Overig
alle pijlers
Het Sprookjesbos
zondag 9 augustus 2015 om 21:27
Er was eens, in een land hier ver, ver vandaan, een bende ontheemde sprookjesfiguren. Zij kwamen van heinde en verre, op zoek naar, uiteraard, een lang en gelukkig leven. Maar tijdens hun zoektocht, gooiden boze wichten roet in het eten. Giftige appels, spinnewielen, boze wolven (of stiefmoeders), of simpelweg struikelen over te grote laarzen, het zat niet mee. Uiteindelijk belandden zij in het Sprookjesbos, een betoverende omgeving, waar fantasie en werkelijkheid elkaar ontmoeten.
Wees welkom!
Wees welkom!
zaterdag 15 augustus 2015 om 20:38
"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de schoonste in het land?"
En iedere keer antwoordt de spiegel dat zij de schoonste is, maar Sneeuwwitje groeit op en wordt steeds mooier. Wanneer ze zeven jaar is, is ze mooier dan de Koningin. De spiegel vertelt dat Sneeuwwitje duizendmaal mooier is dan de koningin en zij wordt groen van jaloezie en begint het meisje te haten. Ze laat een jager komen en hij moet Sneeuwwitje in het bos doden, maar hij kan het onschuldige hartje niet doorboren en laat haar ontsnappen. Hij vreest dat de wilde dieren haar zullen doden, maar is blij het niet zelf te moeten doen. Hij steekt een jong wild zwijn dood en neemt de lever en de longen mee. De stiefmoeder eet deze dingen op en denkt dat Sneeuwwitje verdwenen is.
En iedere keer antwoordt de spiegel dat zij de schoonste is, maar Sneeuwwitje groeit op en wordt steeds mooier. Wanneer ze zeven jaar is, is ze mooier dan de Koningin. De spiegel vertelt dat Sneeuwwitje duizendmaal mooier is dan de koningin en zij wordt groen van jaloezie en begint het meisje te haten. Ze laat een jager komen en hij moet Sneeuwwitje in het bos doden, maar hij kan het onschuldige hartje niet doorboren en laat haar ontsnappen. Hij vreest dat de wilde dieren haar zullen doden, maar is blij het niet zelf te moeten doen. Hij steekt een jong wild zwijn dood en neemt de lever en de longen mee. De stiefmoeder eet deze dingen op en denkt dat Sneeuwwitje verdwenen is.
De wereld draait op koffie
zaterdag 15 augustus 2015 om 20:39
Sneeuwwitje komt bij een klein huisje in het bos en rust binnen uit. Alles is netjes en ze ziet zeven bordjes, lepeltjes, mesjes, vorkjes en bekertjes. Ze ziet zeven bedjes met sneeuwwitte lakens en eet van elk bordje wat groente en brood, uit elk bekertje drinkt zij wat wijn en dan gaat ze in een bedje liggen. Ze past niet in het bedje en probeert ze allemaal, pas de zevende blijkt de juiste maat te hebben. Als het donker is, komen de zeven dwergen thuis en zij steken de zeven lantaarntjes aan. Ze zien dat iemand in het huisje is geweest en gaan op zoek en vinden het meisje in het zevende bedje. Met de zeven lantaarntjes beschijnen ze het meisje en vinden haar erg mooi, ze laten haar slapen.
De zevende dwerg slaapt bij de andere dwergen in bed, elk uur bij een ander. De volgende ochtend schrikt Sneeuwwitje als ze de dwergen ziet en stelt zich voor. Ze vertelt wat er is gebeurd en ze mag blijven, als ze voor de huishouding zorgt. De dwergen gaan op zoek naar erts en goud en ze heeft het eten klaar als ze terugkomen. De dwergen waarschuwen Sneeuwwitje nooit de deur open te maken als het licht is. De toverspiegel vertelt de koningin dat Sneeuwwitje over de bergen bij de zeven dwergen is en ze beseft dat de jager haar bedrogen heeft. De koningin verft haar gezicht en verkleedt zich als een oude koopvrouw en loopt over de zeven bergen naar de zeven dwergen. Ze klopt aan en biedt rijgkoorden aan en Sneeuwwitje koopt er één en laat de vrouw binnen.
De zevende dwerg slaapt bij de andere dwergen in bed, elk uur bij een ander. De volgende ochtend schrikt Sneeuwwitje als ze de dwergen ziet en stelt zich voor. Ze vertelt wat er is gebeurd en ze mag blijven, als ze voor de huishouding zorgt. De dwergen gaan op zoek naar erts en goud en ze heeft het eten klaar als ze terugkomen. De dwergen waarschuwen Sneeuwwitje nooit de deur open te maken als het licht is. De toverspiegel vertelt de koningin dat Sneeuwwitje over de bergen bij de zeven dwergen is en ze beseft dat de jager haar bedrogen heeft. De koningin verft haar gezicht en verkleedt zich als een oude koopvrouw en loopt over de zeven bergen naar de zeven dwergen. Ze klopt aan en biedt rijgkoorden aan en Sneeuwwitje koopt er één en laat de vrouw binnen.
De wereld draait op koffie
zaterdag 15 augustus 2015 om 20:39
De heks probeert haar te wurgen en Sneeuwwitje valt neer, waarna de stiefmoeder verdwijnt. De dwergen komen thuis en zien Sneeuwwitje liggen. Ze knippen het rijgkoord door en Sneeuwwitje komt weer bij. De koningin hoort thuis dat haar plan is mislukt, de spiegel vertelt dat Sneeuwwitje nog duizendmaal mooier is dan zijzelf. De stiefmoeder maakt een giftige kam en gaat opnieuw naar het huisje. Sneeuwwitje maakt opnieuw de deur open en ze prikt zich aan de kam, waarna ze neervalt. De stiefmoeder vertrekt weer en de dwergen vinden haar 's avonds op de grond. Ze vinden de giftige kam en maken hem los, waarna Sneeuwwitje opnieuw bijkomt. Ze waarschuwen haar opnieuw en de koningin hoort weer van de spiegel dat haar stiefdochter nog in leven is.
De wereld draait op koffie
zaterdag 15 augustus 2015 om 20:39
De koningin maakt een giftige appel en hij is erg mooi, met rode wangen. Ze verkleedt zich als een oude vrouw en gaat naar Sneeuwwitje. Ze eet zelf van één helft van de appel, waarna Sneeuwwitje haar vertrouwt. Maar als Sneeuwwitje een hap neemt van de andere helft, valt ze dood neer. De spiegel vertelt de koningin thuis dat zij de mooiste is van het land en als de dwergen thuiskomen zien ze dat Sneeuwwitje niet meer ademt. Ze doen haar jasje los, kammen haar haar en wassen haar met water en wijn, maar niks helpt. Ze leggen haar in een doorzichtige doodskist van glas en brengen haar naar een berg. Met gouden letters wordt op de kist geschreven wie ze is en de dieren treuren om haar. Een uil, een raaf en een duif komen rouwen en Sneeuwwitje ligt lang in haar kist, zonder te vergaan.
Op een dag komt een koningszoon in het woud en ziet de doodskist op de berg. Hij vraagt de dwergen om de kist en wil er voor betalen. Maar als de kist weggedragen wordt, valt hij en het stukje giftige appel schiet uit de keel van Sneeuwwitje. Ze doet haar ogen open en komt uit de kist. De koningszoon vraagt haar ten huwelijk en de bruiloft wordt voorbereid.
De boze stiefmoeder wordt uitgenodigd voor het feest en vraagt de spiegel wie de mooiste is in het land. De spiegel antwoordt dat de jonge koningin duizendmaal mooier is dan zij en de koningin wordt erg bang. Ze herkent Sneeuwwitje en krijgt gloeiende ijzeren muilen aan. Ze moet net zo lang dansen, tot ze dood neervalt.
Op een dag komt een koningszoon in het woud en ziet de doodskist op de berg. Hij vraagt de dwergen om de kist en wil er voor betalen. Maar als de kist weggedragen wordt, valt hij en het stukje giftige appel schiet uit de keel van Sneeuwwitje. Ze doet haar ogen open en komt uit de kist. De koningszoon vraagt haar ten huwelijk en de bruiloft wordt voorbereid.
De boze stiefmoeder wordt uitgenodigd voor het feest en vraagt de spiegel wie de mooiste is in het land. De spiegel antwoordt dat de jonge koningin duizendmaal mooier is dan zij en de koningin wordt erg bang. Ze herkent Sneeuwwitje en krijgt gloeiende ijzeren muilen aan. Ze moet net zo lang dansen, tot ze dood neervalt.
De wereld draait op koffie
zaterdag 15 augustus 2015 om 21:02
Op een der eerste lentedagen voelde wolf de honger knagen, dus klopte hij bij grootmoe aan
Zij deed open, zag hem staan met scherpe tanden, valse lach.
Hij gromde grijnzend: ‘Goedendag.’ De arme grootmoe schrok zich naar:
straks eet hij me op met huid en haar.
Ze sloeg de spijker op de kop, want hij vrat haar in één hap op.
Maar grootmoe was taai en schriel, hetgeen de wolf maar slecht beviel.
‘Ze is te weinig,’ klaagde hij, ‘dat is toch geen heel maal voor mij.
Na zo’n schriel scharminkel moet je, als wolf minstens nog een toetje.’
Terwijl hij heel boosaardig lachte, zei hij: ‘Ik denk, dat ik zal wachten,
tot Roodkapje, ’t mals, jong ding, terugkomt van haar wandeling.’
Grootmoeders kleren, moet je weten, haar jas, haar muts en ook haar sokken.
Die hij natuurlijk niet had opgegeten, heeft hij opgeraapt en aangetrokken;
Hij kamde en krulde zelfs zijn haar. In grootmoe’ s stoel zat Wolf toen klaar.
Het kleine meisje kwam al gauw en vroeg aan Wolf traditiegetrouw:
‘O grootmoe, wat heb je ’n grote oren.’
‘Dan kan ik je beter horen.’
‘Wat ‘n grote ogen’, zei ze zoet.
‘Dan kan ik beter zien wat je doet,’
Zei Wolf, terwijl hij naar haar staarde, en watertandde en likkebaardde.
Na dat karkas, vol bot en haar, dacht hij, smaakt zij als kaviaar.
Maar Roodkapje knipoogde en zei: ‘O wat een mooie bontjas heb jij!’
‘Fout!’ riep Wolf haar nijdig toe. ‘Wat heb je grote tanden, grootmoe,
Dat moet je zeggen, ezelskop. Nou ja, dan eet ik je zo maar op.’
’t Kind lacht en trekt in een wipje een revolver uit haar slipje.
Ze richt hem op het grote beest en beng, beng… die is er geweest!
Een week of wat later, ik weet ’t nog goed, heb ik in het bos Roodkapje ontmoet.
Ik herkende haar bijna niet, dat snap je, zo zonder cape en zonder rood kapje.
‘Hallo!’ riep ze vrolijk. ‘Zie je wel mijn prachtige bontjas van WOLVENVEL!’
Zij deed open, zag hem staan met scherpe tanden, valse lach.
Hij gromde grijnzend: ‘Goedendag.’ De arme grootmoe schrok zich naar:
straks eet hij me op met huid en haar.
Ze sloeg de spijker op de kop, want hij vrat haar in één hap op.
Maar grootmoe was taai en schriel, hetgeen de wolf maar slecht beviel.
‘Ze is te weinig,’ klaagde hij, ‘dat is toch geen heel maal voor mij.
Na zo’n schriel scharminkel moet je, als wolf minstens nog een toetje.’
Terwijl hij heel boosaardig lachte, zei hij: ‘Ik denk, dat ik zal wachten,
tot Roodkapje, ’t mals, jong ding, terugkomt van haar wandeling.’
Grootmoeders kleren, moet je weten, haar jas, haar muts en ook haar sokken.
Die hij natuurlijk niet had opgegeten, heeft hij opgeraapt en aangetrokken;
Hij kamde en krulde zelfs zijn haar. In grootmoe’ s stoel zat Wolf toen klaar.
Het kleine meisje kwam al gauw en vroeg aan Wolf traditiegetrouw:
‘O grootmoe, wat heb je ’n grote oren.’
‘Dan kan ik je beter horen.’
‘Wat ‘n grote ogen’, zei ze zoet.
‘Dan kan ik beter zien wat je doet,’
Zei Wolf, terwijl hij naar haar staarde, en watertandde en likkebaardde.
Na dat karkas, vol bot en haar, dacht hij, smaakt zij als kaviaar.
Maar Roodkapje knipoogde en zei: ‘O wat een mooie bontjas heb jij!’
‘Fout!’ riep Wolf haar nijdig toe. ‘Wat heb je grote tanden, grootmoe,
Dat moet je zeggen, ezelskop. Nou ja, dan eet ik je zo maar op.’
’t Kind lacht en trekt in een wipje een revolver uit haar slipje.
Ze richt hem op het grote beest en beng, beng… die is er geweest!
Een week of wat later, ik weet ’t nog goed, heb ik in het bos Roodkapje ontmoet.
Ik herkende haar bijna niet, dat snap je, zo zonder cape en zonder rood kapje.
‘Hallo!’ riep ze vrolijk. ‘Zie je wel mijn prachtige bontjas van WOLVENVEL!’
De wereld draait op koffie