Kinderen
alle pijlers
Dochter 7 mnd onrustig
zondag 2 augustus 2015 om 22:01
Onze dochter is 7 mnd nu, heeft een wk geleden voor twee wkn in het zh gelegen, in tractie vanwege een heupluxatie. Ze heeft zich super goed gehouden, bleef vrolijk en maar lachen. Nu zijn we een wk thuis, in het gips vanaf haar middel tot enkels. Dit moet twee x zes wkn. In het zh was het zo dat we 24/7 bij haar waren, mijn man en ik wisseldem elkaar af. Maar ik merk nu, vooral s,avonds dat zodra we de slaapkamer uitlopen dan begint ze te huilen. En de ene x merk je zodra je bij haar komt dat ze stopt met huilen maar een andere x is en blijft ze overstuur. Als ik dan bij haar blijf word ze wel weer rustiger en valt uiteindelijk in slaap. Kan een kindje van 7 mnd dit al bewust sturen, zo van als ik huil dam komt mama of papa wel of is het een soort verlatingsangst omdat we in het zh zoveel bij haar waren?
Pluk de dag voor je in een vaas eindigt.
zondag 2 augustus 2015 om 22:11
Ons dochtertje is met 3 mnd geopereerd. Bij haar zijn we ook de hele dag gebleven. Voor de ochtendvoeding waren we er en na de late voeding gingen we weg. Bij thuiskomst kon ze niet meer zonder ons in slaap vallen. Dit hebben we echt weer- moeten oefenen. na een aantal dagen ging het al een stuk beter
succes!
succes!
zondag 2 augustus 2015 om 22:37
"Stuurt" ze op andere momenten ook? Maw, kan ze al oorzaak-gevolg-denken? Lijkt me van niet, dus in deze situatie ook niet. Dat berekenende komt echt pas veel later, als het al komt.
Ik denk ook niet dat het verlatingsangst is (dat komt doorgaans ook later), ik denk dat ze zoekt naar geborgenheid. Er gebeuren allerlei rare dingen en ze zoekt haar veilige haven op en dat is jullie schoot zeg maar.
Mijn zoontje is gestart met een zh-opname en heeft ook lang naar geborgenheid gezocht. Soms nog wel eens. Dan knikker ik een matras in zijn slaapkamer, leg zijn matrasje ernaast en dan slaap ik bij hem. Hij ligt dan op zijn matras en ik op het mijne maar hij hoort mij wel en vindt het ook fijn als ie me aan kan raken, hoeft maar heel licht te zijn.
Voordeel van bij hem slapen is dat ik niet zo hoef te wennen aan mijn eigen slaapkamer als hij zou moeten als het andersom zou zijn. En bovendien trekt mijn man dat niet.
Ik denk ook niet dat het verlatingsangst is (dat komt doorgaans ook later), ik denk dat ze zoekt naar geborgenheid. Er gebeuren allerlei rare dingen en ze zoekt haar veilige haven op en dat is jullie schoot zeg maar.
Mijn zoontje is gestart met een zh-opname en heeft ook lang naar geborgenheid gezocht. Soms nog wel eens. Dan knikker ik een matras in zijn slaapkamer, leg zijn matrasje ernaast en dan slaap ik bij hem. Hij ligt dan op zijn matras en ik op het mijne maar hij hoort mij wel en vindt het ook fijn als ie me aan kan raken, hoeft maar heel licht te zijn.
Voordeel van bij hem slapen is dat ik niet zo hoef te wennen aan mijn eigen slaapkamer als hij zou moeten als het andersom zou zijn. En bovendien trekt mijn man dat niet.
zondag 2 augustus 2015 om 22:44
Ze slaapt bij ons op de kamer, wat ik nu doe is in mijn eigen bed gaan liggen zodat ze mij wel ziet en ik haar geruststellend toe kan spreken, of een aai over haar bolletje kan geven. Ze valt dan wel in slaap. Ik pak haar niet uit haar bedje weg als ze huilt. Maar wil ook niet dat ze zich in de steek gelaten voelt.
Pluk de dag voor je in een vaas eindigt.
zondag 2 augustus 2015 om 23:38
Zelfs als ze bewust aan het sturen is doet ze dat waarschijnlijk omdat ze gewoon behoefte heeft aan aandacht/steun. Het is nogal niet wat om 2 weken in het ziekenhuis te liggen, allemaal vreemde mensen die langskomen, en dan ook nog een gipsbroek. Kan gerust een paar weken duren voor ze het vertrouwen weer terug heeft. Staan er nog meer opnames gepland of heeft ze nu het ergste achter de rug?
Ik zou overigens niet beginnen met in je eigen bed nemen, en toch ook wel proberen dit gedrag bij te sturen. Dus wel naar haar kamer gaan, maar niet eruit halen, aai over de bol en dan weer weg gaan.
Ik zou overigens niet beginnen met in je eigen bed nemen, en toch ook wel proberen dit gedrag bij te sturen. Dus wel naar haar kamer gaan, maar niet eruit halen, aai over de bol en dan weer weg gaan.
zondag 2 augustus 2015 om 23:42
Mijn jongste had echt van die "huidhonger". Toen ik alleen nog nr 1 had vond ik die term aanstellerij, maar ik weet nu wat het is. Mijn jongste zoontje heeft het dan echt nodig om echt dicht bij me te zijn, huid op huid. Hoeft niet veel, zijn handje tegen de mijne is ook goed.
Misschien werkt het bij jullie ook zo?
En een slaapshirt van jou in haar bedje? Iets wat echt naar jou ruikt? Lekker makkelijk om te proberen toch. Gheghe, je gooit het wasgoed in het ledikant, klaar!
Misschien werkt het bij jullie ook zo?
En een slaapshirt van jou in haar bedje? Iets wat echt naar jou ruikt? Lekker makkelijk om te proberen toch. Gheghe, je gooit het wasgoed in het ledikant, klaar!
maandag 3 augustus 2015 om 01:36
Volgens mij hebben ze dan een periode dat ze weer alleen maar bij je willen zitten en liggen en gaan huilen als je weg loopt. Dat hebben ze dan in de gaten en dan moeten ze leren dat het niet erg is en dat je ook weer terug komt.
Ik deed altijd troosten (dus niet helemaal over de rooie laten gaan) en veel kiekeboe spelletjes.
Ik deed altijd troosten (dus niet helemaal over de rooie laten gaan) en veel kiekeboe spelletjes.
maandag 3 augustus 2015 om 10:07