Kinderen
alle pijlers
Spijt?
vrijdag 28 augustus 2015 om 07:35
Ik heb geen kinderen. Nu ben ik 42 en echt over datum. Ik weet dus dat ik iemand ben zonder kinderen. En opeens heb ik daar last van. Wat ik dacht klopt niet, ik dacht dat ik niet een leuke moeder zou zijn. Dat zou ik wel zijn. Ik zou zelfs een hele leuke moeder zijn.
..tja ik kan lullen wat ik wil...ik heb gedachtes die gaan over spijt van mijn keuze om geen kind te krijgen. Aan de andere kant ben ik er ook heel blij mee, want ik kan elke kant op die ik wil.
Wat wil ik hier? Ik hoop op reacties van mensen die dit begrijpen en ik hoop daar van iets te kunnen leren.
..tja ik kan lullen wat ik wil...ik heb gedachtes die gaan over spijt van mijn keuze om geen kind te krijgen. Aan de andere kant ben ik er ook heel blij mee, want ik kan elke kant op die ik wil.
Wat wil ik hier? Ik hoop op reacties van mensen die dit begrijpen en ik hoop daar van iets te kunnen leren.
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:41
quote:fashionvictim schreef op 28 augustus 2015 @ 12:36:
Oh, voor mij was "een eigen gezin" nu juist een van de belangrijkste doelen om een kind te willen. Ik vind het heerlijk en een enorme rijkdom dat er iemand op de wereld is die onvoorwaardelijk bij mij hoort. Ik vind dat juist een van de meest logische redenen om kinderen te willen.Nu ik het ervaar, denk ik ook: wow! Maar het is nooit mijn uitgangspunt geweest. M'n leven was al prima en ik vond liefde en geborgenheid bij anderen.
Oh, voor mij was "een eigen gezin" nu juist een van de belangrijkste doelen om een kind te willen. Ik vind het heerlijk en een enorme rijkdom dat er iemand op de wereld is die onvoorwaardelijk bij mij hoort. Ik vind dat juist een van de meest logische redenen om kinderen te willen.Nu ik het ervaar, denk ik ook: wow! Maar het is nooit mijn uitgangspunt geweest. M'n leven was al prima en ik vond liefde en geborgenheid bij anderen.
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:42
Hallo catacarax,
Via google kwam ik op jouw stukje uit en ik heb me aangemeld.
Ik herken je gevoelens en ik ben eigenlijk radeloos omdat ik hetzelfde heb, zomaar, sinds een weekje.
Zelf ben ik nu 47 en ik weet dat mijn kansen uiteraard al lang verkeken zijn.
De reden dat ik geen kinderen wilde is dat ik het gewoonweg nooit heb aangedurfd, bovendien was ik extreem angstig voor een bevalling (tegenwoordig is ook daar een naam voor heb ik gelezen). Toen ik op jonge leeftijd de pil ging halen zei de huisarts al dat ik ooit erg moeite zou krijgen met baren vanwege erg nauwe bekken. Mijn moeder had ook heftige bevallingen want ik heb het haar gevraagd. En ik had vriendinnen die nare naverschijnselen van de bevalling hadden (1 is zelf voor 100% afgekeurd) en tot dusver valt het veel mensen tegen in mijn omgeving om een kind te hebben (ze hebben er bijna allemaal 1) en ik heb ook veel bewust kinderlozen als ook niet bewust kinderlozen in mijn vriendenkring. Dus van alles wat zeg maar.
Eigenlijk heb ik nooit zoveel met kinderen gehad, alleen met jong volwassenen wel, ik vind kinderen van rond de 10 jaar echt leuk.
Maar verder had ik samen met mijn echtgenoot waar ik al 28 jaar mee samen ben van alles kunnen bieden aan een kind.
Mijn man had ook geen behoefte aan voortplanting dus we hebben het altijd zo gelaten en ik heb er nooit over nagedacht verder, het paste gewoon niet bij ons denk ik. Maar ik ben daarnaast ook helemaal geen type voor uitgaan en reizen, ik ben meer een mens van de natuur, dieren, rust en nogal begaan met het milieu. Uitgaan heb ik ook nooit gedaan, ik ben echt een huismus en voel me daar prima bij. Reizen? Ik krijg al heimwee als ik er aan denk. Ambities met werken? Nee nooit gehad, ik wil gewoon normaal rond kunnen komen en niet teveel zorgen hebben met een baan. Eigenlijk heb ik een saai voortkabbelend leven zeg maar haha!
Maar waarom heb ik dan sinds kort zo'n naar gevoel over me, net als jij? Ik schrik er gewoon van eerlijk gezegd en weet niet wat ik er mee moet.
Groetjes
Daisy
Via google kwam ik op jouw stukje uit en ik heb me aangemeld.
Ik herken je gevoelens en ik ben eigenlijk radeloos omdat ik hetzelfde heb, zomaar, sinds een weekje.
Zelf ben ik nu 47 en ik weet dat mijn kansen uiteraard al lang verkeken zijn.
De reden dat ik geen kinderen wilde is dat ik het gewoonweg nooit heb aangedurfd, bovendien was ik extreem angstig voor een bevalling (tegenwoordig is ook daar een naam voor heb ik gelezen). Toen ik op jonge leeftijd de pil ging halen zei de huisarts al dat ik ooit erg moeite zou krijgen met baren vanwege erg nauwe bekken. Mijn moeder had ook heftige bevallingen want ik heb het haar gevraagd. En ik had vriendinnen die nare naverschijnselen van de bevalling hadden (1 is zelf voor 100% afgekeurd) en tot dusver valt het veel mensen tegen in mijn omgeving om een kind te hebben (ze hebben er bijna allemaal 1) en ik heb ook veel bewust kinderlozen als ook niet bewust kinderlozen in mijn vriendenkring. Dus van alles wat zeg maar.
Eigenlijk heb ik nooit zoveel met kinderen gehad, alleen met jong volwassenen wel, ik vind kinderen van rond de 10 jaar echt leuk.
Maar verder had ik samen met mijn echtgenoot waar ik al 28 jaar mee samen ben van alles kunnen bieden aan een kind.
Mijn man had ook geen behoefte aan voortplanting dus we hebben het altijd zo gelaten en ik heb er nooit over nagedacht verder, het paste gewoon niet bij ons denk ik. Maar ik ben daarnaast ook helemaal geen type voor uitgaan en reizen, ik ben meer een mens van de natuur, dieren, rust en nogal begaan met het milieu. Uitgaan heb ik ook nooit gedaan, ik ben echt een huismus en voel me daar prima bij. Reizen? Ik krijg al heimwee als ik er aan denk. Ambities met werken? Nee nooit gehad, ik wil gewoon normaal rond kunnen komen en niet teveel zorgen hebben met een baan. Eigenlijk heb ik een saai voortkabbelend leven zeg maar haha!
Maar waarom heb ik dan sinds kort zo'n naar gevoel over me, net als jij? Ik schrik er gewoon van eerlijk gezegd en weet niet wat ik er mee moet.
Groetjes
Daisy
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:42
quote:fashionvictim schreef op 28 augustus 2015 @ 10:45:
[...]
Ik ken toch zat mensen die nog lang niet aan het einde van hun leven waren, die nog lang geen afscheid van het leven wilden nemen, maar toch dood gingen. Ik kan gewoon niet zo goed tegen dat semi-diepzinnige geneuzel dat de dood iets moois is als je maar goed genoeg je maakbare leven vormgeeft. Ten eerste is het leven niet maakbaar, ten tweede is de dood heel vaak smerig, afschuwelijk en naar.Zó eens!
[...]
Ik ken toch zat mensen die nog lang niet aan het einde van hun leven waren, die nog lang geen afscheid van het leven wilden nemen, maar toch dood gingen. Ik kan gewoon niet zo goed tegen dat semi-diepzinnige geneuzel dat de dood iets moois is als je maar goed genoeg je maakbare leven vormgeeft. Ten eerste is het leven niet maakbaar, ten tweede is de dood heel vaak smerig, afschuwelijk en naar.Zó eens!
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
vrijdag 28 augustus 2015 om 12:47
quote:redbuIIetje schreef op 28 augustus 2015 @ 08:47:
[...]
Maakt het wat uit wie er bij je graf staat? Je bent er dan toch niet meer, dus maakt 't zelf niet meer mee. Juist fijn dat je geen verdrietige kinderen achterlaat op het moment dat je gaat.
Ik ben nooit 'n feestbeest geweest, dus dat is voor mij geen reden geweest geen kinderen te nemen. Ik heb behoefte aan rust en ruimte en die behoefte wordt alleen maar sterker naarmate ik ouder word, dus daar passen geen kinderen in. Ergst lijkt me als je de moeite hebt gedaan 'n kind groot te brengen zodat je er eindelijk als volwassenen onder elkaar mee om kunt gaan, dat ze dan met 'n kind afkomen en je die hele ellende weer van voor af aan over je heen krijgt.
Je neemt het iets te letterlijk denk ik. De vraag "wie staat er aan mijn graf" reikt verder dan alleen het graf-moment, het gaat erom dat je je afvraagt wie er om je geeft, met wie je écht verbonden bent.
Dat schuingedrukte snap ik even niet. Met een kind afkomen?
Maar goed, ik ben met mijn kind niet met de toekomst bezig, wat ik nu aan ervaringen met hem opdoe is onbetaalbaar en neemt niemand mij meer af. Mocht hij mij later niet meer willen zien, zou ik dat voor hem heel erg vinden aangezien ik dan blijkbaar in de opvoeding/het contact grote fouten heb gemaakt. Dat hoop ik te voorkomen, voor hém.
[...]
Maakt het wat uit wie er bij je graf staat? Je bent er dan toch niet meer, dus maakt 't zelf niet meer mee. Juist fijn dat je geen verdrietige kinderen achterlaat op het moment dat je gaat.
Ik ben nooit 'n feestbeest geweest, dus dat is voor mij geen reden geweest geen kinderen te nemen. Ik heb behoefte aan rust en ruimte en die behoefte wordt alleen maar sterker naarmate ik ouder word, dus daar passen geen kinderen in. Ergst lijkt me als je de moeite hebt gedaan 'n kind groot te brengen zodat je er eindelijk als volwassenen onder elkaar mee om kunt gaan, dat ze dan met 'n kind afkomen en je die hele ellende weer van voor af aan over je heen krijgt.
Je neemt het iets te letterlijk denk ik. De vraag "wie staat er aan mijn graf" reikt verder dan alleen het graf-moment, het gaat erom dat je je afvraagt wie er om je geeft, met wie je écht verbonden bent.
Dat schuingedrukte snap ik even niet. Met een kind afkomen?
Maar goed, ik ben met mijn kind niet met de toekomst bezig, wat ik nu aan ervaringen met hem opdoe is onbetaalbaar en neemt niemand mij meer af. Mocht hij mij later niet meer willen zien, zou ik dat voor hem heel erg vinden aangezien ik dan blijkbaar in de opvoeding/het contact grote fouten heb gemaakt. Dat hoop ik te voorkomen, voor hém.
vrijdag 28 augustus 2015 om 13:55
quote:godfried schreef op 28 augustus 2015 @ 07:42:
Heb je een partner en wat denkt hij er van?
Nee ik heb geen partner meer. Hoe graag ik (nu) een kind zou willen gehad met hem, maar dat kan niet.
Verder staat mijn spijt los van een man. Ik moest er zelf echt even over nadenken. In mijn fabeltje tref je namelijk de prins op het witte paard en daar krijg je kinderen mee. Als bekroning van de liefde. Dat dat niet zo werkt weet ik inmiddels.
Nog iets, ik heb de afgelopen maanden tijd genomen voor mezelf. Pas terug genomen en dat heeft me heel erg goed gedaan, alleen nu deze vraag. Ik denk dat ik echt wel kan concluderen dat ik mezelf heb onderschat en een prima moeder zou zijn. En nu opeens heb ik spijt.
Heb je een partner en wat denkt hij er van?
Nee ik heb geen partner meer. Hoe graag ik (nu) een kind zou willen gehad met hem, maar dat kan niet.
Verder staat mijn spijt los van een man. Ik moest er zelf echt even over nadenken. In mijn fabeltje tref je namelijk de prins op het witte paard en daar krijg je kinderen mee. Als bekroning van de liefde. Dat dat niet zo werkt weet ik inmiddels.
Nog iets, ik heb de afgelopen maanden tijd genomen voor mezelf. Pas terug genomen en dat heeft me heel erg goed gedaan, alleen nu deze vraag. Ik denk dat ik echt wel kan concluderen dat ik mezelf heb onderschat en een prima moeder zou zijn. En nu opeens heb ik spijt.
vrijdag 28 augustus 2015 om 13:59
Weet je, je moet het ook niet te groot maken. Ieder heeft wel eens een periode dat er iets dergelijks naar boven komt en dan kan zoiets ineens heel groot worden. Maar na een paar weken of maanden kan je zomaar weer met andere dingen bezig zijn en was het slechts een 'oprisping'. Uiteraard wil ik je gevoelens niet bagatelliseren, hoor, maar zo werkt het soms wel bij mij.
vrijdag 28 augustus 2015 om 14:00
quote:foeksia72 schreef op 28 augustus 2015 @ 08:04:
Heb je niet spijt omdat deze optie (in principe) voor jou afgesloten is? Dat je lichaam de keuze voor jou heeft gemaakt? Wat mis je aan het niet-kinderen hebben?
Is een alternatief een optie? Bijv. Tante zijn, of opvangmoeder?
Deze vraag stel ik mezelf ook. Daar loopt mijn brein een loopje met me.
Ik denk wel dat ik al een leuke tante ben, alhowel ik mijn neefjes en nichtjes en hun kinderen veel te weinig zie.
Heb je niet spijt omdat deze optie (in principe) voor jou afgesloten is? Dat je lichaam de keuze voor jou heeft gemaakt? Wat mis je aan het niet-kinderen hebben?
Is een alternatief een optie? Bijv. Tante zijn, of opvangmoeder?
Deze vraag stel ik mezelf ook. Daar loopt mijn brein een loopje met me.
Ik denk wel dat ik al een leuke tante ben, alhowel ik mijn neefjes en nichtjes en hun kinderen veel te weinig zie.
vrijdag 28 augustus 2015 om 14:03
quote:Hoezitdit schreef op 28 augustus 2015 @ 13:59:
Weet je, je moet het ook niet te groot maken. Ieder heeft wel eens een periode dat er iets dergelijks naar boven komt en dan kan zoiets ineens heel groot worden. Maar na een paar weken of maanden kan je zomaar weer met andere dingen bezig zijn en was het slechts een 'oprisping'. Uiteraard wil ik je gevoelens niet bagatelliseren, hoor, maar zo werkt het soms wel bij mij.
Ik zit op pagina 1 en de laatste te lezen..
dat is ook zo wat jij zegt. Dat weet ik, maar zo voelt het niet. Nu niet.
Weet je, je moet het ook niet te groot maken. Ieder heeft wel eens een periode dat er iets dergelijks naar boven komt en dan kan zoiets ineens heel groot worden. Maar na een paar weken of maanden kan je zomaar weer met andere dingen bezig zijn en was het slechts een 'oprisping'. Uiteraard wil ik je gevoelens niet bagatelliseren, hoor, maar zo werkt het soms wel bij mij.
Ik zit op pagina 1 en de laatste te lezen..
dat is ook zo wat jij zegt. Dat weet ik, maar zo voelt het niet. Nu niet.
vrijdag 28 augustus 2015 om 14:26
Voor mij is de keuze wel bewust en positief geweest en ik denk dat dat wel helpt. Ik zie de wereld niet in doom en gloom varanderen, vind kinderen over het algemeen leuk en denk dat ik best een redelijke moeder had kunnen zijn, maar een ander leven heeft me altijd meer getrokken en leek me echt leuker. Ook had (en heb) ik het idee meer te kunnen doen met mijn leven op deze manier, voor de dingen die ik belangrijk vind.
Rond de 42 had ik ook even zo'n gevoel.. Ik denk dat het gewoon niet leuk is geen keus meer te hebben, je hebt je hele volwassen leven gedacht dat jij het bepaalde en opeens gaat je lichaam dingen voor je bepalen (wel op meer terreinen misschien). Ik ben nogal iemand die gaat voor wat ze wil en heb mezelf toen gezegd dat ik dan kon kijken naar adopteren (kan hier -buitenland- makkelijker en genetische verwantschap is nooit echt een pull voor mij geweest) of met onbetaald verlof naar een niet al te foute kliniek in het buitenland kon. Toen dacht ik al heel snel gottno, ik wil het echt, echt niet, moet er niet aan denken eigenlijk om hier kids te hebben rondlopen en heb het allemaal ook niet in enig detail verder onderzocht.
Denk dat dit ook bij de midlife-fase kan horen (of crisis zo je wil), je kijkt terug en sluit mogelijkheden verder af. Mij heeft het verder gedefinieerd en me daardoor weer extra energie gegeven.
Rond de 42 had ik ook even zo'n gevoel.. Ik denk dat het gewoon niet leuk is geen keus meer te hebben, je hebt je hele volwassen leven gedacht dat jij het bepaalde en opeens gaat je lichaam dingen voor je bepalen (wel op meer terreinen misschien). Ik ben nogal iemand die gaat voor wat ze wil en heb mezelf toen gezegd dat ik dan kon kijken naar adopteren (kan hier -buitenland- makkelijker en genetische verwantschap is nooit echt een pull voor mij geweest) of met onbetaald verlof naar een niet al te foute kliniek in het buitenland kon. Toen dacht ik al heel snel gottno, ik wil het echt, echt niet, moet er niet aan denken eigenlijk om hier kids te hebben rondlopen en heb het allemaal ook niet in enig detail verder onderzocht.
Denk dat dit ook bij de midlife-fase kan horen (of crisis zo je wil), je kijkt terug en sluit mogelijkheden verder af. Mij heeft het verder gedefinieerd en me daardoor weer extra energie gegeven.
vrijdag 28 augustus 2015 om 14:42
vrijdag 28 augustus 2015 om 14:42
quote:Anna37 schreef op 28 augustus 2015 @ 14:26:
Voor mij is de keuze wel bewust en positief geweest en ik denk dat dat wel helpt. Ik zie de wereld niet in doom en gloom varanderen, vind kinderen over het algemeen leuk en denk dat ik best een redelijke moeder had kunnen zijn, maar een ander leven heeft me altijd meer getrokken en leek me echt leuker. Ook had ik het idee meer te kunnen doen met mijn leven op deze manier, voor de dingen die ik belangrijk vind.
Ik denk dat ik er ongeveer zoals jij in sta.
Ik moet zeggen dat ik dit topic heel erg mooi (omdat mensen heel eerlijk over hun eigen proces zijn) en leerzaam vind. Want hoewel ik de 40 nog niet echt nader, is het fijn om te lezen wat voor een gevoelens deze keuze kan brengen. Zo ben ik wat meer hierop voorbereid, want ik vind dat er maar weinig ervaringsleesmateriaal (is dit een woord?) hierover bestaat.
In ieder geval een voor catacarax en anderen die het er (momenteel) moeilijk mee hebben
Voor mij is de keuze wel bewust en positief geweest en ik denk dat dat wel helpt. Ik zie de wereld niet in doom en gloom varanderen, vind kinderen over het algemeen leuk en denk dat ik best een redelijke moeder had kunnen zijn, maar een ander leven heeft me altijd meer getrokken en leek me echt leuker. Ook had ik het idee meer te kunnen doen met mijn leven op deze manier, voor de dingen die ik belangrijk vind.
Ik denk dat ik er ongeveer zoals jij in sta.
Ik moet zeggen dat ik dit topic heel erg mooi (omdat mensen heel eerlijk over hun eigen proces zijn) en leerzaam vind. Want hoewel ik de 40 nog niet echt nader, is het fijn om te lezen wat voor een gevoelens deze keuze kan brengen. Zo ben ik wat meer hierop voorbereid, want ik vind dat er maar weinig ervaringsleesmateriaal (is dit een woord?) hierover bestaat.
In ieder geval een voor catacarax en anderen die het er (momenteel) moeilijk mee hebben
Hope for the best, plan for the worst - Jack Reacher
vrijdag 28 augustus 2015 om 15:06
quote:Roxy21 schreef op 28 augustus 2015 @ 14:42:
[...]
In ieder geval een voor catacarax en anderen die het er (momenteel) moeilijk mee hebben
Sluit ik me bij aan, het is toch een gevoel waar je voor jezelf iets mee moet.
@ Daisy, ik weet niet wat laat of vroeg is. Ik weet wel dat ik vroeg ben met de (peri?)menopauze bijvoorbeeld. Het schijnt dat kinderloze vrouwen (en vrouwen met een lager BMI) daar gemiddeld eerder aan beginnen.
@Milouda, dat weet je niet, misschien niet, maar het is wel de moeite waard om te proberen als je het echt wil.
[...]
In ieder geval een voor catacarax en anderen die het er (momenteel) moeilijk mee hebben
Sluit ik me bij aan, het is toch een gevoel waar je voor jezelf iets mee moet.
@ Daisy, ik weet niet wat laat of vroeg is. Ik weet wel dat ik vroeg ben met de (peri?)menopauze bijvoorbeeld. Het schijnt dat kinderloze vrouwen (en vrouwen met een lager BMI) daar gemiddeld eerder aan beginnen.
@Milouda, dat weet je niet, misschien niet, maar het is wel de moeite waard om te proberen als je het echt wil.
vrijdag 28 augustus 2015 om 15:13
Wel of geen kinderen, voor beiden is wat te zeggen. Het proces van accepteren dat het niet meer gaat gebeuren lijkt me heel moeilijk. Het zal heel definitief voelen. En dat moet naar zijn, want er was altijd toch nog een optie om het roer nog om te gooien en nu dan niet meer. Waarom je die grens zo definitief voelt nu je 42 bent is me niet helemaal duidelijk. Ben je misschien al in de overgang aan het raken? Dat zou dan wel best wel vroeg zijn. Het kan ook zijn dat daar voor jezelf de "grens" ligt. Zo had ik zelf de grens dat ik voor mijn 30ste graag een kindje wilde, dat was een gevoel en ik kan me voorstellen dat jij dat dus hebt met deze leeftijd.
Echter... als je het echt erg vindt zou je het nu nog kunnen proberen (weet niet of je een relatie hebt en hoe die eventuele partner erover denkt?)
Echter... als je het echt erg vindt zou je het nu nog kunnen proberen (weet niet of je een relatie hebt en hoe die eventuele partner erover denkt?)
vrijdag 28 augustus 2015 om 15:17
quote:voornu schreef op 28 augustus 2015 @ 12:47:
[...]
Dat schuingedrukte snap ik even niet. Met een kind afkomen?Ah, da's te vlaams Ik bedoel dus met 'n kleinkind thuiskomen. Zou je jezelf door de kleine kindertijd geworsteld hebben om daarna een fijn gelijkwaardig volwassen contact met je kind te hebben en dan zou die een kind nemen en dus wéér alles in 't teken van kleine kinderen komen staan. Ofwel: oma worden zou ik ook niet leuk vinden.
[...]
Dat schuingedrukte snap ik even niet. Met een kind afkomen?Ah, da's te vlaams Ik bedoel dus met 'n kleinkind thuiskomen. Zou je jezelf door de kleine kindertijd geworsteld hebben om daarna een fijn gelijkwaardig volwassen contact met je kind te hebben en dan zou die een kind nemen en dus wéér alles in 't teken van kleine kinderen komen staan. Ofwel: oma worden zou ik ook niet leuk vinden.
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 28 augustus 2015 om 15:30
quote:ponny schreef op 28 augustus 2015 @ 15:13:
Wel of geen kinderen, voor beiden is wat te zeggen. Het proces van accepteren dat het niet meer gaat gebeuren lijkt me heel moeilijk. Het zal heel definitief voelen. En dat moet naar zijn, want er was altijd toch nog een optie om het roer nog om te gooien en nu dan niet meer. Waarom je die grens zo definitief voelt nu je 42 bent is me niet helemaal duidelijk. Ben je misschien al in de overgang aan het raken? Dat zou dan wel best wel vroeg zijn. Het kan ook zijn dat daar voor jezelf de "grens" ligt. Zo had ik zelf de grens dat ik voor mijn 30ste graag een kindje wilde, dat was een gevoel en ik kan me voorstellen dat jij dat dus hebt met deze leeftijd.
Echter... als je het echt erg vindt zou je het nu nog kunnen proberen (weet niet of je een relatie hebt en hoe die eventuele partner erover denkt?)Ze heeft geen relatie schreef ze.
Wel of geen kinderen, voor beiden is wat te zeggen. Het proces van accepteren dat het niet meer gaat gebeuren lijkt me heel moeilijk. Het zal heel definitief voelen. En dat moet naar zijn, want er was altijd toch nog een optie om het roer nog om te gooien en nu dan niet meer. Waarom je die grens zo definitief voelt nu je 42 bent is me niet helemaal duidelijk. Ben je misschien al in de overgang aan het raken? Dat zou dan wel best wel vroeg zijn. Het kan ook zijn dat daar voor jezelf de "grens" ligt. Zo had ik zelf de grens dat ik voor mijn 30ste graag een kindje wilde, dat was een gevoel en ik kan me voorstellen dat jij dat dus hebt met deze leeftijd.
Echter... als je het echt erg vindt zou je het nu nog kunnen proberen (weet niet of je een relatie hebt en hoe die eventuele partner erover denkt?)Ze heeft geen relatie schreef ze.
vrijdag 28 augustus 2015 om 18:07
quote:Kastanjez schreef op 28 augustus 2015 @ 12:03:
Ik lees zo vaak 'kijk maar hoeveel mensen er alleen weggestopt zitten in een verpleeghuis oid' en dat soort opmerkingen. Maar hoeveel mensen zijn dat dan echt? In mijn directe vriendenkring is er niemand die geen goede band met zijn ouders heeft en er niet regelmatig komt.
Ik heb ervaring met een verpleeghuis, en daar van zowel de bewoners als verzorgers trieste verhalen gehoord. Kinderen die te ver weg wonen, en een keer in de paar maanden 'tijd' hebben voor pa of ma want druk, druk druk. Kinderen die sowieso geen contact hebben met de ouders. Kinderen die wel in de buurt wonen, maar vinden dat pa of ma zeurt en een half uurtje per 2 weken meer dan genoeg vinden.
Gelukkig heb ik ook oprecht betrokken kinderen gezien, maar vlak het 'eenzaam zijn met kinderen' zeker niet uit.
Ik lees zo vaak 'kijk maar hoeveel mensen er alleen weggestopt zitten in een verpleeghuis oid' en dat soort opmerkingen. Maar hoeveel mensen zijn dat dan echt? In mijn directe vriendenkring is er niemand die geen goede band met zijn ouders heeft en er niet regelmatig komt.
Ik heb ervaring met een verpleeghuis, en daar van zowel de bewoners als verzorgers trieste verhalen gehoord. Kinderen die te ver weg wonen, en een keer in de paar maanden 'tijd' hebben voor pa of ma want druk, druk druk. Kinderen die sowieso geen contact hebben met de ouders. Kinderen die wel in de buurt wonen, maar vinden dat pa of ma zeurt en een half uurtje per 2 weken meer dan genoeg vinden.
Gelukkig heb ik ook oprecht betrokken kinderen gezien, maar vlak het 'eenzaam zijn met kinderen' zeker niet uit.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
vrijdag 28 augustus 2015 om 18:09
quote:milouda schreef op 28 augustus 2015 @ 14:53:
42 jaar is niet oud, en je bent nog niet telaat.Als je dan nog het medische traject in moet vanwege verminderde vruchtbaarheid en/of gebrek aan een partner, dan is 42 jaar oud, want die trajecten duren lang.
42 jaar is niet oud, en je bent nog niet telaat.Als je dan nog het medische traject in moet vanwege verminderde vruchtbaarheid en/of gebrek aan een partner, dan is 42 jaar oud, want die trajecten duren lang.
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
vrijdag 28 augustus 2015 om 18:15
quote:madamepolish schreef op 28 augustus 2015 @ 17:29:
[...]
Eens, hoewel dit wel lastiger is als je geen partner hebt.
Waar denk je zelf dat die twijfel ineens vandaan komt to?
Ik denk zelf dat ik ....blagh ik tiep en ik weet het niet. Wel weet ik dat ik eindelijk goed in mijn vel zit, anders in mijn vel zit. Hey voor het antwoord op mijn vraag zijn jullie!
Partner is geheel geen issue, als ik morgen wil, dan kan dat. Ik maak het misschien ook te groot...die gaat ook in de molen,
[...]
Eens, hoewel dit wel lastiger is als je geen partner hebt.
Waar denk je zelf dat die twijfel ineens vandaan komt to?
Ik denk zelf dat ik ....blagh ik tiep en ik weet het niet. Wel weet ik dat ik eindelijk goed in mijn vel zit, anders in mijn vel zit. Hey voor het antwoord op mijn vraag zijn jullie!
Partner is geheel geen issue, als ik morgen wil, dan kan dat. Ik maak het misschien ook te groot...die gaat ook in de molen,
vrijdag 28 augustus 2015 om 18:23
quote:himalaya schreef op 28 augustus 2015 @ 18:09:
[...]
Als je dan nog het medische traject in moet vanwege verminderde vruchtbaarheid en/of gebrek aan een partner, dan is 42 jaar oud, want die trajecten duren lang.Wordt dat uberhaupt nog gedaan/vergoed boven de 40?
[...]
Als je dan nog het medische traject in moet vanwege verminderde vruchtbaarheid en/of gebrek aan een partner, dan is 42 jaar oud, want die trajecten duren lang.Wordt dat uberhaupt nog gedaan/vergoed boven de 40?
Shoot first, ask questions later!
vrijdag 28 augustus 2015 om 18:25
quote:redbuIIetje schreef op 28 augustus 2015 @ 18:23:
[...]
Wordt dat uberhaupt nog gedaan/vergoed boven de 40?
Voorwaarden:
• Tot 38 jaar heb je uitsluitend recht op een vergoeding bij de terugplaatsing van 1 embryo tijdens de eerste 2 pogingen. Bij de derde en laatste vergoede poging mogen dit 1 of 2 embryo’s zijn.
• Van 38 tot 43 jaar heb je recht op een vergoeding bij een terugplaatsing van 1 of 2 embryo’s tijdens alle drie de behandelingen.
• Als je ouder bent dan 43 jaar heb je geen recht meer op een vergoeding voor een IVF-behandeling of andere vruchtbaarheidsbehandeling.
http://www.oudersvannu.nl/zwanger-worde ... t-vergoed/
En het zit in de basisverzekering.
[...]
Wordt dat uberhaupt nog gedaan/vergoed boven de 40?
Voorwaarden:
• Tot 38 jaar heb je uitsluitend recht op een vergoeding bij de terugplaatsing van 1 embryo tijdens de eerste 2 pogingen. Bij de derde en laatste vergoede poging mogen dit 1 of 2 embryo’s zijn.
• Van 38 tot 43 jaar heb je recht op een vergoeding bij een terugplaatsing van 1 of 2 embryo’s tijdens alle drie de behandelingen.
• Als je ouder bent dan 43 jaar heb je geen recht meer op een vergoeding voor een IVF-behandeling of andere vruchtbaarheidsbehandeling.
http://www.oudersvannu.nl/zwanger-worde ... t-vergoed/
En het zit in de basisverzekering.