Ik mis mijn ouders

Je zou boeken die zich bezighouden met het verwerken van een groot verlies kunnen raadplegen, o pzoek kunnen gaan naar een lotgenoten forum, het hier van je afschrijven of een afspraak kunnen maken met een psycholoog. Ik had veel aan een psycholoog, soms moet je accepteren dat je niet alles alleen kan verwerken. Veel sterkte

Ik heb ook geen ouders meer. Zij zijn ook niet al te lange tijd na elkaar overleden. Ik heb geen broers of zussen en broers en zussen van ouders zijn ook bijna allemaal overleden.

Bij mij is het al langer geleden, maar er kan me nog steeds een intens gevoel van leegte en verdriet bekruipen.

Er is volgens mij niet veel wat je kan doen behalve gewoon doorgaan. Het wordt gewoon mettertijd beter, alhoewel het verlies blijft. 2 maanden is nog niks na een dergelijk groot verlies. Heel veel sterkte!

Wat erg voor je. Dat lijkt me heel moeilijk. Veel sterkte

Ik herken het wel Snowflake. Mijn ouders zijn ook beide aan kanker overleden. Mijn vader toen ik 24 was (64 geworden) en mijn moeder toen ik 3 dagen 34 was (69 geworden). Het ging beide keren enorm snel. Mijn vader was na chemo even schoon maar kreeg een maand later toevallen en had hersenuitzaaiingen. Dat was van diagnose tot overlijden nog geen half jaar. Bij mijn moeder was het een week of 7. Die is niet meer behandeld.



Ik ben nu 45 en ik mis ze de laatste jaren enorm. Komt ook omdat ik door omstandigheden geen of weinig contact meer heb met de mensen die me het naast stonden. Mijn zusje, met wie ik ben opgegroeid, is zwaar verslaafd en wil geen hulp en daarom heb ik met haar gebroken. Maar ik ben daarmee wel mijn zus en beste vriendin kwijt en degene met wie ik mijn jeugdherinneringen deelde.

Mijn dierbaarste en oudste vriendin is ziek en heeft geen ruimte voor anderen momenteel, en dat begrijp ik ook wel. En een vriendin waarmee in close was heeft een baby gekregen en heeft haar handen daarmee vol. En dan vallen er dus 3 klankborden weg. En dat maakt dat ik me vaak best eenzaam voel, ondanks dat ik een hele fijne man naast me heb en ook nieuwere vrienden heb gevonden via dit forum.



Tips hoe om te gaan met het verlies van je ouders heb ik niet omdat het gemis ook samenhangt met omstandigheden. Vooral in lastige tijden is het gemis best groot, vooral omdat veel mensen van mijn leeftijd hun ouders (of tenminste 1 ouder) nog hebben. En aangezien we pittige jaren achter de rug hebben (oa. ziekte van man en mezelf, overlijden oudste zus, baanverlies, grote inkomstendaling en dus verslaving van een dierbare) had ik de onvoorwaardelijke steun en liefde van mijn ouders goed kunnen gebruiken.

Het blijft denk ik altijd wel moeilijk, zeker als je zelf nog relatief jong bent en geen kinderen hebt...

Mijn ouders leven nog wel allebei, hoewel gescheiden.Mijn vader ie nooit echt een vader voor me geweest en mijn moeder is zelf zwaar ziek dus ik herken het wel een beetje.

Ben blij dat ik nog een broer heb, en van mijn katten krijg ik ook onvoorwaardelijke liefde.

maar makkelijk is het niet, ook omdat ik zelf gen kids heb

Geen wijze raad of ervaringsverhalen maar ik vind het heel erg voor je.

Veel sterkte

Als je de optie aanzet om berichten te ontvangen en versturen, dan kun je inderdaad priveberichten uitwisselen. Je herkent de mensen die dat aan hebben staan aan het praatballonnetje onder hun avatar.



Heeft je huisarts geen spv'er waarmee je kunt praten? Of via het maatschappelijk werk in je gemeente?



Twee maanden is helemaal niets qua rouw. Gun jezelf de tijd en de ruimte! Het is niet niks.

Herkenbaar. Ik heb ook geen ouders meer. Mijn vader is bijna 6 jaar geleden op mijn verjaardag dood gevonden in huis. Mijn moeder is 2 jaar geleden na een heel kort ziektebed overleden.

De pijn en het verdriet worden denk ik nooit minder maar het went op een gekke manier.

Geef jezelf ruimte om er aan te wennen en laat je verdriet toe. Het is en blijft gewoon heftig

Niet herkenbaar maar wat een verdriet heb jij kort achter elkaar voor je kiezen gekregen. Je gevoelens zijn goed te begrijpen. Hoop dat je iets hebt aan anderen met hun ervaringen.

Ik zit, gelukkig voor mij (en dat besef ik me door je OP maar weer eens, dankjewel), niet in zo'n zelfde situatie. Kan dan ook niet aanvoelen wat je voelt. Wel begrijp ik dat het erg pijnlijk en met momenten erg eenzaam zal voelen. Wat erg voor je, vooral ook omdat deze heftige situaties zich zo snel opvolgen zodat je niet eens de ruimte had om dingen te verwerken. Ik wens je dan ook erg veel kracht, steun, liefde en vooral rust toe. En hoe mensen ook zullen roepen dat het beter wordt (wat ik ook echt voor je hoop natuurlijk) dat rotgevoel mag er ook gewoon zijn,is erg menselijk, dus laat er maar de ruimte voor zijn....

Wat vreselijk, ik heb mijn ouders nog dus kan je geen tips geven. Maar wel mijn medeleven tonen want ik moet er niet aan denken afscheid te moeten nemen van mijn lieve ouders. Hou de mooie herinneringen vast in je hart. Ik wens je veel steun en liefde.

Wat een verdriet, nog maar zo kort geleden. Ik herken wel wat, mijn vader is overleden toen ik 3 was en mijn moeder toen ik 20 was. Beide zijn ze plotseling overleden.

Mijn moeder is dit jaar 12 jaar geleden overleden ik ben nu 31. Zeker toen ik zelf ging trouwen miste ik mijn moeder enorm, gelukkig heb ik veel lieve familie en vrienden. Toen mijn man overleed na anderhalf jaar huwelijk miste ik mijn moeder nog meer. Zijzelf was ook jong weduwe geworden en ik denk dat ik veel met haar had kunnen praten en herkenning had kunnen vinden.



Inmiddels heb ik nu een nieuwe partner en ook dat is dan weer iets waarbij ik mijn moeder mis. Hoe zou zij mijn vriend hebben gevonden? Had ze het goed gevonden dat ik iets heel anders heb gedaan dan zij (zij is altijd heel bewust alleen gebleven na het overlijden van mijn moeder)

Dat gezegd hebbende inmiddels kan ik aan mijn moeder denken zonder steeds een steek van pijn te voelen. Zonder steeds te denken aan het grote gemis maar steeds vaker aan hoe ze was toen ze nog leefde. Soms bedenk ik me hoe ze nou eruit gezien zou hebben.



Het is nog zo kort geleden voor jou, je gemis is nog zo logisch en stekend. Schrijf maar goed van je af en zijn hier altijd wel mensen die reageren.