Psyche
alle pijlers
Moeder/Loeder
zondag 19 april 2015 om 08:41
Moeder.... Loeder....
Af en toe weet ik echt niet wat ik aan mijn moeder heb... Onze relatie is altijd moeilijk geweest, ondanks dat zij anders beweert.
Afgelopen week had ze weer zoiets moois. Ik kreeg een bericht via de messenger van FB met in een zin alles wat ze kwijt moet... pfff. Leer toch eens typen met komma's e.d. Ze zegt elke keer dat ze goed kan communiceren (ja ja). Als ik een keer spontaan op bezoek kom krijg ik het commentaar dat ik eerst moet bellen, want ja, dan weten we dat je komt en zorgen we dat we er zijn. Wat is er mis met spontaan zijn??
Af en toe heb ik gewoon ook geen zin om te bellen of ff aan te gaan. Maar het jammere van dit alles is dat ik mijn vader hierdoor ook weinig zie terwijl ik met hem wel een goede band heb. En zodra ik hem aan de telefoon heb word ie meteen doorgegeven aan haar omdat zij vanalles te vertellen heeft. Afgelopen jaar met hem een afspraak gemaakt om een dag samen weg te gaan... dit was vaderdag vorig jaar. En waar zijn we geweest?? Goeie vraag.
Pfff... ik kan nog wel ff doorgaan, maar oke.
Dames.... hoe zit het bij julle?? En krijg je nu je boven de 30 bent ook steeds meer te horen dat je op haar begint te lijken terwijl je in je hoofd er alles aan doet om dit te voorkomen...
Af en toe weet ik echt niet wat ik aan mijn moeder heb... Onze relatie is altijd moeilijk geweest, ondanks dat zij anders beweert.
Afgelopen week had ze weer zoiets moois. Ik kreeg een bericht via de messenger van FB met in een zin alles wat ze kwijt moet... pfff. Leer toch eens typen met komma's e.d. Ze zegt elke keer dat ze goed kan communiceren (ja ja). Als ik een keer spontaan op bezoek kom krijg ik het commentaar dat ik eerst moet bellen, want ja, dan weten we dat je komt en zorgen we dat we er zijn. Wat is er mis met spontaan zijn??
Af en toe heb ik gewoon ook geen zin om te bellen of ff aan te gaan. Maar het jammere van dit alles is dat ik mijn vader hierdoor ook weinig zie terwijl ik met hem wel een goede band heb. En zodra ik hem aan de telefoon heb word ie meteen doorgegeven aan haar omdat zij vanalles te vertellen heeft. Afgelopen jaar met hem een afspraak gemaakt om een dag samen weg te gaan... dit was vaderdag vorig jaar. En waar zijn we geweest?? Goeie vraag.
Pfff... ik kan nog wel ff doorgaan, maar oke.
Dames.... hoe zit het bij julle?? En krijg je nu je boven de 30 bent ook steeds meer te horen dat je op haar begint te lijken terwijl je in je hoofd er alles aan doet om dit te voorkomen...
En-joy life
zondag 19 april 2015 om 10:25
quote:JoyStyles schreef op 19 april 2015 @ 09:28:
Oke.. misschien zijn er grotere dingen waar ik mee zit. Maar wilde ff mijn korte verhaal kwijt.
Alles tussen mijn moeder en mij is al zolang als ik me kan herinneren... een broer die alle aandacht opeist, weinig tot geen aandacht, proberen duidelijk te maken aan haar hoe ik me voel en er over denk, daar gaat ze overheen want we praten niet over gevoelens.
Helaas krijg ik weinig tot geen reactie op alles... en wil misschien gewoon dat ze eens goed luistert zonder meteen te oordelen en bekritiseren. Want commentaar heeft ze op iedereen behalve zichzelf.
Kijk, dit gáát tenminste ergens over.
Doe jezelf een lol: Wanneer het er eindelijk van komt dat jullie eens een echt gesprek hebben, begin dan over dít soort dingen en niet over punten en komma's. Dat zal ze - terecht - niet begrijpen, en door de strijd die daarvan komt zal ze niet meer willen en kunnen luisteren naar wat je echt dwars zit.
Oke.. misschien zijn er grotere dingen waar ik mee zit. Maar wilde ff mijn korte verhaal kwijt.
Alles tussen mijn moeder en mij is al zolang als ik me kan herinneren... een broer die alle aandacht opeist, weinig tot geen aandacht, proberen duidelijk te maken aan haar hoe ik me voel en er over denk, daar gaat ze overheen want we praten niet over gevoelens.
Helaas krijg ik weinig tot geen reactie op alles... en wil misschien gewoon dat ze eens goed luistert zonder meteen te oordelen en bekritiseren. Want commentaar heeft ze op iedereen behalve zichzelf.
Kijk, dit gáát tenminste ergens over.
Doe jezelf een lol: Wanneer het er eindelijk van komt dat jullie eens een echt gesprek hebben, begin dan over dít soort dingen en niet over punten en komma's. Dat zal ze - terecht - niet begrijpen, en door de strijd die daarvan komt zal ze niet meer willen en kunnen luisteren naar wat je echt dwars zit.
zondag 19 april 2015 om 10:28
quote:JoyStyles schreef op 19 april 2015 @ 09:13:
het ging mij vooral over het feit dat ze appt ipv bellen.. had ik ook niet verteld
En het binnen vallen snap ik ook wel...
Als zij je appt ipv. belt, dan gaat ze best wel met haar tijd mee, in deze tijd waarin het lijkt dat iedereen liever appt dan belt/geappt word dan gebeld
Denk dat het gros van de mensen het prettig vind, om van te voren even een berichtje te krijgen, dat iemand langs wil/gaat komen.
het ging mij vooral over het feit dat ze appt ipv bellen.. had ik ook niet verteld
En het binnen vallen snap ik ook wel...
Als zij je appt ipv. belt, dan gaat ze best wel met haar tijd mee, in deze tijd waarin het lijkt dat iedereen liever appt dan belt/geappt word dan gebeld
Denk dat het gros van de mensen het prettig vind, om van te voren even een berichtje te krijgen, dat iemand langs wil/gaat komen.
zondag 19 april 2015 om 10:37
Mijn moeder weet niet eens hoe het moet..een appje sturen via Facebook
Ze vindt zichzelf al reuze hip met haar SMS versturen
En langskomen zonder bellen vind ik zelf heel erg vervelend.
Mijn ouders hadden daar op zaterdagochtend nog wel eens een handje van.
Ook gelijk heel duidelijk gemaakt dat ik dat liever niet wil.
Denk dat veel mensen het niet fijn vinden als er onverwachts bezoek op de stoep staat
Ze vindt zichzelf al reuze hip met haar SMS versturen
En langskomen zonder bellen vind ik zelf heel erg vervelend.
Mijn ouders hadden daar op zaterdagochtend nog wel eens een handje van.
Ook gelijk heel duidelijk gemaakt dat ik dat liever niet wil.
Denk dat veel mensen het niet fijn vinden als er onverwachts bezoek op de stoep staat
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zondag 19 april 2015 om 10:39
Tja, mijn moeder en ik liggen ook niet altijd op een lijn. Helaas is ze ongeneeslijk ziek nu en gaat het nu bijzonder snel slechter. Ik zou willen dat ik nog jaren voor me had met haar, met alle ergernissen erbij.
Count your blessings, wees eerlijk naar jezelf en je moeder, ga vandaag naar haar toe en geef haar een knuffel. Je hebt er maar eentje hè
Count your blessings, wees eerlijk naar jezelf en je moeder, ga vandaag naar haar toe en geef haar een knuffel. Je hebt er maar eentje hè
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
zondag 19 april 2015 om 10:49
quote:mel.nl schreef op 19 april 2015 @ 10:24:
Lekker ondankbaar, je moeder een loeder noemen.Beetje kort door de bocht. Dat vertelt ze niet duidelijk in de OP maar later vult ze dit aan. Ze geeft aan haar hele leven al het gevoel te hebben dat moeder over haar heen walst, dat er een broer is die veel aandacht opeist en dat ze het idee heeft dat haar gevoelens er niet echt toe doen.
Lekker ondankbaar, je moeder een loeder noemen.Beetje kort door de bocht. Dat vertelt ze niet duidelijk in de OP maar later vult ze dit aan. Ze geeft aan haar hele leven al het gevoel te hebben dat moeder over haar heen walst, dat er een broer is die veel aandacht opeist en dat ze het idee heeft dat haar gevoelens er niet echt toe doen.
zondag 19 april 2015 om 11:22
Waar haal jij die goede band met je vader vandaan? Als je hem belt geeft hij gelijk de telefoon asn je moeder dus blijkbaar heeft hij helemaal niet zo'n behoefte om jou te spreken. Hij wil blijkbaar ook geen dagje met je uit. Dat ligt echt niet aan je moeder.
Nogal apart dus dat je de band met je moeder slecht noemt en met hem goed.
Nogal apart dus dat je de band met je moeder slecht noemt en met hem goed.
zondag 19 april 2015 om 11:33
Het is niet gek dat je je aan zoveel dingen ergert, als jouw moeder geen enkele kritiek accepteert en niet met je over je gevoelens wil praten. Je hebt geleerd om het allemaal op te kroppen, maar die frustraties zijn er wel degelijk, en uiten zich in het je ergeren aan alles wat je moeder doet.
Aangezien zij jou opgevoed heeft, en jouw voorbeeld is geweest in alles, ben je onbewust dingen van haar over gaan nemen, ook al wil je dat eigenlijk niet. Je zegt dat je moeder niet kan communiceren, dat ze overal commentaar op heeft en niet over gevoelens wil praten. Ondertussen zet je hier een onduidelijk topic neer, dat helemaal niet gaat over wat jou eigenlijk dwarszit en vol staat met commentaar op je moeder. Je communiceert dus precies net zoals zij.
Je zou graag willen dat je moeder een keer gewoon naar je zou luisteren. Klopt het dat dit gevoel heel diep zit, omdat je altijd minder aandacht kreeg dan je broer? Maar luister je ook naar je moeder? Bijvoorbeeld als ze aangeeft dat je even moet bellen voordat je langskomt, of iets probeert te vertellen, maar niet de juiste leestekens gebruikt? Of ben je het ondertussen zo beu, dat je alleen nog maar gefrustreerd kunt reageren? Want dan gaat er nooit iets veranderen.
De vraag is natuurlijk óf er ooit iets gaat veranderen. Je kunt je moeder niet pushen om een ander mens te worden. Wat je wel kunt doen, is bij jezelf nagaan waar jouw frustraties precies vandaan komen en wat jij eraan kan doen. Je bent boven de 30 en hunkert naar aandacht en erkenning van je moeder. Nog niet zo lang geleden schreef ik hier precies hetzelfde. Ik heb toen heel veel gehad aan dit antwoord, en hoop dat jij er ook iets aan hebt: http://forum.viva.nl/forum/list_message ... #m16838264
Aangezien zij jou opgevoed heeft, en jouw voorbeeld is geweest in alles, ben je onbewust dingen van haar over gaan nemen, ook al wil je dat eigenlijk niet. Je zegt dat je moeder niet kan communiceren, dat ze overal commentaar op heeft en niet over gevoelens wil praten. Ondertussen zet je hier een onduidelijk topic neer, dat helemaal niet gaat over wat jou eigenlijk dwarszit en vol staat met commentaar op je moeder. Je communiceert dus precies net zoals zij.
Je zou graag willen dat je moeder een keer gewoon naar je zou luisteren. Klopt het dat dit gevoel heel diep zit, omdat je altijd minder aandacht kreeg dan je broer? Maar luister je ook naar je moeder? Bijvoorbeeld als ze aangeeft dat je even moet bellen voordat je langskomt, of iets probeert te vertellen, maar niet de juiste leestekens gebruikt? Of ben je het ondertussen zo beu, dat je alleen nog maar gefrustreerd kunt reageren? Want dan gaat er nooit iets veranderen.
De vraag is natuurlijk óf er ooit iets gaat veranderen. Je kunt je moeder niet pushen om een ander mens te worden. Wat je wel kunt doen, is bij jezelf nagaan waar jouw frustraties precies vandaan komen en wat jij eraan kan doen. Je bent boven de 30 en hunkert naar aandacht en erkenning van je moeder. Nog niet zo lang geleden schreef ik hier precies hetzelfde. Ik heb toen heel veel gehad aan dit antwoord, en hoop dat jij er ook iets aan hebt: http://forum.viva.nl/forum/list_message ... #m16838264
zondag 19 april 2015 om 15:21
quote:fairy1 schreef op 19 april 2015 @ 10:49:
[...]
Beetje kort door de bocht. Dat vertelt ze niet duidelijk in de OP maar later vult ze dit aan. Ze geeft aan haar hele leven al het gevoel te hebben dat moeder over haar heen walst, dat er een broer is die veel aandacht opeist en dat ze het idee heeft dat haar gevoelens er niet echt toe doen.En moeder geeft aan dat dit niet het geval is. Dus misschien ziet ze het verkeerd. Zijn er genoeg
[...]
Beetje kort door de bocht. Dat vertelt ze niet duidelijk in de OP maar later vult ze dit aan. Ze geeft aan haar hele leven al het gevoel te hebben dat moeder over haar heen walst, dat er een broer is die veel aandacht opeist en dat ze het idee heeft dat haar gevoelens er niet echt toe doen.En moeder geeft aan dat dit niet het geval is. Dus misschien ziet ze het verkeerd. Zijn er genoeg
If you can dream it, you can do it.
vrijdag 10 juli 2015 om 11:20
Wat een berg oordelen lees ik hierboven.... en dat terwijl oordelen niet echt bevorderlijk zijn om de situatie enigszins beter te maken, het maakt het vaak juist erger dan het is!
Je wordt wie je bent door je opvoeding. Die opvoeding nemen wij weer mee in hoe wij onze kinderen op gaan voeden, in een mix met de opvoedingservaringen van onze partner.
De drie factoren die invloed hebben op wie je wordt zijn: het biologische deel (60-80%), het psychische deel (wat we doen met onze kwaliteiten en ervaringen) en het sociale deel, vanuit de sociale interactie met onze omgeving (ouders, broers, zussen, plek in het gezin, vrienden en vriendinnen, school, partners, werkgevers).
De intenties van ouders hebben zijn in 99,9% van de gevallen positief: de meeste opvoeders willen het beter doen dan hoe zij het vroeger hadden, waar het gevaar van overcompenseren op de loer ligt.
Ik raad aan om goed uit te zoeken wat je eigen behoeften zijn , en te kijken wie deze in kan vullen. Ben je dat zelf? Is het de ander? Om dat goed te doen zul je zelfreflectie in moeten zet, en daarna transparant zijn naar de ander. Als de ander jouw behoefte namelijk niet kent, kan hij ze ook niet invullen.
En wees je ervan bewust dat je eigen (kind-)overtuigingen ook wel eens gebaseerd kunnen zijn op misvattingen: was het echt wel zo slecht als ik er nu naar terug kijk? Wat was mijn rol?
Daar kun je wat mee, zelf, of samen met je moeder. Kijk ook vanuit haar positie naar de situatie, kortom: ga naast haar staan in plaats van tegenover haar. Dan haal je de angel er uit (het oordeel) en is het makkelijker om in gesprek te blijven zonder boosheid.
Mocht dat niet lukken, dan raad ik je aan om er eens met een therapeut over te praten. Beter nu dan later, dat kan zomaar te laat zijn!
Succes!
Je wordt wie je bent door je opvoeding. Die opvoeding nemen wij weer mee in hoe wij onze kinderen op gaan voeden, in een mix met de opvoedingservaringen van onze partner.
De drie factoren die invloed hebben op wie je wordt zijn: het biologische deel (60-80%), het psychische deel (wat we doen met onze kwaliteiten en ervaringen) en het sociale deel, vanuit de sociale interactie met onze omgeving (ouders, broers, zussen, plek in het gezin, vrienden en vriendinnen, school, partners, werkgevers).
De intenties van ouders hebben zijn in 99,9% van de gevallen positief: de meeste opvoeders willen het beter doen dan hoe zij het vroeger hadden, waar het gevaar van overcompenseren op de loer ligt.
Ik raad aan om goed uit te zoeken wat je eigen behoeften zijn , en te kijken wie deze in kan vullen. Ben je dat zelf? Is het de ander? Om dat goed te doen zul je zelfreflectie in moeten zet, en daarna transparant zijn naar de ander. Als de ander jouw behoefte namelijk niet kent, kan hij ze ook niet invullen.
En wees je ervan bewust dat je eigen (kind-)overtuigingen ook wel eens gebaseerd kunnen zijn op misvattingen: was het echt wel zo slecht als ik er nu naar terug kijk? Wat was mijn rol?
Daar kun je wat mee, zelf, of samen met je moeder. Kijk ook vanuit haar positie naar de situatie, kortom: ga naast haar staan in plaats van tegenover haar. Dan haal je de angel er uit (het oordeel) en is het makkelijker om in gesprek te blijven zonder boosheid.
Mocht dat niet lukken, dan raad ik je aan om er eens met een therapeut over te praten. Beter nu dan later, dat kan zomaar te laat zijn!
Succes!
vrijdag 10 juli 2015 om 12:41
De kans dat je moeder zich als een loeder opstelt lijkt mij inderdaad erg groot. Doen veel vrouwen met hun kinderen.
Maar na 30 jaar hoef je het niet meer te pikken dat jouw kant van het verhaal wordt ontkend, belachelijk gemaakt, weggewuifd, veroordeeld. Kinderen hebben geen keuze en zullen deze psychische terreur moeten ondergaan. Volwassenen hebben recht op een eigen mening en de mogelijkheid om voor zichzelf op te komen.
Ik vind het moedig van je dat je uit de onderdanige schikkende positie van een overvleugeld kind durft te komen en twijfelt aan de sprookjes die jou verteld zijn en worden. Jij wilt gebruik maken van je recht om de waarheid onder ogen te zien en jouw kant van het verhaal te laten horen. Je wilt jouw plek op deze aarde in gaan nemen. Respect.
Als je hier bij Kinderen leest, zie je dat moeders eigenlijk het beste willen voor hun kind maar zelf verkeerde rolmodellen gehad hebben en verkeerde adviezen krijgen van andere moeders met verkeerde rolmodellen. Het gaat allemaal onbewust. Jij hoeft dat niet te gaan compenseren en je hoeft ook nergens dankbaar voor te zijn. Nu eerst jouw kant van het verhaal maar eens opgraven. Doe je goed. Ga zo door. De nuance komt later vanzelf wel een keer.
Maar na 30 jaar hoef je het niet meer te pikken dat jouw kant van het verhaal wordt ontkend, belachelijk gemaakt, weggewuifd, veroordeeld. Kinderen hebben geen keuze en zullen deze psychische terreur moeten ondergaan. Volwassenen hebben recht op een eigen mening en de mogelijkheid om voor zichzelf op te komen.
Ik vind het moedig van je dat je uit de onderdanige schikkende positie van een overvleugeld kind durft te komen en twijfelt aan de sprookjes die jou verteld zijn en worden. Jij wilt gebruik maken van je recht om de waarheid onder ogen te zien en jouw kant van het verhaal te laten horen. Je wilt jouw plek op deze aarde in gaan nemen. Respect.
Als je hier bij Kinderen leest, zie je dat moeders eigenlijk het beste willen voor hun kind maar zelf verkeerde rolmodellen gehad hebben en verkeerde adviezen krijgen van andere moeders met verkeerde rolmodellen. Het gaat allemaal onbewust. Jij hoeft dat niet te gaan compenseren en je hoeft ook nergens dankbaar voor te zijn. Nu eerst jouw kant van het verhaal maar eens opgraven. Doe je goed. Ga zo door. De nuance komt later vanzelf wel een keer.
vrijdag 17 juli 2015 om 12:12
