Psyche
alle pijlers
Faalangst
woensdag 5 augustus 2015 om 23:10
Iedereen om me heen haalt zijn/haar diploma, maakt verre reizen, heeft een leuke relatie, geniet volop de zomervakantie... En ik? Ik zit alleen op mijn kamer met tranen in mijn ogen. Ik zit na te denken over mijn opleiding en de beslissingen die ik moet nemen. Ik zit mezelf wijs te maken dat het niet uitmaakt wat ik kies, falen doe ik toch wel. Zoals gewoonlijk. Alles wat ik doe mislukt, zo niet: dan heb ik geluk gehad. Na meerdere gesprekken met de studieadviseur, studentenpsycholoog en maatschappelijk werker, ben ik er nog steeds van overtuigd dat ik nooit goed genoeg zal zijn, wat ik ook doe. Ik zit enorm tegen het studeren op, omdat ik aankomend studiejaar 4 jaar ouder zal zijn dan mijn studiegenoten. Ergens ben ik bang dat ik niet serieus genomen wordt en uitgelachen word, want: welke 23-jarige zit na 3-4 jaar studeren nog steeds aan het begin van haar opleiding, terwijl haar leeftijdsgenoten/vrienden aan het afstuderen (of afgestudeerd) zijn?
Ik durf geen baan te zoeken: ik word toch wel afgewezen als ik ga solliciteren. Ik durf geen nieuwe studierichting te kiezen: ik ben toch niet slim genoeg om het aan te kunnen. Ik durf mijn ex geen tweede kans te geven: het is eenmaal mis gegaan, dus het zal de volgende keer ook niet goed aflopen. Zelfs sporten, wat ik voorheen met alle plezier deed, heb ik opgegeven: ik ga toch geen vooruitgang boeken. Mijn faalangst gaat op dit moment zover dat ik liever niet vertel waar ik mee bezig ben, zodat ik niet hoef te uit te leggen hoe erg ik gefaald ben. Soms heb ik zoveel stress dat ik zo min mogelijk de deur uit kom, bijna niet eet en mijn vrienden/familie liever niet spreek. Zodra ik merk hoeveel ik moet doen, raak ik in paniek omdat het me niet gaat lukken om alles voor elkaar te krijgen. Soms lig ik de hele dag in mijn bed, omdat ik bang ben dat ik iets doe wat niet gaat lukken. Aan het einde van de dag voel ik me alsnog kut omdat ik in iets anders gefaald ben: een productieve dag hebben.
Dit is wat er op dit moment in mijn hoofd omgaat. Zo gaat het de meeste dagen in mijn hoofd. Ik wil de positieve dingen die mensen over me zeggen graag geloven. Ik wil graag geloven dat ik goed genoeg ben. Ik wil graag geloven dat niet iedereen in hetzelfde tempo leeft en niet dezelfde kwaliteiten en doelen heeft. Maar ergens blijf ik geloven dat ik niet vooruit ga omdat ik simpelweg nooit goed genoeg zal zijn.
Ik durf geen baan te zoeken: ik word toch wel afgewezen als ik ga solliciteren. Ik durf geen nieuwe studierichting te kiezen: ik ben toch niet slim genoeg om het aan te kunnen. Ik durf mijn ex geen tweede kans te geven: het is eenmaal mis gegaan, dus het zal de volgende keer ook niet goed aflopen. Zelfs sporten, wat ik voorheen met alle plezier deed, heb ik opgegeven: ik ga toch geen vooruitgang boeken. Mijn faalangst gaat op dit moment zover dat ik liever niet vertel waar ik mee bezig ben, zodat ik niet hoef te uit te leggen hoe erg ik gefaald ben. Soms heb ik zoveel stress dat ik zo min mogelijk de deur uit kom, bijna niet eet en mijn vrienden/familie liever niet spreek. Zodra ik merk hoeveel ik moet doen, raak ik in paniek omdat het me niet gaat lukken om alles voor elkaar te krijgen. Soms lig ik de hele dag in mijn bed, omdat ik bang ben dat ik iets doe wat niet gaat lukken. Aan het einde van de dag voel ik me alsnog kut omdat ik in iets anders gefaald ben: een productieve dag hebben.
Dit is wat er op dit moment in mijn hoofd omgaat. Zo gaat het de meeste dagen in mijn hoofd. Ik wil de positieve dingen die mensen over me zeggen graag geloven. Ik wil graag geloven dat ik goed genoeg ben. Ik wil graag geloven dat niet iedereen in hetzelfde tempo leeft en niet dezelfde kwaliteiten en doelen heeft. Maar ergens blijf ik geloven dat ik niet vooruit ga omdat ik simpelweg nooit goed genoeg zal zijn.
woensdag 5 augustus 2015 om 23:17
Je hebt geen faalangst, je bent gewoon diep depressief. Ga als de wiedeweerga naar de huisarts en zorg voor een goede psycholoog, die jou de juiste therapie kan geven. Als je zo door blijft gaan, blijft er geen spaander van je heel, want echt, zoals ik het lees, ben je je eigen ergste vijand. Je hebt echt hulp nodig.
woensdag 5 augustus 2015 om 23:22
Goed genoeg voor wie? Volgens mij maak je je echt veel te druk om wat anderen van je (zouden kunnen) denken.
Probeer te leren om sneller trots op jezelf te zijn. Ook al doe je maar iets op een dag, al is het iets kleins, dat is beter dan niets. Met die gedachte kom je al verder dan denken dat je heel veel moet doen en dat ook nog eens allemaal perfect moet zijn.
En jezelf zoveel vergelijken met anderen is ook af te raden weet ik uit ervaring. Daar word je niet gelukkiger van. Waarschijnlijk vergelijk jij jezelf ook nog eens op punten waarop anderen het in jouw ogen beter getroffen hebben. De ene is al afgestudeerd, de andere heeft een leuke vriend. Maar alle mensen die je kent zijn toch zeker niet op alle fronten beter/leuker/geslaagder dan jij?
Praat je hier met iemand over, familie/vrienden? Misschien is het ook handig om hier hulp bij te zoeken, bijvoorbeeld in de vorm van een psycholoog.
Probeer te leren om sneller trots op jezelf te zijn. Ook al doe je maar iets op een dag, al is het iets kleins, dat is beter dan niets. Met die gedachte kom je al verder dan denken dat je heel veel moet doen en dat ook nog eens allemaal perfect moet zijn.
En jezelf zoveel vergelijken met anderen is ook af te raden weet ik uit ervaring. Daar word je niet gelukkiger van. Waarschijnlijk vergelijk jij jezelf ook nog eens op punten waarop anderen het in jouw ogen beter getroffen hebben. De ene is al afgestudeerd, de andere heeft een leuke vriend. Maar alle mensen die je kent zijn toch zeker niet op alle fronten beter/leuker/geslaagder dan jij?
Praat je hier met iemand over, familie/vrienden? Misschien is het ook handig om hier hulp bij te zoeken, bijvoorbeeld in de vorm van een psycholoog.
woensdag 5 augustus 2015 om 23:26
Wat een zware last draag je to. Weet je misschien ook waar dit gevoel door komt? Waar is het begonnen? Misschien kan je het Dan vanuit de kern aanpakken.
Het klinkt ook alsof je door je situatie inderdaad in een depressie bent beland zoals Cateatje al zei, als je het op kan brengen probeer iemand te vinden die jou kan helpen om aardiger te denken over jezelf. En ik wil je ook even zeggen dat 24 piepenpiepjong is om nog te studeren. Ik heb veel oudere mensen op mijn opleiding gehad, niemand die dat gek vond.
Het klinkt ook alsof je door je situatie inderdaad in een depressie bent beland zoals Cateatje al zei, als je het op kan brengen probeer iemand te vinden die jou kan helpen om aardiger te denken over jezelf. En ik wil je ook even zeggen dat 24 piepenpiepjong is om nog te studeren. Ik heb veel oudere mensen op mijn opleiding gehad, niemand die dat gek vond.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
woensdag 5 augustus 2015 om 23:37
Ken je de uitdrukking: Een mens lijdt het meest door het vrezen dat hij vreest?
Jouw angst om te falen zorgt ervoor dat je het gewoon maar niet meer probeert, wat je ook als falen ziet en daarmee nog maar eens jouw falen bevestigd. Je zit daarmee in een neerwaartse spiraal, want als je niks probeert ontneem je jezelf de kans om te kunnen slagen.
Het maakt niet uit wat je doet of kiest (binnen de wet) als je er maar volledig achter staat. Lukt het niet, dan hoeft dat geen falen te zijn, maar kan het een les zijn. Moeilijk in te zien nu voor jou denk ik.
Laat je alsjeblieft door je huisarts verwijzen naar een goede (liefst tweedelijns) psycholoog/psychotherapeut die hier ervaring mee heeft. Deze kan je helpen de neerwaartse spiraal te doorbreken en om te gaan met jouw angst.
En heel belangrijk, als je niet direct een goed gevoel hebt bij de psycholoog, terug naar de huisarts en vragen of hij je naar een ander wil doorverwijzen.
Jouw angst om te falen zorgt ervoor dat je het gewoon maar niet meer probeert, wat je ook als falen ziet en daarmee nog maar eens jouw falen bevestigd. Je zit daarmee in een neerwaartse spiraal, want als je niks probeert ontneem je jezelf de kans om te kunnen slagen.
Het maakt niet uit wat je doet of kiest (binnen de wet) als je er maar volledig achter staat. Lukt het niet, dan hoeft dat geen falen te zijn, maar kan het een les zijn. Moeilijk in te zien nu voor jou denk ik.
Laat je alsjeblieft door je huisarts verwijzen naar een goede (liefst tweedelijns) psycholoog/psychotherapeut die hier ervaring mee heeft. Deze kan je helpen de neerwaartse spiraal te doorbreken en om te gaan met jouw angst.
En heel belangrijk, als je niet direct een goed gevoel hebt bij de psycholoog, terug naar de huisarts en vragen of hij je naar een ander wil doorverwijzen.
woensdag 5 augustus 2015 om 23:51
Volgens mij is ophouden met zoveel na te denken en gewoon doen het enige wat werkt bij het verminderen van angst. Het is niet erg dat je zulke fouten maakt. Dat doet iedereen! Wat je nu doet werkt niet voor je en je bent de enige die dat vroeg of laat kan en moet veranderen. Geef jezelf een schop onder je kont! Geen excuses meer! Het zal niet meevallen, ik spreek uit ervaring helaas. Kom uit die slachtofferrol. Hoe langer je daar mee wacht, hoe moeilijker. Ik heb medestudenten gehad in het eerste jaar van 25 en dat vond niemand gek. Depressie gedachten komen vanzelf als je je laat leiden door angst. De oplossing is heel simpel maar ook juist het probleem.. Ik leef met je mee hoor ook al klinkt het misschien hard wat ik zeg, want het is natuurlijk klote dat het anderen schijnbaar makkelijk afgaat allemaal. Maar echt, het is veel minder erg om fouten te maken dan je continu zo naar te voelen. Dat is voor mij een belangrijke motivatie als ik iets niet durf. Als je het gedaan hebt voel je de overwinning en wordt je sterker!
Een goede psycholoog zou je kunnen helpen om hier bewust van te worden en kleine stapjes te gaan zetten.
Een goede psycholoog zou je kunnen helpen om hier bewust van te worden en kleine stapjes te gaan zetten.
donderdag 6 augustus 2015 om 00:05
Ik had dit verhaal ook kunnen schrijven, al heb ik het in mindere mate. Ik herken echt bijna alles, ik ben ietsje ouder dan jij maar ik heb bepaalde problemen al een aantal jaar, waaronder faalangst. Het is inderdaad goed om naar je huisarts te gaan en precies uit te leggen wat je problemen zijn, deze kan je dan naar de juiste behandelaar doorverwijzen, er zijn nogal wat verschillende namelijk. Ik ga sindskort naar een klinisch psycholoog die gespecialiseerd is in persoonlijkheidsproblematiek, ook het stukje wie ben ik? en wat wil ik? speelt bij mij mee, dus dit is voor mij persoonlijk de juiste therapeut. Wellicht voor jou ook een idee.
Succes!
Succes!
donderdag 6 augustus 2015 om 01:34
Ik zou je adviseren om cognitieve gedragstherapie te volgen. Dat helpt om je negatieve denkpatronen om te zetten in positieve.
Verder denk ik dat het juist heel goed is dat je niet meer terug gaat naar je ex. Het is niet voor niets uitgegaan en ik denk dat je beter eerst even op jezelf kunt focussen alvorens in een relatie te stappen.
Wat betreft opleiding zou je bv kunnen denken aan deeltijd of een LOI achtige opleiding. Vaak zijn studenten daar zelfs ouder dan jij.
Mijn motto is: "je leert meer van dingen die fout gaan, dan van dingen die goed gaan."
Dapper van je om je verhaal op het forum te plaatsen. Met baby stapjes kom je er wel!
Verder denk ik dat het juist heel goed is dat je niet meer terug gaat naar je ex. Het is niet voor niets uitgegaan en ik denk dat je beter eerst even op jezelf kunt focussen alvorens in een relatie te stappen.
Wat betreft opleiding zou je bv kunnen denken aan deeltijd of een LOI achtige opleiding. Vaak zijn studenten daar zelfs ouder dan jij.
Mijn motto is: "je leert meer van dingen die fout gaan, dan van dingen die goed gaan."
Dapper van je om je verhaal op het forum te plaatsen. Met baby stapjes kom je er wel!
donderdag 6 augustus 2015 om 01:42
Ik wil jullie ten eerste bedanken voor jullie reacties. Ik wilde mijn verhaal graag even kwijt.
Een aantal jaren geleden heb ik via mijn huisarts hulp gezocht bij een maatschappelijk werkster. Een psycholoog was te duur, ik woonde thuis en wilde niet dat mijn ouders erachter zouden komen. Ik heb hier heel veel aan gehad en ben daarna op kamers gegaan i.v.m. studie. Toen mijn eerste opleiding niet lukte (ik begon al ongemotiveerd omdat ik wist dat het niet was wat ik wilde) ben ik gestopt en aan een andere opleiding begonnen, waar ik met hak over de sloot ben over gegaan naar mijn tweede jaar. Het tweede jaar ging zo slecht (weer gebrek aan motivatie, ondanks dat ik het wel interessant vind en daarin verder wil) dat ik me weer zo waardeloos voelde als voorheen.
Ik heb genoeg mensen om me heen waarvan ik weet dat ze om me geven en bereid zijn om te helpen, maar wil niemand tot last zijn. Mijn moeder is al 1 jaar chronisch ziek en wil haar en mijn vader er niet mee belasten (ze zijn nogal overbezorgd). Hierdoor voel ik me vaak alleen. Ik heb nog steeds geen geld voor een psycholoog en ga daarom naar een studentenpsycholoog, maar mag er niet meer dan 5 sessies volgen. Daar doe ik aan mindfulness, maar dat gaat me niet zo goed af omdat ik bepaalde gedachten maar niet los kan laten (je raadt het al: dan voel ik me weer slecht omdat het niet lukt). Ik word al bang bij het idee dat ik straks door mijn sessies heen ben en er daarna echt alleen voor sta.
Een aantal jaren geleden heb ik via mijn huisarts hulp gezocht bij een maatschappelijk werkster. Een psycholoog was te duur, ik woonde thuis en wilde niet dat mijn ouders erachter zouden komen. Ik heb hier heel veel aan gehad en ben daarna op kamers gegaan i.v.m. studie. Toen mijn eerste opleiding niet lukte (ik begon al ongemotiveerd omdat ik wist dat het niet was wat ik wilde) ben ik gestopt en aan een andere opleiding begonnen, waar ik met hak over de sloot ben over gegaan naar mijn tweede jaar. Het tweede jaar ging zo slecht (weer gebrek aan motivatie, ondanks dat ik het wel interessant vind en daarin verder wil) dat ik me weer zo waardeloos voelde als voorheen.
Ik heb genoeg mensen om me heen waarvan ik weet dat ze om me geven en bereid zijn om te helpen, maar wil niemand tot last zijn. Mijn moeder is al 1 jaar chronisch ziek en wil haar en mijn vader er niet mee belasten (ze zijn nogal overbezorgd). Hierdoor voel ik me vaak alleen. Ik heb nog steeds geen geld voor een psycholoog en ga daarom naar een studentenpsycholoog, maar mag er niet meer dan 5 sessies volgen. Daar doe ik aan mindfulness, maar dat gaat me niet zo goed af omdat ik bepaalde gedachten maar niet los kan laten (je raadt het al: dan voel ik me weer slecht omdat het niet lukt). Ik word al bang bij het idee dat ik straks door mijn sessies heen ben en er daarna echt alleen voor sta.
donderdag 6 augustus 2015 om 02:33
quote:Guajira-Guantanamera schreef op 06 augustus 2015 @ 01:42:
Ik wil jullie ten eerste bedanken voor jullie reacties. Ik wilde mijn verhaal graag even kwijt.
Een aantal jaren geleden heb ik via mijn huisarts hulp gezocht bij een maatschappelijk werkster. Een psycholoog was te duur, ik woonde thuis en wilde niet dat mijn ouders erachter zouden komen. Ik heb hier heel veel aan gehad en ben daarna op kamers gegaan i.v.m. studie. Toen mijn eerste opleiding niet lukte (ik begon al ongemotiveerd omdat ik wist dat het niet was wat ik wilde) ben ik gestopt en aan een andere opleiding begonnen, waar ik met hak over de sloot ben over gegaan naar mijn tweede jaar. Het tweede jaar ging zo slecht (weer gebrek aan motivatie, ondanks dat ik het wel interessant vind en daarin verder wil) dat ik me weer zo waardeloos voelde als voorheen.
Ik heb genoeg mensen om me heen waarvan ik weet dat ze om me geven en bereid zijn om te helpen, maar wil niemand tot last zijn. Mijn moeder is al 1 jaar chronisch ziek en wil haar en mijn vader er niet mee belasten (ze zijn nogal overbezorgd). Hierdoor voel ik me vaak alleen. Ik heb nog steeds geen geld voor een psycholoog en ga daarom naar een studentenpsycholoog, maar mag er niet meer dan 5 sessies volgen. Daar doe ik aan mindfulness, maar dat gaat me niet zo goed af omdat ik bepaalde gedachten maar niet los kan laten (je raadt het al: dan voel ik me weer slecht omdat het niet lukt). Ik word al bang bij het idee dat ik straks door mijn sessies heen ben en er daarna echt alleen voor sta.
Je kunt bij je verzekeraar navragen hoeveel sessies ze vergoeden van een cognitief gedragstherapeut (of ander type hulpverlener). Vaak is er nog wel meer mogelijk dan alleen de 5 gesprekken.
Ten tweede raad ik je aan om dit toch met je ouders te bespreken en met vriendinnen. Je kwetsbaar op durven stellen aan mensen om wie je geeft is een belangrijke stap in de goede richting en zij kunnen je steunen. Helpen bij het financieren van hulpverlening. Je ouders en vrienden zullen niet boos op je worden, zullen ook niet teleurgesteld in je zijn, maar juist blij dat je hen in vertrouwen hebt genomen. Je bent hen ook niet tot last. Immers als je ouders of een van je vriendinnen met een probleem zit, dan wil je toch ook dat ze dit aan jou vertellen zodat je ze kunt helpen en een luisterend oor kunt zijn?
Dus vertel het!
Wat vind je van het idee om een deeltijd of LOI achtige studie te doen?
Ik wil jullie ten eerste bedanken voor jullie reacties. Ik wilde mijn verhaal graag even kwijt.
Een aantal jaren geleden heb ik via mijn huisarts hulp gezocht bij een maatschappelijk werkster. Een psycholoog was te duur, ik woonde thuis en wilde niet dat mijn ouders erachter zouden komen. Ik heb hier heel veel aan gehad en ben daarna op kamers gegaan i.v.m. studie. Toen mijn eerste opleiding niet lukte (ik begon al ongemotiveerd omdat ik wist dat het niet was wat ik wilde) ben ik gestopt en aan een andere opleiding begonnen, waar ik met hak over de sloot ben over gegaan naar mijn tweede jaar. Het tweede jaar ging zo slecht (weer gebrek aan motivatie, ondanks dat ik het wel interessant vind en daarin verder wil) dat ik me weer zo waardeloos voelde als voorheen.
Ik heb genoeg mensen om me heen waarvan ik weet dat ze om me geven en bereid zijn om te helpen, maar wil niemand tot last zijn. Mijn moeder is al 1 jaar chronisch ziek en wil haar en mijn vader er niet mee belasten (ze zijn nogal overbezorgd). Hierdoor voel ik me vaak alleen. Ik heb nog steeds geen geld voor een psycholoog en ga daarom naar een studentenpsycholoog, maar mag er niet meer dan 5 sessies volgen. Daar doe ik aan mindfulness, maar dat gaat me niet zo goed af omdat ik bepaalde gedachten maar niet los kan laten (je raadt het al: dan voel ik me weer slecht omdat het niet lukt). Ik word al bang bij het idee dat ik straks door mijn sessies heen ben en er daarna echt alleen voor sta.
Je kunt bij je verzekeraar navragen hoeveel sessies ze vergoeden van een cognitief gedragstherapeut (of ander type hulpverlener). Vaak is er nog wel meer mogelijk dan alleen de 5 gesprekken.
Ten tweede raad ik je aan om dit toch met je ouders te bespreken en met vriendinnen. Je kwetsbaar op durven stellen aan mensen om wie je geeft is een belangrijke stap in de goede richting en zij kunnen je steunen. Helpen bij het financieren van hulpverlening. Je ouders en vrienden zullen niet boos op je worden, zullen ook niet teleurgesteld in je zijn, maar juist blij dat je hen in vertrouwen hebt genomen. Je bent hen ook niet tot last. Immers als je ouders of een van je vriendinnen met een probleem zit, dan wil je toch ook dat ze dit aan jou vertellen zodat je ze kunt helpen en een luisterend oor kunt zijn?
Dus vertel het!
Wat vind je van het idee om een deeltijd of LOI achtige studie te doen?
donderdag 6 augustus 2015 om 02:47
To ik las net dat je jouw ouders niet wil belasten en ook dat ze wat overbezorgd zijn. Zou het kunnen dat je hun overbezorgdheid onbewust hebt geinterpreteerd als dat ze jou niet capabel achten. Het lijkt me goed om over zulke zaken na te denken, zodat je er wat aan kan doen.
Kijk ook uit voor parentificatie. Het is heel lief dat je jouw ouders wilt ontzien, maar jij hebt als hun kind zijnde recht op hun zorg en begeleiding. Het is ook heel lief van hun dat ze die zorgende kant hebben, niet alle ouders zijn zo. Ergens zul je een balans samen met hen moeten vinden tussen elkaar ontzien en voor elkaar zorgen, een balans die voor iedereen past. Ik heb het gevoel dat je alle zorgen wil dragen en voor jezelf en je ouders.
En probeer voor jezelf wat dingen te herdefinieren. Je hebt het bijvoorbeeld over gemotiveerd genoeg zijn, een studie doen die je niet wilde, met hak over de sloot...probeer gewoon een pad te kiezen, je tijd eraan te wijden en gaandeweg naarmate je er langer mee bezig bent, zal het ook interressanter worden. Maar een term zoals toewijding verteert makkelijker dan 'juiste' studies/beroep kiezen. En uiteindelijk gaat het er voor iedereen om, om hun dagen op te vullen met een bezigheid. Dat is waar het leven min of meer op neerkomt. En gelukkig hebben we allemaal een andere bezigheid. Als we allemaal brood zouden bakken, wie maakt dan de kaas? Als we allemaal zouden forummen, wie programmeert er dan zo een forum en wie zorgt er voor electriciteit en die computer waar je het op doet. Iedereen is nuttig!
Kijk ook uit voor parentificatie. Het is heel lief dat je jouw ouders wilt ontzien, maar jij hebt als hun kind zijnde recht op hun zorg en begeleiding. Het is ook heel lief van hun dat ze die zorgende kant hebben, niet alle ouders zijn zo. Ergens zul je een balans samen met hen moeten vinden tussen elkaar ontzien en voor elkaar zorgen, een balans die voor iedereen past. Ik heb het gevoel dat je alle zorgen wil dragen en voor jezelf en je ouders.
En probeer voor jezelf wat dingen te herdefinieren. Je hebt het bijvoorbeeld over gemotiveerd genoeg zijn, een studie doen die je niet wilde, met hak over de sloot...probeer gewoon een pad te kiezen, je tijd eraan te wijden en gaandeweg naarmate je er langer mee bezig bent, zal het ook interressanter worden. Maar een term zoals toewijding verteert makkelijker dan 'juiste' studies/beroep kiezen. En uiteindelijk gaat het er voor iedereen om, om hun dagen op te vullen met een bezigheid. Dat is waar het leven min of meer op neerkomt. En gelukkig hebben we allemaal een andere bezigheid. Als we allemaal brood zouden bakken, wie maakt dan de kaas? Als we allemaal zouden forummen, wie programmeert er dan zo een forum en wie zorgt er voor electriciteit en die computer waar je het op doet. Iedereen is nuttig!
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
donderdag 6 augustus 2015 om 06:39
ik raad je aan om met de huisarts te praten. Die kan je doorverwijzen.
Bedenk dat het leven bestaat uit selffullfilling prophesy: als je je op een bepaalde manier gedraagd, dan gaat dat ook gebeuren Denk je dat je je tentamens niet haalt? Dan doe je onbewust niet genoeg moeite en haal je het niet.
Weet dat je niet de enige bent. Er zijn zoveel mensen die niet tevreden en happy zijn. Die tegenslagen hebben. Ik herken je verhaal volledig. Ook ik had de ene na de andere tegenslag. DIngen mislukten. Ik schaamde mij voor mijn leven. enz enz enz. Gelukkig ben ik er uit gekomen. Ik ben nu tevreden met mijn leven, en happy.
Het is echt shit als je in een situatie als de jouwe zit. Heb het echt met je te doen. Misschien ben je ook alleen en kun je aan niemand je ei kwijt? probeer dat wel te doen als dat kan. dan sta ja er niet alleen voor. ga leuke dingen doen zeker nu in de vakantie. zoek een leuk doel op. en echt waar: probeer te bekijken waar je wel tevreden over bent? misschien heel stom voorbeeld (vanwege het contrast), maar ik bedacht mij altijd dat de mensen in Afrika helemaal geen kansen hebben en dat ik gelukkig mag/moet zijn met wat ik heb. het kan allemaal veel erger, etc. Ik weet niet of je dit helpt.
veel sterkte en als je nog persoonlijke vragen heb mag je mij een persoonlijk bericht sturen. XXXXXXXx
Bedenk dat het leven bestaat uit selffullfilling prophesy: als je je op een bepaalde manier gedraagd, dan gaat dat ook gebeuren Denk je dat je je tentamens niet haalt? Dan doe je onbewust niet genoeg moeite en haal je het niet.
Weet dat je niet de enige bent. Er zijn zoveel mensen die niet tevreden en happy zijn. Die tegenslagen hebben. Ik herken je verhaal volledig. Ook ik had de ene na de andere tegenslag. DIngen mislukten. Ik schaamde mij voor mijn leven. enz enz enz. Gelukkig ben ik er uit gekomen. Ik ben nu tevreden met mijn leven, en happy.
Het is echt shit als je in een situatie als de jouwe zit. Heb het echt met je te doen. Misschien ben je ook alleen en kun je aan niemand je ei kwijt? probeer dat wel te doen als dat kan. dan sta ja er niet alleen voor. ga leuke dingen doen zeker nu in de vakantie. zoek een leuk doel op. en echt waar: probeer te bekijken waar je wel tevreden over bent? misschien heel stom voorbeeld (vanwege het contrast), maar ik bedacht mij altijd dat de mensen in Afrika helemaal geen kansen hebben en dat ik gelukkig mag/moet zijn met wat ik heb. het kan allemaal veel erger, etc. Ik weet niet of je dit helpt.
veel sterkte en als je nog persoonlijke vragen heb mag je mij een persoonlijk bericht sturen. XXXXXXXx
donderdag 6 augustus 2015 om 08:29
Beste Guajira,
Bespreek de situatie met je huisarts. Bekijk met hem/haar wat de mogelijkheden zijn en geef ook aan dat je geen geld hebt voor dure behandelingen. De vergoedingen zijn inmiddels anders dan een aantal jaar geleden. Afhankelijk van je verzekering en de soort hulp waarvan je huisarts denkt dat die bij je past kan het best zijn dat die hulp volledig vergoed wordt.
Bespreek het toch ook met je ouders, moeilijk, maar geef hun ook de kans om je (evt. Financieel) te helpen. Zij zullen ook willen dat het goed met jou gaat.
Zo te lezen sta je er niet alleen voor, maar zorgen jouw angsten en anderen niet tot last willen zijn er voor dat je jezelf wegcijfert.
Vindt jij een vriendin lastig als ze jou om hulp vraagt? Vast niet. Waarom zouden zij jou dan wel lastig vinden? En jouw ouders weten vanaf de dag dat ze er voor kozen jou te krijgen dat ze voor jou willen zorgen, dus ontneem hun die kans niet.
Bespreek de situatie met je huisarts. Bekijk met hem/haar wat de mogelijkheden zijn en geef ook aan dat je geen geld hebt voor dure behandelingen. De vergoedingen zijn inmiddels anders dan een aantal jaar geleden. Afhankelijk van je verzekering en de soort hulp waarvan je huisarts denkt dat die bij je past kan het best zijn dat die hulp volledig vergoed wordt.
Bespreek het toch ook met je ouders, moeilijk, maar geef hun ook de kans om je (evt. Financieel) te helpen. Zij zullen ook willen dat het goed met jou gaat.
Zo te lezen sta je er niet alleen voor, maar zorgen jouw angsten en anderen niet tot last willen zijn er voor dat je jezelf wegcijfert.
Vindt jij een vriendin lastig als ze jou om hulp vraagt? Vast niet. Waarom zouden zij jou dan wel lastig vinden? En jouw ouders weten vanaf de dag dat ze er voor kozen jou te krijgen dat ze voor jou willen zorgen, dus ontneem hun die kans niet.
donderdag 6 augustus 2015 om 08:40
en lotgenoten contact? Klinkt inderdaad als een depressie of angst - klacht
( in ieder geval depressieve klachten);
de meeste lotgenoten verenigingen staan mensen die zich herkennen
in de klachten, dus ook als je geen officele diagnose hebt ben je welkom
om je verhaal te doen.
ik kan het je aanraden en vooral veel sterkte
( in ieder geval depressieve klachten);
de meeste lotgenoten verenigingen staan mensen die zich herkennen
in de klachten, dus ook als je geen officele diagnose hebt ben je welkom
om je verhaal te doen.
ik kan het je aanraden en vooral veel sterkte
escape to the country met jonnie irwin, allistair, jules , nikki, denise 16 hr bbc1
zondag 9 augustus 2015 om 20:19
