Psyche
alle pijlers
3 Diagnoses? Huuuuhhhhh!!
maandag 29 juni 2015 om 23:55
Hallo lieve forummers,
Ik zit op het moment behoorlijk in de knoop in mijn leven. En waar kan je dan het beste komen klagen? Hier... Ik zou het graag in real life doen, maar mijn sociale kring is niet opgewassen tegen de problemen die ik met me mee zeul.
Ongeveer 2 jaar geleden kreeg ik de diagnose Angstoornis NAO. Hier kreeg ik medicijnen voor... Gaandeweg de gesprekken met het GGZ bleken mijn problemen veel en veel dieper te zitten dan aanvankelijk gedacht. Daarom kreeg ik een maand geleden een onderzoek voorgeschoteld waarin ze op zoek gingen naar een andere oorzaak van mijn problemen.
Vandaag kreeg ik dus de uitslag van dit onderzoek...
Ik ben er eigenlijk nog steeds stil van... Ik weet dat een stempel niet zo veel zou moeten teweegbrengen, want de problemen waren er voor de stempel ook gewoon, alleen heeft het nu een naam gekregen. Maar dit... Ik heb hier nog nooit van mijn leven van gehoord!
De prognose is ook heel vaag... Ik kan er op internet echt heel weinig over vinden. Over 2 dagen heb ik een afspraak met mijn psychiater, maar man man ik pieker me helemaal suf! Hoe moet ik hier nu uit komen? Een is een chronische psychische aandoening en ik weet niet of ik hier mee ga kunnen leven...
Ik zit op het moment behoorlijk in de knoop in mijn leven. En waar kan je dan het beste komen klagen? Hier... Ik zou het graag in real life doen, maar mijn sociale kring is niet opgewassen tegen de problemen die ik met me mee zeul.
Ongeveer 2 jaar geleden kreeg ik de diagnose Angstoornis NAO. Hier kreeg ik medicijnen voor... Gaandeweg de gesprekken met het GGZ bleken mijn problemen veel en veel dieper te zitten dan aanvankelijk gedacht. Daarom kreeg ik een maand geleden een onderzoek voorgeschoteld waarin ze op zoek gingen naar een andere oorzaak van mijn problemen.
Vandaag kreeg ik dus de uitslag van dit onderzoek...
Ik ben er eigenlijk nog steeds stil van... Ik weet dat een stempel niet zo veel zou moeten teweegbrengen, want de problemen waren er voor de stempel ook gewoon, alleen heeft het nu een naam gekregen. Maar dit... Ik heb hier nog nooit van mijn leven van gehoord!
De prognose is ook heel vaag... Ik kan er op internet echt heel weinig over vinden. Over 2 dagen heb ik een afspraak met mijn psychiater, maar man man ik pieker me helemaal suf! Hoe moet ik hier nu uit komen? Een is een chronische psychische aandoening en ik weet niet of ik hier mee ga kunnen leven...
We teach people how to treat us
maandag 6 juli 2015 om 19:00
quote:Female5678 schreef op 05 juli 2015 @ 11:56:
vaak gaan meerdere stoornissen hand in hand met elkaar. Er hangen namen aan, ze kunnen deels met elkaar overlappen, het een veroorzaakt het ander.... Een stoornis betekent niet dat je gek bent. Het is meer dat je met bepaalde persoonlijkheidstrekken bijvoorbeeld even niet goed om kan gaan. Misschien lukt dat straks wel (als je hulp hebt gehad) en verdwijnen klachten. En dan ben je er misschien weer vanaf óf kun je er gewoon mee omgaan.
Niemand is perfect. De een heeft neurotische trekken, de ander heeft angstfobieen. De een is er zich van bewust en de ander niet. En als je het je wel bewust bent heb je een nieuwe stap gemaakt: nu kun je er iets aan veranderen en je bijvoobeeld laten helpen
veel sterkte joh! XxDankje dit zei mijn psychiater ook... ook al weet ik u even niet hoe ik hem ooit nog serieus moet nemen...
vaak gaan meerdere stoornissen hand in hand met elkaar. Er hangen namen aan, ze kunnen deels met elkaar overlappen, het een veroorzaakt het ander.... Een stoornis betekent niet dat je gek bent. Het is meer dat je met bepaalde persoonlijkheidstrekken bijvoorbeeld even niet goed om kan gaan. Misschien lukt dat straks wel (als je hulp hebt gehad) en verdwijnen klachten. En dan ben je er misschien weer vanaf óf kun je er gewoon mee omgaan.
Niemand is perfect. De een heeft neurotische trekken, de ander heeft angstfobieen. De een is er zich van bewust en de ander niet. En als je het je wel bewust bent heb je een nieuwe stap gemaakt: nu kun je er iets aan veranderen en je bijvoobeeld laten helpen
veel sterkte joh! XxDankje dit zei mijn psychiater ook... ook al weet ik u even niet hoe ik hem ooit nog serieus moet nemen...
We teach people how to treat us
maandag 6 juli 2015 om 19:03
quote:noumey_woen schreef op 06 juli 2015 @ 17:32:
het maakt natuurlijk wél uit, diagnoses. Natuurlijk ben je dezelfde erna, maar je zou toch liever een diagnose krijgen waardoor blijkt dat je klachten te verhelpen zijn. Je krijgt gewoon op een briefje dat het nog vaak lastig voor je is (de vraag is of dit ook zo is, het is maar psychologie die dit beweert). Bovendien is het een stigma en mensen reageren daar wel op (het verschilt wel per diagnose).
@Laava. Toen ik mijn diagnose kreeg probeerde ik het te begrijpen (de diagnose het dsm systeem). Ik raad je dit ten sterkste af. Je kan heel heel veel vragen stellen, maar het is een vage (alfa) wetenschap die zich af en toe vermomd als bèta wetenschap en die daardoor te harde uitspraken doet (je diagnoses bijv). Dit is zeer verwarrend. Probeer, als dit gaat, je te richten op je gevoelens en je herstel. Met denken ga je er niet uitkomen (bij mij wil mediteren hier weleens een stop in zijn).
Ik heb door de jaren verschillende diagnoses gehad die ook weer niet de juiste bleken (borderline, schizo-affectief en nu bipolair). Het is allemaal voortschrijdend inzicht. Laat het een beetje gaan en richt je op je symptomen en hoe je die kunt bestrijden.
En geef jezelf ook even de tijd. Je mag best nu nog even ondersteboven zijn natuurlijk. Neem even de tijd om het te verwerken. En vergeet niet dat het leven grillig is. Ik kan uit eigen ervaring ook vertellen dat dingen soms ontzettend kunnen opknappen. Meer dan jezelf kunt begrijpen. Maar over diagnoses piekeren, brengt je niet ver.
Sterkte!Oke dat is wel vreemd... hoe konden ze er zo naast zitten dan?
het maakt natuurlijk wél uit, diagnoses. Natuurlijk ben je dezelfde erna, maar je zou toch liever een diagnose krijgen waardoor blijkt dat je klachten te verhelpen zijn. Je krijgt gewoon op een briefje dat het nog vaak lastig voor je is (de vraag is of dit ook zo is, het is maar psychologie die dit beweert). Bovendien is het een stigma en mensen reageren daar wel op (het verschilt wel per diagnose).
@Laava. Toen ik mijn diagnose kreeg probeerde ik het te begrijpen (de diagnose het dsm systeem). Ik raad je dit ten sterkste af. Je kan heel heel veel vragen stellen, maar het is een vage (alfa) wetenschap die zich af en toe vermomd als bèta wetenschap en die daardoor te harde uitspraken doet (je diagnoses bijv). Dit is zeer verwarrend. Probeer, als dit gaat, je te richten op je gevoelens en je herstel. Met denken ga je er niet uitkomen (bij mij wil mediteren hier weleens een stop in zijn).
Ik heb door de jaren verschillende diagnoses gehad die ook weer niet de juiste bleken (borderline, schizo-affectief en nu bipolair). Het is allemaal voortschrijdend inzicht. Laat het een beetje gaan en richt je op je symptomen en hoe je die kunt bestrijden.
En geef jezelf ook even de tijd. Je mag best nu nog even ondersteboven zijn natuurlijk. Neem even de tijd om het te verwerken. En vergeet niet dat het leven grillig is. Ik kan uit eigen ervaring ook vertellen dat dingen soms ontzettend kunnen opknappen. Meer dan jezelf kunt begrijpen. Maar over diagnoses piekeren, brengt je niet ver.
Sterkte!Oke dat is wel vreemd... hoe konden ze er zo naast zitten dan?
We teach people how to treat us
maandag 6 juli 2015 om 19:11
[quote]noumey_woen schreef op 06 juli 2015 @ 17:32:
het maakt natuurlijk wél uit, diagnoses. Natuurlijk ben je dezelfde erna, maar je zou toch liever een diagnose krijgen waardoor blijkt dat je klachten te verhelpen zijn. Je krijgt gewoon op een briefje dat het nog vaak lastig voor je is (de vraag is of dit ook zo is, het is maar psychologie die dit beweert). Bovendien is het een stigma en mensen reageren daar wel op (het verschilt wel per diagnose).
Precies!Dat je een diagnose hebt, wil niet zeggen dat er ook een effectieve behandeling voor is!
het maakt natuurlijk wél uit, diagnoses. Natuurlijk ben je dezelfde erna, maar je zou toch liever een diagnose krijgen waardoor blijkt dat je klachten te verhelpen zijn. Je krijgt gewoon op een briefje dat het nog vaak lastig voor je is (de vraag is of dit ook zo is, het is maar psychologie die dit beweert). Bovendien is het een stigma en mensen reageren daar wel op (het verschilt wel per diagnose).
Precies!Dat je een diagnose hebt, wil niet zeggen dat er ook een effectieve behandeling voor is!
maandag 6 juli 2015 om 19:37
quote:Laava schreef op 06 juli 2015 @ 18:59:
[...]
Nou, ze reageerden met dat ze het altijd al gedacht hadden (niet lelijk bedoeld)... ook zei die jongen tegen mijn vriend dat hij echt niet met zoiemand zou kunnen samenleven (ook niet lelijk bedoeld, maar komt wel erg hard aan)... vervolgens gaven ze een hoop tips met hoe hiermee om te gaan.
Dus ondanks dat ze dachten dat je psychisch niet stabiel bent zijn ze dus gewoon je vrienden. Nu heb je een sticker gekregen en het verbaasd ze niet. Dat is prettig want dan nemen ze je zoals je bent en kan het alleen maar beter worden.
Dat hij niet met zo iemand kan samen leven vind ik wel kwalijk. Oke ik zou ook niet met mijn vrienden kunnen samen wonen maar niet omdat ze een diagnose hebben maar gewoon omdat wij elkaar knettergek zouden maken. En zo iemand? Hoezo nu er een diagnose is ben je in zijn ogen blijkbaar wel anders en kwetst hij je ook nog door zoiets te zeggen. Vind ik echt niet netjes! Ik weet niet of ik het duidelijk op je over kan brengen, anders moet je het even zeggen dan probeer ik het anders. Ben moe dus kom er niet zo goed uit.
Uhm leuk dat ze tips geven maar ik zou dat toch aan de professionals overlaten. Als jij niet weet wat het inhoudt dan kun je er geen goede tips over geven. Hoe lief bedoeld het ook is.
Wat heeft je psychiater verder nog gezegd? Heeft hij therapie en/of medicatie voorgesteld? Je voorzien van extra informatie en een eventuele lotgenoten groep?
[...]
Nou, ze reageerden met dat ze het altijd al gedacht hadden (niet lelijk bedoeld)... ook zei die jongen tegen mijn vriend dat hij echt niet met zoiemand zou kunnen samenleven (ook niet lelijk bedoeld, maar komt wel erg hard aan)... vervolgens gaven ze een hoop tips met hoe hiermee om te gaan.
Dus ondanks dat ze dachten dat je psychisch niet stabiel bent zijn ze dus gewoon je vrienden. Nu heb je een sticker gekregen en het verbaasd ze niet. Dat is prettig want dan nemen ze je zoals je bent en kan het alleen maar beter worden.
Dat hij niet met zo iemand kan samen leven vind ik wel kwalijk. Oke ik zou ook niet met mijn vrienden kunnen samen wonen maar niet omdat ze een diagnose hebben maar gewoon omdat wij elkaar knettergek zouden maken. En zo iemand? Hoezo nu er een diagnose is ben je in zijn ogen blijkbaar wel anders en kwetst hij je ook nog door zoiets te zeggen. Vind ik echt niet netjes! Ik weet niet of ik het duidelijk op je over kan brengen, anders moet je het even zeggen dan probeer ik het anders. Ben moe dus kom er niet zo goed uit.
Uhm leuk dat ze tips geven maar ik zou dat toch aan de professionals overlaten. Als jij niet weet wat het inhoudt dan kun je er geen goede tips over geven. Hoe lief bedoeld het ook is.
Wat heeft je psychiater verder nog gezegd? Heeft hij therapie en/of medicatie voorgesteld? Je voorzien van extra informatie en een eventuele lotgenoten groep?
zaterdag 11 juli 2015 om 15:06
quote:KiaOraHoi schreef op 06 juli 2015 @ 19:37:
[...]
Dus ondanks dat ze dachten dat je psychisch niet stabiel bent zijn ze dus gewoon je vrienden. Nu heb je een sticker gekregen en het verbaasd ze niet. Dat is prettig want dan nemen ze je zoals je bent en kan het alleen maar beter worden.
Dat hij niet met zo iemand kan samen leven vind ik wel kwalijk. Oke ik zou ook niet met mijn vrienden kunnen samen wonen maar niet omdat ze een diagnose hebben maar gewoon omdat wij elkaar knettergek zouden maken. En zo iemand? Hoezo nu er een diagnose is ben je in zijn ogen blijkbaar wel anders en kwetst hij je ook nog door zoiets te zeggen. Vind ik echt niet netjes! Ik weet niet of ik het duidelijk op je over kan brengen, anders moet je het even zeggen dan probeer ik het anders. Ben moe dus kom er niet zo goed uit.
Uhm leuk dat ze tips geven maar ik zou dat toch aan de professionals overlaten. Als jij niet weet wat het inhoudt dan kun je er geen goede tips over geven. Hoe lief bedoeld het ook is.
Wat heeft je psychiater verder nog gezegd? Heeft hij therapie en/of medicatie voorgesteld? Je voorzien van extra informatie en een eventuele lotgenoten groep?
Ik heb een gesprek gehad met de psychiater, maar dat gesprek liep heel raar. Eerst liep hij voorbij de wachtruimte en zei dat ie er zo aan kwam om me te halen (10 minuten later) haalde hij me op en toen we 5 minuten zaten ging de telefoon. Hij nam op en ik zat er gewoon bij. Een kwartier was hij aan het bellen met een collega (wat ik kon opmaken uit het gesprek) en het ging over een patiënt die uit begeleidend wonen geplaatst zou worden omdat hij 'genezen' is verklaard. Verder ging het nog over de patiënt zelf wat voor manieren die persoon had en dat hij waarschijnlijk alleen zat te dreigen omdat hij onderdak nodig had.... ondertussen zat ik me af te vragen of hij zo ook over mij bij anderen zit te praten. Vond het niet echt professioneel overkomen...
Toen dat telefoongesprek klaar was ging hij mij vragen of ik nog vragen had... :S Alles moest vanuit mij komen. Nou vind ik dat niet heel erg of zo, maar ik was nogal overdonderd van de diagnoses zelf, dus kon niet veel uitbrengen.
Gisteren een gesprek gehad met mijn SPV. Met haar gehad over wat die vrienden van mij zeiden. Volgens haar was dat heel hard gezegd en totaal onnodig van hun kant. Ze adviseert mij om dit ook op een lager pitje te zetten.
[...]
Dus ondanks dat ze dachten dat je psychisch niet stabiel bent zijn ze dus gewoon je vrienden. Nu heb je een sticker gekregen en het verbaasd ze niet. Dat is prettig want dan nemen ze je zoals je bent en kan het alleen maar beter worden.
Dat hij niet met zo iemand kan samen leven vind ik wel kwalijk. Oke ik zou ook niet met mijn vrienden kunnen samen wonen maar niet omdat ze een diagnose hebben maar gewoon omdat wij elkaar knettergek zouden maken. En zo iemand? Hoezo nu er een diagnose is ben je in zijn ogen blijkbaar wel anders en kwetst hij je ook nog door zoiets te zeggen. Vind ik echt niet netjes! Ik weet niet of ik het duidelijk op je over kan brengen, anders moet je het even zeggen dan probeer ik het anders. Ben moe dus kom er niet zo goed uit.
Uhm leuk dat ze tips geven maar ik zou dat toch aan de professionals overlaten. Als jij niet weet wat het inhoudt dan kun je er geen goede tips over geven. Hoe lief bedoeld het ook is.
Wat heeft je psychiater verder nog gezegd? Heeft hij therapie en/of medicatie voorgesteld? Je voorzien van extra informatie en een eventuele lotgenoten groep?
Ik heb een gesprek gehad met de psychiater, maar dat gesprek liep heel raar. Eerst liep hij voorbij de wachtruimte en zei dat ie er zo aan kwam om me te halen (10 minuten later) haalde hij me op en toen we 5 minuten zaten ging de telefoon. Hij nam op en ik zat er gewoon bij. Een kwartier was hij aan het bellen met een collega (wat ik kon opmaken uit het gesprek) en het ging over een patiënt die uit begeleidend wonen geplaatst zou worden omdat hij 'genezen' is verklaard. Verder ging het nog over de patiënt zelf wat voor manieren die persoon had en dat hij waarschijnlijk alleen zat te dreigen omdat hij onderdak nodig had.... ondertussen zat ik me af te vragen of hij zo ook over mij bij anderen zit te praten. Vond het niet echt professioneel overkomen...
Toen dat telefoongesprek klaar was ging hij mij vragen of ik nog vragen had... :S Alles moest vanuit mij komen. Nou vind ik dat niet heel erg of zo, maar ik was nogal overdonderd van de diagnoses zelf, dus kon niet veel uitbrengen.
Gisteren een gesprek gehad met mijn SPV. Met haar gehad over wat die vrienden van mij zeiden. Volgens haar was dat heel hard gezegd en totaal onnodig van hun kant. Ze adviseert mij om dit ook op een lager pitje te zetten.
We teach people how to treat us
zaterdag 11 juli 2015 om 15:22
quote:Laava schreef op 11 juli 2015 @ 15:06:
[...]
Ik heb een gesprek gehad met de psychiater, maar dat gesprek liep heel raar. Eerst liep hij voorbij de wachtruimte en zei dat ie er zo aan kwam om me te halen (10 minuten later) haalde hij me op en toen we 5 minuten zaten ging de telefoon. Hij nam op en ik zat er gewoon bij. Een kwartier was hij aan het bellen met een collega (wat ik kon opmaken uit het gesprek) en het ging over een patiënt die uit begeleidend wonen geplaatst zou worden omdat hij 'genezen' is verklaard. Verder ging het nog over de patiënt zelf wat voor manieren die persoon had en dat hij waarschijnlijk alleen zat te dreigen omdat hij onderdak nodig had.... ondertussen zat ik me af te vragen of hij zo ook over mij bij anderen zit te praten. Vond het niet echt professioneel overkomen...
Toen dat telefoongesprek klaar was ging hij mij vragen of ik nog vragen had... :S Alles moest vanuit mij komen. Nou vind ik dat niet heel erg of zo, maar ik was nogal overdonderd van de diagnoses zelf, dus kon niet veel uitbrengen.
Gisteren een gesprek gehad met mijn SPV. Met haar gehad over wat die vrienden van mij zeiden. Volgens haar was dat heel hard gezegd en totaal onnodig van hun kant. Ze adviseert mij om dit ook op een lager pitje te zetten.
Om maar te starten met de psychiater dat is zeer onprofessioneel gedrag en hoort niet. Je kunt hierover een klacht indienen, want als hij het bij jou doet dan doet hij het ook bij anderen. Hij had collega moeten zeggen ik bel je zo terug of in geval van nood zich moeten excuseren bij jou en de ruimte verlaten. Maar je hebt dus geen uitleg gekregen, geen behandelopties besproken? Heb ik dat goed? Mocht je vragen hebben over je diagnoses en eventuele stappen richting een andere psychiater dan moet je mij maar een pb'tje sturen.
Je svp'er zegt in principe hetzelfde als ik over een deel van je vrienden. Je hebt nu genoeg aan jezelf en als een deel je zo veroordeelt dan is even rust wel goed voor je.
[...]
Ik heb een gesprek gehad met de psychiater, maar dat gesprek liep heel raar. Eerst liep hij voorbij de wachtruimte en zei dat ie er zo aan kwam om me te halen (10 minuten later) haalde hij me op en toen we 5 minuten zaten ging de telefoon. Hij nam op en ik zat er gewoon bij. Een kwartier was hij aan het bellen met een collega (wat ik kon opmaken uit het gesprek) en het ging over een patiënt die uit begeleidend wonen geplaatst zou worden omdat hij 'genezen' is verklaard. Verder ging het nog over de patiënt zelf wat voor manieren die persoon had en dat hij waarschijnlijk alleen zat te dreigen omdat hij onderdak nodig had.... ondertussen zat ik me af te vragen of hij zo ook over mij bij anderen zit te praten. Vond het niet echt professioneel overkomen...
Toen dat telefoongesprek klaar was ging hij mij vragen of ik nog vragen had... :S Alles moest vanuit mij komen. Nou vind ik dat niet heel erg of zo, maar ik was nogal overdonderd van de diagnoses zelf, dus kon niet veel uitbrengen.
Gisteren een gesprek gehad met mijn SPV. Met haar gehad over wat die vrienden van mij zeiden. Volgens haar was dat heel hard gezegd en totaal onnodig van hun kant. Ze adviseert mij om dit ook op een lager pitje te zetten.
Om maar te starten met de psychiater dat is zeer onprofessioneel gedrag en hoort niet. Je kunt hierover een klacht indienen, want als hij het bij jou doet dan doet hij het ook bij anderen. Hij had collega moeten zeggen ik bel je zo terug of in geval van nood zich moeten excuseren bij jou en de ruimte verlaten. Maar je hebt dus geen uitleg gekregen, geen behandelopties besproken? Heb ik dat goed? Mocht je vragen hebben over je diagnoses en eventuele stappen richting een andere psychiater dan moet je mij maar een pb'tje sturen.
Je svp'er zegt in principe hetzelfde als ik over een deel van je vrienden. Je hebt nu genoeg aan jezelf en als een deel je zo veroordeelt dan is even rust wel goed voor je.
zaterdag 11 juli 2015 om 16:14
Ik vind gedegen diagnostiek ook belangrijk. Het is niet 'zomaar' een diagnose. Je hebt met kwetsbare mensen te maken in een kwetsbare fase van hun leven. Het gevaar van een verkeerde diagnose kan ook zijn dat mensen ernaar gaan leven. Ik vind het dus altijd nuttig wanneer je je niet kan vinden in een diagnose om de criteria met je psycholoog/psychiater langs te lopen en na te vragen hoe zij het zien. Je kunt er dan over nadenken of je je in hun uitleg kan vinden, ook kun je je verduidelijken wanneer zij (mogelijk) iets verkeerd geinterpreteerd hebben. Ik heb gezien dat dit goed werkt, een intake is maar beperkt en er worden echt wel vaker verkeerde conclusies getrokken. Als je bereid bent om naar hun verklaringen te luisteren en daar over na te denken en rustig kan uitleggen hoe jij het ziet kan je verder komen. Dan begrijp je de diagnose(s) misschien beter en/of de diagnose(s) wordt aangepast, omdat zij jou beter begrijpen.
Overigens wel een rare en kortzichtige opmerking van die vriend die zegt dat hij echt niet met zo iemand zou kunnen samenleven. Alsof jij nu van de één op de andere dag een ander persoon bent geworden je vriend IS al samen met jou, met of zonder diagnose, dat maakt jou niet anders dan je gisteren was.
Als je geen goed gevoel hebt bij je psychiater kan je altijd naar een ander gaan mocht je ook een second opinion willen. Je hebt dan wel kans dat een andere psychiater er weer anders tegenaan kijkt en je weer een paar andere diagnoses voorbij hoort komen Een diagnose kan zeker verhelderend zijn, maar het is niet ongweoon dat het een vaag gebeuren is waarbij er snelle conclusies getrokken worden.
Ik zou meer waarde hechten aan wat je doet met je SPV-er, dat zijn de mensen die jou vaker zien en jou vaak ook beter leren kennen. Zij/hij kan jou helpen in het dageslijkse leven, met je dagelijkse bezigheden, activiteiten en taken. Hij/zij leert jou, je gewoontes, je persoonlijkheid kennen en kan veel beter daarop inspelen en met jou samen kijken naar wat helpend is en wat je nodig hebt.
Overigens wel een rare en kortzichtige opmerking van die vriend die zegt dat hij echt niet met zo iemand zou kunnen samenleven. Alsof jij nu van de één op de andere dag een ander persoon bent geworden je vriend IS al samen met jou, met of zonder diagnose, dat maakt jou niet anders dan je gisteren was.
Als je geen goed gevoel hebt bij je psychiater kan je altijd naar een ander gaan mocht je ook een second opinion willen. Je hebt dan wel kans dat een andere psychiater er weer anders tegenaan kijkt en je weer een paar andere diagnoses voorbij hoort komen Een diagnose kan zeker verhelderend zijn, maar het is niet ongweoon dat het een vaag gebeuren is waarbij er snelle conclusies getrokken worden.
Ik zou meer waarde hechten aan wat je doet met je SPV-er, dat zijn de mensen die jou vaker zien en jou vaak ook beter leren kennen. Zij/hij kan jou helpen in het dageslijkse leven, met je dagelijkse bezigheden, activiteiten en taken. Hij/zij leert jou, je gewoontes, je persoonlijkheid kennen en kan veel beter daarop inspelen en met jou samen kijken naar wat helpend is en wat je nodig hebt.
zaterdag 11 juli 2015 om 16:41
quote:KiaOraHoi schreef op 11 juli 2015 @ 15:22:
[...]
Om maar te starten met de psychiater dat is zeer onprofessioneel gedrag en hoort niet. Je kunt hierover een klacht indienen, want als hij het bij jou doet dan doet hij het ook bij anderen. Hij had collega moeten zeggen ik bel je zo terug of in geval van nood zich moeten excuseren bij jou en de ruimte verlaten. Maar je hebt dus geen uitleg gekregen, geen behandelopties besproken? Heb ik dat goed? Mocht je vragen hebben over je diagnoses en eventuele stappen richting een andere psychiater dan moet je mij maar een pb'tje sturen.
Je svp'er zegt in principe hetzelfde als ik over een deel van je vrienden. Je hebt nu genoeg aan jezelf en als een deel je zo veroordeelt dan is even rust wel goed voor je.Het punt is ook... ik weet dat het niet hoort en dat het onprofessioneel is, maar ik durf er niks tegen in te brengen. Hij zei ook nog iets over een van de diagnoses... dat dit niet meer onder een officiële diagnose behoort, toch staat er in het rapport ook iets anders. En hij ging achter de computer zitten en toen pas de uitslag van het onderzoek lezen. Dus ik denk dat hij 2 diagnoses door elkaar heeft gehaald want hij kon het nooit even in 5 minuten doorlezen. Het waren wel 12 a4tjes of zo.
[...]
Om maar te starten met de psychiater dat is zeer onprofessioneel gedrag en hoort niet. Je kunt hierover een klacht indienen, want als hij het bij jou doet dan doet hij het ook bij anderen. Hij had collega moeten zeggen ik bel je zo terug of in geval van nood zich moeten excuseren bij jou en de ruimte verlaten. Maar je hebt dus geen uitleg gekregen, geen behandelopties besproken? Heb ik dat goed? Mocht je vragen hebben over je diagnoses en eventuele stappen richting een andere psychiater dan moet je mij maar een pb'tje sturen.
Je svp'er zegt in principe hetzelfde als ik over een deel van je vrienden. Je hebt nu genoeg aan jezelf en als een deel je zo veroordeelt dan is even rust wel goed voor je.Het punt is ook... ik weet dat het niet hoort en dat het onprofessioneel is, maar ik durf er niks tegen in te brengen. Hij zei ook nog iets over een van de diagnoses... dat dit niet meer onder een officiële diagnose behoort, toch staat er in het rapport ook iets anders. En hij ging achter de computer zitten en toen pas de uitslag van het onderzoek lezen. Dus ik denk dat hij 2 diagnoses door elkaar heeft gehaald want hij kon het nooit even in 5 minuten doorlezen. Het waren wel 12 a4tjes of zo.
We teach people how to treat us
zaterdag 11 juli 2015 om 17:06
Als je weet waar je moet kijken dan hoef je niet het hele verslag door te lezen om je patiënt de diagnose mee te delen. Maar netjes is het niet om je niet in te lezen voor die tijd. Je kunt beter je patiënt 5 minuten laten wachten in de wachtkamer dan dat je het naleest waar de patiënt bijzit.
Je kunt een second opinion aanvragen bij een andere psychiater, ik weet niet waar je nu geweest bent. Zit je bij een instelling of via het ziekenhuis?
Maar weet je nu waar die diagnoses voor staan? Wat de kenmerken zijn en kun jij je erin vinden? En een diagnose hebben betekent echt niet dat jij ineens anders bent. Met goede therapie en/of medicatie kun je misschien wel een fijnere jij vinden.
Je kunt een second opinion aanvragen bij een andere psychiater, ik weet niet waar je nu geweest bent. Zit je bij een instelling of via het ziekenhuis?
Maar weet je nu waar die diagnoses voor staan? Wat de kenmerken zijn en kun jij je erin vinden? En een diagnose hebben betekent echt niet dat jij ineens anders bent. Met goede therapie en/of medicatie kun je misschien wel een fijnere jij vinden.
zaterdag 11 juli 2015 om 17:30
quote:Laava schreef op 11 juli 2015 @ 15:06:
[...]
Ik heb een gesprek gehad met de psychiater, maar dat gesprek liep heel raar. Eerst liep hij voorbij de wachtruimte en zei dat ie er zo aan kwam om me te halen (10 minuten later) haalde hij me op en toen we 5 minuten zaten ging de telefoon. Hij nam op en ik zat er gewoon bij. Een kwartier was hij aan het bellen met een collega (wat ik kon opmaken uit het gesprek) en het ging over een patiënt die uit begeleidend wonen geplaatst zou worden omdat hij 'genezen' is verklaard. Verder ging het nog over de patiënt zelf wat voor manieren die persoon had en dat hij waarschijnlijk alleen zat te dreigen omdat hij onderdak nodig had.... ondertussen zat ik me af te vragen of hij zo ook over mij bij anderen zit te praten. Vond het niet echt professioneel overkomen...
Toen dat telefoongesprek klaar was ging hij mij vragen of ik nog vragen had... :S Alles moest vanuit mij komen. Nou vind ik dat niet heel erg of zo, maar ik was nogal overdonderd van de diagnoses zelf, dus kon niet veel uitbrengen.
Zeer onprofessioneel en grensoverschrijdend. Als je bij een ggz-instelling therapie volgt dan zou ik daar eens met een PVP-er over praten.
[...]
Ik heb een gesprek gehad met de psychiater, maar dat gesprek liep heel raar. Eerst liep hij voorbij de wachtruimte en zei dat ie er zo aan kwam om me te halen (10 minuten later) haalde hij me op en toen we 5 minuten zaten ging de telefoon. Hij nam op en ik zat er gewoon bij. Een kwartier was hij aan het bellen met een collega (wat ik kon opmaken uit het gesprek) en het ging over een patiënt die uit begeleidend wonen geplaatst zou worden omdat hij 'genezen' is verklaard. Verder ging het nog over de patiënt zelf wat voor manieren die persoon had en dat hij waarschijnlijk alleen zat te dreigen omdat hij onderdak nodig had.... ondertussen zat ik me af te vragen of hij zo ook over mij bij anderen zit te praten. Vond het niet echt professioneel overkomen...
Toen dat telefoongesprek klaar was ging hij mij vragen of ik nog vragen had... :S Alles moest vanuit mij komen. Nou vind ik dat niet heel erg of zo, maar ik was nogal overdonderd van de diagnoses zelf, dus kon niet veel uitbrengen.
Zeer onprofessioneel en grensoverschrijdend. Als je bij een ggz-instelling therapie volgt dan zou ik daar eens met een PVP-er over praten.
zaterdag 11 juli 2015 om 17:33
quote:Laava schreef op 11 juli 2015 @ 16:41:
[...]
Het punt is ook... ik weet dat het niet hoort en dat het onprofessioneel is, maar ik durf er niks tegen in te brengen. Hij zei ook nog iets over een van de diagnoses... dat dit niet meer onder een officiële diagnose behoort, toch staat er in het rapport ook iets anders. En hij ging achter de computer zitten en toen pas de uitslag van het onderzoek lezen. Dus ik denk dat hij 2 diagnoses door elkaar heeft gehaald want hij kon het nooit even in 5 minuten doorlezen. Het waren wel 12 a4tjes of zo.
Lieve TO, het is vaak moeilijk om voor jezelf op te komen in zo'n geval. Daarom raad ik je ook aan om eens met een PVP-er te gaan praten. Echt, je verdient het. Je moet goed voor jezelf zorgen!
[...]
Het punt is ook... ik weet dat het niet hoort en dat het onprofessioneel is, maar ik durf er niks tegen in te brengen. Hij zei ook nog iets over een van de diagnoses... dat dit niet meer onder een officiële diagnose behoort, toch staat er in het rapport ook iets anders. En hij ging achter de computer zitten en toen pas de uitslag van het onderzoek lezen. Dus ik denk dat hij 2 diagnoses door elkaar heeft gehaald want hij kon het nooit even in 5 minuten doorlezen. Het waren wel 12 a4tjes of zo.
Lieve TO, het is vaak moeilijk om voor jezelf op te komen in zo'n geval. Daarom raad ik je ook aan om eens met een PVP-er te gaan praten. Echt, je verdient het. Je moet goed voor jezelf zorgen!
zaterdag 11 juli 2015 om 18:37
quote:KiaOraHoi schreef op 11 juli 2015 @ 17:06:
Als je weet waar je moet kijken dan hoef je niet het hele verslag door te lezen om je patiënt de diagnose mee te delen. Maar netjes is het niet om je niet in te lezen voor die tijd. Je kunt beter je patiënt 5 minuten laten wachten in de wachtkamer dan dat je het naleest waar de patiënt bijzit.
Je kunt een second opinion aanvragen bij een andere psychiater, ik weet niet waar je nu geweest bent. Zit je bij een instelling of via het ziekenhuis?
Maar weet je nu waar die diagnoses voor staan? Wat de kenmerken zijn en kun jij je erin vinden? En een diagnose hebben betekent echt niet dat jij ineens anders bent. Met goede therapie en/of medicatie kun je misschien wel een fijnere jij vinden.Ja, de diagnoses kan ik me wel in vinden. Dat dan weer wel, maar het was gewoon een schok om het zwart op wit te krijgen zeg maar. Ik weet dat het me geen ander persoon maakt verder, maar nu het zeg maar 'bevestigd' is heb ik het er wel moeilijk mee. Juist omdat mensen naar zo'n stempel kijken en er een enorm stigma op heerst. Ik schaam mij... ik voel me minderwaardig nu ik die stempel(s) heb. Misschien niet nodig, omdat ik er niks aan kan doen... maar het gaat vanzelf.
Als je weet waar je moet kijken dan hoef je niet het hele verslag door te lezen om je patiënt de diagnose mee te delen. Maar netjes is het niet om je niet in te lezen voor die tijd. Je kunt beter je patiënt 5 minuten laten wachten in de wachtkamer dan dat je het naleest waar de patiënt bijzit.
Je kunt een second opinion aanvragen bij een andere psychiater, ik weet niet waar je nu geweest bent. Zit je bij een instelling of via het ziekenhuis?
Maar weet je nu waar die diagnoses voor staan? Wat de kenmerken zijn en kun jij je erin vinden? En een diagnose hebben betekent echt niet dat jij ineens anders bent. Met goede therapie en/of medicatie kun je misschien wel een fijnere jij vinden.Ja, de diagnoses kan ik me wel in vinden. Dat dan weer wel, maar het was gewoon een schok om het zwart op wit te krijgen zeg maar. Ik weet dat het me geen ander persoon maakt verder, maar nu het zeg maar 'bevestigd' is heb ik het er wel moeilijk mee. Juist omdat mensen naar zo'n stempel kijken en er een enorm stigma op heerst. Ik schaam mij... ik voel me minderwaardig nu ik die stempel(s) heb. Misschien niet nodig, omdat ik er niks aan kan doen... maar het gaat vanzelf.
We teach people how to treat us
zaterdag 11 juli 2015 om 18:40
quote:KiaOraHoi schreef op 11 juli 2015 @ 17:06:
Als je weet waar je moet kijken dan hoef je niet het hele verslag door te lezen om je patiënt de diagnose mee te delen. Maar netjes is het niet om je niet in te lezen voor die tijd. Je kunt beter je patiënt 5 minuten laten wachten in de wachtkamer dan dat je het naleest waar de patiënt bijzit.
Je kunt een second opinion aanvragen bij een andere psychiater, ik weet niet waar je nu geweest bent. Zit je bij een instelling of via het ziekenhuis?
Maar weet je nu waar die diagnoses voor staan? Wat de kenmerken zijn en kun jij je erin vinden? En een diagnose hebben betekent echt niet dat jij ineens anders bent. Met goede therapie en/of medicatie kun je misschien wel een fijnere jij vinden.Ik zit bij GGZ... ze werken in teams. Gespecialiseerd in bepaalde problematiek. Mijn psychiater heeft 2 teams. Geen idee waarom... Hij heeft me ingeschreven voor een bepaalde cursus, maar of ik over paar maanden mee kan doen is niet duidelijk. Hangt er vanaf hoeveel aanvragen er zijn. Ik ben er zelf sceptisch over, maar durf dit niet te melden omdat ik bang ben dat ze denken dat ik weer heel negatief ben/denk.
Als je weet waar je moet kijken dan hoef je niet het hele verslag door te lezen om je patiënt de diagnose mee te delen. Maar netjes is het niet om je niet in te lezen voor die tijd. Je kunt beter je patiënt 5 minuten laten wachten in de wachtkamer dan dat je het naleest waar de patiënt bijzit.
Je kunt een second opinion aanvragen bij een andere psychiater, ik weet niet waar je nu geweest bent. Zit je bij een instelling of via het ziekenhuis?
Maar weet je nu waar die diagnoses voor staan? Wat de kenmerken zijn en kun jij je erin vinden? En een diagnose hebben betekent echt niet dat jij ineens anders bent. Met goede therapie en/of medicatie kun je misschien wel een fijnere jij vinden.Ik zit bij GGZ... ze werken in teams. Gespecialiseerd in bepaalde problematiek. Mijn psychiater heeft 2 teams. Geen idee waarom... Hij heeft me ingeschreven voor een bepaalde cursus, maar of ik over paar maanden mee kan doen is niet duidelijk. Hangt er vanaf hoeveel aanvragen er zijn. Ik ben er zelf sceptisch over, maar durf dit niet te melden omdat ik bang ben dat ze denken dat ik weer heel negatief ben/denk.
We teach people how to treat us
zaterdag 11 juli 2015 om 18:41
quote:lila01 schreef op 11 juli 2015 @ 17:33:
[...]
Lieve TO, het is vaak moeilijk om voor jezelf op te komen in zo'n geval. Daarom raad ik je ook aan om eens met een PVP-er te gaan praten. Echt, je verdient het. Je moet goed voor jezelf zorgen!
Ze is nu op vakantie. Misschien tijd om er dan op voor te bereiden hoe ik het gesprek ga voeren, want ik ben ook bang dat ze me niet serieus gaat nemen. En wat moet ik dan... Ik begin net een beetje aan haar te wennen en haar te vertrouwen.
[...]
Lieve TO, het is vaak moeilijk om voor jezelf op te komen in zo'n geval. Daarom raad ik je ook aan om eens met een PVP-er te gaan praten. Echt, je verdient het. Je moet goed voor jezelf zorgen!
Ze is nu op vakantie. Misschien tijd om er dan op voor te bereiden hoe ik het gesprek ga voeren, want ik ben ook bang dat ze me niet serieus gaat nemen. En wat moet ik dan... Ik begin net een beetje aan haar te wennen en haar te vertrouwen.
We teach people how to treat us
zaterdag 11 juli 2015 om 18:53
quote:Laava schreef op 11 juli 2015 @ 18:37:
[...]
Ja, de diagnoses kan ik me wel in vinden. Dat dan weer wel, maar het was gewoon een schok om het zwart op wit te krijgen zeg maar. Ik weet dat het me geen ander persoon maakt verder, maar nu het zeg maar 'bevestigd' is heb ik het er wel moeilijk mee. Juist omdat mensen naar zo'n stempel kijken en er een enorm stigma op heerst. Ik schaam mij... ik voel me minderwaardig nu ik die stempel(s) heb. Misschien niet nodig, omdat ik er niks aan kan doen... maar het gaat vanzelf.
Stigma's zijn klote. Maar je hoeft je niet te schamen. Jij hebt er niet voor gekozen om zo te zijn/te worden. Het is niet iets wat je zelf hebt veroorzaakt. Je kunt er nu wel iets aan doen om je leven makkelijker te maken. En daarbij niet de hele wereld hoeft te weten dat je een DSM diagnose hebt, dit hoef je alleen maar te vertellen wanneer het van belang is.
Gun jezelf de tijd en verzamel informatie, vraag om psycho-educatie en eventueel een therapie groepje met dames en heren (?) zodat je het kunt delen. Hoe meer jij zelf weet hoe makkelijker het uit te leggen is.
[...]
Ja, de diagnoses kan ik me wel in vinden. Dat dan weer wel, maar het was gewoon een schok om het zwart op wit te krijgen zeg maar. Ik weet dat het me geen ander persoon maakt verder, maar nu het zeg maar 'bevestigd' is heb ik het er wel moeilijk mee. Juist omdat mensen naar zo'n stempel kijken en er een enorm stigma op heerst. Ik schaam mij... ik voel me minderwaardig nu ik die stempel(s) heb. Misschien niet nodig, omdat ik er niks aan kan doen... maar het gaat vanzelf.
Stigma's zijn klote. Maar je hoeft je niet te schamen. Jij hebt er niet voor gekozen om zo te zijn/te worden. Het is niet iets wat je zelf hebt veroorzaakt. Je kunt er nu wel iets aan doen om je leven makkelijker te maken. En daarbij niet de hele wereld hoeft te weten dat je een DSM diagnose hebt, dit hoef je alleen maar te vertellen wanneer het van belang is.
Gun jezelf de tijd en verzamel informatie, vraag om psycho-educatie en eventueel een therapie groepje met dames en heren (?) zodat je het kunt delen. Hoe meer jij zelf weet hoe makkelijker het uit te leggen is.
maandag 13 juli 2015 om 09:50
Laava, je gevoelens zijn heel normaal, ook al kan je je wel in de diagnoses vinden! Het ís een schok, zo zwart op wit. Stigma is echt waardeloos, maar weet dat je je diagnoses aan niemand anders hoeft te vertellen als je dat niet wil en dat jij gewoon jezelf blijft. Geef het de tijd en bespreek deze gevoelens echt met je behandelaar, de vervelende gevoelens erover zullen minder worden. Daarnaast zou ik je aanraden om echt open te zijn met je behandelaar, durf te bespreken hoe je je echt voelt en wat je denkt, je behandelaar kan dan beter op jou afstemmen en je therapie wordt dan passender. Durf aan te geven waar je mee zit, wat je eng vindt, wat je moeilijk vindt. Het zijn echt geen gekke gevoelens! Het helpt je proces echt als je behandelaar weet wat er in je omgaat. Bovendien is het jouw therapie, dus juist jouw gedachten en gevoelens zijn belangrijk.
