Psyche
alle pijlers
Vriendschappen
zaterdag 25 juli 2015 om 11:08
Hoi,
Het is misschien best gênant voor iemand van 24, maar eigenlijk heb ik niet echt vrienden en ik weet niet waarom. Ik ben als kind/puber ernstig gepest en heb daardoor denk ik een muurtje om me heen gebouwd, maar heb heel hard aan mezelf gewerkt sinds ik ben afgestudeerd van het vwo. Ik ben graag onder mensen en kan gezellig met mensen praten, over eigenlijk van alles. Op mijn studie had ik een vriendinnengroepje, maar zij begonnen me op een gegeven moment buiten te sluiten, ben met ze op vakantie geweest maar ben die volle twee weken genegeerd en afgesnauwd. Als ik vroeg wat er aan de hand was, kreeg ik ook een snauw of werd ik ook genegeerd. Toen heb ik maar besloten dat ik liever niet met ze bevriend ben, zonde van mijn energie. Toen ik terug was, heb ik deze 'vriendschappen' verder maar laten verwateren omdat ik dacht dat het voor mezelf beter zou zijn.
Wel ben ik actief bij een sportvereniging, wat gezellig is, maar waar ik niet echt de klik heb met mensen. In de groep is het altijd heel gezellig na de training, maar als ik mensen 1 op 1 heb, komt er niet echt een vloeiend gesprek uit. Ik heb altijd een 'lijstje onderwerpen' in mijn hoofd om over te beginnen, of ik vraag naar wat persoonlijkere dingen. Als het stil valt, is het ongemakkelijk en dat zou niet moeten. Als ik persoonlijke dingen met mensen besproken heb, schaam ik mij achteraf, dat die mensen die dingen van me weten... Verder ga ik graag naar debatavonden en lezingen, maar daar vind ik over het algemeen geen leeftijdgenoten. Het beste 'klik' ik met oude mensen van 60+ die een heel leven hebben gehad, veel te melden hebben en waar ik van kan leren. Hoewel dat leuke ontmoetingen en gesprekken zijn, vind ik het wel heel vreemd om daar een vriendschap mee op te bouwen en dat doe ik dus ook niet.
Ik kan prima alleen zijn en ben over het algemeen blij met mezelf. Toch zou ik heel graag een paar vrienden hebben, waarmee het oké is om stil te zijn, waarmee het oké is om persoonlijke dingen te delen en er geen verplichtingen zijn. Dat het oké is dat je elkaar drie maanden niet ziet en dan een week elke dag. Dat we ons ei bij elkaar kwijt kunnen, leuke dingen kunnen doen, de slappe lach hebben samen, maar ook de vrijheid hebben om zelf te zeggen en vinden wat we willen. Dat moet groeien en dat snap ik, maar ik vind het eigenlijk een heel treurige gedachte dat ik na 4 jaar universiteit nog steeds geen goede vriendschappen heb opgedaan. Het voelt een beetje als falen, al wil ik dat liever zelf niet zo zien.
Tips zijn heel erg welkom, want ik wil deze situatie heel erg graag veranderen en het lukt me niet zo goed.
Het is misschien best gênant voor iemand van 24, maar eigenlijk heb ik niet echt vrienden en ik weet niet waarom. Ik ben als kind/puber ernstig gepest en heb daardoor denk ik een muurtje om me heen gebouwd, maar heb heel hard aan mezelf gewerkt sinds ik ben afgestudeerd van het vwo. Ik ben graag onder mensen en kan gezellig met mensen praten, over eigenlijk van alles. Op mijn studie had ik een vriendinnengroepje, maar zij begonnen me op een gegeven moment buiten te sluiten, ben met ze op vakantie geweest maar ben die volle twee weken genegeerd en afgesnauwd. Als ik vroeg wat er aan de hand was, kreeg ik ook een snauw of werd ik ook genegeerd. Toen heb ik maar besloten dat ik liever niet met ze bevriend ben, zonde van mijn energie. Toen ik terug was, heb ik deze 'vriendschappen' verder maar laten verwateren omdat ik dacht dat het voor mezelf beter zou zijn.
Wel ben ik actief bij een sportvereniging, wat gezellig is, maar waar ik niet echt de klik heb met mensen. In de groep is het altijd heel gezellig na de training, maar als ik mensen 1 op 1 heb, komt er niet echt een vloeiend gesprek uit. Ik heb altijd een 'lijstje onderwerpen' in mijn hoofd om over te beginnen, of ik vraag naar wat persoonlijkere dingen. Als het stil valt, is het ongemakkelijk en dat zou niet moeten. Als ik persoonlijke dingen met mensen besproken heb, schaam ik mij achteraf, dat die mensen die dingen van me weten... Verder ga ik graag naar debatavonden en lezingen, maar daar vind ik over het algemeen geen leeftijdgenoten. Het beste 'klik' ik met oude mensen van 60+ die een heel leven hebben gehad, veel te melden hebben en waar ik van kan leren. Hoewel dat leuke ontmoetingen en gesprekken zijn, vind ik het wel heel vreemd om daar een vriendschap mee op te bouwen en dat doe ik dus ook niet.
Ik kan prima alleen zijn en ben over het algemeen blij met mezelf. Toch zou ik heel graag een paar vrienden hebben, waarmee het oké is om stil te zijn, waarmee het oké is om persoonlijke dingen te delen en er geen verplichtingen zijn. Dat het oké is dat je elkaar drie maanden niet ziet en dan een week elke dag. Dat we ons ei bij elkaar kwijt kunnen, leuke dingen kunnen doen, de slappe lach hebben samen, maar ook de vrijheid hebben om zelf te zeggen en vinden wat we willen. Dat moet groeien en dat snap ik, maar ik vind het eigenlijk een heel treurige gedachte dat ik na 4 jaar universiteit nog steeds geen goede vriendschappen heb opgedaan. Het voelt een beetje als falen, al wil ik dat liever zelf niet zo zien.
Tips zijn heel erg welkom, want ik wil deze situatie heel erg graag veranderen en het lukt me niet zo goed.
zaterdag 25 juli 2015 om 11:28
hi worteltjestaart,
Je klinkt als een leuk persoon.
Wat vervelend dat mensen je in het verleden een rotgevoel hebben gegeven.
Ik vind het lastig om tips te geven, omdat je vriendschap niet af kunt dwingen. Het klinkt alsof je het juiste doet om te investeren.
Zodra je geen klik voelt, zegt het eigenlijk al genoeg. Het is natuurlijk prima om een gesprek te hebben, maar een vriendschap ontstaat vanuit een klik, en als die er niet is, kost het teveel energie denk ik.
Misschien kun je via het forum een oproepje doen, of een andere site? Dat je wat 'gerichter' op zoek gaat naar vrienden, zonder daarvoor naar een sport of vereniging hoeft te gaan?
Er zijn vast meiden of jongens die ook op zoek zijn naar leuke vrienden.
Werk je, of studeer je?
Je klinkt als een leuk persoon.
Wat vervelend dat mensen je in het verleden een rotgevoel hebben gegeven.
Ik vind het lastig om tips te geven, omdat je vriendschap niet af kunt dwingen. Het klinkt alsof je het juiste doet om te investeren.
Zodra je geen klik voelt, zegt het eigenlijk al genoeg. Het is natuurlijk prima om een gesprek te hebben, maar een vriendschap ontstaat vanuit een klik, en als die er niet is, kost het teveel energie denk ik.
Misschien kun je via het forum een oproepje doen, of een andere site? Dat je wat 'gerichter' op zoek gaat naar vrienden, zonder daarvoor naar een sport of vereniging hoeft te gaan?
Er zijn vast meiden of jongens die ook op zoek zijn naar leuke vrienden.
Werk je, of studeer je?
The best is yet to come
zaterdag 25 juli 2015 om 12:30
Stel jezelf open naar anderen, en wees niet afstandelijk. Als je afstandelijk bent, zal een contact ook afstandelijk blijven. Vertel ook over jezelf - wat heb je meegemaakt, wat houd je bezig etc. - zodat je de ander de gelegenheid geeft om je te leren kennen. Stel je verwachtingen naar beneden bij. Vriendschappen moeten groeien en vaak groeit er niks/ blijft het contact oppervlakkig.
zaterdag 25 juli 2015 om 12:45
@Boogschutter10 Ik snap helemaal wat je bedoelt en ik herken het in zekere zin ook! Maar ik vind het lastig, ik weet niet goed hoe. Vaak heb ik meteen het gevoel dat mensen niet zitten te wachten op iemand die over zichzelf praat. Ik weet niet zo goed hoe me ik daarover heen kan zetten en dat is denk ik voor mij een punt.
zaterdag 25 juli 2015 om 12:51
quote:nilusha85 schreef op 25 juli 2015 @ 12:49:
Ah ik woon bij Utrecht. Maar herken je goed in je verhaal. Kan ik je privé bericht sturen? Je hebt nu die mogelijkheid uit staan.
oh ja natuurlijk! Ik wist niet dat het überhaupt uit kon staan, maar ik ga het even checken zodat je me kan berichten!
EDIT: nu kan het
Ah ik woon bij Utrecht. Maar herken je goed in je verhaal. Kan ik je privé bericht sturen? Je hebt nu die mogelijkheid uit staan.
oh ja natuurlijk! Ik wist niet dat het überhaupt uit kon staan, maar ik ga het even checken zodat je me kan berichten!
EDIT: nu kan het
zaterdag 25 juli 2015 om 13:17
Herkenbaar, ook wat betreft het contact met ouderen. De grootste problemen heb ik met leeftijdsgenoten. Om de een of andere reden lukt het me moeilijk mezelf te zijn, mezelf te laten zien, mensen dichtbij te laten. Afstandelijkheid, het is al genoemd.
Het is uit zelfbescherming. Vroeger had je dat wellicht nodig toen je gepest werd. Maar nu werkt dat niet meer.
Ik heb ook veel tijd nodig om echt mezelf te kunnen/durven zijn bij iemand. Maar zoveel tijd geven de meeste mensen je niet. In mijn hoofd speelt ook de negatieve verwachting mee, waardoor ik dus als afstandelijk wordt gezien. Bang om weer teleurgesteld te raken, etc, etc. Maar zonder vrienden of relatie is het leven ook een grote teleurstelling.
Ik heb jaren therapie gehad maar het heeft me nog niet de oplossing gebracht. Ik ben het geloof ook kwijtgeraakt. Jij bent nog jong en je kan nog alle kanten op. Ik bedoel, je kan zonder deze problemen door het leven. Ik weet niet hoe je er zelf in staat, maar het kan wellicht geen kwaad eens met je huisarts erover te praten.
Het is uit zelfbescherming. Vroeger had je dat wellicht nodig toen je gepest werd. Maar nu werkt dat niet meer.
Ik heb ook veel tijd nodig om echt mezelf te kunnen/durven zijn bij iemand. Maar zoveel tijd geven de meeste mensen je niet. In mijn hoofd speelt ook de negatieve verwachting mee, waardoor ik dus als afstandelijk wordt gezien. Bang om weer teleurgesteld te raken, etc, etc. Maar zonder vrienden of relatie is het leven ook een grote teleurstelling.
Ik heb jaren therapie gehad maar het heeft me nog niet de oplossing gebracht. Ik ben het geloof ook kwijtgeraakt. Jij bent nog jong en je kan nog alle kanten op. Ik bedoel, je kan zonder deze problemen door het leven. Ik weet niet hoe je er zelf in staat, maar het kan wellicht geen kwaad eens met je huisarts erover te praten.
zaterdag 25 juli 2015 om 14:17
@stekelbaars
Wat jammer dat de therapie niet de oplossing heeft gebracht voor je. Ik begrijp echt dat je het heel lastig vindt om je open te stellen, dat heb ik ook, ik vind het zo moeilijk. Maar raak alsjeblieft niet het geloof kwijt. Want dan lukt het gegarandeerd niet meer vrees ik.
Ik heb zelf hoop nog niet opgegeven
en vandaar ook mijn vraag op dit forum. Ik heb maandag mijn eerste afspraak bij de psych en ik kan eventueel in dit topic wel blijven posten wat ik daar leer, wie weet kunnen anderen er dan ook een graantje van mee pikken
Hoe dan ook, tips en aanbevelingen zijn altijd welkom! Wie weet kunnen we zo van elkaar leren en elkaar vooruit helpen.
Wat jammer dat de therapie niet de oplossing heeft gebracht voor je. Ik begrijp echt dat je het heel lastig vindt om je open te stellen, dat heb ik ook, ik vind het zo moeilijk. Maar raak alsjeblieft niet het geloof kwijt. Want dan lukt het gegarandeerd niet meer vrees ik.
Ik heb zelf hoop nog niet opgegeven
en vandaar ook mijn vraag op dit forum. Ik heb maandag mijn eerste afspraak bij de psych en ik kan eventueel in dit topic wel blijven posten wat ik daar leer, wie weet kunnen anderen er dan ook een graantje van mee pikken Hoe dan ook, tips en aanbevelingen zijn altijd welkom! Wie weet kunnen we zo van elkaar leren en elkaar vooruit helpen.
zaterdag 25 juli 2015 om 14:18
Herkenbaar.. Hier het zelfde probleem 
ik voel me vaak onbegrepen door leeftijdsgenoten. Zij snappen mij niet en ik snap hun niet. Andere interesses,ideeën, misschien ben ik soms teleurgesteld omdat ik had gehoopt dat als ik oprecht vraag 'hoe gaat het', de ander dat dan ook doet..
Het is lastig, iedere keer weer 'push' ik mezelf om open te staan voor anderen, dit kost uiteraard veel energie maar ik hoop ooit mensen te vinden die me mogen voor wie ik ben en bij wie ik gewoon mezelf mag zijn..
Interessant topic! Ik lees dus mee en Worteltjestaart1.. Je bent niet alleen! Uiteindelijk zullen 'we' mensen vinden die ons accepteren zoals we zijn en bij wie 'we' gewoon onszelf mogen/kunnen zijn
Finding My Own Way "Ever tried. Ever failed,No matter,Try again.Fail again,Fail Better.”
ik voel me vaak onbegrepen door leeftijdsgenoten. Zij snappen mij niet en ik snap hun niet. Andere interesses,ideeën, misschien ben ik soms teleurgesteld omdat ik had gehoopt dat als ik oprecht vraag 'hoe gaat het', de ander dat dan ook doet..Het is lastig, iedere keer weer 'push' ik mezelf om open te staan voor anderen, dit kost uiteraard veel energie maar ik hoop ooit mensen te vinden die me mogen voor wie ik ben en bij wie ik gewoon mezelf mag zijn..
Interessant topic! Ik lees dus mee en Worteltjestaart1.. Je bent niet alleen! Uiteindelijk zullen 'we' mensen vinden die ons accepteren zoals we zijn en bij wie 'we' gewoon onszelf mogen/kunnen zijn
Finding My Own Way "Ever tried. Ever failed,No matter,Try again.Fail again,Fail Better.”
zaterdag 25 juli 2015 om 16:32
Hier nog een. Vooral dat moeilijk klikken met leeftijdsgenoten. Als kind had ik juist veel vriendinnen. Op de middelbare school kwamen daar geen nieuwe bij. Ik had andere interesses en dat waren geen cafe's, discotheken en jongens. Klasgenoten vonden dat raar en ik werd al gauw het mikpunt. Tijdens mijn opleiding hetzelfde laken en pak.
Mijn oude vriendinnen begon ik te verliezen rond mijn 20e, toen zij allemaal een relatie kregen. Ik hoefde niet zo nodig. Toen heb ik een paar eenzame jaren gehad. Had toen ook nog geen werk en zag dus ook weinig mensen. Toen heb ik wel een paar hobbycursussen gedaan en gesport. Ook ben ik in een vriendenkring gegaan. Die laatste organiseert activiteiten en uitstapjes om mensen bij elkaar te brengen. Maar vriendschappen zijn hier allemaal niet uitgegroeid.
Ik heb pas nieuwe vriendschappen kunnen maken sinds ik werk. Heb nu een paar leuke collega's, die ook op mijn verjaardag zijn geweest en met sommigen onderneem ik ook dingen. Ze zijn in de leeftijd van 30 tot 60+. Met de oudste is dingen doen moeilijk, omdat ze slecht uit de kant kan en alles met haar man doet. Ik kan er wel interessante gesprekken mee voeren. Sociaal gezien is mijn leven wel al verbeterd vergeleken met een paar jaar terug.
Ik zit op een leeftijd (30) waarop veel mensen met huisje, boompje, beestje bezig zijn. Ik ben single zonder kinderwens. Een echte relatie is er nog nooit van gekomen. Ook daarmee heb ik nooit een echte klik. Maar weer kun je dan over dingen niet meepraten, waar leeftijdsgenoten wel over praten.
Mijn oude vriendinnen begon ik te verliezen rond mijn 20e, toen zij allemaal een relatie kregen. Ik hoefde niet zo nodig. Toen heb ik een paar eenzame jaren gehad. Had toen ook nog geen werk en zag dus ook weinig mensen. Toen heb ik wel een paar hobbycursussen gedaan en gesport. Ook ben ik in een vriendenkring gegaan. Die laatste organiseert activiteiten en uitstapjes om mensen bij elkaar te brengen. Maar vriendschappen zijn hier allemaal niet uitgegroeid.
Ik heb pas nieuwe vriendschappen kunnen maken sinds ik werk. Heb nu een paar leuke collega's, die ook op mijn verjaardag zijn geweest en met sommigen onderneem ik ook dingen. Ze zijn in de leeftijd van 30 tot 60+. Met de oudste is dingen doen moeilijk, omdat ze slecht uit de kant kan en alles met haar man doet. Ik kan er wel interessante gesprekken mee voeren. Sociaal gezien is mijn leven wel al verbeterd vergeleken met een paar jaar terug.
Ik zit op een leeftijd (30) waarop veel mensen met huisje, boompje, beestje bezig zijn. Ik ben single zonder kinderwens. Een echte relatie is er nog nooit van gekomen. Ook daarmee heb ik nooit een echte klik. Maar weer kun je dan over dingen niet meepraten, waar leeftijdsgenoten wel over praten.
zaterdag 25 juli 2015 om 16:55
quote:Ik vond het ook apart dat zij zich al veel niet meer konden herinneringen, waarvan ik de details nog wist.
Heb je dat vaker?
Ik heb dat ook. Mijn geheugen is wel goed maar dat heeft hier weinig mee te maken denk ik. Ik heb me dat weleens afgevraagd hoe het komt dat ik leuke dingen van werk of studie of whatever nog kan herinneren, tot in details en dat ik dan vaak de enige ben. Maken anderen zoveel meer mee in hun leven waardoor ze dingen vergeten? Of hechten anderen veel minder waarde aan dingen die ik blijkbaar wel belangrijk genoeg vindt om te onthouden?
Heb je dat vaker?
Ik heb dat ook. Mijn geheugen is wel goed maar dat heeft hier weinig mee te maken denk ik. Ik heb me dat weleens afgevraagd hoe het komt dat ik leuke dingen van werk of studie of whatever nog kan herinneren, tot in details en dat ik dan vaak de enige ben. Maken anderen zoveel meer mee in hun leven waardoor ze dingen vergeten? Of hechten anderen veel minder waarde aan dingen die ik blijkbaar wel belangrijk genoeg vindt om te onthouden?
zaterdag 25 juli 2015 om 18:42
Ik vraag me het oprecht af. Ik denk bij mij toch het meest het laatste. Al heb ik als ik anderen hoor praten toch wel het gevoel dat ik weinig ondernomen heb. Ben ook best een huismus. Wilde dingen zoals survivallen, raften, bungeejumpen heb ik nooit gedaan. Of iets presteren op hoog niveau. Ik blonk ook nergens in uit en heb ook nooit zo de drang gehad om ergens de beste in te zijn. Als ik er maar plezier in had.
Op mijn 7e praatte ik al over dingen van een paar jaar terug. Ik denk dat ik gewoon een nostalgisch mens ben. Vind het ook jammer dat leuke dingen voorbij gaan. Vroeger keek ik uit naar Kerstmis, dat associeerde ik met lang opblijven en met de cadeautjes spelen. Ook die heerlijke spanning om wat ik ging krijgen. Dat heb ik nu niet meer, nu koop of krijg je dingen voor het nut. Toen vond het ik specialer. Nu mogen die dagen van mij zo gauw mogelijk voorbij gaan. Ik houd niet van lang aan tafel zitten. Het idee dat anderen dan bepalen wanneer je gaat eten. Naarmate ik ouder wordt ga ik me steeds meer aan zulke dingen ergeren. Behalve dan bij gourmetten o.id. Maar dan ben je bezig.
Op mijn 7e praatte ik al over dingen van een paar jaar terug. Ik denk dat ik gewoon een nostalgisch mens ben. Vind het ook jammer dat leuke dingen voorbij gaan. Vroeger keek ik uit naar Kerstmis, dat associeerde ik met lang opblijven en met de cadeautjes spelen. Ook die heerlijke spanning om wat ik ging krijgen. Dat heb ik nu niet meer, nu koop of krijg je dingen voor het nut. Toen vond het ik specialer. Nu mogen die dagen van mij zo gauw mogelijk voorbij gaan. Ik houd niet van lang aan tafel zitten. Het idee dat anderen dan bepalen wanneer je gaat eten. Naarmate ik ouder wordt ga ik me steeds meer aan zulke dingen ergeren. Behalve dan bij gourmetten o.id. Maar dan ben je bezig.
