Kinderen
alle pijlers
Spijt?
vrijdag 28 augustus 2015 om 07:35
Ik heb geen kinderen. Nu ben ik 42 en echt over datum. Ik weet dus dat ik iemand ben zonder kinderen. En opeens heb ik daar last van. Wat ik dacht klopt niet, ik dacht dat ik niet een leuke moeder zou zijn. Dat zou ik wel zijn. Ik zou zelfs een hele leuke moeder zijn.
..tja ik kan lullen wat ik wil...ik heb gedachtes die gaan over spijt van mijn keuze om geen kind te krijgen. Aan de andere kant ben ik er ook heel blij mee, want ik kan elke kant op die ik wil.
Wat wil ik hier? Ik hoop op reacties van mensen die dit begrijpen en ik hoop daar van iets te kunnen leren.
..tja ik kan lullen wat ik wil...ik heb gedachtes die gaan over spijt van mijn keuze om geen kind te krijgen. Aan de andere kant ben ik er ook heel blij mee, want ik kan elke kant op die ik wil.
Wat wil ik hier? Ik hoop op reacties van mensen die dit begrijpen en ik hoop daar van iets te kunnen leren.
vrijdag 28 augustus 2015 om 08:45
Herkenbaar.
Ik dacht dat ik te laat was en had toen ook spijtgevoelens. Het idee dat er een weg was afgesloten die ik misschien best had willen bewandelen. Misschien dus. Want ik had nooit NEE gezegd tegen kinderen, maar ook geen duidelijk JA. De jaren verstreken en toen was ik opeens oud. Het idee dat ik geeneens meer de JA-kant op kon stemde me verdrietig.
Zat jij wel op een duidelijk NEE-spoor? Dat lijkt me dan wel houvast geven. Dat je weet waarom je het ooit niet wilde. Ik zat dus op een twijfelspoor en toen leek de tijd me 'opeens' te hebben ingehaald. Vooral dat (geen bewuste JA of NEE-keuze gemaakt hebben vond ik lastig en stom van mezelf).
Ik dacht dat ik te laat was en had toen ook spijtgevoelens. Het idee dat er een weg was afgesloten die ik misschien best had willen bewandelen. Misschien dus. Want ik had nooit NEE gezegd tegen kinderen, maar ook geen duidelijk JA. De jaren verstreken en toen was ik opeens oud. Het idee dat ik geeneens meer de JA-kant op kon stemde me verdrietig.
Zat jij wel op een duidelijk NEE-spoor? Dat lijkt me dan wel houvast geven. Dat je weet waarom je het ooit niet wilde. Ik zat dus op een twijfelspoor en toen leek de tijd me 'opeens' te hebben ingehaald. Vooral dat (geen bewuste JA of NEE-keuze gemaakt hebben vond ik lastig en stom van mezelf).
vrijdag 28 augustus 2015 om 08:47
quote:poeziewoezie schreef op 28 augustus 2015 @ 08:34:
Ik ken twee mensen (1 vriendin en 1 kennis) die allebei bewust kindvrij zijn. En allebei hebben ze spijt. Ze zijn nu half veertig en inmiddels uitgefeest. Ze zien nu aan ons dat je ook een eigen leven kan hebben ondanks dat je kinderen hebt. Ze beseffen dat ze geen oma worden. Pas zei er 1 "wie staat er straks aan mijn graf"?
Maakt het wat uit wie er bij je graf staat? Je bent er dan toch niet meer, dus maakt 't zelf niet meer mee. Juist fijn dat je geen verdrietige kinderen achterlaat op het moment dat je gaat.
Ik ben nooit 'n feestbeest geweest, dus dat is voor mij geen reden geweest geen kinderen te nemen. Ik heb behoefte aan rust en ruimte en die behoefte wordt alleen maar sterker naarmate ik ouder word, dus daar passen geen kinderen in. Ergst lijkt me als je de moeite hebt gedaan 'n kind groot te brengen zodat je er eindelijk als volwassenen onder elkaar mee om kunt gaan, dat ze dan met 'n kind afkomen en je die hele ellende weer van voor af aan over je heen krijgt.
Ik ken twee mensen (1 vriendin en 1 kennis) die allebei bewust kindvrij zijn. En allebei hebben ze spijt. Ze zijn nu half veertig en inmiddels uitgefeest. Ze zien nu aan ons dat je ook een eigen leven kan hebben ondanks dat je kinderen hebt. Ze beseffen dat ze geen oma worden. Pas zei er 1 "wie staat er straks aan mijn graf"?
Maakt het wat uit wie er bij je graf staat? Je bent er dan toch niet meer, dus maakt 't zelf niet meer mee. Juist fijn dat je geen verdrietige kinderen achterlaat op het moment dat je gaat.
Ik ben nooit 'n feestbeest geweest, dus dat is voor mij geen reden geweest geen kinderen te nemen. Ik heb behoefte aan rust en ruimte en die behoefte wordt alleen maar sterker naarmate ik ouder word, dus daar passen geen kinderen in. Ergst lijkt me als je de moeite hebt gedaan 'n kind groot te brengen zodat je er eindelijk als volwassenen onder elkaar mee om kunt gaan, dat ze dan met 'n kind afkomen en je die hele ellende weer van voor af aan over je heen krijgt.
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 28 augustus 2015 om 08:49
Maar Redbulletje: de wereld is toch altijd op vele plaatsen wreed geweest? Vaak nog erger dan nu, de middeleeuwen werden niet voor niets the dark ages genoemd.
Oorlogen, wreedheden, armoede, het is nu niet erger dan vroeger.
Waarom dacht je geen goede moeder te kunnen zijn, to?
Op mijn twintigste moest ik er nog niet aan denken en op mijn dertigste ook niet, nu ik de veertig nader voel ik me stabieler dan ooit.
Dus in die zin kan ik me je gevoelens heel goed voorstellen.
Het is toch anders als je de keus bewust maakt dan dat je lichaam nu die keus definitief voor je maakt.
Oorlogen, wreedheden, armoede, het is nu niet erger dan vroeger.
Waarom dacht je geen goede moeder te kunnen zijn, to?
Op mijn twintigste moest ik er nog niet aan denken en op mijn dertigste ook niet, nu ik de veertig nader voel ik me stabieler dan ooit.
Dus in die zin kan ik me je gevoelens heel goed voorstellen.
Het is toch anders als je de keus bewust maakt dan dat je lichaam nu die keus definitief voor je maakt.
vrijdag 28 augustus 2015 om 08:50
quote:Yggdrasil- schreef op 28 augustus 2015 @ 08:43:
42 is toch nog niet over de datum? Beide buurvrouwen warwn 42 en 45 toen ze moeder werden.Vind het wel errug oud hoor, het zou hun oma kunnen zijn! Bovendien heb je dan veel meer kans op allerlei ellende zoals autisme, adhd en weet ik wat voor etiketjes er tegenwoordig nog meer in zijn en da's niet vooraf in de vruchtwaterpunctie op te sporen.
42 is toch nog niet over de datum? Beide buurvrouwen warwn 42 en 45 toen ze moeder werden.Vind het wel errug oud hoor, het zou hun oma kunnen zijn! Bovendien heb je dan veel meer kans op allerlei ellende zoals autisme, adhd en weet ik wat voor etiketjes er tegenwoordig nog meer in zijn en da's niet vooraf in de vruchtwaterpunctie op te sporen.
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 28 augustus 2015 om 08:51
quote:jules schreef op 28 augustus 2015 @ 08:33:
Het is jammer dat onze vruchtbare tijd zo vroeg begint. Ik vind het nogal ingrijpende keuzes die je moet maken op relatief jonge leeftijd.
Ik snap daarom de spijt, zowel het wel hebben van als het niet hebben van.
Mee eens. Ondanks dat ik door omstandigheden geen kinderen hebt, vind ik het ook wel eens spijtig dat het zo gelopen is. Geen broer (meer) of zusters dus de familielijn houdt na mij op.
Het is jammer dat onze vruchtbare tijd zo vroeg begint. Ik vind het nogal ingrijpende keuzes die je moet maken op relatief jonge leeftijd.
Ik snap daarom de spijt, zowel het wel hebben van als het niet hebben van.
Mee eens. Ondanks dat ik door omstandigheden geen kinderen hebt, vind ik het ook wel eens spijtig dat het zo gelopen is. Geen broer (meer) of zusters dus de familielijn houdt na mij op.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
vrijdag 28 augustus 2015 om 08:54
quote:lisaviva schreef op 28 augustus 2015 @ 08:49:
Maar Redbulletje: de wereld is toch altijd op vele plaatsen wreed geweest? Vaak nog erger dan nu, de middeleeuwen werden niet voor niets the dark ages genoemd.
Oorlogen, wreedheden, armoede, het is nu niet erger dan vroeger.
Met als belangrijke verschil dat wij de eerste generatie zijn die de keus bewust kan maken door het bestaan van anticonceptie. Vroeger kwam er gewoon 'n kind als je neukte, tenzij je de mazzel had van nature onvruchtbaar te zijn.
Heel eerlijk denk ik dat ik mijn beste jaren al heb gehad. Een stap terug moeten doen omdat alle verworven welvaart op de schop gaat is geen prettig toekomstbeeld. Buiten nog dat de generatie na ons wellicht onderworpen wordt aan islamitische onderdrukking.
Maar Redbulletje: de wereld is toch altijd op vele plaatsen wreed geweest? Vaak nog erger dan nu, de middeleeuwen werden niet voor niets the dark ages genoemd.
Oorlogen, wreedheden, armoede, het is nu niet erger dan vroeger.
Met als belangrijke verschil dat wij de eerste generatie zijn die de keus bewust kan maken door het bestaan van anticonceptie. Vroeger kwam er gewoon 'n kind als je neukte, tenzij je de mazzel had van nature onvruchtbaar te zijn.
Heel eerlijk denk ik dat ik mijn beste jaren al heb gehad. Een stap terug moeten doen omdat alle verworven welvaart op de schop gaat is geen prettig toekomstbeeld. Buiten nog dat de generatie na ons wellicht onderworpen wordt aan islamitische onderdrukking.
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:04
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:07
De gedachten dat je geen goede moeder zou zijn heb ik ook gehad. Maar ik realiseerde me ook dat dat een angst is. En angst is een slechte raadgever zeggen ze. Tot nu toe heb ik geen spijt van de keuze om een kind te willen, ondanks dat ik het soms heel zwaar vind. Zwaar omdat we er dan ook nog een hebben die niet 100% gezond is. Maar ik kan wel zeggen dat ik een goede moeder ben die ontzettend veel van haar zoon houdt.
Ik denk dat je inderdaad een soort rouwproces doormaakt. Ook omdat je er misschien achterkomt dat je dan dus ook geen oma wordt. Hoewel je daarvoor nog te jong in het leven staat, maar realiseer je wel dat je dit rouwproces nogmaals doormaakt als in je omgeving vrienden en vriendinnen kleinkinderen gaan krijgen.
Ik hoop dat je het een plekje kan geven en dat je kan kijken naar wat je wel hebt om voor te leven.
Ik denk dat je inderdaad een soort rouwproces doormaakt. Ook omdat je er misschien achterkomt dat je dan dus ook geen oma wordt. Hoewel je daarvoor nog te jong in het leven staat, maar realiseer je wel dat je dit rouwproces nogmaals doormaakt als in je omgeving vrienden en vriendinnen kleinkinderen gaan krijgen.
Ik hoop dat je het een plekje kan geven en dat je kan kijken naar wat je wel hebt om voor te leven.
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:08
Ik herken het wel. Ik heb nooit spijt gehad, maar wel het besef dat ik geen keus meer had. Het maakt het definitief, onomkeerbaar. Dus ja, ik ben er in die periode wel mee bezig geweest. Niet in de zin van twijfel, maar ik was heel erg zoekende naar de 'waarom' vraag, waarom wil ik geen kinderen. Ik had daar op dat moment kennelijk een duidelijke reden voor nodig. Bij mij is er altijd een alles overheersend gevoel geweest dat ik geen kinderen wil, maar dat is vaag, niet rationeel, moeilijk te onderbouwen. Ik vond geen duidelijke reden en ik heb op een gegeven moment maar besloten om op dat gevoel te vertrouwen. Geen seconde spijt van gehad.
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:10
quote:redbuIIetje schreef op 28 augustus 2015 @ 08:47:
[...]
Maakt het wat uit wie er bij je graf staat? Je bent er dan toch niet meer, dus maakt 't zelf niet meer mee. Juist fijn dat je geen verdrietige kinderen achterlaat op het moment dat je gaat.
Ik ben nooit 'n feestbeest geweest, dus dat is voor mij geen reden geweest geen kinderen te nemen. Ik heb behoefte aan rust en ruimte en die behoefte wordt alleen maar sterker naarmate ik ouder word, dus daar passen geen kinderen in. Ergst lijkt me als je de moeite hebt gedaan 'n kind groot te brengen zodat je er eindelijk als volwassenen onder elkaar mee om kunt gaan, dat ze dan met 'n kind afkomen en je die hele ellende weer van voor af aan over je heen krijgt.
Plus dat een kind krijgen geen garantie geeft op blijvend contact daarmee. Hoeveel ouderen zitten niet te vereenzamen en te wachten op bezoek van hun kinderen?
@TO, ondanks dat ik nooit een kinderwens heb gehad en zeker weet dat het beter is als er nooit kinderen komen bij mij, heb ik daar ook om gerouwd. Het is dan wel een keuze die je maakt, maar ook een weg die je afsluit. En ik heb dan nog makkelijk praten, want technisch gezien heb ik nog steeds de keuze.
[...]
Maakt het wat uit wie er bij je graf staat? Je bent er dan toch niet meer, dus maakt 't zelf niet meer mee. Juist fijn dat je geen verdrietige kinderen achterlaat op het moment dat je gaat.
Ik ben nooit 'n feestbeest geweest, dus dat is voor mij geen reden geweest geen kinderen te nemen. Ik heb behoefte aan rust en ruimte en die behoefte wordt alleen maar sterker naarmate ik ouder word, dus daar passen geen kinderen in. Ergst lijkt me als je de moeite hebt gedaan 'n kind groot te brengen zodat je er eindelijk als volwassenen onder elkaar mee om kunt gaan, dat ze dan met 'n kind afkomen en je die hele ellende weer van voor af aan over je heen krijgt.
Plus dat een kind krijgen geen garantie geeft op blijvend contact daarmee. Hoeveel ouderen zitten niet te vereenzamen en te wachten op bezoek van hun kinderen?
@TO, ondanks dat ik nooit een kinderwens heb gehad en zeker weet dat het beter is als er nooit kinderen komen bij mij, heb ik daar ook om gerouwd. Het is dan wel een keuze die je maakt, maar ook een weg die je afsluit. En ik heb dan nog makkelijk praten, want technisch gezien heb ik nog steeds de keuze.
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:10
quote:redbuIIetje schreef op 28 augustus 2015 @ 08:50:
[...]
Vind het wel errug oud hoor, het zou hun oma kunnen zijn! Bovendien heb je dan veel meer kans op allerlei ellende zoals autisme, adhd en weet ik wat voor etiketjes er tegenwoordig nog meer in zijn en da's niet vooraf in de vruchtwaterpunctie op te sporen.Daar is meer kans op als de vader (ook) ouder is. Bij een 10 jaar jongere vader is die kans weer veel lager. Dus TO moet gewoon een lekker jong ding zoeken
[...]
Vind het wel errug oud hoor, het zou hun oma kunnen zijn! Bovendien heb je dan veel meer kans op allerlei ellende zoals autisme, adhd en weet ik wat voor etiketjes er tegenwoordig nog meer in zijn en da's niet vooraf in de vruchtwaterpunctie op te sporen.Daar is meer kans op als de vader (ook) ouder is. Bij een 10 jaar jongere vader is die kans weer veel lager. Dus TO moet gewoon een lekker jong ding zoeken
Beter overdressed dan underdressed!
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:15
[quote]vivamila schreef op 28 augustus 2015 @ 08:45:
Herkenbaar.
Ik dacht dat ik te laat was en had toen ook spijtgevoelens. Het idee dat er een weg was afgesloten die ik misschien best had willen bewandelen. Misschien dus. Want ik had nooit NEE gezegd tegen kinderen, maar ook geen duidelijk JA. De jaren verstreken en toen was ik opeens oud. Het idee dat ik geeneens meer de JA-kant op kon stemde me verdrietig.
Zat jij wel op een duidelijk NEE-spoor? Dat lijkt me dan wel houvast geven. Dat je weet waarom je het ooit niet wilde. Ik zat dus op een twijfelspoor en toen leek de tijd me 'opeens' te hebben ingehaald. Vooral dat (geen bewuste JA of NEE-keuze gemaakt hebben vond ik lastig en stom van mezelf).[/quote
Ja n nee... ik lees nu alles even, maar wilde je even laten weten dat ik jouw reactie tof vind.
Herkenbaar.
Ik dacht dat ik te laat was en had toen ook spijtgevoelens. Het idee dat er een weg was afgesloten die ik misschien best had willen bewandelen. Misschien dus. Want ik had nooit NEE gezegd tegen kinderen, maar ook geen duidelijk JA. De jaren verstreken en toen was ik opeens oud. Het idee dat ik geeneens meer de JA-kant op kon stemde me verdrietig.
Zat jij wel op een duidelijk NEE-spoor? Dat lijkt me dan wel houvast geven. Dat je weet waarom je het ooit niet wilde. Ik zat dus op een twijfelspoor en toen leek de tijd me 'opeens' te hebben ingehaald. Vooral dat (geen bewuste JA of NEE-keuze gemaakt hebben vond ik lastig en stom van mezelf).[/quote
Ja n nee... ik lees nu alles even, maar wilde je even laten weten dat ik jouw reactie tof vind.
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:16
Nog een actueel topic hierover: http://forum.viva.nl/forum/relaties/wil ... ges/285379
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:17
Ondanks 1 kind (waar ik lang over na heb moeten denken),
ook rond mijn 39ste - 40ste een rouwproces ondergaan "nu komt die 2e nooit".
En dat terwijl ik getwijfeld heb over de eerste, en er best zeker over was dat het bij die ene zou blijven.
Wat er eerder ook geschreven was, ging ook ik door een rouwproces dat mijn lichaam de keuze maakte, om het bij 1 te houden.
Mannen kunnen immers nog 30-35 langer zaad afleveren voor nageslacht.
Het rare was dat ik overdag achter mijn beslissing stond.
Maar s'nachts kreeg ik dromen, waarin in zwanger was, er van genoot en ook echt een 2 wilde....
Totdat ik weer wakker werd.
Heeft met mindere en heftige periodes wel een jaar geduurd.
Het is er bij 1 gebleven.
Maar ik denk wel dat als ik toen kinderloos was geweest, ik wellicht overstag was gegaan.
Soort "last chanche to dance".
Succes en sterkte!
ook rond mijn 39ste - 40ste een rouwproces ondergaan "nu komt die 2e nooit".
En dat terwijl ik getwijfeld heb over de eerste, en er best zeker over was dat het bij die ene zou blijven.
Wat er eerder ook geschreven was, ging ook ik door een rouwproces dat mijn lichaam de keuze maakte, om het bij 1 te houden.
Mannen kunnen immers nog 30-35 langer zaad afleveren voor nageslacht.
Het rare was dat ik overdag achter mijn beslissing stond.
Maar s'nachts kreeg ik dromen, waarin in zwanger was, er van genoot en ook echt een 2 wilde....
Totdat ik weer wakker werd.
Heeft met mindere en heftige periodes wel een jaar geduurd.
Het is er bij 1 gebleven.
Maar ik denk wel dat als ik toen kinderloos was geweest, ik wellicht overstag was gegaan.
Soort "last chanche to dance".
Succes en sterkte!
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:17
Nou, ik heb een hele kindercreche thuis (inmiddels allemaal groot) maar meer dan eens gedacht: in een volgend leven blijf ik kinderloos.
En dat meen ik dan ook.
Ik vind de continue zorg ontzettend allesoverheersend van tijd tot tijd. En dat gelukzalige gen, en roze wolk gedoe mis ik ook.
Ik kreeg gewoon een kind, en er volgde er nog een paar. Die schoven in in ons leven en zo was het gewoon.
Ik heb gelukkig vrij makkelijke kinderen, en toch vind ik de zorg heftig. Nooit alleen, als niet direct dan wel indirect niet. Ze maken volcontinu deel uit van je bestaan. Zitten toch altijd wel ergens in je gedachten. Dat kan me echt wel eens flink irriteren. Ik heb dan ook echt eigen ruimte nodig. Hier geen geboren frutseldehutsel moeder met knutselpaketten en een koekjesbakla. Ik deed zoveel mogelijk mijn ding en de kinderen gingen daarin mee. In de praktijk zou dat meegevallen hebben, want omwillekeurig passen we ons natuurlijk heus wel aan. Van de keuze van vakantie, tot huisvesting, je kinderen zijn daarin leidend.
Nou is dit wel erg gechargeerd, maar ik zou gemakkelijk een heel gezegend en waardevol leven zonder kinderen kunnen hebben. Anders. Dat wel.
Maar ook een stuk meer ontspannen denk ik zo
Begrijp me niet verkeerd, ik vind mijn kinderen de leukste die er zijn, maar ze zijn echt niet zaligmakend.
En ik dank god op mijn blote knietjes dat ze alweer groter zijn.
En dat meen ik dan ook.
Ik vind de continue zorg ontzettend allesoverheersend van tijd tot tijd. En dat gelukzalige gen, en roze wolk gedoe mis ik ook.
Ik kreeg gewoon een kind, en er volgde er nog een paar. Die schoven in in ons leven en zo was het gewoon.
Ik heb gelukkig vrij makkelijke kinderen, en toch vind ik de zorg heftig. Nooit alleen, als niet direct dan wel indirect niet. Ze maken volcontinu deel uit van je bestaan. Zitten toch altijd wel ergens in je gedachten. Dat kan me echt wel eens flink irriteren. Ik heb dan ook echt eigen ruimte nodig. Hier geen geboren frutseldehutsel moeder met knutselpaketten en een koekjesbakla. Ik deed zoveel mogelijk mijn ding en de kinderen gingen daarin mee. In de praktijk zou dat meegevallen hebben, want omwillekeurig passen we ons natuurlijk heus wel aan. Van de keuze van vakantie, tot huisvesting, je kinderen zijn daarin leidend.
Nou is dit wel erg gechargeerd, maar ik zou gemakkelijk een heel gezegend en waardevol leven zonder kinderen kunnen hebben. Anders. Dat wel.
Maar ook een stuk meer ontspannen denk ik zo
Begrijp me niet verkeerd, ik vind mijn kinderen de leukste die er zijn, maar ze zijn echt niet zaligmakend.
En ik dank god op mijn blote knietjes dat ze alweer groter zijn.
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:18
quote:leoni schreef op 28 augustus 2015 @ 07:45:
Ik heb wel kinderen er daar geen spijt van, maar een vriendin van mij heeft bewustcgeen kinderen. Waar zij vroeger dacht dat wel te krijgen. Ze vertelde laatst dat ze ondanks dat het een bewust besluit was ze tot haar verbazing wel door een rouw proces is gegaan. Misschien heb jij nu ook zoiets ondanks dat je bewust niet voor kinderen heb gekozen en nu is het echt te laat dat het een plek moet geven.Ja, zoiets... het is geen rouw...misschien wel. ik weet het niet.
Ik heb wel kinderen er daar geen spijt van, maar een vriendin van mij heeft bewustcgeen kinderen. Waar zij vroeger dacht dat wel te krijgen. Ze vertelde laatst dat ze ondanks dat het een bewust besluit was ze tot haar verbazing wel door een rouw proces is gegaan. Misschien heb jij nu ook zoiets ondanks dat je bewust niet voor kinderen heb gekozen en nu is het echt te laat dat het een plek moet geven.Ja, zoiets... het is geen rouw...misschien wel. ik weet het niet.
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:20
quote:hebjehaarookweer schreef op 28 augustus 2015 @ 07:55:
Ik snap dat wel, en had bijna (om andere redenen, maar toch) in diezelfde positie gezeten. Het is een rouwproces.
Heb je er echt spijt van? Zou je willen onderzoeken of er voor jou nog wegen zijn om alsnog een kind te krijgen?
Zo niet, dan moet je het misschien vergelijken met de man die op een dag opstaat en zich ineens realiseert dat hij te oud is om profvoetballer te worden. Niet dat hij dat ooit werkelijk heeft geambieerd of dat hij ontevreden is met zijn leven, maar nu de keus er definitief niet meer is en hij de deur met een klap hoort dichtvallen, overvalt hem een soort paniek. Hij rouwt om het verlies van zijn jeugd, van het gevoel dat de hele wereld aan zijn voeten lag en dat hij die vorm kon geven zoals hij maar wilde.
Dat gevoel wil ook echt gevoeld worden, anders blijft het doorzeuren. Daarna kan je dan hopelijk weer gewoon verder.Wow.... dank je.
Ik snap dat wel, en had bijna (om andere redenen, maar toch) in diezelfde positie gezeten. Het is een rouwproces.
Heb je er echt spijt van? Zou je willen onderzoeken of er voor jou nog wegen zijn om alsnog een kind te krijgen?
Zo niet, dan moet je het misschien vergelijken met de man die op een dag opstaat en zich ineens realiseert dat hij te oud is om profvoetballer te worden. Niet dat hij dat ooit werkelijk heeft geambieerd of dat hij ontevreden is met zijn leven, maar nu de keus er definitief niet meer is en hij de deur met een klap hoort dichtvallen, overvalt hem een soort paniek. Hij rouwt om het verlies van zijn jeugd, van het gevoel dat de hele wereld aan zijn voeten lag en dat hij die vorm kon geven zoals hij maar wilde.
Dat gevoel wil ook echt gevoeld worden, anders blijft het doorzeuren. Daarna kan je dan hopelijk weer gewoon verder.Wow.... dank je.
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:26
Zelfde gehad hier. Anderhalf a twee jaar geleden maakte ik dit door. Het loslaten van het idee geen kind te krijgen. Ik heb bewust innerlijk afscheid genomen en nu nog vind ik het af en toe best lastig als ik andermans kind(eren) zie en hoe leuk dat (soms) kan zijn.
Aan de andere kant voel ik mij ook vrij als een vogel in de lucht en dat vind ik erg kostbaar. Niet zuinig aan hoeven te doen. Geen verantwoordelijkheden / zorgen hebben voor een kind. Geen beperkingen qua school, enz enz. Ik kan mijn energie en tijd geven aan mantelzorg voor mijn ouders en voor mij zelf.
Ik heb toentertijd bewust gekozen voor geen kind omdat ik het best heftig vond voor een kind, een dove moeder, (ben doof namelijk), geen partner en geen vaste inkomen.
Elk keus heeft zijn gevolgen en als je na denkt over hoe het zou zijn gegaan, dan geeft dat een soort van 'wrang' gevoel. Maar ik ben ook sterk van 'Het komt zoals het loopt'. En dat geeft mij veel rust.
Het goed doorvoelen van een soort afscheid , lijkt mij, daarbij essentieel.
Aan de andere kant voel ik mij ook vrij als een vogel in de lucht en dat vind ik erg kostbaar. Niet zuinig aan hoeven te doen. Geen verantwoordelijkheden / zorgen hebben voor een kind. Geen beperkingen qua school, enz enz. Ik kan mijn energie en tijd geven aan mantelzorg voor mijn ouders en voor mij zelf.
Ik heb toentertijd bewust gekozen voor geen kind omdat ik het best heftig vond voor een kind, een dove moeder, (ben doof namelijk), geen partner en geen vaste inkomen.
Elk keus heeft zijn gevolgen en als je na denkt over hoe het zou zijn gegaan, dan geeft dat een soort van 'wrang' gevoel. Maar ik ben ook sterk van 'Het komt zoals het loopt'. En dat geeft mij veel rust.
Het goed doorvoelen van een soort afscheid , lijkt mij, daarbij essentieel.
I am Spaaartaaacus.
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:35
Wat voor mij ook vervullend is, heb ik gemerkt is dat ik soort van moedergevoelens heb voor de mensen die ik tegenkom in mijn leven. Ik zie liefde als een breed begrip, voor alles, voor het leven, de natuur en mensen. Ik ben nogal een zorgzaam type en trek zodoende ook mensen aan die dat fijn vinden en het terug willen geven aan mij.
Ik voel mij diep van binnen een 'oer' moeder en dat maakt het een hoop goed bij mij.
Gek he? Zo voel en ervaar ik het wel.
Ik voel mij diep van binnen een 'oer' moeder en dat maakt het een hoop goed bij mij.
Gek he? Zo voel en ervaar ik het wel.
I am Spaaartaaacus.