Geld & Recht
alle pijlers
`Hoe verder
maandag 24 augustus 2015 om 19:42
Dochter, al 4 jaar chronische rugklachten waar de vooruitzichten begin dit jaar - dankzij heel veel therapie, fysiofitness en trouw oefeningen thuis doen - beter begonnen te worden, zo veel beter zelfs dat ze zich inschreef voor een 2e master en colleges begon te volgen. Een maand later wordt ze door een schumacher van haar fiets gereden en hield ze er een whiplash aan over: nek en schouderklachten, de hele dag zware hoofdpijn, misselijk en vooral heel duizelig. Ze is moeten stoppen met de studie, met de rug oefeningen moest ze ook stoppen, die gingen niet samen met de whiplash klachten, zodat haar rug nu ook weer bij af is. Ze is 28, woont nog thuis, en zoals het er naar uit ziet kan ze niet op zich zelf gaan wonen. Want: geen geld, geen woning. Toen ze nog alleen met haar rug zat is ze gekeurd door een keuringsarts. Uitslag: ze kon in een magazijn gaan werken. Zijn die mensen nog wel van deze wereld? Welke wegen kan ze nog meer bewandelen, want ik zie haar niet snel een baan krijgen. Lastig als je meer ligt dan zit.
"Boring conversation anyway"
dinsdag 25 augustus 2015 om 08:29
quote:BriannaF schreef op 24 augustus 2015 @ 22:40:
[...]
We hebben 2 keer geprobeerd haar in een revalidatieprogramma te krijgen, de eerste keer via het ziekenhuis na 8 maanden op een wachtlijst te hebben gestaan, kreeg ze de mededeling dat ze niet geschikt was. Een hoop medisch gewauwel, maar het kwam erop neer dat ze zich niet kon neerleggen bij haar klachten en ze altijd nog hoopte op herstel. Zolang ze dat deed kon ze niet revalideren.
De 2e keer particulier, na een intake van een dag hetzelfde: accepteer het. Dat kan ze niet, ze blijft hopen op herstel. En ik dacht toch echt dat een revalidatie traject je daarbij kon helpen. Dus niet
Een revalidatietraject kan helpen bij verwerking en rouw om wat je kwijt bent geraakt, maar als iemand het verlies nog niet accepteert, heeft het niet veel zin om al te gaan werken aan functioneel omgaan met je beperkingen. Iemand die nog vol gaat voor herstel, zal niet open staan voor fysio of ergotherapie die gericht is op je aanpassen. Revalidatie is een multidisciplinair traject, er moeten meerdere disciplines tegelijk met je aan het werk kunnen.
Wat ze zou kunnen doen is naar een psycholoog gaan om te werken aan acceptatie en zich daarna wederom melden bij revalidatie.
[...]
We hebben 2 keer geprobeerd haar in een revalidatieprogramma te krijgen, de eerste keer via het ziekenhuis na 8 maanden op een wachtlijst te hebben gestaan, kreeg ze de mededeling dat ze niet geschikt was. Een hoop medisch gewauwel, maar het kwam erop neer dat ze zich niet kon neerleggen bij haar klachten en ze altijd nog hoopte op herstel. Zolang ze dat deed kon ze niet revalideren.
De 2e keer particulier, na een intake van een dag hetzelfde: accepteer het. Dat kan ze niet, ze blijft hopen op herstel. En ik dacht toch echt dat een revalidatie traject je daarbij kon helpen. Dus niet
Een revalidatietraject kan helpen bij verwerking en rouw om wat je kwijt bent geraakt, maar als iemand het verlies nog niet accepteert, heeft het niet veel zin om al te gaan werken aan functioneel omgaan met je beperkingen. Iemand die nog vol gaat voor herstel, zal niet open staan voor fysio of ergotherapie die gericht is op je aanpassen. Revalidatie is een multidisciplinair traject, er moeten meerdere disciplines tegelijk met je aan het werk kunnen.
Wat ze zou kunnen doen is naar een psycholoog gaan om te werken aan acceptatie en zich daarna wederom melden bij revalidatie.
dinsdag 25 augustus 2015 om 11:51
quote:patchouli_ schreef op 25 augustus 2015 @ 08:29:
[...]
Wat ze zou kunnen doen is naar een psycholoog gaan om te werken aan acceptatie en zich daarna wederom melden bij revalidatie.Daar is ze ook al geweest. Na een paar maanden moest de psycholoog toegeven dat ze niets voor haar kon betekenen.
[...]
Wat ze zou kunnen doen is naar een psycholoog gaan om te werken aan acceptatie en zich daarna wederom melden bij revalidatie.Daar is ze ook al geweest. Na een paar maanden moest de psycholoog toegeven dat ze niets voor haar kon betekenen.
"Boring conversation anyway"
dinsdag 25 augustus 2015 om 13:03
Waarom kon de psycholoog niets voor haar betekenen? Weigert ze om te accepteren dat ze beperkingen heeft?
Wat ontzettend verdrietig trouwens voor je dochter, maar ook voor jou. Heb zelf al 25 jaar een postwhiplashsyndroom en weet dat het niet eenvoudig is om je er bij neer te leggen dat je niet alles meer kan. Ik hoop dat je dochter dat uiteindelijk ook gaat lukken, want pas dan kun je weer wat op gaan bouwen.
Wat ontzettend verdrietig trouwens voor je dochter, maar ook voor jou. Heb zelf al 25 jaar een postwhiplashsyndroom en weet dat het niet eenvoudig is om je er bij neer te leggen dat je niet alles meer kan. Ik hoop dat je dochter dat uiteindelijk ook gaat lukken, want pas dan kun je weer wat op gaan bouwen.
dinsdag 25 augustus 2015 om 13:28
Misschien is het makkelijker voor je dochter om te accepteren dat ze nu beperkingen heeft dan dat ze voor haar hele leven beperkt is.
Het is een iets andere manier van benaderen: 'ik zou in de toekomst graag herstellen' geeft haar meer hoop. In de tussentijd is het wel handig als ze leert dealen met de situatie zoals die nu is. Net zoals met haar studie: ze heeft niet in 1 dag dat diploma gehaald. Nu moet ze een herstel-diploma halen, en daarvoor moet ze eerst accepteren dat ze nu dingen niet kan. Accepteren dat ze voor de rest van haar leven gehandicapt is, is heel, heel erg moeilijk. Begin daarom met het accepteren dat de situatie nu zo is. Nu, op dit moment, is zij gehandicapt. En nu, op dit moment, zal ze daar iets mee moeten, om haar leven weer een beetje terug te krijgen.
Praktisch: wellicht kan je dochter wat vertaalwerk doen? Dat kan vanuit huis, van achter de computer. Ook dingen als een weblog bijhouden, ondertiteling maken of als redacteur werken kunnen vaak voor een flink deel vanuit huis. Een zinvolle 'dagbesteding' (ik vind het altijd rot om in dat soort termen te praten) kan heel veel voldoening geven.
Het is een iets andere manier van benaderen: 'ik zou in de toekomst graag herstellen' geeft haar meer hoop. In de tussentijd is het wel handig als ze leert dealen met de situatie zoals die nu is. Net zoals met haar studie: ze heeft niet in 1 dag dat diploma gehaald. Nu moet ze een herstel-diploma halen, en daarvoor moet ze eerst accepteren dat ze nu dingen niet kan. Accepteren dat ze voor de rest van haar leven gehandicapt is, is heel, heel erg moeilijk. Begin daarom met het accepteren dat de situatie nu zo is. Nu, op dit moment, is zij gehandicapt. En nu, op dit moment, zal ze daar iets mee moeten, om haar leven weer een beetje terug te krijgen.
Praktisch: wellicht kan je dochter wat vertaalwerk doen? Dat kan vanuit huis, van achter de computer. Ook dingen als een weblog bijhouden, ondertiteling maken of als redacteur werken kunnen vaak voor een flink deel vanuit huis. Een zinvolle 'dagbesteding' (ik vind het altijd rot om in dat soort termen te praten) kan heel veel voldoening geven.
dinsdag 25 augustus 2015 om 16:41
quote:patchouli_ schreef op 25 augustus 2015 @ 13:03:
Waarom kon de psycholoog niets voor haar betekenen? Weigert ze om te accepteren dat ze beperkingen heeft?
Ja, daar komt het wel op neer, ze heeft echt tot het laatste toe geprobeerd om met haar sport door te gaan, na de aanrijding moest ze toegeven dat het echt niet meer ging. Maar dat was wat haar betreft wel een enorme knieval.
Waarom kon de psycholoog niets voor haar betekenen? Weigert ze om te accepteren dat ze beperkingen heeft?
Ja, daar komt het wel op neer, ze heeft echt tot het laatste toe geprobeerd om met haar sport door te gaan, na de aanrijding moest ze toegeven dat het echt niet meer ging. Maar dat was wat haar betreft wel een enorme knieval.
"Boring conversation anyway"
dinsdag 25 augustus 2015 om 16:44
quote:blueeyes*3 schreef op 25 augustus 2015 @ 13:28:
Praktisch: wellicht kan je dochter wat vertaalwerk doen? Dat kan vanuit huis, van achter de computer. Ook dingen als een weblog bijhouden, ondertiteling maken of als redacteur werken kunnen vaak voor een flink deel vanuit huis. Een zinvolle 'dagbesteding' (ik vind het altijd rot om in dat soort termen te praten) kan heel veel voldoening geven.Toevallig werkte ze als stagiaire bij een ondertitelbedrijf en ze hadden haar daar graag gehouden, maar haar rug gaf het op. Het is 8 uur per dag gebogen over een bureau zitten. Thuiswerken in die specifieke beroepen is alleen weggelegd voor werknemers met jarenlange ervaring, niet voor starters. Momenteel is alles waarbij ze haar hoofd naar beneden moet houden te zwaar, zelfs een ansichtkaart schrijven verergert haar hoofdpijn al.
Praktisch: wellicht kan je dochter wat vertaalwerk doen? Dat kan vanuit huis, van achter de computer. Ook dingen als een weblog bijhouden, ondertiteling maken of als redacteur werken kunnen vaak voor een flink deel vanuit huis. Een zinvolle 'dagbesteding' (ik vind het altijd rot om in dat soort termen te praten) kan heel veel voldoening geven.Toevallig werkte ze als stagiaire bij een ondertitelbedrijf en ze hadden haar daar graag gehouden, maar haar rug gaf het op. Het is 8 uur per dag gebogen over een bureau zitten. Thuiswerken in die specifieke beroepen is alleen weggelegd voor werknemers met jarenlange ervaring, niet voor starters. Momenteel is alles waarbij ze haar hoofd naar beneden moet houden te zwaar, zelfs een ansichtkaart schrijven verergert haar hoofdpijn al.
"Boring conversation anyway"
dinsdag 25 augustus 2015 om 16:59
quote:BriannaF schreef op 25 augustus 2015 @ 16:44:
[...]
Toevallig werkte ze als stagiaire bij een ondertitelbedrijf en ze hadden haar daar graag gehouden, maar haar rug gaf het op. Het is 8 uur per dag gebogen over een bureau zitten. Thuiswerken in die specifieke beroepen is alleen weggelegd voor werknemers met jarenlange ervaring, niet voor starters. Momenteel is alles waarbij ze haar hoofd naar beneden moet houden te zwaar, zelfs een ansichtkaart schrijven verergert haar hoofdpijn al.Maar ze kan wel thuis achter een computer werken? Met aangepaste bureau/stoel/monitor-opstelling? Dat maakt al best veel mogelijk. Ten eerste thuis, en verder zijn er wel regelingen om bedrijven zulke opstellingen risicoloos te laten opzetten.
[...]
Toevallig werkte ze als stagiaire bij een ondertitelbedrijf en ze hadden haar daar graag gehouden, maar haar rug gaf het op. Het is 8 uur per dag gebogen over een bureau zitten. Thuiswerken in die specifieke beroepen is alleen weggelegd voor werknemers met jarenlange ervaring, niet voor starters. Momenteel is alles waarbij ze haar hoofd naar beneden moet houden te zwaar, zelfs een ansichtkaart schrijven verergert haar hoofdpijn al.Maar ze kan wel thuis achter een computer werken? Met aangepaste bureau/stoel/monitor-opstelling? Dat maakt al best veel mogelijk. Ten eerste thuis, en verder zijn er wel regelingen om bedrijven zulke opstellingen risicoloos te laten opzetten.
Anarchie is leuk, maar je blijft van mijn kaas af
dinsdag 25 augustus 2015 om 21:48
quote:BriannaF schreef op 24 augustus 2015 @ 22:44:
[...]
Jammer dat deze zo ver weg zijn, ze kan niet lang zitten. En ik denk dat deze centra (vooral Winnock) hetzelfde zijn als de particuliere instelling waar ze het al heeft geprobeerd en afgewezen is.Jammer! Belife heeft echt een heel goed programma waarbij alle factoren worden meegenomen.
[...]
Jammer dat deze zo ver weg zijn, ze kan niet lang zitten. En ik denk dat deze centra (vooral Winnock) hetzelfde zijn als de particuliere instelling waar ze het al heeft geprobeerd en afgewezen is.Jammer! Belife heeft echt een heel goed programma waarbij alle factoren worden meegenomen.
dinsdag 25 augustus 2015 om 21:54
quote:BriannaF schreef op 25 augustus 2015 @ 16:44:
[...]
Toevallig werkte ze als stagiaire bij een ondertitelbedrijf en ze hadden haar daar graag gehouden, maar haar rug gaf het op. Het is 8 uur per dag gebogen over een bureau zitten. Thuiswerken in die specifieke beroepen is alleen weggelegd voor werknemers met jarenlange ervaring, niet voor starters. Momenteel is alles waarbij ze haar hoofd naar beneden moet houden te zwaar, zelfs een ansichtkaart schrijven verergert haar hoofdpijn al.Ik ken toevallig freelancers die thuis vertaalwerk doen. Soms ook ondertitels. Per slot van rekening heb je er niks anders voor nodig dan je talenkennis en een pc of laptop. Je hoeft er in feite niet voor op een kantoor te gaan zitten, want dat voegt niks toe eigenlijk. Dus misschien kan ze daar iets mee doen. En dan zou ze bij wijze van spreken zelfs vanuit bed kunnen werken, comfortabel in de kussens geleund.
[...]
Toevallig werkte ze als stagiaire bij een ondertitelbedrijf en ze hadden haar daar graag gehouden, maar haar rug gaf het op. Het is 8 uur per dag gebogen over een bureau zitten. Thuiswerken in die specifieke beroepen is alleen weggelegd voor werknemers met jarenlange ervaring, niet voor starters. Momenteel is alles waarbij ze haar hoofd naar beneden moet houden te zwaar, zelfs een ansichtkaart schrijven verergert haar hoofdpijn al.Ik ken toevallig freelancers die thuis vertaalwerk doen. Soms ook ondertitels. Per slot van rekening heb je er niks anders voor nodig dan je talenkennis en een pc of laptop. Je hoeft er in feite niet voor op een kantoor te gaan zitten, want dat voegt niks toe eigenlijk. Dus misschien kan ze daar iets mee doen. En dan zou ze bij wijze van spreken zelfs vanuit bed kunnen werken, comfortabel in de kussens geleund.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!