Thuis
alle pijlers
Geschrokken
dinsdag 4 augustus 2015 om 16:32
Twijfel waar het hoort Lijf&Lijn omdat m'n lijf pijn doet of hier... En omdat ik thuis zit, toch maar hier
Gisteren ben ik van m'n paard gevallen, wilde dat hij iets vlotter zou doorstappen, paard bedacht dat een rengalop dan ook wel goed moest zijn.
Met m'n hoofd op de grond geklapt en doorgestuiterd en hard op m'n rug terecht gekomen.
Omdat de teugels brandwonden op m'n vingers hadden veroorzaakt even huisarts gebeld.
Huisarts stuurde me na overleg met chirurg door naar SEH
Daar aangekomen op brancard gelegd en hoofd tussen blokken.
Hele rataplan aan foto's en scans... Gelukkig niks gebroken en met verband om de vingers naar huis.
Maar ik ben zo geschrokken doordat de huisarts me naar het ziekenhuis stuurde vanwege rug- en nekklachten. Ben er goed vanaf gekomen.
Brandblaren zullen komende weken genezen, m'n rug zal ook helen met alle schaafwonden, spierpijn zal ook wel verdwijnen.
Maar de angst zit er goed in. Voorlopig kan ik niet rijden, weet ook niet of ik weer ga rijden.
Ben al zo vaak gevallen en weer opgestapt, maar zoiets als dit nog nooit meegemaakt.
Wilde dit alleen even delen. Even van me afschrijven
Gisteren ben ik van m'n paard gevallen, wilde dat hij iets vlotter zou doorstappen, paard bedacht dat een rengalop dan ook wel goed moest zijn.
Met m'n hoofd op de grond geklapt en doorgestuiterd en hard op m'n rug terecht gekomen.
Omdat de teugels brandwonden op m'n vingers hadden veroorzaakt even huisarts gebeld.
Huisarts stuurde me na overleg met chirurg door naar SEH
Daar aangekomen op brancard gelegd en hoofd tussen blokken.
Hele rataplan aan foto's en scans... Gelukkig niks gebroken en met verband om de vingers naar huis.
Maar ik ben zo geschrokken doordat de huisarts me naar het ziekenhuis stuurde vanwege rug- en nekklachten. Ben er goed vanaf gekomen.
Brandblaren zullen komende weken genezen, m'n rug zal ook helen met alle schaafwonden, spierpijn zal ook wel verdwijnen.
Maar de angst zit er goed in. Voorlopig kan ik niet rijden, weet ook niet of ik weer ga rijden.
Ben al zo vaak gevallen en weer opgestapt, maar zoiets als dit nog nooit meegemaakt.
Wilde dit alleen even delen. Even van me afschrijven
dinsdag 4 augustus 2015 om 16:37
Wow, dat is inderdaad schrikken.
Maar wat goed van jouw ha dat hij gelijk alles heeft laten nakijken. Nu weet je in ieder geval dat alles in orde is. Dat is toch beter dan dat je naar huis was gestuurd.
Paardrijden is link, maar ook zo fijn. Geef het een tijdje, als je weer van de spierpijn af bent en van de grootste schrik kun je altijd nog bepalen of je weer wil gaan rijden. Dat hoef je nu toch nog niet te beslissen.
Maar wat goed van jouw ha dat hij gelijk alles heeft laten nakijken. Nu weet je in ieder geval dat alles in orde is. Dat is toch beter dan dat je naar huis was gestuurd.
Paardrijden is link, maar ook zo fijn. Geef het een tijdje, als je weer van de spierpijn af bent en van de grootste schrik kun je altijd nog bepalen of je weer wil gaan rijden. Dat hoef je nu toch nog niet te beslissen.
dinsdag 4 augustus 2015 om 16:39
dinsdag 4 augustus 2015 om 16:43
Begrijpelijk dat je geschrokken bent! Een val van een paard kan grote gevolgen hebben. Een vriendin van mij heeft een aantal valpartijen meegemaakt. Ze kwam er op een bepaald moment achter dat ze een stuk beter reed wanneer ze even een slok Wodka nam voor het paardrijden...
Toen was het voor haar tijd om e.e.a. eens goed aan te pakken. Een van de valpartijen bleek een traumatische uitwerking te hebben en zij heeft een aantal EMDR s gehad en de angst is weer 'beteugeld'.
Wel rijdt zij tegenwoordig in een soort harnas ter extra bescherming en dat is geen overbodige luxe. Het is en blijft een sport met risico's.
Zelf ben ik al heel veel jaren geleden gestopt vanwege angst na een flinke valpartij. Liever kijken dan met kramp in de buik op het paard zitten!
Toen was het voor haar tijd om e.e.a. eens goed aan te pakken. Een van de valpartijen bleek een traumatische uitwerking te hebben en zij heeft een aantal EMDR s gehad en de angst is weer 'beteugeld'.
Wel rijdt zij tegenwoordig in een soort harnas ter extra bescherming en dat is geen overbodige luxe. Het is en blijft een sport met risico's.
Zelf ben ik al heel veel jaren geleden gestopt vanwege angst na een flinke valpartij. Liever kijken dan met kramp in de buik op het paard zitten!
BeoBioBoerderij
dinsdag 4 augustus 2015 om 16:47
Begrijp je waar het mis is gegaan? Snap je wat er is gebeurd? Is het je eigen paard? Zo gauw je kan toch weer opstappen. De dokter heeft het zekere voor het onzekere genomen. Je kan vast zelf ook wel een handvol mensen noemen die iets hebben gebroken of gekneusd na een val van een paard. Ben zelf onlangs ook nog gedonderd van een manegepaard en had 4 dagen last van mijn bekken. Ik kon en stapte dus ook meteen weer op. Ik verloor mijn evenwicht en tja, daar ga je dan. Kon het paard niets aan doen en ik ook niet.
dinsdag 4 augustus 2015 om 16:51
Herkenbaar,
maar mijn ervaring is dat het na een paar keer rijden echt over gaat, ik ben een keer met mijn paard na een hindernis over de kop gegaan waarbij ze bovenop me viel dat was zo eng dat ik na het herstellen langzaamaan weer vertrouwen moest krijgen, en een keer buiten op hol geslagen waarbij we dwars door de stad gallopeerden en daarna in een tuin ten val kwamen in een heg en zo eindigde het..
bah dat was echt doodsangst maar ook dat weer overwonnen, je moet het rustig opbouwen, je wil vanzelf weer meer daarna.
maar mijn ervaring is dat het na een paar keer rijden echt over gaat, ik ben een keer met mijn paard na een hindernis over de kop gegaan waarbij ze bovenop me viel dat was zo eng dat ik na het herstellen langzaamaan weer vertrouwen moest krijgen, en een keer buiten op hol geslagen waarbij we dwars door de stad gallopeerden en daarna in een tuin ten val kwamen in een heg en zo eindigde het..
bah dat was echt doodsangst maar ook dat weer overwonnen, je moet het rustig opbouwen, je wil vanzelf weer meer daarna.
dinsdag 4 augustus 2015 om 16:57
Een paard gaat over het algemeen niet zomaar er vandoor in een rengalop als je alleen wat meer been geeft omdat je wil dat ie wat vlotter doorstapt, wat is er gebeurd? Als je dat voor jezelf helder hebt is de drempel om er weer op te stappen wellicht ook wat minder groot. Is het je eigen paard?
Ik ben al jaren niet meer van een paar gestuiterd(al was het twee weken geleden naadje toen ik een iets hogere bok te verwerken kreeg dan ingeschat...), maar negen van de tien keer viel ik omdat ik zelf iets niet goed deed en was het niet het "onberekenbare" paard wat me zand liet happen.
Overigens draag ik een bodyprotector, hoe rot die dingen ook zitten, het kan je behoorlijk wat schade schelen.
Ik ben al jaren niet meer van een paar gestuiterd(al was het twee weken geleden naadje toen ik een iets hogere bok te verwerken kreeg dan ingeschat...), maar negen van de tien keer viel ik omdat ik zelf iets niet goed deed en was het niet het "onberekenbare" paard wat me zand liet happen.
Overigens draag ik een bodyprotector, hoe rot die dingen ook zitten, het kan je behoorlijk wat schade schelen.
dinsdag 4 augustus 2015 om 16:58
dinsdag 4 augustus 2015 om 17:03
Nee, de waaghalzerij van vroeger heb ik ook wel afgeleerd. Ik stapte zonder enige bedenkingen op onbeleerde hengsten omdat de buurman het wel handig vond, zo'n klein lichtgewichtje en mijn moeder heeft me regelmatig voorbij het huis zien razen als er weer eens een paard op hol sloeg omdat ie nog niet helemaal verkeersmak was.
Mijn moeder maakte zich daar nooit druk om, ik zat er tenslotte nog op. Maar nu mijn dochter ook rijdt en braaf rondjes galoppeert op een doodbrave manegepony vindt ze het doodeng en veel te hard gaan. Euh...om mij heeft ze zich nooit een seconde zorgen gemaakt
Ik heb ooit een keer mijn ringvinger gebroken toen de pony waar ik op reed weigerde voor een hindernis en ik over de hindernis klapte en vorig jaar heb ik mijn kleine teen gebroken toen een paard schrok, omhoog ging en met zijn hoef-met-hoefijzer op mijn tenen landde. Ergere beschadigingen heb ik nooit gehad, wel stijf, beurs en blauw.
Mijn moeder maakte zich daar nooit druk om, ik zat er tenslotte nog op. Maar nu mijn dochter ook rijdt en braaf rondjes galoppeert op een doodbrave manegepony vindt ze het doodeng en veel te hard gaan. Euh...om mij heeft ze zich nooit een seconde zorgen gemaakt
Ik heb ooit een keer mijn ringvinger gebroken toen de pony waar ik op reed weigerde voor een hindernis en ik over de hindernis klapte en vorig jaar heb ik mijn kleine teen gebroken toen een paard schrok, omhoog ging en met zijn hoef-met-hoefijzer op mijn tenen landde. Ergere beschadigingen heb ik nooit gehad, wel stijf, beurs en blauw.
dinsdag 4 augustus 2015 om 17:07
Vallen met paardrijden heeft in het ziekenhuis meestal een nogal alarmerende werking, is mijn ervaring. Ze gaan er dikwijls vanuit dat het heel ernstig is en proberen je ook meteen aan te praten dat paardrijden levensgevaarlijk is en dat het stom is dat je op zo'n dier gaat zitten.
Onderzoek heeft uitgewezen dat er niet meer ongelukken gebeuren met paarden, maar wel dat de gevolgen vaak ernstiger zijn dan bij andere sporten, wellicht dat jouw huisarts daarom het zekere voor het onzekere nam. En eigenlijk vind ik dat best heel goed. Hoe vaak horen we juist niet het tegenovergestelde en zijn mensen daar (terecht) boos over?
Het schijnt dat je meer angst ontwikkelt als de tijd van weten dat je (waarschijnlijk) gaat vallen naar de daadwerkelijke val toe langer is. Mijn laatste val lag ik er binnen een paar seconden af, net genoeg om me te realiseren dat ik niet ging blijven zitten, maar niet lang genoeg om me druk te maken over de landing. Die landing leverde me overigens wel direct een ziekenhuisbezoek en gips en dus nog meer ziekenhuisbezoekjes op. En dus ook bijna 3 maanden niet mogen rijden.
Een vriendin van mij ging een paar dagen later eerst de halve bak nog door voor ze viel en zij heeft ook inderdaad veel langer last gehad van angst dan ik. Tot mijn eigen verbazing, want ik ben dikwijls nogal een hazenhart, maar nu stapte ik op en was het wel oké.
In de tussentijd heb ik me ook wel heel goed gerealiseerd dat vallen nou eenmaal altijd kan gebeuren en mijn val was echt een gevolg van iets, wat het voor mij ook beter maakte om te begrijpen waarom het mis ging. En dat lag meer aan de omstandigheden van dat moment, dan aan een ongehoorzaam paard.
Als je weer wilt rijden en dat is ook fysiek gezien weer haalbaar, zou je misschien kunnen beginnen op een heel braaf paard? Of eerst weer even aan de longe met iemand waar je vertrouwen in hebt erbij?
En kan het je helpen om eerst de oorzaak duidelijk te hebben? De meeste paarden die ik ken gaan niet zomaar van stap in rengalop over, tenzij er iets is dat hen hiertoe triggerde. Misschien eerst iemand anders op je paard zien rijden en zien wat er dan gebeurt?
Toegeven dat je angst hebt is de eerste stap, want paarden voelen spanning doorgaans goed aan en reageren daar weer op hun eigen manier op. Hulp erbij vragen is geen schande, ook de grootste toppers vallen weleens.
Onderzoek heeft uitgewezen dat er niet meer ongelukken gebeuren met paarden, maar wel dat de gevolgen vaak ernstiger zijn dan bij andere sporten, wellicht dat jouw huisarts daarom het zekere voor het onzekere nam. En eigenlijk vind ik dat best heel goed. Hoe vaak horen we juist niet het tegenovergestelde en zijn mensen daar (terecht) boos over?
Het schijnt dat je meer angst ontwikkelt als de tijd van weten dat je (waarschijnlijk) gaat vallen naar de daadwerkelijke val toe langer is. Mijn laatste val lag ik er binnen een paar seconden af, net genoeg om me te realiseren dat ik niet ging blijven zitten, maar niet lang genoeg om me druk te maken over de landing. Die landing leverde me overigens wel direct een ziekenhuisbezoek en gips en dus nog meer ziekenhuisbezoekjes op. En dus ook bijna 3 maanden niet mogen rijden.
Een vriendin van mij ging een paar dagen later eerst de halve bak nog door voor ze viel en zij heeft ook inderdaad veel langer last gehad van angst dan ik. Tot mijn eigen verbazing, want ik ben dikwijls nogal een hazenhart, maar nu stapte ik op en was het wel oké.
In de tussentijd heb ik me ook wel heel goed gerealiseerd dat vallen nou eenmaal altijd kan gebeuren en mijn val was echt een gevolg van iets, wat het voor mij ook beter maakte om te begrijpen waarom het mis ging. En dat lag meer aan de omstandigheden van dat moment, dan aan een ongehoorzaam paard.
Als je weer wilt rijden en dat is ook fysiek gezien weer haalbaar, zou je misschien kunnen beginnen op een heel braaf paard? Of eerst weer even aan de longe met iemand waar je vertrouwen in hebt erbij?
En kan het je helpen om eerst de oorzaak duidelijk te hebben? De meeste paarden die ik ken gaan niet zomaar van stap in rengalop over, tenzij er iets is dat hen hiertoe triggerde. Misschien eerst iemand anders op je paard zien rijden en zien wat er dan gebeurt?
Toegeven dat je angst hebt is de eerste stap, want paarden voelen spanning doorgaans goed aan en reageren daar weer op hun eigen manier op. Hulp erbij vragen is geen schande, ook de grootste toppers vallen weleens.
Life is too short to waste time matching socks
dinsdag 4 augustus 2015 om 17:37
De laatste keer dat ik reed ben ik hard gevallen en heb twee rugwervels verschoven. Ongelooflijk veel pijn gehad en maandenlang fysiotherapie. Ik heb besloten dat ik dat risico niet meer wilde nemen. Nu moet ik zeggen dat ik pas een jaar reed en niet heel veel aanleg had. Als je een echt paardenmeisje bent ligt dat natuurlijk anders.
dinsdag 4 augustus 2015 om 18:10
Ik weet precies wat er gebeurde. Wilde een bosrit gaan maken, maar daar was hij te onrustig voor, dus terug naar de bak om daar z'n energie komt te raken. Stond al een paar dagen 'stil' in de wei.
Op het moment dat ik de bak inrij ging hij al in galop, kon hem opvangen en terug krijgen naar stap. Even stil gestaan om gedag te zeggen tegen iemand die wegging.
Ik spoor aan om weg te stappen, ging niet, drukte iets harder aan, en hij stoof weg in rengalop. Zet z'n kont eronder, raak m'n rechterbeugel kwijt en hij ging naar links.
Weet dat het een stomme samenloop van omstandigheden is, tinker met een kop erop, ik m'n beugel kwijt. Kan me niet herinneren of ik hem met m'n stem heb proberen terug te rijden aangezien hij ook op stemcommando's reageert.
Voor ik het wist viel ik, dacht nog wel toen ik op de grond kwam, auw mijn hoofd.
Ben vandaag bij degene die er nog was nagegaan of zij misschien iets gemerkt heeft. Maar ook zij had niet iets gemerkt dat hij ergens van is geschrokken ofzo.
Ook aan mij niks gemerkt dat ik opgefokt reageerde oid.
Op het moment dat ik de bak inrij ging hij al in galop, kon hem opvangen en terug krijgen naar stap. Even stil gestaan om gedag te zeggen tegen iemand die wegging.
Ik spoor aan om weg te stappen, ging niet, drukte iets harder aan, en hij stoof weg in rengalop. Zet z'n kont eronder, raak m'n rechterbeugel kwijt en hij ging naar links.
Weet dat het een stomme samenloop van omstandigheden is, tinker met een kop erop, ik m'n beugel kwijt. Kan me niet herinneren of ik hem met m'n stem heb proberen terug te rijden aangezien hij ook op stemcommando's reageert.
Voor ik het wist viel ik, dacht nog wel toen ik op de grond kwam, auw mijn hoofd.
Ben vandaag bij degene die er nog was nagegaan of zij misschien iets gemerkt heeft. Maar ook zij had niet iets gemerkt dat hij ergens van is geschrokken ofzo.
Ook aan mij niks gemerkt dat ik opgefokt reageerde oid.
dinsdag 4 augustus 2015 om 19:05
Nu weet ik weer waarom ik na drie jaar vallen en opstijgen ermee ben opgehouden. Ik had iedere maand wel een ongeluk, gelukkig nooit ernstig op die ene keer na dat een paard een stapje opzij ging en op mijn voet ging staan, gelukkig niets gebroken maar het deed wel gruwelijk pijn.
verba volant, scripta manent.
dinsdag 4 augustus 2015 om 22:29
Een collega van mij liep van de week over straat, stapte verkeerd en kwam ongelukkig ten val... en kon direct door naar de operatiekamer voor 4 botkreuken op verschillende plekken.
Waarmee ik maar wil zeggen dat een ongelukje in een klein hoekje zit. Het kan overal gebeuren en de meeste ongelukken gebeuren zelfs thuis.
Het zou zonde zijn om je sport of hobby voorgoed aan de wilgen te hangen door een stom ongeluk, als je daar normaal altijd veel plezier aan beleeft.
Waarmee ik maar wil zeggen dat een ongelukje in een klein hoekje zit. Het kan overal gebeuren en de meeste ongelukken gebeuren zelfs thuis.
Het zou zonde zijn om je sport of hobby voorgoed aan de wilgen te hangen door een stom ongeluk, als je daar normaal altijd veel plezier aan beleeft.
dinsdag 4 augustus 2015 om 22:34
Nouja, persoonlijk heb ik liever een duidelijke reden bij een valpartij dan 'zomaar' er vandoor gaan, maar op zich was het nu ook al wel duidelijk. Hij was onrustig, je ging niet voor niets terug naar de bak. Ik zou nu ook de volgende keer even longeren. En ik zet mijn paard ook vaak wat sneller aan het werk als ik merk dat ie fris is, heb altijd het idee zijn aandacht beter bij me te hebben als we oefeningen in draf doen dan in stap.
Het is ook wel raar weer op het moment, ene dag 30 graden, volgende dag is de wind weer fris. De dieren weten ook niet meer waar ze aan toe zijn.
Het is ook wel raar weer op het moment, ene dag 30 graden, volgende dag is de wind weer fris. De dieren weten ook niet meer waar ze aan toe zijn.
Life is too short to waste time matching socks
woensdag 5 augustus 2015 om 18:33
Het is ook allemaal verklaarbaar, maar ik mag over 5 weken pas weer rijden (als ik mazzel heb). Tot die tijd kan ik geen teugel in m'n hand houden.
Krijg dinsdag te horen of ik geopereerd wordt aan mn vingers.
Maandag ga ik wel naar de manege, lessen beginnen dan weer. Ga niet rijden, maar wel onder de paarden zijn. Zo hoop ik dat m'n angst geleidelijk aan minder wordt.
Als hij was geschrokken van iets, dan was het 'tastbaarder' voor me geweest ofzo. Nu was het vanuit het niets ervandoor.
Na 12 jaar rijden weet ik heus wel dat een paard een eigen wil heeft en altijd zelf wat kan 'bedenken', maar dit was toch echt wel even nieuw
Krijg dinsdag te horen of ik geopereerd wordt aan mn vingers.
Maandag ga ik wel naar de manege, lessen beginnen dan weer. Ga niet rijden, maar wel onder de paarden zijn. Zo hoop ik dat m'n angst geleidelijk aan minder wordt.
Als hij was geschrokken van iets, dan was het 'tastbaarder' voor me geweest ofzo. Nu was het vanuit het niets ervandoor.
Na 12 jaar rijden weet ik heus wel dat een paard een eigen wil heeft en altijd zelf wat kan 'bedenken', maar dit was toch echt wel even nieuw
woensdag 5 augustus 2015 om 18:57
quote:Fruity-Pebbles schreef op 05 augustus 2015 @ 18:33:
Maandag ga ik wel naar de manege, lessen beginnen dan weer. Ga niet rijden, maar wel onder de paarden zijn. Zo hoop ik dat m'n angst geleidelijk aan minder wordt.
Neem de eerste keer anders iemand mee om je te steunen, iemand die paarden snapt en je gerust kan stellen. En ook sterkte met je vingers. Beterschap!
Maandag ga ik wel naar de manege, lessen beginnen dan weer. Ga niet rijden, maar wel onder de paarden zijn. Zo hoop ik dat m'n angst geleidelijk aan minder wordt.
Neem de eerste keer anders iemand mee om je te steunen, iemand die paarden snapt en je gerust kan stellen. En ook sterkte met je vingers. Beterschap!