Psyche
alle pijlers
Zusje overleden
zondag 30 augustus 2015 om 10:23
Een week geleden is mijn zusje van 20 overleden aan leukemie. Vorig jaar mei is ze voor het eerst behandeld. Het sloeg super aan en na de stamceltransplantatie ging het goed met haar. In januari heeft ze een maand in het ziekenhuis gelegen, niet door de leukemie maar het ging wel heel slecht met haar. Ook dat kwam weer goed. In juni kregen we te horen dat de leukemie terug was. Weer chemo en stamcellen. Het sloeg weer goed aan. Half augustus voelde ze zich niet zo lekker, de leukemie bleek weer terug te zijn en ze konden niks meer doen. Ze heeft nog een week geleefd, thuis met ons allemaal om haar heen.
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
zondag 30 augustus 2015 om 13:19
Ik voel je pijn in je woorden. Ik heb twee zussen verloren. De ene was bijna 18 en de ander bijna 23 jaar. Ook al is dit al lang geleden in gedachten zullen zij altijd bij mij zijn. Ik herken je verdriet, gevoel van onwerkelijkheid en onmacht.
Heel veel sterkte en een
Heel veel sterkte en een
Ja, dat is toekomst muziek... Dat is mooi om naar te luisteren..
zondag 30 augustus 2015 om 13:30
quote:hkgirl schreef op 30 augustus 2015 @ 12:30:
[...]
Ach lieverd, dat maakt het des te meer wreed, wat ontzettend erg . Ik ken het gevoel, heb door deze rotziekte niemand meer over behalve (gelukkig) mijn eigen gezin. Het zal tijd kosten, veel tijd om de eerste enorm hoge golven weerstand te bieden. Je zal soms van de pijn moeten snakken naar adem. Maar op een gegeven moment besef je dat de golven minder heftig zijn en je af en toe zelfs weer een beetje kan dobberen. En dan..bij de belangrijke gebeurtenissen in je leven of op speciale dagen....of zelfs zomaar uit het niets komt er weer zo'n killer golf die je onderuit slaat en je denkt deze keer écht niet meer overeind te kunnen komen.....en tóch lukt het je weer. En zo is het figuurlijk steeds weer vallen en opstaan, waarvan je zeker in het begin vaker valt dan staat. Maar onthoud, het wordt beter en je zusje draag je altijd bij je in je hart. Wat zal ze trots zijn op jou! Dankje
[...]
Ach lieverd, dat maakt het des te meer wreed, wat ontzettend erg . Ik ken het gevoel, heb door deze rotziekte niemand meer over behalve (gelukkig) mijn eigen gezin. Het zal tijd kosten, veel tijd om de eerste enorm hoge golven weerstand te bieden. Je zal soms van de pijn moeten snakken naar adem. Maar op een gegeven moment besef je dat de golven minder heftig zijn en je af en toe zelfs weer een beetje kan dobberen. En dan..bij de belangrijke gebeurtenissen in je leven of op speciale dagen....of zelfs zomaar uit het niets komt er weer zo'n killer golf die je onderuit slaat en je denkt deze keer écht niet meer overeind te kunnen komen.....en tóch lukt het je weer. En zo is het figuurlijk steeds weer vallen en opstaan, waarvan je zeker in het begin vaker valt dan staat. Maar onthoud, het wordt beter en je zusje draag je altijd bij je in je hart. Wat zal ze trots zijn op jou! Dankje
zondag 30 augustus 2015 om 13:32
quote:marielle75 schreef op 30 augustus 2015 @ 13:19:
Ik voel je pijn in je woorden. Ik heb twee zussen verloren. De ene was bijna 18 en de ander bijna 23 jaar. Ook al is dit al lang geleden in gedachten zullen zij altijd bij mij zijn. Ik herken je verdriet, gevoel van onwerkelijkheid en onmacht.
Heel veel sterkte en een Jeetje 2 zussen, wat verschrikkelijk. Ook voor je ouders. Dankje
Ik voel je pijn in je woorden. Ik heb twee zussen verloren. De ene was bijna 18 en de ander bijna 23 jaar. Ook al is dit al lang geleden in gedachten zullen zij altijd bij mij zijn. Ik herken je verdriet, gevoel van onwerkelijkheid en onmacht.
Heel veel sterkte en een Jeetje 2 zussen, wat verschrikkelijk. Ook voor je ouders. Dankje
zondag 30 augustus 2015 om 16:23
Woorden schieten letterlijk tekort. Zulk verdriet en geliefden nog zo jong, het zou niet mogen kunnen. Heel veel sterkte met het verdriet en ontelbare dikke knuffels voor jullie allemaal die ermee te maken hebben gehad. Liefs
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zondag 30 augustus 2015 om 16:27
Gecondoleerd, curlynan. Het is nog zo vers dat het bijna nog niet te bevatten is dat je zusje er niet meer is. Ze heeft niet eens aan haar volwassen leven mogen beginnen. Het "levend houden" door veel over haar te praten, haar bij alles te betrekken kan helpen om het allemaal te verwerken, vooral in het begin. Je zult misschien ook wel kwetsende opmerkingen over je heen krijgen, mensen weten soms niet hoeveel pijn een goedbedoelde opmerking kan doen. Probeer dat dan maar van je af te laten glijden.
Heel veel sterke voor jou, je ouders en andere naasten en dierbaren.
Heel veel sterke voor jou, je ouders en andere naasten en dierbaren.
zondag 30 augustus 2015 om 16:59
Bedankt allemaal! Fijn zoveel lieve reacties. Toch ook best wel veel mensen iemand verloren als ik het zo lees. Rotziekte is het ook. Het is inderdaad niet echt te bevatten. Ook omdat het gewoon te oneerlijk is. Het valt niet te verteren. Maar misschien komt dat ooit... nu doet het vooral heel erg pijn allemaal. Ook om mijn ouders zo te zien.
zondag 30 augustus 2015 om 19:04
quote:curlynan schreef op 30 augustus 2015 @ 16:59:
Bedankt allemaal! Fijn zoveel lieve reacties. Toch ook best wel veel mensen iemand verloren als ik het zo lees. Rotziekte is het ook. Het is inderdaad niet echt te bevatten. Ook omdat het gewoon te oneerlijk is. Het valt niet te verteren. Maar misschien komt dat ooit... nu doet het vooral heel erg pijn allemaal. Ook om mijn ouders zo te zien.
Het lijkt me ook verschrikkelijk moeilijk om je ouders zo te zien. Wat een verdriet. Hier zijn geen woorden voor.
Toch wens ik je heel veel sterkte.
Hoe was de uitvaart?
Bedankt allemaal! Fijn zoveel lieve reacties. Toch ook best wel veel mensen iemand verloren als ik het zo lees. Rotziekte is het ook. Het is inderdaad niet echt te bevatten. Ook omdat het gewoon te oneerlijk is. Het valt niet te verteren. Maar misschien komt dat ooit... nu doet het vooral heel erg pijn allemaal. Ook om mijn ouders zo te zien.
Het lijkt me ook verschrikkelijk moeilijk om je ouders zo te zien. Wat een verdriet. Hier zijn geen woorden voor.
Toch wens ik je heel veel sterkte.
Hoe was de uitvaart?
zondag 30 augustus 2015 om 22:53
quote:gedanst schreef op 30 augustus 2015 @ 19:04:
[...]
Het lijkt me ook verschrikkelijk moeilijk om je ouders zo te zien. Wat een verdriet. Hier zijn geen woorden voor.
Toch wens ik je heel veel sterkte.
Hoe was de uitvaart?Haar uitvaart was mooi, precies zoals ze wilde en bij haar paste. Net zoals de kaart. Niet standaard, maar gewoon zoals zij was. We hebben het ook wel over een paar dingen kunnen hebben met haar. En er waren zo ontzettend veel mensen...allemaal lieve mensen.. heel hartverwarmend. Maar het was ook bizar en onwerkelijk, grotendeels beseften we niet wat we aan het doen waren.
[...]
Het lijkt me ook verschrikkelijk moeilijk om je ouders zo te zien. Wat een verdriet. Hier zijn geen woorden voor.
Toch wens ik je heel veel sterkte.
Hoe was de uitvaart?Haar uitvaart was mooi, precies zoals ze wilde en bij haar paste. Net zoals de kaart. Niet standaard, maar gewoon zoals zij was. We hebben het ook wel over een paar dingen kunnen hebben met haar. En er waren zo ontzettend veel mensen...allemaal lieve mensen.. heel hartverwarmend. Maar het was ook bizar en onwerkelijk, grotendeels beseften we niet wat we aan het doen waren.
zondag 30 augustus 2015 om 23:35
quote:curlynan schreef op 30 augustus 2015 @ 22:53:
[...]
Haar uitvaart was mooi, precies zoals ze wilde en bij haar paste. Net zoals de kaart. Niet standaard, maar gewoon zoals zij was. We hebben het ook wel over een paar dingen kunnen hebben met haar. En er waren zo ontzettend veel mensen...allemaal lieve mensen.. heel hartverwarmend. Maar het was ook bizar en onwerkelijk, grotendeels beseften we niet wat we aan het doen waren.
[...]
Haar uitvaart was mooi, precies zoals ze wilde en bij haar paste. Net zoals de kaart. Niet standaard, maar gewoon zoals zij was. We hebben het ook wel over een paar dingen kunnen hebben met haar. En er waren zo ontzettend veel mensen...allemaal lieve mensen.. heel hartverwarmend. Maar het was ook bizar en onwerkelijk, grotendeels beseften we niet wat we aan het doen waren.
woensdag 2 september 2015 om 09:40
quote:curlynan schreef op 30 augustus 2015 @ 22:53:
[...]
Haar uitvaart was mooi, precies zoals ze wilde en bij haar paste. Net zoals de kaart. Niet standaard, maar gewoon zoals zij was. We hebben het ook wel over een paar dingen kunnen hebben met haar. En er waren zo ontzettend veel mensen...allemaal lieve mensen.. heel hartverwarmend. Maar het was ook bizar en onwerkelijk, grotendeels beseften we niet wat we aan het doen waren. Ik hoop dat deze mooie uitvaart en al die lieve mensen die er waren toch een klein beetje troost hebben kunnen geven.
[...]
Haar uitvaart was mooi, precies zoals ze wilde en bij haar paste. Net zoals de kaart. Niet standaard, maar gewoon zoals zij was. We hebben het ook wel over een paar dingen kunnen hebben met haar. En er waren zo ontzettend veel mensen...allemaal lieve mensen.. heel hartverwarmend. Maar het was ook bizar en onwerkelijk, grotendeels beseften we niet wat we aan het doen waren. Ik hoop dat deze mooie uitvaart en al die lieve mensen die er waren toch een klein beetje troost hebben kunnen geven.
woensdag 2 september 2015 om 16:32
Curlynan gecondoleerd. Ik weet hoe het voelt. Vorig jaar is mijn zusje op 27 jarige leeftijd gestorven na een ziekbed van 3 jaar.
Het missen wordt voor mij steeds erger. Eerst kon ik nog doen alsof ik haar net nog had gezien.
Ik heb een beetje as van haar in een ring laten zetten dus nu heb ik haar voor altijd bij me.
Sterkte!
Het missen wordt voor mij steeds erger. Eerst kon ik nog doen alsof ik haar net nog had gezien.
Ik heb een beetje as van haar in een ring laten zetten dus nu heb ik haar voor altijd bij me.
Sterkte!
donderdag 3 september 2015 om 03:36
quote:neweve schreef op 02 september 2015 @ 09:28:
Goedemorgen,
Alweer een dag verder. Hoe gaat het nu?Het lijkt wel alsof het besef elke dag nog harder aankomt. Het doet zoveel pijn. Soms is het te doen, dan is het besef er even niet helemaal. Maar op sommige momenten is de pijn ondragelijk. Dat ik haar echt nooit meer zie, hoor of een knuffel kan geven. Ik ben ook ontzettend moe. Alsof alle spanning eruit komt. Ik heb mij 1.5 jaar elke dag zorgen om haar gemaakt, was elke dag bang dat dit zou gebeuren... maar ik bleef sterk voor haar. Zij was altijd zo krachtig en positief. Nu merk ik pas hoe zwaar dat was en hoe moe ik ben.
Goedemorgen,
Alweer een dag verder. Hoe gaat het nu?Het lijkt wel alsof het besef elke dag nog harder aankomt. Het doet zoveel pijn. Soms is het te doen, dan is het besef er even niet helemaal. Maar op sommige momenten is de pijn ondragelijk. Dat ik haar echt nooit meer zie, hoor of een knuffel kan geven. Ik ben ook ontzettend moe. Alsof alle spanning eruit komt. Ik heb mij 1.5 jaar elke dag zorgen om haar gemaakt, was elke dag bang dat dit zou gebeuren... maar ik bleef sterk voor haar. Zij was altijd zo krachtig en positief. Nu merk ik pas hoe zwaar dat was en hoe moe ik ben.
