Psyche
alle pijlers
Zusje overleden
zondag 30 augustus 2015 om 10:23
Een week geleden is mijn zusje van 20 overleden aan leukemie. Vorig jaar mei is ze voor het eerst behandeld. Het sloeg super aan en na de stamceltransplantatie ging het goed met haar. In januari heeft ze een maand in het ziekenhuis gelegen, niet door de leukemie maar het ging wel heel slecht met haar. Ook dat kwam weer goed. In juni kregen we te horen dat de leukemie terug was. Weer chemo en stamcellen. Het sloeg weer goed aan. Half augustus voelde ze zich niet zo lekker, de leukemie bleek weer terug te zijn en ze konden niks meer doen. Ze heeft nog een week geleefd, thuis met ons allemaal om haar heen.
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
zondag 30 augustus 2015 om 11:16
quote:paperlantern schreef op 30 augustus 2015 @ 10:38:
Hallo Curlynan, ik herken heel veel wat je schrijft. Een half jaar geleden heb ik mijn broer verloren aan kanker. Ook zo hard gevochten (en wij met hem), het heeft niet mogen zijn....
Een leven zonder haar is nog niet voor te stellen, dat begrijp ik heel goed. Echt weg zal ze echter nooit zijn. Op een bepaalde andere manier zal ze altijd een deel bij je zijn, door herinneringen, en gewoon omdat ze je zusje was.
Wat vreselijk dat jij je broer bent verloren. Het is zo'n onzettende nare ziekte. Ze zal zeker altijd een deel van ons zijn en altijd mijn zusje blijven. Bedankt voor je lieve berichtje.
Hallo Curlynan, ik herken heel veel wat je schrijft. Een half jaar geleden heb ik mijn broer verloren aan kanker. Ook zo hard gevochten (en wij met hem), het heeft niet mogen zijn....
Een leven zonder haar is nog niet voor te stellen, dat begrijp ik heel goed. Echt weg zal ze echter nooit zijn. Op een bepaalde andere manier zal ze altijd een deel bij je zijn, door herinneringen, en gewoon omdat ze je zusje was.
Wat vreselijk dat jij je broer bent verloren. Het is zo'n onzettende nare ziekte. Ze zal zeker altijd een deel van ons zijn en altijd mijn zusje blijven. Bedankt voor je lieve berichtje.
zondag 30 augustus 2015 om 11:21
quote:Ikbenanoniem schreef op 30 augustus 2015 @ 10:42:
Mijn oudste zus is 2 jaar geleden aan leukemie overleden. En mijn jongere zusje, met wie ik heel hecht was, ben ik kwijtgeraakt aan een verslaving. Ik ken je pijn en het is inderdaad heel oneerlijk.
Neem de tijd om te rouwen, zoiets ingrijpends gaat diep. Hou je lieve zusje in jullie herinneringen levend. Ze blijft altijd deel van jullie gezin.
Wat verschrikkelijk, allebei je zussen kwijt... Zij is mijn enige zusje. Zo raar om opeens geen zus meer om mij heen te hebben. Al zal ze altijd mijn zusje zijn. Dankje voor je lieve berichtje
Mijn oudste zus is 2 jaar geleden aan leukemie overleden. En mijn jongere zusje, met wie ik heel hecht was, ben ik kwijtgeraakt aan een verslaving. Ik ken je pijn en het is inderdaad heel oneerlijk.
Neem de tijd om te rouwen, zoiets ingrijpends gaat diep. Hou je lieve zusje in jullie herinneringen levend. Ze blijft altijd deel van jullie gezin.
Wat verschrikkelijk, allebei je zussen kwijt... Zij is mijn enige zusje. Zo raar om opeens geen zus meer om mij heen te hebben. Al zal ze altijd mijn zusje zijn. Dankje voor je lieve berichtje
zondag 30 augustus 2015 om 11:26
Wat een lieve reacties allemaal....
Het besef gaat in vlagen, soms is het er even amper. Eigenlijk ben ik nog bij het stukje dat ze opeens niet meer beter ging worden. Toen we dat hoorden kregen we ook gelijk te horen dat ze een paar dagen tot een week zou hebben. Het ging allemaal zo snel. Ze was juist bezig om haar leven op te pakken...ze had net haar eerste vriendje...een enorme lieverd . Het is gewoon te oneerlijk allemaal.
Het besef gaat in vlagen, soms is het er even amper. Eigenlijk ben ik nog bij het stukje dat ze opeens niet meer beter ging worden. Toen we dat hoorden kregen we ook gelijk te horen dat ze een paar dagen tot een week zou hebben. Het ging allemaal zo snel. Ze was juist bezig om haar leven op te pakken...ze had net haar eerste vriendje...een enorme lieverd . Het is gewoon te oneerlijk allemaal.
zondag 30 augustus 2015 om 11:28
Ja, het is vreselijk om niet meer even naar je zus(je) te kunnen. Ervaringen te delen, herinneringen ophalen, gewoon lol hebben. De band, die zo natuurlijk is en was, is verbroken. En dat doet verrotte zeer.
Maar weet je, op een gegeven moment krijg je er vrede mee. Mijn ouders zijn ook al overleden (al lang; vader 20 jaar en moeder 11 jaar) en hun dood heeft me geleerd dat het leven anders wordt maar uiteindelijk wel doorgaat. Maar dat is een proces dat tijd kost.
Het gemis blijft, de herinneringen gelukkig ook. Mensen zijn pas echt dood als er niet meer over ze wordt gesproken en ze zijn vergeten.
Hou haar bij jullie, hou haar levend. Zoals al werd gezegd, ze zal altijd je zusje zijn.
Maar weet je, op een gegeven moment krijg je er vrede mee. Mijn ouders zijn ook al overleden (al lang; vader 20 jaar en moeder 11 jaar) en hun dood heeft me geleerd dat het leven anders wordt maar uiteindelijk wel doorgaat. Maar dat is een proces dat tijd kost.
Het gemis blijft, de herinneringen gelukkig ook. Mensen zijn pas echt dood als er niet meer over ze wordt gesproken en ze zijn vergeten.
Hou haar bij jullie, hou haar levend. Zoals al werd gezegd, ze zal altijd je zusje zijn.
zondag 30 augustus 2015 om 11:30
Gecondoleerd en veel sterkte.
Hier helaas ook te maken gekregen met het veel te vroeg overlijden van mijn zwager (het jongere broertje van mijn vriend). Het is nog geen jaar geleden en mijn vriend maar ik ook zijn regelmatig nog emotioneel. In het begin lukte genieten van dingen niet, maar beetje bij beetje word de wereld weer mooier, het verdriet dragelijker. Ik vond het erg fijn om (hier) van me af te kunnen schrijven en met anderen te kunnen praten.
Iemand beschreef het als een wilde zee waar jij in staat. De golven slaan tegen je aan, soms blijf je staan, soms val je om met de tijd zul je merken dat je steeds vaker blijft staan, ook weer naar de horizon kan kijken. Toch zijn er soms nog golven die te groot zijn en je keihard weer omduwen.
Hier helaas ook te maken gekregen met het veel te vroeg overlijden van mijn zwager (het jongere broertje van mijn vriend). Het is nog geen jaar geleden en mijn vriend maar ik ook zijn regelmatig nog emotioneel. In het begin lukte genieten van dingen niet, maar beetje bij beetje word de wereld weer mooier, het verdriet dragelijker. Ik vond het erg fijn om (hier) van me af te kunnen schrijven en met anderen te kunnen praten.
Iemand beschreef het als een wilde zee waar jij in staat. De golven slaan tegen je aan, soms blijf je staan, soms val je om met de tijd zul je merken dat je steeds vaker blijft staan, ook weer naar de horizon kan kijken. Toch zijn er soms nog golven die te groot zijn en je keihard weer omduwen.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
zondag 30 augustus 2015 om 11:39
Wat ontzettend oneerlijk voor jou, je ouders en alle anderen die van haar houden.
Blijf veel over haar praten, zodat herinneringen aan haar een onderdeel van je leven worden. Je zult haar vast enorm gaan missen, probeer er niet tegen te vechten. Door aan haar te denken, verdrietig te zijnen haar te missen, blijft ze een onderdeel van jou. Ik weet natuurlijk niet of dit voor jou een fijne manier van rouwen is, maar voor mij werkt dit goed.
Sterkte!
Blijf veel over haar praten, zodat herinneringen aan haar een onderdeel van je leven worden. Je zult haar vast enorm gaan missen, probeer er niet tegen te vechten. Door aan haar te denken, verdrietig te zijnen haar te missen, blijft ze een onderdeel van jou. Ik weet natuurlijk niet of dit voor jou een fijne manier van rouwen is, maar voor mij werkt dit goed.
Sterkte!
zondag 30 augustus 2015 om 11:48
zondag 30 augustus 2015 om 11:51
quote:curlynan schreef op 30 augustus 2015 @ 11:32:
Dankje Ikbenanoniem, fijn om een ervaring te lezen.. we zullen zeker altijd over haar blijven praten. We zijn een heel hecht gezin en deden altijd alles voor haar. Ze zal nooit vergeten worden.Fijn om te lezen dat jullie een hecht gezin zijn en troost kunnen vinden met en voor elkaar. Heb je nog meer broertjes of zusjes of was je zusje de enige? Het feit dat je nog fijne familie om je heen hebt moet je koesteren, dat zal het allemaal een stuk dragelijker maken. Ik weet hoe je je voelt denk ik, ik wens je heel veel kracht en sterkte. Niet alleen voor nu maar de komende zestig jaar want het gemis en de pijn zal nooit helemaal weg gaan.
Dankje Ikbenanoniem, fijn om een ervaring te lezen.. we zullen zeker altijd over haar blijven praten. We zijn een heel hecht gezin en deden altijd alles voor haar. Ze zal nooit vergeten worden.Fijn om te lezen dat jullie een hecht gezin zijn en troost kunnen vinden met en voor elkaar. Heb je nog meer broertjes of zusjes of was je zusje de enige? Het feit dat je nog fijne familie om je heen hebt moet je koesteren, dat zal het allemaal een stuk dragelijker maken. Ik weet hoe je je voelt denk ik, ik wens je heel veel kracht en sterkte. Niet alleen voor nu maar de komende zestig jaar want het gemis en de pijn zal nooit helemaal weg gaan.
zondag 30 augustus 2015 om 11:55
Heel veel sterkte!
Ik heb ook een zusje verloren (ook van die leeftijd ongeveer) en dat is volgend jaar 20 jaar geleden. Bij mij zijn de scherpe kantjes er ondertussen af maar kan er af en toe nog best verdrietig om zijn en dat laat ik gewoon gebeuren dan.
Bij jullie is het nog zo kort geleden,nog zo vers. Inderdaad wat hier ook gezegd wordt praat met elkaar en met anderen over haar.
Veel sterkte!
Ik heb ook een zusje verloren (ook van die leeftijd ongeveer) en dat is volgend jaar 20 jaar geleden. Bij mij zijn de scherpe kantjes er ondertussen af maar kan er af en toe nog best verdrietig om zijn en dat laat ik gewoon gebeuren dan.
Bij jullie is het nog zo kort geleden,nog zo vers. Inderdaad wat hier ook gezegd wordt praat met elkaar en met anderen over haar.
Veel sterkte!
zondag 30 augustus 2015 om 12:17
quote:hkgirl schreef op 30 augustus 2015 @ 11:51:
[...]
Fijn om te lezen dat jullie een hecht gezin zijn en troost kunnen vinden met en voor elkaar. Heb je nog meer broertjes of zusjes of was je zusje de enige? Het feit dat je nog fijne familie om je heen hebt moet je koesteren, dat zal het allemaal een stuk dragelijker maken. Ik weet hoe je je voelt denk ik, ik wens je heel veel kracht en sterkte. Niet alleen voor nu maar de komende zestig jaar want het gemis en de pijn zal nooit helemaal weg gaan. Mijn zusje was de enige. Dat doet ook pijn...dat ik de zussenrelatie die we hadden nooit meer ga hebben. Dat mijn toekomstige kinderen geen tante gaan hebben...want ik weet zeker dat ze een geweldige tante zou zijn geweest. Dat ik alles wat ik met mijn zus zou delen niet meer met mijn zus kan delen. Natuurlijk zal ze altijd mijn zusje zijn en ik zal vast nog hele verhalen aan haar vertellen. Maar dat ik nooit meer een zus zal hebben die mij een knuffel kan geven..dat doet pijn. Gelukkig heb ik veel fijne familie en vrienden om mij heen, dat doet wel goed. Dankje
[...]
Fijn om te lezen dat jullie een hecht gezin zijn en troost kunnen vinden met en voor elkaar. Heb je nog meer broertjes of zusjes of was je zusje de enige? Het feit dat je nog fijne familie om je heen hebt moet je koesteren, dat zal het allemaal een stuk dragelijker maken. Ik weet hoe je je voelt denk ik, ik wens je heel veel kracht en sterkte. Niet alleen voor nu maar de komende zestig jaar want het gemis en de pijn zal nooit helemaal weg gaan. Mijn zusje was de enige. Dat doet ook pijn...dat ik de zussenrelatie die we hadden nooit meer ga hebben. Dat mijn toekomstige kinderen geen tante gaan hebben...want ik weet zeker dat ze een geweldige tante zou zijn geweest. Dat ik alles wat ik met mijn zus zou delen niet meer met mijn zus kan delen. Natuurlijk zal ze altijd mijn zusje zijn en ik zal vast nog hele verhalen aan haar vertellen. Maar dat ik nooit meer een zus zal hebben die mij een knuffel kan geven..dat doet pijn. Gelukkig heb ik veel fijne familie en vrienden om mij heen, dat doet wel goed. Dankje
zondag 30 augustus 2015 om 12:30
quote:curlynan schreef op 30 augustus 2015 @ 12:17:
[...]
Mijn zusje was de enige. Dat doet ook pijn...dat ik de zussenrelatie die we hadden nooit meer ga hebben. Dat mijn toekomstige kinderen geen tante gaan hebben...want ik weet zeker dat ze een geweldige tante zou zijn geweest. Dat ik alles wat ik met mijn zus zou delen niet meer met mijn zus kan delen. Natuurlijk zal ze altijd mijn zusje zijn en ik zal vast nog hele verhalen aan haar vertellen. Maar dat ik nooit meer een zus zal hebben die mij een knuffel kan geven..dat doet pijn. Gelukkig heb ik veel fijne familie en vrienden om mij heen, dat doet wel goed. Dankje Ach lieverd, dat maakt het des te meer wreed, wat ontzettend erg . Ik ken het gevoel, heb door deze rotziekte niemand meer over behalve (gelukkig) mijn eigen gezin. Het zal tijd kosten, veel tijd om de eerste enorm hoge golven weerstand te bieden. Je zal soms van de pijn moeten snakken naar adem. Maar op een gegeven moment besef je dat de golven minder heftig zijn en je af en toe zelfs weer een beetje kan dobberen. En dan..bij de belangrijke gebeurtenissen in je leven of op speciale dagen....of zelfs zomaar uit het niets komt er weer zo'n killer golf die je onderuit slaat en je denkt deze keer écht niet meer overeind te kunnen komen.....en tóch lukt het je weer. En zo is het figuurlijk steeds weer vallen en opstaan, waarvan je zeker in het begin vaker valt dan staat. Maar onthoud, het wordt beter en je zusje draag je altijd bij je in je hart. Wat zal ze trots zijn op jou!
[...]
Mijn zusje was de enige. Dat doet ook pijn...dat ik de zussenrelatie die we hadden nooit meer ga hebben. Dat mijn toekomstige kinderen geen tante gaan hebben...want ik weet zeker dat ze een geweldige tante zou zijn geweest. Dat ik alles wat ik met mijn zus zou delen niet meer met mijn zus kan delen. Natuurlijk zal ze altijd mijn zusje zijn en ik zal vast nog hele verhalen aan haar vertellen. Maar dat ik nooit meer een zus zal hebben die mij een knuffel kan geven..dat doet pijn. Gelukkig heb ik veel fijne familie en vrienden om mij heen, dat doet wel goed. Dankje Ach lieverd, dat maakt het des te meer wreed, wat ontzettend erg . Ik ken het gevoel, heb door deze rotziekte niemand meer over behalve (gelukkig) mijn eigen gezin. Het zal tijd kosten, veel tijd om de eerste enorm hoge golven weerstand te bieden. Je zal soms van de pijn moeten snakken naar adem. Maar op een gegeven moment besef je dat de golven minder heftig zijn en je af en toe zelfs weer een beetje kan dobberen. En dan..bij de belangrijke gebeurtenissen in je leven of op speciale dagen....of zelfs zomaar uit het niets komt er weer zo'n killer golf die je onderuit slaat en je denkt deze keer écht niet meer overeind te kunnen komen.....en tóch lukt het je weer. En zo is het figuurlijk steeds weer vallen en opstaan, waarvan je zeker in het begin vaker valt dan staat. Maar onthoud, het wordt beter en je zusje draag je altijd bij je in je hart. Wat zal ze trots zijn op jou!
zondag 30 augustus 2015 om 12:35
Iemand beschreef het als een wilde zee waar jij in staat. De golven slaan tegen je aan, soms blijf je staan, soms val je om met de tijd zul je merken dat je steeds vaker blijft staan, ook weer naar de horizon kan kijken. Toch zijn er soms nog golven die te groot zijn en je keihard weer omduwen.
Mooi omschreven.
@Curlynan zo herkenbaar wat je schrijft, eigenlijk bijna alles, over het nu alleen zijn. Het verdriet dat je ouders nu moeten doorstaan doordat ze hun dochter hebben verloren. Mooi om te lezen dat jullie zo'n hecht gezin zijn (ook dat herken ik). Elkaar tot steun en troost zijn
(sorry het citeren gaat mis, weet uit mijn hoofd niet meer zo snel wie het bovenste stukje heeft geschreven, maar dank je wel)
Mooi omschreven.
@Curlynan zo herkenbaar wat je schrijft, eigenlijk bijna alles, over het nu alleen zijn. Het verdriet dat je ouders nu moeten doorstaan doordat ze hun dochter hebben verloren. Mooi om te lezen dat jullie zo'n hecht gezin zijn (ook dat herken ik). Elkaar tot steun en troost zijn
(sorry het citeren gaat mis, weet uit mijn hoofd niet meer zo snel wie het bovenste stukje heeft geschreven, maar dank je wel)
