Psyche
alle pijlers
Overleden vader
vrijdag 3 juli 2015 om 22:32
Ik ben 28 jaar. Toen mijn vader overleed was ik 26 jaar. Vorig jaar is mijn vader na een kort en hevig ziekbed overleden. Ik heb jarenlang geen contact met hem gehad en vorig jaar bleek hij ernstig ziek te zijn. Slokdarmkanker, waarschijnlijk veroorzaakt door zijn jarenlange alcoholisme en roken. Zijn wens was om zijn kinderen allemaal nog een keer te zien. Dit hebben we gedaan en 3 weken na onze eerste ontmoeting na 12 jaar overleed hij. In zijn slaap kijkend naar de foto's van zijn kinderen. Wat achterbleef was een leeg gevoel. Hij was nooit aanwezig maar toch ook weer wel en nu was hij definitief weg. Nu een jaar later weet ik nog steeds niet wat ik met mijn gevoel moet doen. Ik heb geen vader keer 
als je leeft in het verleden kun je niet verder met je toekomst
vrijdag 3 juli 2015 om 22:37
vrijdag 3 juli 2015 om 22:40
Dat zou heel goed kunnen ja. Ik heb altijd gezegd dat ik liever had dat hij dood was want dan kon ik het afsluiten maar nu hij overleden is zegt mijn gevoel iets heel anders. Ik heb gesprekken gehad met een therapeut van de huisarts. Ik ging als een normaal persoon door alle fases van de rouwverwerking heen, vertelde hij me. Maar ja,
als je leeft in het verleden kun je niet verder met je toekomst
vrijdag 3 juli 2015 om 22:47
vrijdag 3 juli 2015 om 22:56
Mijn vader en moeder zijn toen ik 7 was gescheiden. Hij heeft een traumatische jeugd gehad waar drankmisbruik binnen het gezin niet vreemd was. Dat mijn vader daar naar greep was dan ook biet verwonderlijk. Op mijn 12e is het contact verbroken voor beider bestwil. Wij konden (was de bedoeling) zonder zijn ellende opgroeien en hij kon werken aan zijn herstel. Na een paar keer afgekickt te zijn geweest toch steeds een terug val gehad waarbij hij de laatste keer neerviel en op een Korsakoff afdeling belandde. Dat hij ons wilde zien was om zijn excuses aan te bieden en rust te vinden. Ik heb hem zijn ziekte nooit verweten wel de hulpverlening er om heen
als je leeft in het verleden kun je niet verder met je toekomst
vrijdag 3 juli 2015 om 23:06
Ik ben 27 en verloor mijn vader zo'n 1,5 jaar geleden. Overleden aan een hartstilstand, die toch wel redelijk te wijten viel aan zijn leefpatroon. Ondanks dat ik echt wel een hele andere band met hem had dan TO met haar vader, herken ik me wel heel erg in het gevoel van rouwen om dingen die nooit zullen zijn. Het leidt bij mij ook tot gevoelens van woede en frustratie. Wie weet hoe onze relatie had kunnen zijn als....
Momenteel gaat het goed, maar ben wel bang voor de volgende vlaag van rouw. Ik weet ook niet goed wat ik verder mee aan moet, therapie zie ik niet zitten, maar misschien iets van een lotgenotengroep.
Momenteel gaat het goed, maar ben wel bang voor de volgende vlaag van rouw. Ik weet ook niet goed wat ik verder mee aan moet, therapie zie ik niet zitten, maar misschien iets van een lotgenotengroep.
vrijdag 3 juli 2015 om 23:10
Heel moeilijk dit, en voor mij herkenbaar. Ik merkte toen mijn vader overleed dat ik niet om zijn dood rouwde, maar om de verloren jaren. Ook mijn vader was alcoholist en is uiteindelijk hierdoor overleden. Ook nu nog, ruim 30 jaar na zijn dood, knaagt het en zou ik het verleden willen veranderen. Maar dat kan niet, en ik denk dat ik vooral daarom erg verdrietig was.
Je beseft pas hoe fijn het is om te ademen als je neus verstopt zit.
vrijdag 3 juli 2015 om 23:14
quote:LadyMiedema schreef op 03 juli 2015 @ 22:40:
Dat zou heel goed kunnen ja. Ik heb altijd gezegd dat ik liever had dat hij dood was want dan kon ik het afsluiten maar nu hij overleden is zegt mijn gevoel iets heel anders. Ik heb gesprekken gehad met een therapeut van de huisarts. Ik ging als een normaal persoon door alle fases van de rouwverwerking heen, vertelde hij me. Maar ja,Niet om vervelend te doen maar de reguliere zorg is absoluut niet toegelegd om rouwverwerking. Daarom zou het je goed doen, misschien, om op dit specifieke onderdeel,hulp te zoeken.
Dat zou heel goed kunnen ja. Ik heb altijd gezegd dat ik liever had dat hij dood was want dan kon ik het afsluiten maar nu hij overleden is zegt mijn gevoel iets heel anders. Ik heb gesprekken gehad met een therapeut van de huisarts. Ik ging als een normaal persoon door alle fases van de rouwverwerking heen, vertelde hij me. Maar ja,Niet om vervelend te doen maar de reguliere zorg is absoluut niet toegelegd om rouwverwerking. Daarom zou het je goed doen, misschien, om op dit specifieke onderdeel,hulp te zoeken.
zaterdag 18 juli 2015 om 10:28
Je hebt nu geen vader meer, maar je hebt ook nooit een vader gehad. En als hij nog wel had geleefd, had je ook niet de vader gehad die je had willen hebben.
Mijn vader is vorig jaar plotseling overleden. Hij was alcoholist. Ik heb hem 18 jaar niet gezien. De familie heeft samen met ons, de kinderen van mijn vader, de uitvaart geregeld. Ook mijn siblings hadden zo goed als geen contact met mijn vader. Ik ben in die week van overlijden en uitvaart wel verdrietig en boos geweest. Ik heb ook daarna een tijdje niet lekker in mijn vel gezeten, veel moe, prikkelbaar. Nu, een jaar later, is er veel rust.
In je OP schrijf je dat je na een jaar niet weet wat je met je gevoel moet. Welk gevoel bedoel je?
Mijn vader is vorig jaar plotseling overleden. Hij was alcoholist. Ik heb hem 18 jaar niet gezien. De familie heeft samen met ons, de kinderen van mijn vader, de uitvaart geregeld. Ook mijn siblings hadden zo goed als geen contact met mijn vader. Ik ben in die week van overlijden en uitvaart wel verdrietig en boos geweest. Ik heb ook daarna een tijdje niet lekker in mijn vel gezeten, veel moe, prikkelbaar. Nu, een jaar later, is er veel rust.
In je OP schrijf je dat je na een jaar niet weet wat je met je gevoel moet. Welk gevoel bedoel je?
donderdag 27 augustus 2015 om 17:09
Je verhaal roept veel herkenning op, al ligt het bij mij wat anders.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zo'n anderhalf jaar oud was en daarna heb ik mijn vader eigenlijk nooit meer gezien (sporadisch dat hij eens langs kwam, na mijn zesde jaar heb ik heb nooit meer gezien). Wat je zegt over dat hij nooit aanwezig was en nu definitief weg is, is ook waar ik soms bang voor ben. Ik roep vaak hetzelfde als dat jij aangeeft, dat ik liever heb dat hij 'dood' is (hoe cru dat ook klinkt), maar dat me dat beter te verkroppen lijkt dan te weten dat je vader ergens op de wereld is, maar niet de rol van vader op zich neemt.
Lastig en moeilijk om hierin je gevoelens een plek te geven. Hoe gaat het nu met je? Heb je iets kunnen vinden in de richting van begeleiding?
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zo'n anderhalf jaar oud was en daarna heb ik mijn vader eigenlijk nooit meer gezien (sporadisch dat hij eens langs kwam, na mijn zesde jaar heb ik heb nooit meer gezien). Wat je zegt over dat hij nooit aanwezig was en nu definitief weg is, is ook waar ik soms bang voor ben. Ik roep vaak hetzelfde als dat jij aangeeft, dat ik liever heb dat hij 'dood' is (hoe cru dat ook klinkt), maar dat me dat beter te verkroppen lijkt dan te weten dat je vader ergens op de wereld is, maar niet de rol van vader op zich neemt.
Lastig en moeilijk om hierin je gevoelens een plek te geven. Hoe gaat het nu met je? Heb je iets kunnen vinden in de richting van begeleiding?
donderdag 27 augustus 2015 om 18:22
Mijn vader, met wie ik ook al jaren geen contact meer had, is overleden toen ik 29 was. Hij had slokdarm- en longkanker.
Toen hij slokdarmkanker had, belde zijn vrouw mij op m'n werk en ben ik eigenlijk in een soort paniek naar ze toe gegaan (na een aantal jaar geen contact). Heb toen dag en nacht (letterlijk) voor ze klaar gestaan, vader begeleid en ga zo maar door.
Na een tijdje, het ging weer goed met hem, was het weer raak en werd het contact weer verbroken.
Een aantal jaar daarna hoorde ik via via dat ie longkanker had en dat niet zou overleven. De mensen die het mij vertelden heeft hij echter op het hart gedrukt mij en broer niks te vertellen. Oké, dan niet.
Toen hij overleed, heb ik dat weer via via gehoord. Klinkt hard, maar toen had ik zoiets van "tja, nu ben ik wees, het zij zo". We wisten niks van de uitvaart, echt totaal geen info.
Heb altijd gedacht dat het me toch wel wat zou doen, idd. een leegte of zo, maar tot op de dag van vandaag vind ik het wel goed zo. Zijn keuzes, zoals altijd en daar ben ik nu vanaf. Heeft mij een hoop rust gegeven.
Ik hoop voor jou dat je het een plek kan geven.
Toen hij slokdarmkanker had, belde zijn vrouw mij op m'n werk en ben ik eigenlijk in een soort paniek naar ze toe gegaan (na een aantal jaar geen contact). Heb toen dag en nacht (letterlijk) voor ze klaar gestaan, vader begeleid en ga zo maar door.
Na een tijdje, het ging weer goed met hem, was het weer raak en werd het contact weer verbroken.
Een aantal jaar daarna hoorde ik via via dat ie longkanker had en dat niet zou overleven. De mensen die het mij vertelden heeft hij echter op het hart gedrukt mij en broer niks te vertellen. Oké, dan niet.
Toen hij overleed, heb ik dat weer via via gehoord. Klinkt hard, maar toen had ik zoiets van "tja, nu ben ik wees, het zij zo". We wisten niks van de uitvaart, echt totaal geen info.
Heb altijd gedacht dat het me toch wel wat zou doen, idd. een leegte of zo, maar tot op de dag van vandaag vind ik het wel goed zo. Zijn keuzes, zoals altijd en daar ben ik nu vanaf. Heeft mij een hoop rust gegeven.
Ik hoop voor jou dat je het een plek kan geven.
