Kinderen
alle pijlers
Spijt?
vrijdag 28 augustus 2015 om 07:35
Ik heb geen kinderen. Nu ben ik 42 en echt over datum. Ik weet dus dat ik iemand ben zonder kinderen. En opeens heb ik daar last van. Wat ik dacht klopt niet, ik dacht dat ik niet een leuke moeder zou zijn. Dat zou ik wel zijn. Ik zou zelfs een hele leuke moeder zijn.
..tja ik kan lullen wat ik wil...ik heb gedachtes die gaan over spijt van mijn keuze om geen kind te krijgen. Aan de andere kant ben ik er ook heel blij mee, want ik kan elke kant op die ik wil.
Wat wil ik hier? Ik hoop op reacties van mensen die dit begrijpen en ik hoop daar van iets te kunnen leren.
..tja ik kan lullen wat ik wil...ik heb gedachtes die gaan over spijt van mijn keuze om geen kind te krijgen. Aan de andere kant ben ik er ook heel blij mee, want ik kan elke kant op die ik wil.
Wat wil ik hier? Ik hoop op reacties van mensen die dit begrijpen en ik hoop daar van iets te kunnen leren.
vrijdag 28 augustus 2015 om 09:43
@Catacarax, jij bedankt voor het openen van dit topic. Het levert mooie verhalen op. Meestal is er hier een soort strijd tussen moeders en mensen zonder kinderen, waarbij dan weer de voor- en nadelen van beide keuzes worden genoemd. Het 'proces' waar je doorheen gaat als je besluit geen kinderen te krijgen, is vaak zo onderbelicht.
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:01
Helemaal eens met ninon. Het proces is een moeilijk iets waar je ook echt de tijd voor moet nemen. Dit gaat om gevoelens, niet om feitelijkheden. Ik heb ook gelezen dat het afzien van een wens die je hebt ook een rouwproces vereist. Net als het afscheid nemen van mensen, dieren of dingen die je wel hebt 'gehad' is ook het afscheid nemen van de wens of mogelijkheid om kinderen te krijgen iets waar je over kunt rouwen.
Ikzelf heb 1 kind en wil graag een tweede. Man wil dit niet en ik vrees dat het er ook niet gaat komen. Voor een kind heb je nu eenmaal een man nodig en in ons geval ook nog een fertiliteitsarts. Ik vind dit zelf soms heel moeilijk, ben boos/teleurgesteld/hoopvol dat het toch nog kan/etcetc. En ik vind mij een verwend kreng omdat ik tenminste 1 kind heb en er legio mensen zijn die dit ook zouden willen maar niet kunnen krijgen. Dit is dus mijn kleine rouwproces waar ik doorheen ga......
Ikzelf heb 1 kind en wil graag een tweede. Man wil dit niet en ik vrees dat het er ook niet gaat komen. Voor een kind heb je nu eenmaal een man nodig en in ons geval ook nog een fertiliteitsarts. Ik vind dit zelf soms heel moeilijk, ben boos/teleurgesteld/hoopvol dat het toch nog kan/etcetc. En ik vind mij een verwend kreng omdat ik tenminste 1 kind heb en er legio mensen zijn die dit ook zouden willen maar niet kunnen krijgen. Dit is dus mijn kleine rouwproces waar ik doorheen ga......
Lekker laten waaien.....
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:04
quote:[ninon schreef op 28 augustus 2015 @ 09:43[/message]:
@Catacarax, jij bedankt voor het openen van dit topic. Het levert mooie verhalen op. Meestal is er hier een soort strijd tussen moeders en mensen zonder kinderen, waarbij dan weer de voor- en nadelen van beide keuzes worden genoemd. Het 'proces' waar je doorheen gaat als je besluit geen kinderen te krijgen, is vaak zo onderbelicht.
klopt, ik heb zelf aardig wat vriendinnen en vrienden zonder kinderen.
Heb er zelf 2, ben alleenstaand.
van die strijd heb ik zelf geen last, die moet er ook niet zijn.
maar ik heb wel gemerkt dat mijn kindvrije vriendinnen nu ze in de 40 zijn wat meer afstand van mij nemen.
ongeveer een jaar geleden kreeg ik van 1 vriendin ( na wat wijntjes) naar mijn hoofd geslingerd dat ze jaloers op mij was. er was in mijn leven tenslotte een man geweest die kinderen met mij wilde ( ik ben weduwe).
en ik ben echt niet zo,n moeder die het continu over haar kinderen heeft, ik heb haar maar laten razen.
bij een andere vriendin merk ik ook dat het wringt.
ze blijft het maar hebben over mijn ,,kindjes,, die intussen al 10 en 7 jaar oud zijn.
terwijl ik het niet eens wil hebben over mijn ,,kindjes,,.
ze weten ook dat ze er gewoon met mij over kunnen praten, die tijd zal nog wel komen.
@Catacarax, jij bedankt voor het openen van dit topic. Het levert mooie verhalen op. Meestal is er hier een soort strijd tussen moeders en mensen zonder kinderen, waarbij dan weer de voor- en nadelen van beide keuzes worden genoemd. Het 'proces' waar je doorheen gaat als je besluit geen kinderen te krijgen, is vaak zo onderbelicht.
klopt, ik heb zelf aardig wat vriendinnen en vrienden zonder kinderen.
Heb er zelf 2, ben alleenstaand.
van die strijd heb ik zelf geen last, die moet er ook niet zijn.
maar ik heb wel gemerkt dat mijn kindvrije vriendinnen nu ze in de 40 zijn wat meer afstand van mij nemen.
ongeveer een jaar geleden kreeg ik van 1 vriendin ( na wat wijntjes) naar mijn hoofd geslingerd dat ze jaloers op mij was. er was in mijn leven tenslotte een man geweest die kinderen met mij wilde ( ik ben weduwe).
en ik ben echt niet zo,n moeder die het continu over haar kinderen heeft, ik heb haar maar laten razen.
bij een andere vriendin merk ik ook dat het wringt.
ze blijft het maar hebben over mijn ,,kindjes,, die intussen al 10 en 7 jaar oud zijn.
terwijl ik het niet eens wil hebben over mijn ,,kindjes,,.
ze weten ook dat ze er gewoon met mij over kunnen praten, die tijd zal nog wel komen.
wij slapen nooit.
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:19
quote:Yggdrasil- schreef op 28 augustus 2015 @ 09:17:
Nou, ik heb een hele kindercreche thuis (inmiddels allemaal groot) maar meer dan eens gedacht: in een volgend leven blijf ik kinderloos.
En dat meen ik dan ook.
Ik vind de continue zorg ontzettend allesoverheersend van tijd tot tijd. En dat gelukzalige gen, en roze wolk gedoe mis ik ook.
Ik kreeg gewoon een kind, en er volgde er nog een paar. Die schoven in in ons leven en zo was het gewoon.
Ik heb gelukkig vrij makkelijke kinderen, en toch vind ik de zorg heftig. Nooit alleen, als niet direct dan wel indirect niet. Ze maken volcontinu deel uit van je bestaan. Zitten toch altijd wel ergens in je gedachten. Dat kan me echt wel eens flink irriteren. Ik heb dan ook echt eigen ruimte nodig. Hier geen geboren frutseldehutsel moeder met knutselpaketten en een koekjesbakla. Ik deed zoveel mogelijk mijn ding en de kinderen gingen daarin mee. In de praktijk zou dat meegevallen hebben, want omwillekeurig passen we ons natuurlijk heus wel aan. Van de keuze van vakantie, tot huisvesting, je kinderen zijn daarin leidend.
Nou is dit wel erg gechargeerd, maar ik zou gemakkelijk een heel gezegend en waardevol leven zonder kinderen kunnen hebben. Anders. Dat wel.
Maar ook een stuk meer ontspannen denk ik zo
Begrijp me niet verkeerd, ik vind mijn kinderen de leukste die er zijn, maar ze zijn echt niet zaligmakend.
En ik dank god op mijn blote knietjes dat ze alweer groter zijn.
Zo denk ik er nu ook over. Ik heb kinderen gekregen omdat ik 100 procent wist dat ik er anders spijt van zou krijgen. Dat had ik ook wel gehad dan. Ik vind mezelf ook niet altijd een goede moeder, terwijl ik ervan overtuigd was dat ik echt wel een goede mam was. Ik had het me echt anders voorgesteld.Het is echt dubbel want soms treur ik om het feit dat er geen kind nr. 4 gaat komen. Bizar gewoon die moeder gevoelens. En ik ben echt wel heel blij met mijn kinderen hoor, zou ze voor geen goud willen missen, maar die zorg is enorm.
Maar to, 42 is nog niet te oud hoor. Kan het echt niet meer?
Nou, ik heb een hele kindercreche thuis (inmiddels allemaal groot) maar meer dan eens gedacht: in een volgend leven blijf ik kinderloos.
En dat meen ik dan ook.
Ik vind de continue zorg ontzettend allesoverheersend van tijd tot tijd. En dat gelukzalige gen, en roze wolk gedoe mis ik ook.
Ik kreeg gewoon een kind, en er volgde er nog een paar. Die schoven in in ons leven en zo was het gewoon.
Ik heb gelukkig vrij makkelijke kinderen, en toch vind ik de zorg heftig. Nooit alleen, als niet direct dan wel indirect niet. Ze maken volcontinu deel uit van je bestaan. Zitten toch altijd wel ergens in je gedachten. Dat kan me echt wel eens flink irriteren. Ik heb dan ook echt eigen ruimte nodig. Hier geen geboren frutseldehutsel moeder met knutselpaketten en een koekjesbakla. Ik deed zoveel mogelijk mijn ding en de kinderen gingen daarin mee. In de praktijk zou dat meegevallen hebben, want omwillekeurig passen we ons natuurlijk heus wel aan. Van de keuze van vakantie, tot huisvesting, je kinderen zijn daarin leidend.
Nou is dit wel erg gechargeerd, maar ik zou gemakkelijk een heel gezegend en waardevol leven zonder kinderen kunnen hebben. Anders. Dat wel.
Maar ook een stuk meer ontspannen denk ik zo
Begrijp me niet verkeerd, ik vind mijn kinderen de leukste die er zijn, maar ze zijn echt niet zaligmakend.
En ik dank god op mijn blote knietjes dat ze alweer groter zijn.
Zo denk ik er nu ook over. Ik heb kinderen gekregen omdat ik 100 procent wist dat ik er anders spijt van zou krijgen. Dat had ik ook wel gehad dan. Ik vind mezelf ook niet altijd een goede moeder, terwijl ik ervan overtuigd was dat ik echt wel een goede mam was. Ik had het me echt anders voorgesteld.Het is echt dubbel want soms treur ik om het feit dat er geen kind nr. 4 gaat komen. Bizar gewoon die moeder gevoelens. En ik ben echt wel heel blij met mijn kinderen hoor, zou ze voor geen goud willen missen, maar die zorg is enorm.
Maar to, 42 is nog niet te oud hoor. Kan het echt niet meer?
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:19
Het is meestal ook geen 100% - 0% afweging. Maar 60% - 40%, of 80% - 20% of zo, waarbij de weegschaal doorslaat naar 'Nee'.
Ik ben van jouw leeftijd, ook een bewuste keuze gemaakt het onderwerp kinderwens af te sluiten. Om meerdere redenen, waarbij voor mij doorslaggevend was dat ik vind dat een kind binnen een vaste relatie geboren behoort te worden. Ik ben niet ongewenst kinderloos, weet ook niet of ik er onder andere omstandigheden wel aan begonnen was. En toch vraag ik me weleens af hoe het geweest zou zijn en lijkt het me heel mooi die onvoorwaardelijke verbinding tussen moeder en kind te ervaren.
Het tegenovergestelde van een kinderwens is in mijn ogen niet altijd een overtuigd niet willen, maar kan ook onverschilligheid zijn.
Ik ben van jouw leeftijd, ook een bewuste keuze gemaakt het onderwerp kinderwens af te sluiten. Om meerdere redenen, waarbij voor mij doorslaggevend was dat ik vind dat een kind binnen een vaste relatie geboren behoort te worden. Ik ben niet ongewenst kinderloos, weet ook niet of ik er onder andere omstandigheden wel aan begonnen was. En toch vraag ik me weleens af hoe het geweest zou zijn en lijkt het me heel mooi die onvoorwaardelijke verbinding tussen moeder en kind te ervaren.
Het tegenovergestelde van een kinderwens is in mijn ogen niet altijd een overtuigd niet willen, maar kan ook onverschilligheid zijn.
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:21
ik reageer even op de bemerking 'wie staat er aan je graf'
Dat is niet per definitie je nageslacht. In de loop van je leven evolueer je (hopelijk) er zullen mensen komen en gaan in je leven. Een aantal daarvan zullen blijven. Om wie je bent. Om jou. Zij zullen bij je graf staan. En eerlijk, dat hoeven er ook niet zoveel te zijn. Jouw waarde hangt niet af van het aantal bezoekers bij je begrafenis. Gelukkig niet zeg.
Bij je geboorte ben je altijd met zijn tweeen: jij en je moeder. Maar sterven: dat moet je altijd alleen en helemaal zelf doen. Mogelijk dat er mensen in je nabijheid zijn, mogelijk dat je daar steun van ondervind, misschien ook niet. Omdat ze er niet (kunnen) zijn, omdat je het zelf niet meer kunt ervaren. Het is een eenzaam iets en ook het moeilijkste wat een mens ooit moet doen; loslaten van alles wat hier is. Dat staat echter volledig los van het hebben van kinderen, gelukkig. Juist omdat je het alleen moet doen. Het is beangstigend, jazeker. Er is een lichtpuntje: je hoeft het pas te doen aan het einde van je leven. Tot die tijd, kan jij volop in het leven staan, mensen ontmoeten en banden smeden die je op je ouwe dag, als jij in een of andere woonvorm zit en die leuke ziekenbroeder langskomt om je medicijnen te geven, nog altijd zal voelen. Jij maakt je leven, jij maakt jezelf gelukkig. Kinderen kunnen daar een bijdrage aan leveren, maar dat is niet gezegd.
ik ben het er daarom ook mee eens wat eerder gezegd is: onderzoek waar precies je gevoelens vandaan komen. Is het rouw vanwege het eindigen van de keuze? Of is het echt: ik wil toch nog een kind? De keuze is aan jou.
liefs, meiroosje
Dat is niet per definitie je nageslacht. In de loop van je leven evolueer je (hopelijk) er zullen mensen komen en gaan in je leven. Een aantal daarvan zullen blijven. Om wie je bent. Om jou. Zij zullen bij je graf staan. En eerlijk, dat hoeven er ook niet zoveel te zijn. Jouw waarde hangt niet af van het aantal bezoekers bij je begrafenis. Gelukkig niet zeg.
Bij je geboorte ben je altijd met zijn tweeen: jij en je moeder. Maar sterven: dat moet je altijd alleen en helemaal zelf doen. Mogelijk dat er mensen in je nabijheid zijn, mogelijk dat je daar steun van ondervind, misschien ook niet. Omdat ze er niet (kunnen) zijn, omdat je het zelf niet meer kunt ervaren. Het is een eenzaam iets en ook het moeilijkste wat een mens ooit moet doen; loslaten van alles wat hier is. Dat staat echter volledig los van het hebben van kinderen, gelukkig. Juist omdat je het alleen moet doen. Het is beangstigend, jazeker. Er is een lichtpuntje: je hoeft het pas te doen aan het einde van je leven. Tot die tijd, kan jij volop in het leven staan, mensen ontmoeten en banden smeden die je op je ouwe dag, als jij in een of andere woonvorm zit en die leuke ziekenbroeder langskomt om je medicijnen te geven, nog altijd zal voelen. Jij maakt je leven, jij maakt jezelf gelukkig. Kinderen kunnen daar een bijdrage aan leveren, maar dat is niet gezegd.
ik ben het er daarom ook mee eens wat eerder gezegd is: onderzoek waar precies je gevoelens vandaan komen. Is het rouw vanwege het eindigen van de keuze? Of is het echt: ik wil toch nog een kind? De keuze is aan jou.
liefs, meiroosje
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:24
Wat een onzinpost, Meiroosje. Vooral dit stuk:
Er is een lichtpuntje: je hoeft het pas te doen aan het einde van je leven. Tot die tijd, kan jij volop in het leven staan, mensen ontmoeten en banden smeden die je op je ouwe dag, als jij in een of andere woonvorm zit en die leuke ziekenbroeder langskomt om je medicijnen te geven, nog altijd zal voelen. Jij maakt je leven, jij maakt jezelf gelukkig.
Kijk even om je heen naar hoeveel mensen geen "einde van hun leven" of "ouwe dag" halen.
Bah, ik word er echt een beetje pissig van. Semi-spirituele kwatsch.
Er is een lichtpuntje: je hoeft het pas te doen aan het einde van je leven. Tot die tijd, kan jij volop in het leven staan, mensen ontmoeten en banden smeden die je op je ouwe dag, als jij in een of andere woonvorm zit en die leuke ziekenbroeder langskomt om je medicijnen te geven, nog altijd zal voelen. Jij maakt je leven, jij maakt jezelf gelukkig.
Kijk even om je heen naar hoeveel mensen geen "einde van hun leven" of "ouwe dag" halen.
Bah, ik word er echt een beetje pissig van. Semi-spirituele kwatsch.
Am Yisrael Chai!
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:33
quote:fashionvictim schreef op 28 augustus 2015 @ 10:24:
Kijk even om je heen naar hoeveel mensen geen "einde van hun leven" of "ouwe dag" halen.
Het einde van ons leven halen we allemaal, alleen die ouwe dag is natuurlijk niet vanzelfsprekend.
Als je jong sterft zullen er meer mensen aan je graf staan dan wanneer je de 100 weet te behalen. Bij mensen die met 100 sterven staan er soms ook geen kinderen aan hun graf, niet omdat ze ze niet hadden, maar omdat hun kinderen niet zo oud zijn geworden.
Kijk even om je heen naar hoeveel mensen geen "einde van hun leven" of "ouwe dag" halen.
Het einde van ons leven halen we allemaal, alleen die ouwe dag is natuurlijk niet vanzelfsprekend.
Als je jong sterft zullen er meer mensen aan je graf staan dan wanneer je de 100 weet te behalen. Bij mensen die met 100 sterven staan er soms ook geen kinderen aan hun graf, niet omdat ze ze niet hadden, maar omdat hun kinderen niet zo oud zijn geworden.
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:40
quote:[redbuIIetje schreef op 28 augustus 2015 @ 10:33[/message]:
[...]
Het einde van ons leven halen we allemaal, alleen die ouwe dag is natuurlijk niet vanzelfsprekend.
Als je jong sterft zullen er meer mensen aan je graf staan dan wanneer je de 100 weet te behalen. Bij mensen die met 100 sterven staan er soms ook geen kinderen aan hun graf, niet omdat ze ze niet hadden, maar omdat hun kinderen niet zo oud zijn geworden.dan heb je nog wel kans dat er 50 klein-en achterkleinkinderen staan...
[...]
Het einde van ons leven halen we allemaal, alleen die ouwe dag is natuurlijk niet vanzelfsprekend.
Als je jong sterft zullen er meer mensen aan je graf staan dan wanneer je de 100 weet te behalen. Bij mensen die met 100 sterven staan er soms ook geen kinderen aan hun graf, niet omdat ze ze niet hadden, maar omdat hun kinderen niet zo oud zijn geworden.dan heb je nog wel kans dat er 50 klein-en achterkleinkinderen staan...
wij slapen nooit.
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:45
quote:redbuIIetje schreef op 28 augustus 2015 @ 10:33:
[...]
Het einde van ons leven halen we allemaal, alleen die ouwe dag is natuurlijk niet vanzelfsprekend.
Als je jong sterft zullen er meer mensen aan je graf staan dan wanneer je de 100 weet te behalen. Bij mensen die met 100 sterven staan er soms ook geen kinderen aan hun graf, niet omdat ze ze niet hadden, maar omdat hun kinderen niet zo oud zijn geworden.Ik ken toch zat mensen die nog lang niet aan het einde van hun leven waren, die nog lang geen afscheid van het leven wilden nemen, maar toch dood gingen. Ik kan gewoon niet zo goed tegen dat semi-diepzinnige geneuzel dat de dood iets moois is als je maar goed genoeg je maakbare leven vormgeeft. Ten eerste is het leven niet maakbaar, ten tweede is de dood heel vaak smerig, afschuwelijk en naar.
[...]
Het einde van ons leven halen we allemaal, alleen die ouwe dag is natuurlijk niet vanzelfsprekend.
Als je jong sterft zullen er meer mensen aan je graf staan dan wanneer je de 100 weet te behalen. Bij mensen die met 100 sterven staan er soms ook geen kinderen aan hun graf, niet omdat ze ze niet hadden, maar omdat hun kinderen niet zo oud zijn geworden.Ik ken toch zat mensen die nog lang niet aan het einde van hun leven waren, die nog lang geen afscheid van het leven wilden nemen, maar toch dood gingen. Ik kan gewoon niet zo goed tegen dat semi-diepzinnige geneuzel dat de dood iets moois is als je maar goed genoeg je maakbare leven vormgeeft. Ten eerste is het leven niet maakbaar, ten tweede is de dood heel vaak smerig, afschuwelijk en naar.
Am Yisrael Chai!
vrijdag 28 augustus 2015 om 10:58
vrijdag 28 augustus 2015 om 11:05
Herkenning. Bij mijzelf lag deze denkbeeldige grens van 'te oud voor kinderen' op mijn 40e.
Voor mijn 35e heb ik nooit getwijfeld aan wel of geen kinderen. Ik was er gewoon niet zo mee bezig en zag mijzelf niet als moeder. Maar opeens begon mijn biologische klok te tikken en wilde ik het wel, ook leeftijdsgenoten werden moeder en opeens voelde ik een gevoel dat ik nooit eerder had gevoeld.
Door omstandigheden (ziekte) moest ik echter rationeel zijn en 'de beslissing nemen' geen moeder te worden. Ik ben hierbij echt door een rouwproces gegaan en jaren later had ik het gevoel dat ik het wel kon hanteren. Het leven bleek niet maakbaar (op veel fronten) en ik moest leren tevreden te zijn met hoe het ging en mijn verwachtingen bijstellen. Heel moeilijk maar uiteindelijk heel zinvol.
Toch rond mijn 40e kwam er opeens een soort tweede rouwfase; de existentiële keuze om kinderloos te blijven was nu voor mijn gevoel toch echt onomkeerbaar, opeens zo definitief. Veel gedroomd in deze tijd en ook wel eens huilend wakker geworden.
Ik begrijp je gevoel en ook je behoefte om er grip op te krijgen door rationeel argumenten voor en tegen je keuze te bedenken. Maar bedenk ook dat geen keuze maken ook een keuze is. Daar kom je achter als opeens de termijn voor de keuzevrijheid is verlopen. Maar welke argumenten je ook kunt bedenken: geef je gevoel de ruimte om er te zijn: je mag verdrietig zijn om dat wat je nooit zult gaan ervaren, moeder worden. Aan de andere kant: zie en ervaar wat je wel in je leven hebt en geniet hiervan. Besef dat wij vaak denken dat wij ons leven in de hand hebben en kunnen vormgeven maar dit is maar ten dele waar. Het leven overkomt je ook en je zult het moeten doen met de realiteit. De kunst is om hiermee vrede te hebben oftewel tevreden te zijn.
Voor mijn 35e heb ik nooit getwijfeld aan wel of geen kinderen. Ik was er gewoon niet zo mee bezig en zag mijzelf niet als moeder. Maar opeens begon mijn biologische klok te tikken en wilde ik het wel, ook leeftijdsgenoten werden moeder en opeens voelde ik een gevoel dat ik nooit eerder had gevoeld.
Door omstandigheden (ziekte) moest ik echter rationeel zijn en 'de beslissing nemen' geen moeder te worden. Ik ben hierbij echt door een rouwproces gegaan en jaren later had ik het gevoel dat ik het wel kon hanteren. Het leven bleek niet maakbaar (op veel fronten) en ik moest leren tevreden te zijn met hoe het ging en mijn verwachtingen bijstellen. Heel moeilijk maar uiteindelijk heel zinvol.
Toch rond mijn 40e kwam er opeens een soort tweede rouwfase; de existentiële keuze om kinderloos te blijven was nu voor mijn gevoel toch echt onomkeerbaar, opeens zo definitief. Veel gedroomd in deze tijd en ook wel eens huilend wakker geworden.
Ik begrijp je gevoel en ook je behoefte om er grip op te krijgen door rationeel argumenten voor en tegen je keuze te bedenken. Maar bedenk ook dat geen keuze maken ook een keuze is. Daar kom je achter als opeens de termijn voor de keuzevrijheid is verlopen. Maar welke argumenten je ook kunt bedenken: geef je gevoel de ruimte om er te zijn: je mag verdrietig zijn om dat wat je nooit zult gaan ervaren, moeder worden. Aan de andere kant: zie en ervaar wat je wel in je leven hebt en geniet hiervan. Besef dat wij vaak denken dat wij ons leven in de hand hebben en kunnen vormgeven maar dit is maar ten dele waar. Het leven overkomt je ook en je zult het moeten doen met de realiteit. De kunst is om hiermee vrede te hebben oftewel tevreden te zijn.
vrijdag 28 augustus 2015 om 11:18
quote:proudmama33 schreef op 28 augustus 2015 @ 09:07:
De gedachten dat je geen goede moeder zou zijn heb ik ook gehad. Maar ik realiseerde me ook dat dat een angst is. En angst is een slechte raadgever zeggen ze. Tot nu toe heb ik geen spijt van de keuze om een kind te willen, ondanks dat ik het soms heel zwaar vind. Zwaar omdat we er dan ook nog een hebben die niet 100% gezond is. Maar ik kan wel zeggen dat ik een goede moeder ben die ontzettend veel van haar zoon houdt.
n. Soms is die gedachte geen goede moeder te zijn 'slechts' een angst, soms wel degelijk realiteit. Ik weet dat ik geen goede moeder zou zijn geweest, heb ook nooit een tel spijt gehad van mijn keuze. Ik krijg steeds meer moeite met mijn verleden en weet dat het daarom beter is. Overigens heb ik hier geen verdriet van. Het is in mijn geval wijsheid. Ik wil maar zeggen, het is bij iedereen anders.
De gedachten dat je geen goede moeder zou zijn heb ik ook gehad. Maar ik realiseerde me ook dat dat een angst is. En angst is een slechte raadgever zeggen ze. Tot nu toe heb ik geen spijt van de keuze om een kind te willen, ondanks dat ik het soms heel zwaar vind. Zwaar omdat we er dan ook nog een hebben die niet 100% gezond is. Maar ik kan wel zeggen dat ik een goede moeder ben die ontzettend veel van haar zoon houdt.
n. Soms is die gedachte geen goede moeder te zijn 'slechts' een angst, soms wel degelijk realiteit. Ik weet dat ik geen goede moeder zou zijn geweest, heb ook nooit een tel spijt gehad van mijn keuze. Ik krijg steeds meer moeite met mijn verleden en weet dat het daarom beter is. Overigens heb ik hier geen verdriet van. Het is in mijn geval wijsheid. Ik wil maar zeggen, het is bij iedereen anders.
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:00
quote:Angelaatje1970 schreef op 28 augustus 2015 @ 08:34:
[...]
Ik denk dat dit van alle tijden is.. Wat denk je wat de ouders in de jaren 60 gedacht moeten hebben. Opkomende Flower Power, Demonische muziek zoals Elvis, en de Stones. Sommigen dachten echt wel.. De wereld gaat eraan...
Ik snap dat waar jij op doelt nog ff wat anders is.. Maar oorlogen etc etc zijn ook van alle tijden
In mijn familie hebben vele nu 65plussers geen kinderen genomen want de atoombom en vervuiling zouden de aarde rond 2000 uitputten en in eeuwige oorlog laten uitbarsten. En mijn oma vertelde dat haar broer expres geen kinderen wilde vanwege een mogelijke 3e wereldoorlog na de 2e.
Volgens mij is dat echt van alle tijden inderdaad.
Ik denk dat het een proces is. Ik heb een opleiding gedaan en had altijd een kiertje open om in die richting te gaan werken. Nu ben ik te oud (boven de 30!) en is een baan in die sector niet meer mogelijk. Ik kan daar echt verdrietig om zijn. Maar ik heb expres niet eerder in die sector gewerkt. Met een reden. Net als jij expres geen kinderen gebaard hebt. Neemt niet weg dat ik me af en toe afvraag wat als ik wel, wat als ik op tijd, hoe zou m'n leven er uit zien, ik zou er best goed in zijn. De kunst voor mij is te realiseren dat ik dus het eerder gewoon niet gedaan heb. En gelukkig was en nu ook ben. Wat als is dus een gepasseerd station in mijn geval. En ik ben kennelijk expres destijds niet uitgestapt. Nu moet ik dat alleen nog "even" accepteren...
Sterkte TO!
[...]
Ik denk dat dit van alle tijden is.. Wat denk je wat de ouders in de jaren 60 gedacht moeten hebben. Opkomende Flower Power, Demonische muziek zoals Elvis, en de Stones. Sommigen dachten echt wel.. De wereld gaat eraan...
Ik snap dat waar jij op doelt nog ff wat anders is.. Maar oorlogen etc etc zijn ook van alle tijden
In mijn familie hebben vele nu 65plussers geen kinderen genomen want de atoombom en vervuiling zouden de aarde rond 2000 uitputten en in eeuwige oorlog laten uitbarsten. En mijn oma vertelde dat haar broer expres geen kinderen wilde vanwege een mogelijke 3e wereldoorlog na de 2e.
Volgens mij is dat echt van alle tijden inderdaad.
Ik denk dat het een proces is. Ik heb een opleiding gedaan en had altijd een kiertje open om in die richting te gaan werken. Nu ben ik te oud (boven de 30!) en is een baan in die sector niet meer mogelijk. Ik kan daar echt verdrietig om zijn. Maar ik heb expres niet eerder in die sector gewerkt. Met een reden. Net als jij expres geen kinderen gebaard hebt. Neemt niet weg dat ik me af en toe afvraag wat als ik wel, wat als ik op tijd, hoe zou m'n leven er uit zien, ik zou er best goed in zijn. De kunst voor mij is te realiseren dat ik dus het eerder gewoon niet gedaan heb. En gelukkig was en nu ook ben. Wat als is dus een gepasseerd station in mijn geval. En ik ben kennelijk expres destijds niet uitgestapt. Nu moet ik dat alleen nog "even" accepteren...
Sterkte TO!
anoniem_160995 wijzigde dit bericht op 28-08-2015 12:05
Reden: Telefoon...
Reden: Telefoon...
% gewijzigd
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:03
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:04
quote:Kastanjez schreef op 28 augustus 2015 @ 12:03:
Ik lees zo vaak 'kijk maar hoeveel mensen er alleen weggestopt zitten in een verpleeghuis oid' en dat soort opmerkingen. Maar hoeveel mensen zijn dat dan echt? In mijn directe vriendenkring is er niemand die geen goede band met zijn ouders heeft en er niet regelmatig komt.Ik ken er best wel een aantal. En wat is 'regelmatig'?
Ik lees zo vaak 'kijk maar hoeveel mensen er alleen weggestopt zitten in een verpleeghuis oid' en dat soort opmerkingen. Maar hoeveel mensen zijn dat dan echt? In mijn directe vriendenkring is er niemand die geen goede band met zijn ouders heeft en er niet regelmatig komt.Ik ken er best wel een aantal. En wat is 'regelmatig'?
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:13
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:31
quote:Kastanjez schreef op 28 augustus 2015 @ 12:03:
Ik lees zo vaak 'kijk maar hoeveel mensen er alleen weggestopt zitten in een verpleeghuis oid' en dat soort opmerkingen. Maar hoeveel mensen zijn dat dan echt? In mijn directe vriendenkring is er niemand die geen goede band met zijn ouders heeft en er niet regelmatig komt.Vind het sowieso niet zo boeiend. Wel of geen bezoek. Je neemt toch geen kinderen omdat je eenzaam bent of mogelijk eenzaam wordt? Tenminste, ik ken zulke ouders niet. Als dat je doel/reden is zou ik toch eerst proberen je leven zonder kind te verrijken.
Ik lees zo vaak 'kijk maar hoeveel mensen er alleen weggestopt zitten in een verpleeghuis oid' en dat soort opmerkingen. Maar hoeveel mensen zijn dat dan echt? In mijn directe vriendenkring is er niemand die geen goede band met zijn ouders heeft en er niet regelmatig komt.Vind het sowieso niet zo boeiend. Wel of geen bezoek. Je neemt toch geen kinderen omdat je eenzaam bent of mogelijk eenzaam wordt? Tenminste, ik ken zulke ouders niet. Als dat je doel/reden is zou ik toch eerst proberen je leven zonder kind te verrijken.
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:36