stootje.
En kapotte kleding? dat hoort bij het spelen hoor! Die van mij komen ook regelmatig met een gat hier en een scheur daar thuis.Om daar nou je neefje van 3 de schuld van te geven...?
Kortom ik zou het niet altijd bij de ander zoeken. Zelf heb je ook veel invloed op dergelijk gedrag. Als jouw kinderen zo snel van slag zijn door wild gedrag is judo oid misschien een goed idee? Dan kunnen ze hun neefje en vele andere kinderen binnen no time makkelijk aan hoor;-)Dit wilde ik eigenlijk zeggen met mijn eerdere posts, dank je Suy
!
Ah een wildebras...!
Mijn zoontje is 2,5 en een wandelende ramp. Wildebras is nog zacht uitgedrukt. Hij is enorm fysiek ingesteld en beresterk. Sterker dan hij zelf in de gaten heeft.
En enthousiast. Zo ongelofelijk enthousiast en hij wil zo graag met de "grote kinderen" meedoen dat hij dit vaak helemaal verkeerd aanpakt.
Kinderen van 2x zo oud van fietsjes trekken, omduwen, te wild stoeien........
Uiteraard volgt er dan een waarschuwing en als hij het weer doet gaan we zonder pardon naar huis (zijn grootste straf, want niet meer meedoen met de rest). Ook laat ik hem niet alleen met andere kinderen spelen. Ik ben altijd in de buurt en pak hem streng en consequent aan in de hoop dat hij dit ooit oppakt.
Maar. Wat mij opvalt is dat er ook wel heel, heel veel kinderen zijn die bij het eerste speelse duwtje meteen huilend naar mama rennen of zich jankend ter aarde storten. Meteen piepen en wegrennen. Kinderen als mijn zoontje hebben daar een censor voor en pikken juist die kinderen eruit omdat ze weten dat ze dan een bepaalde reactie krijgen.
Dat snel huilend naar mama rennen ken ik ook helemaal niet van mijn kinderen.
Ik heb ze op judo dus ze weten hoe ze moeten vallen, zijn lichamelijk contact met andere kinderen gewend en kunnen dus tegen een stootje.
En kapotte kleding? dat hoort bij het spelen hoor! Die van mij komen ook regelmatig met een gat hier en een scheur daar thuis.Om daar nou je neefje van 3 de schuld van te geven...?
Kortom ik zou het niet altijd bij de ander zoeken. Zelf heb je ook veel invloed op dergelijk gedrag. Als jouw kinderen zo snel van slag zijn door wild gedrag is judo oid misschien een goed idee? Dan kunnen ze hun neefje en vele andere kinderen binnen no time makkelijk aan hoor;-)Dit wilde ik eigenlijk zeggen met mijn eerdere posts, dank je Suy
!
maandag 15 juni 2015 om 15:02
Zou er niets over zeggen tegen je zus.
Waarschijnlijk krijgt ze al genoeg te horen/voelen over haar zoon (en wellicht in de toekomst). Voor een groot deel kan zij er niets aan doen en is hij wie hij is. Als je eigen zus hier al geen begrip voor heeft.
Uiteraard grijp je wel in als hij iets doet wat niet ok is. Vriendelijk maar wel duidelijk.
Waarschijnlijk krijgt ze al genoeg te horen/voelen over haar zoon (en wellicht in de toekomst). Voor een groot deel kan zij er niets aan doen en is hij wie hij is. Als je eigen zus hier al geen begrip voor heeft.
Uiteraard grijp je wel in als hij iets doet wat niet ok is. Vriendelijk maar wel duidelijk.
maandag 15 juni 2015 om 15:14
Graag gedaan Houseofcards;-)
Vanuit mezelf gesproken ervaar ik het gedrag van mijn zoontje soms wel als problematisch. Ik word er vaak erg moedeloos van als blijkt dat hij weer de halve BSO-groep van zijn zus aan het huilen gemaakt heeft of de buurjongen van negen (negen!) een trap gegeven heeft. Ik kan hem nergens met goed fatsoen mee naartoe nemen, hij duikt letterlijk overal in. Zonder gene en met een bepaalde tunnelvisie gaat hij op zijn doel af.
Tegen kinderen die kleiner zijn dan hij is hij ontzettend lief. Baby's behandelt hij heel zachtaardig en ook meisjes van zijn leeftijd kunnen rekenen op bereknuffels en zoenen.
Maar "grote jongens" daar heeft hij iets mee. Een soort geldingsdrang lijkt het wel.
En elke keer hoop ik dat hij eens goed aangepakt wordt door zo'n ander kind. Dan denk ik; kom op, laat je niet kennen! Geef die dreumes een flinke duw terug of word eens echt goed boos in plaats van huilend weg te rennen...
Vanuit mezelf gesproken ervaar ik het gedrag van mijn zoontje soms wel als problematisch. Ik word er vaak erg moedeloos van als blijkt dat hij weer de halve BSO-groep van zijn zus aan het huilen gemaakt heeft of de buurjongen van negen (negen!) een trap gegeven heeft. Ik kan hem nergens met goed fatsoen mee naartoe nemen, hij duikt letterlijk overal in. Zonder gene en met een bepaalde tunnelvisie gaat hij op zijn doel af.
Tegen kinderen die kleiner zijn dan hij is hij ontzettend lief. Baby's behandelt hij heel zachtaardig en ook meisjes van zijn leeftijd kunnen rekenen op bereknuffels en zoenen.
Maar "grote jongens" daar heeft hij iets mee. Een soort geldingsdrang lijkt het wel.
En elke keer hoop ik dat hij eens goed aangepakt wordt door zo'n ander kind. Dan denk ik; kom op, laat je niet kennen! Geef die dreumes een flinke duw terug of word eens echt goed boos in plaats van huilend weg te rennen...
maandag 15 juni 2015 om 15:31
quote:Suy schreef op 15 juni 2015 @ 15:14:
Graag gedaan Houseofcards;-)
Vanuit mezelf gesproken ervaar ik het gedrag van mijn zoontje soms wel als problematisch. Ik word er vaak erg moedeloos van als blijkt dat hij weer de halve BSO-groep van zijn zus aan het huilen gemaakt heeft of de buurjongen van negen (negen!) een trap gegeven heeft. Ik kan hem nergens met goed fatsoen mee naartoe nemen, hij duikt letterlijk overal in. Zonder gene en met een bepaalde tunnelvisie gaat hij op zijn doel af.
Tegen kinderen die kleiner zijn dan hij is hij ontzettend lief. Baby's behandelt hij heel zachtaardig en ook meisjes van zijn leeftijd kunnen rekenen op bereknuffels en zoenen.
Maar "grote jongens" daar heeft hij iets mee. Een soort geldingsdrang lijkt het wel.
En elke keer hoop ik dat hij eens goed aangepakt wordt door zo'n ander kind. Dan denk ik; kom op, laat je niet kennen! Geef die dreumes een flinke duw terug of word eens echt goed boos in plaats van huilend weg te rennen...Het is net alsof je het over mijn jongste hebt Suy. Hij is ook ontzettend lief voor kleinere kinderen (al werden we ook wel eens vanuit het kdv gebeld dat hij op een baby was gaan zitten).. maar krijgt een soort geldigsdrang bij grote jongens. Eén keer heeft hij een tik gekregen van een kind van een jaar of 6 (hij was toen 3) en dat heeft enorm geholpen. Hij zag toen echt in dat het niet 'grappig' was. Zoals ik al eerder schreef is hij nu 5 en gaat het ontzettend goed. Judo heeft geholpen, maar ook eerst 4 rondjes om het voetbalveld (bij ons om de hoek) voor school en na schooltijd om zijn energie te temperen. Hij doet het heel goed op school maar het zit wel in hem en je ziet soms dat hij het moeilijk heeft met onderrukken. Het heeft trouwens mijn 2 oudste wel op een positieve manier gevormd. Dat zijn 2 echte 'nerds' en die hebben door hem van zich af leren bijten en komen zeker niet voor ieder wissewasje naar moeder rennen. Zij corrigeren elkaar.
Graag gedaan Houseofcards;-)
Vanuit mezelf gesproken ervaar ik het gedrag van mijn zoontje soms wel als problematisch. Ik word er vaak erg moedeloos van als blijkt dat hij weer de halve BSO-groep van zijn zus aan het huilen gemaakt heeft of de buurjongen van negen (negen!) een trap gegeven heeft. Ik kan hem nergens met goed fatsoen mee naartoe nemen, hij duikt letterlijk overal in. Zonder gene en met een bepaalde tunnelvisie gaat hij op zijn doel af.
Tegen kinderen die kleiner zijn dan hij is hij ontzettend lief. Baby's behandelt hij heel zachtaardig en ook meisjes van zijn leeftijd kunnen rekenen op bereknuffels en zoenen.
Maar "grote jongens" daar heeft hij iets mee. Een soort geldingsdrang lijkt het wel.
En elke keer hoop ik dat hij eens goed aangepakt wordt door zo'n ander kind. Dan denk ik; kom op, laat je niet kennen! Geef die dreumes een flinke duw terug of word eens echt goed boos in plaats van huilend weg te rennen...Het is net alsof je het over mijn jongste hebt Suy. Hij is ook ontzettend lief voor kleinere kinderen (al werden we ook wel eens vanuit het kdv gebeld dat hij op een baby was gaan zitten).. maar krijgt een soort geldigsdrang bij grote jongens. Eén keer heeft hij een tik gekregen van een kind van een jaar of 6 (hij was toen 3) en dat heeft enorm geholpen. Hij zag toen echt in dat het niet 'grappig' was. Zoals ik al eerder schreef is hij nu 5 en gaat het ontzettend goed. Judo heeft geholpen, maar ook eerst 4 rondjes om het voetbalveld (bij ons om de hoek) voor school en na schooltijd om zijn energie te temperen. Hij doet het heel goed op school maar het zit wel in hem en je ziet soms dat hij het moeilijk heeft met onderrukken. Het heeft trouwens mijn 2 oudste wel op een positieve manier gevormd. Dat zijn 2 echte 'nerds' en die hebben door hem van zich af leren bijten en komen zeker niet voor ieder wissewasje naar moeder rennen. Zij corrigeren elkaar.
maandag 15 juni 2015 om 15:38
Mijn oudste zoon was zo en mijn jongste zoon van 2 is nu ook weer zo. Ik houd (en hield) ze in de gaten, maar je kunt het niet altijd voor zijn. Anderen mogen mijn kinderen op best op een normale manier corrigeren. Op zich vind ik dat een kind van 10 jaar ook echt wel in staat moet zijn een kind verbaal te corrigeren.
Wat mij ook opvalt is dat sommige kinderen geen krimp geven (gelukkig de meesten) en sommige kinderen al beginnen te huilen als ze alleen al aangeraakt worden. Ik heb er wel met mijn neus bovenop gestaan, als er dan weer een boze moeder naar mij toe kwam, terwijl ik echt niets ernstigs of raars had zien gebeuren. Bij echt wild gedrag treed ik uiteraard altijd op.
Bij mijn oudste zoon is het over gegaan, hij is nog steeds een wildebras (maar dat zijn al zijn vrienden ook), maar hij weet nu waar de grens ligt. Op de leeftijd van 2-3 jaar wist hij dat nog duidelijk niet.
Wat mij ook opvalt is dat sommige kinderen geen krimp geven (gelukkig de meesten) en sommige kinderen al beginnen te huilen als ze alleen al aangeraakt worden. Ik heb er wel met mijn neus bovenop gestaan, als er dan weer een boze moeder naar mij toe kwam, terwijl ik echt niets ernstigs of raars had zien gebeuren. Bij echt wild gedrag treed ik uiteraard altijd op.
Bij mijn oudste zoon is het over gegaan, hij is nog steeds een wildebras (maar dat zijn al zijn vrienden ook), maar hij weet nu waar de grens ligt. Op de leeftijd van 2-3 jaar wist hij dat nog duidelijk niet.
maandag 15 juni 2015 om 15:40
maandag 15 juni 2015 om 15:46
Oh wat fijn houseofcards en Anky dat het bij jullie overgegaan is! Dat geeft mij ook weer hoop;-)
Zijn grote zus is 5 en een ster in Judo dus die kan hem wel aan.
Rondjes rennen goede tip trouwens! Ik maak me nml wel eens zorgen over dat hij over 1,5 jaar naar school moet....
Al heeft hij het niet helemaal van een vreemde hoor, mijn man was vroeger als kind ook een enorme uitslover op het schoolplein en moest zich met alles altijd bewijzen tegenover de groten.
Zijn grote zus is 5 en een ster in Judo dus die kan hem wel aan.
Rondjes rennen goede tip trouwens! Ik maak me nml wel eens zorgen over dat hij over 1,5 jaar naar school moet....
Al heeft hij het niet helemaal van een vreemde hoor, mijn man was vroeger als kind ook een enorme uitslover op het schoolplein en moest zich met alles altijd bewijzen tegenover de groten.