Psyche
alle pijlers
Help mijn man heeft ADD
donderdag 3 september 2015 om 13:26
Wij weten sinds een jaar dat mijn man ADD heeft. Nu worden de symptomen alleen maar erger voor mij heb ik het idee. Hij vergeet alle afspraken, is altijd te laat, stort zich volledig op zijn zaak (hij is ondernemer), is met zijn gedachten niet thuis maar elders, is een enorme rommelkont etc. etc.
Wij hebben samen 2 kinderen waarvan de oudste op dit moment ook wordt onderzocht en waarschijnlijk de indicatie ADHD krijgt. Ook met de jongste gaan we een onderzoekscircuit in.
Ik wil zo graag weten hoe ik met mijn man om moet gaan. Mijn kinderen kan ik nog sturen maar mijn man is geen kind meer.
Ik ben zelf een perfectionist en een planner. Dit botst dus ontzettend!!!
Ik zou graag tips krijgen want anders weet ik niet of ik dit huwelijk nog kan redden.
Wij hebben samen 2 kinderen waarvan de oudste op dit moment ook wordt onderzocht en waarschijnlijk de indicatie ADHD krijgt. Ook met de jongste gaan we een onderzoekscircuit in.
Ik wil zo graag weten hoe ik met mijn man om moet gaan. Mijn kinderen kan ik nog sturen maar mijn man is geen kind meer.
Ik ben zelf een perfectionist en een planner. Dit botst dus ontzettend!!!
Ik zou graag tips krijgen want anders weet ik niet of ik dit huwelijk nog kan redden.
donderdag 3 september 2015 om 13:46
Mijn man heeft ook ooit die diagnose gekregen. Eerder had ik het er heel vaak erg moeilijk mee. Nu gaat het veel beter, ik heb het idee dat mijn man er veel minder last van heeft. Rust, reinheid en regelmaat zijn erg belangrijk heb ik gemerkt. Mijn man vergeet ook heel veel maar maakt nu veel gebruik van zijn smartphone: altijd alle afspraken en dingen die je moet onthouden meteen in de digitale agenda noteren. Verder moet je zelf leren om meer geduld te hebben en te accepteren dat de ander een 'handicap' heeft en je niet alles persoonlijk aantrekken. Van iemand met verlamde benen kun je ook niet gaan verwachten dat hij toch gaat lopen, wel dat 'ie zorgt zoveel mogelijk zelfredzaam te worden met alle hulpmiddelen die er tegenwoordig zijn.
donderdag 3 september 2015 om 13:46
Hij erkent het wel maar vervolgens doet hij er niets mee. Het psychologisch onderzoek heeft niet bewezen dat hij het heeft omdat het onderzoek bestaat uit 2 delen: 1 deel uit zijn jeugd en 1 deel zoals het nu is. Het onderzoek uit zijn jeugd heeft te weinig info opgeleverd omdat zijn ouders zijn overleden. Het onderzoek voor zijn volwassen leeftijd heeft het wel aangetoont.
Maar zoals een echte AHDH'er maakt hij dit ook niet verder af. Hij heeft dus ook geen medicatie
Maar zoals een echte AHDH'er maakt hij dit ook niet verder af. Hij heeft dus ook geen medicatie
donderdag 3 september 2015 om 13:47
Mijn man heeft trouwens ADHD (zie mijn topic van vandaag) en wij dachten eerst ook aan ADD. Kun je samen met hem gaan zitten en de week doornemen?
Ik zag toevallig deze illustratie voorbij komen: http://www.buzzfeed.com/c ... rm=.tkk4XZ4rO#.awznMxPPXN
Ik zag toevallig deze illustratie voorbij komen: http://www.buzzfeed.com/c ... rm=.tkk4XZ4rO#.awznMxPPXN
donderdag 3 september 2015 om 13:51
Loopt hij hier zelf ook tegenaan? Tijdens zijn werk bijvoorbeeld? Als dat niet het geval is is er voor hem geen reden om iets te veranderen. Je schrijft zelf dat je een perfectionist bent, ben je je ervan bewust dat dat ook niet echt relaxte mensen in de omgang zijn?
Je houdt het al jaren met hem vol neem ik aan, waarom lukt dat nu niet meer? Er bestaat inderdaad een kans dat hij achterover leunt in zijn diagnose, wetend dat het onveranderbaar is. Wie weet hoe hard hij gewerkt heeft de afgelopen jaren om aan jouw standaard te voldoen, misschien is hij daar doodmoe van.
Ik zou zeggen, pick your battles, het is lastig dat hij rommelig is maar hem is het net zo lastig voor hem dat jij perfectionistisch netjes en geordend bent.
Kijk naar je eigen aandeel, jij kan jezelf veranderen, hem niet.
En lukt dat allemaal echt niet dan is het dus klaar. Ook een optie.
Je houdt het al jaren met hem vol neem ik aan, waarom lukt dat nu niet meer? Er bestaat inderdaad een kans dat hij achterover leunt in zijn diagnose, wetend dat het onveranderbaar is. Wie weet hoe hard hij gewerkt heeft de afgelopen jaren om aan jouw standaard te voldoen, misschien is hij daar doodmoe van.
Ik zou zeggen, pick your battles, het is lastig dat hij rommelig is maar hem is het net zo lastig voor hem dat jij perfectionistisch netjes en geordend bent.
Kijk naar je eigen aandeel, jij kan jezelf veranderen, hem niet.
En lukt dat allemaal echt niet dan is het dus klaar. Ook een optie.
donderdag 3 september 2015 om 13:59
quote:Rooss4.0 schreef op 03 september 2015 @ 13:51:
Loopt hij hier zelf ook tegenaan? Tijdens zijn werk bijvoorbeeld? Als dat niet het geval is is er voor hem geen reden om iets te veranderen. Je schrijft zelf dat je een perfectionist bent, ben je je ervan bewust dat dat ook niet echt relaxte mensen in de omgang zijn?
Je houdt het al jaren met hem vol neem ik aan, waarom lukt dat nu niet meer? Er bestaat inderdaad een kans dat hij achterover leunt in zijn diagnose, wetend dat het onveranderbaar is. Wie weet hoe hard hij gewerkt heeft de afgelopen jaren om aan jouw standaard te voldoen, misschien is hij daar doodmoe van.
Ik zou zeggen, pick your battles, het is lastig dat hij rommelig is maar hem is het net zo lastig voor hem dat jij perfectionistisch netjes en geordend bent.
Kijk naar je eigen aandeel, jij kan jezelf veranderen, hem niet.
En lukt dat allemaal echt niet dan is het dus klaar. Ook een optie.Ik bemoei me niet meer met hem zoals ik idd in het begin deed. Ook voor hem nadenken doe ik niet meer. Ik zit hem dan ook niet meer op de huid. In zijn werk komt hij zichzelf ook tegen weet ik. Vooral in de drukkere periodes. Hij heeft sinds 1,5 jaar een Eigen zaak en vanaf dat moment is het erger geworden. Daarnaast hebben we 2 opgroeiende zoons met hun 'beperkingen' zodat ons leven nu onder een vergrootglas is komen te liggen. Ik ben zelf een cursus Mindfulness gaan doen, want idd ik probeer mezelf te veranderen. Ik vind alleen niet dat ik dit alleen hoef te doen.
Loopt hij hier zelf ook tegenaan? Tijdens zijn werk bijvoorbeeld? Als dat niet het geval is is er voor hem geen reden om iets te veranderen. Je schrijft zelf dat je een perfectionist bent, ben je je ervan bewust dat dat ook niet echt relaxte mensen in de omgang zijn?
Je houdt het al jaren met hem vol neem ik aan, waarom lukt dat nu niet meer? Er bestaat inderdaad een kans dat hij achterover leunt in zijn diagnose, wetend dat het onveranderbaar is. Wie weet hoe hard hij gewerkt heeft de afgelopen jaren om aan jouw standaard te voldoen, misschien is hij daar doodmoe van.
Ik zou zeggen, pick your battles, het is lastig dat hij rommelig is maar hem is het net zo lastig voor hem dat jij perfectionistisch netjes en geordend bent.
Kijk naar je eigen aandeel, jij kan jezelf veranderen, hem niet.
En lukt dat allemaal echt niet dan is het dus klaar. Ook een optie.Ik bemoei me niet meer met hem zoals ik idd in het begin deed. Ook voor hem nadenken doe ik niet meer. Ik zit hem dan ook niet meer op de huid. In zijn werk komt hij zichzelf ook tegen weet ik. Vooral in de drukkere periodes. Hij heeft sinds 1,5 jaar een Eigen zaak en vanaf dat moment is het erger geworden. Daarnaast hebben we 2 opgroeiende zoons met hun 'beperkingen' zodat ons leven nu onder een vergrootglas is komen te liggen. Ik ben zelf een cursus Mindfulness gaan doen, want idd ik probeer mezelf te veranderen. Ik vind alleen niet dat ik dit alleen hoef te doen.
donderdag 3 september 2015 om 14:04
quote:MC1R schreef op 03 september 2015 @ 13:59:
[...]
Ik vind alleen niet dat ik dit alleen hoef te doen.
En daar maak je een formidabele denkfout. Ik denk dat je dingen van hem verwacht die hij niet na kan komen en zo zal hij je keer op keer teleurstellen.
Vraag jezelf af of je verwachtingen richting hem reeel zijn. Heb je die verwachtingen al eens heel duidelijk naar hem uitgesproken en gevraagd hoe hij dit ziet en of hij dit wil en kan veranderen.
Om een bv te schetsen, mijn ex is depressief, al jaren! Ik had de verwachting dat hij beter wilde worden, daar ging ik vanuit en mijn acties richting hem waren daar ook op gebaseerd.
Toen hij me vertelde dat hij helemaal niet zo nodig beter hoefde te worden was ik in shock. Het hele samen-leven van die afgelopen jaren werden in een ander licht gezet, ik die bezig was hem "beter te maken" en hij die accepterende was in zijn chronische depressie. Wauw. Het heeft ons ons huwelijk gekost.
[...]
Ik vind alleen niet dat ik dit alleen hoef te doen.
En daar maak je een formidabele denkfout. Ik denk dat je dingen van hem verwacht die hij niet na kan komen en zo zal hij je keer op keer teleurstellen.
Vraag jezelf af of je verwachtingen richting hem reeel zijn. Heb je die verwachtingen al eens heel duidelijk naar hem uitgesproken en gevraagd hoe hij dit ziet en of hij dit wil en kan veranderen.
Om een bv te schetsen, mijn ex is depressief, al jaren! Ik had de verwachting dat hij beter wilde worden, daar ging ik vanuit en mijn acties richting hem waren daar ook op gebaseerd.
Toen hij me vertelde dat hij helemaal niet zo nodig beter hoefde te worden was ik in shock. Het hele samen-leven van die afgelopen jaren werden in een ander licht gezet, ik die bezig was hem "beter te maken" en hij die accepterende was in zijn chronische depressie. Wauw. Het heeft ons ons huwelijk gekost.
donderdag 3 september 2015 om 14:07
@ Birdz Dat is een briliante link die het echt perfect illustreert. :p
Wat betreft TO, praat en leg het uit wat je precies dwarszit en vraag hoe het samen op te lossen. Kan uit ervaring zeggen dat signalen simpelweg niet opgepikt worden als je zelf denkt dat het al besproken is, zelfs al sta je bijna met een bord voor zijn hoofd te zwaaien.
En medicijnen zijn niet altijd de oplossing. (Zelf maar 1 soort geprobeerd, maar staat me principieel tegen. Alhoewel ik er misschien vooral qua werk veel baat bij zou kunnen hebben.)
Juist een ADD er zal beter moeten plannen en organiseren. Probleem is alleen dat ookal weet je het, het toch nogal eens compleet naar de chaotische kant wil schieten en dan gebeurt er uiteindelijk niets meer.
Heeft hij toevallig ook van die leuke momenten dat er dagen lang niets gedaan wordt en dan in een keer moet alles om en opgeruimd etc?
Wat betreft TO, praat en leg het uit wat je precies dwarszit en vraag hoe het samen op te lossen. Kan uit ervaring zeggen dat signalen simpelweg niet opgepikt worden als je zelf denkt dat het al besproken is, zelfs al sta je bijna met een bord voor zijn hoofd te zwaaien.
En medicijnen zijn niet altijd de oplossing. (Zelf maar 1 soort geprobeerd, maar staat me principieel tegen. Alhoewel ik er misschien vooral qua werk veel baat bij zou kunnen hebben.)
Juist een ADD er zal beter moeten plannen en organiseren. Probleem is alleen dat ookal weet je het, het toch nogal eens compleet naar de chaotische kant wil schieten en dan gebeurt er uiteindelijk niets meer.
Heeft hij toevallig ook van die leuke momenten dat er dagen lang niets gedaan wordt en dan in een keer moet alles om en opgeruimd etc?
donderdag 3 september 2015 om 14:12
ik heb zelf ADD en herken een aantal puntjes wel.. wat belangrijk is, is om handvatten te vinden om met deze dingen om te kunnen gaan. bijvoorbeeld dat hij alle afspraken vergeet. een oplossing hiervoor zou kunnen zijn om een planbord op te hangen op een duidelijk zichtbare plek en hier alle afspraken op te zetten. dit kan voor je kinderen tevens een handig middel zijn voor structuur en niet te veel onverwachte gebeurtenissen (aangezien je zei dat zij ook trajecten in gaan/zijn).
deze handvatten zijn voor iedereen natuurlijk verschillend, bovenstaande werkte voor mij erg goed.. ik denk dat het handig is om je man hier over mee te laten denken, dan kan hij aangeven waar hij behoefte aan heeft.
deze handvatten zijn voor iedereen natuurlijk verschillend, bovenstaande werkte voor mij erg goed.. ik denk dat het handig is om je man hier over mee te laten denken, dan kan hij aangeven waar hij behoefte aan heeft.
er komt een moment waarop je beseft dat je voor sommige mensen nooit genoeg bent... de vraag is: is dat jouw, of hun probleem?
donderdag 3 september 2015 om 14:16
@ Suth
Hij heeft meer dagen dat er niets wordt uitgevoerd dan dagen dat hij plotseling alles op wil ruimen maar ik herken dit wel idd.
Hij begint ook overall erg enthousiast aan maar maakt niets af. Erg irritant. Gelukkig ben ik erg handig en doe ik veel zelf. Het is wel makkelijk als je bijv. licht op de overloop hebt zodat je niet van de trap kukelt..... maar verder is het een lieve schat hoor. Ook even iets positiefs zeggen: hij is wel erg relaxed en kan mij gerust stellen op de momenten dat ik in de stress schiet hihi.
Toch heb ik wel de adviezen nodig die hier nu langskomen. Heb het idee alleen te worstelen en voel me nu al iets opgeluchter
Hij heeft meer dagen dat er niets wordt uitgevoerd dan dagen dat hij plotseling alles op wil ruimen maar ik herken dit wel idd.
Hij begint ook overall erg enthousiast aan maar maakt niets af. Erg irritant. Gelukkig ben ik erg handig en doe ik veel zelf. Het is wel makkelijk als je bijv. licht op de overloop hebt zodat je niet van de trap kukelt..... maar verder is het een lieve schat hoor. Ook even iets positiefs zeggen: hij is wel erg relaxed en kan mij gerust stellen op de momenten dat ik in de stress schiet hihi.
Toch heb ik wel de adviezen nodig die hier nu langskomen. Heb het idee alleen te worstelen en voel me nu al iets opgeluchter
donderdag 3 september 2015 om 14:25
Helder zijn daarin helpt al.
Is echt een tikje van ADD om aan van alles te beginnen maar niets af te ronden. Heb zo denk wel 10+ projectjes lopen, die allemaal nog ergens op afgerond moeten worden en dat probeer ik serieus, maar dan komt er vaak weer iets anders wat de aandacht afleid.
Bv dat lampje wat je noemt terwijl je eigenlijk dat plankje op zou hangen. Dat soort dingen.
Hoe uitgebreider het project hoe lastiger het wordt. Zeker als er nog andere dingen aangedragen worden of ideeen geopperd.
Moet mezelf dan ook heel erg beperken tot het originele plan of anders vlieg ik alle kanten op.
En zoals 040.. hierboven opmerkt een planbord oid voor afspraken. Ik vergeet letterlijk afspraken een uur van te voren terwijl ik al heel de week in mijn hoofd heb zitten dat die afspraak er staat. Herinneringen (uur of 2 van te voren) in je mobiel zetten helpt dan wel.
Is echt een tikje van ADD om aan van alles te beginnen maar niets af te ronden. Heb zo denk wel 10+ projectjes lopen, die allemaal nog ergens op afgerond moeten worden en dat probeer ik serieus, maar dan komt er vaak weer iets anders wat de aandacht afleid.
Bv dat lampje wat je noemt terwijl je eigenlijk dat plankje op zou hangen. Dat soort dingen.
Hoe uitgebreider het project hoe lastiger het wordt. Zeker als er nog andere dingen aangedragen worden of ideeen geopperd.
Moet mezelf dan ook heel erg beperken tot het originele plan of anders vlieg ik alle kanten op.
En zoals 040.. hierboven opmerkt een planbord oid voor afspraken. Ik vergeet letterlijk afspraken een uur van te voren terwijl ik al heel de week in mijn hoofd heb zitten dat die afspraak er staat. Herinneringen (uur of 2 van te voren) in je mobiel zetten helpt dan wel.
donderdag 3 september 2015 om 14:31
Wij hebben een gezamelijke agenda in de telefoons waarin alle afspraken staan en wie waar hoe laat moet zijn etc. Daar vergeet hij dan soms op te anticiperen. Ik stel altijd een herinnering in voor hem maar meestal vergeet hij het dan toch. Als ik hem dan een appje stuur van te voren gaat het goed. Gisteren heb ik de proef op de som genomen en geen appje gestuurd en toen ging het toch mis. Jammer
donderdag 3 september 2015 om 14:39
Dus nog niet eens zo zeer onwil.
En er kan meer dan 1 herinnering ingesteld worden. Dus ook de anticipering. 2 uur van te voren een melding dat je over 2 uur ergens moet zijn en een uur later nog een keer doet al wonderen. Alhoewel ik wel vind dat hij eigen verantwoording moet nemen in dit soort dingen.
Plan je alles voor hem? Want als je altijd een berichtje stuurde dan is dat de herinnering/melding voor hem geworden. Dus een keer niet sturen resulteert gelijk in vergeten, omdat eventueel voorgaande meldingen amper geregistreerd worden.
En er kan meer dan 1 herinnering ingesteld worden. Dus ook de anticipering. 2 uur van te voren een melding dat je over 2 uur ergens moet zijn en een uur later nog een keer doet al wonderen. Alhoewel ik wel vind dat hij eigen verantwoording moet nemen in dit soort dingen.
Plan je alles voor hem? Want als je altijd een berichtje stuurde dan is dat de herinnering/melding voor hem geworden. Dus een keer niet sturen resulteert gelijk in vergeten, omdat eventueel voorgaande meldingen amper geregistreerd worden.
donderdag 3 september 2015 om 14:57
Ik heb zelf ADHD en het is handig om te weten maar zoveel kan je er niet mee. Persoonlijk, zie ik ADHD als een positief iets, ja ik ben rommelig en lul veel te veel en spring van de hak op de tak. Maar ik heb ook ALTIJD (positieve) energie, zodra ik opsta klap ik uit elkaar van de energieke blijheid en de zin om dingen te doen. Ik zit altijd bordevol ideeen en gedachtes en kan met iedereen kleppen. Mijn partner is een rustige, georganiseerd man. We leven zo perfect in balans; ik word door hem wat rustiger en hij soms wat drukker. Maar je moet van elkaar wel accepteren dat je anders bent.
Als hij meer georganiseerd, op tijd en gefocust wil zijn moet hij hier meer moeite voor doen dan een ander. Maar hij moet het natuurlijk ook WILLEN. Bij mij werkt het om mijn week te plannen en een goal zetten voor het einde van de dag, dingen die ik perse af moet hebben (dus niet alleen beginnen en dan naar vogeltjes kijken). Je moet af en toe tegen elkaar kunnen zeggen 'he joh let eens op' of 'ruim je zooi eens op'.
Heb je dit al eens serieus bij hem aangekaart? ADHD is erfelijk, toen ik de diagnose kreeg besefte mijn familie meteen dat mijn vader dit ook had (wij zijn als 2 druppes water). Nogmaals, het is echt helemaal niet iets negatiefs maar ergens wel iets moois. Je moet er alleen mee leren omgaan en het accepteren.
Als hij meer georganiseerd, op tijd en gefocust wil zijn moet hij hier meer moeite voor doen dan een ander. Maar hij moet het natuurlijk ook WILLEN. Bij mij werkt het om mijn week te plannen en een goal zetten voor het einde van de dag, dingen die ik perse af moet hebben (dus niet alleen beginnen en dan naar vogeltjes kijken). Je moet af en toe tegen elkaar kunnen zeggen 'he joh let eens op' of 'ruim je zooi eens op'.
Heb je dit al eens serieus bij hem aangekaart? ADHD is erfelijk, toen ik de diagnose kreeg besefte mijn familie meteen dat mijn vader dit ook had (wij zijn als 2 druppes water). Nogmaals, het is echt helemaal niet iets negatiefs maar ergens wel iets moois. Je moet er alleen mee leren omgaan en het accepteren.
donderdag 3 september 2015 om 15:11
Ik heb zelf ook ADD en ik vergeet dus ook altijd alles. Hoe dolgraag ik dat ook anders zou willen! Maar dat spreekt voor zich want constant achter de feiten aanlopen maakt mijn leven nogal chaotisch en is zwaar vermoeiend.
Ik zeg altijd dat ik eigenlijk een hulphond zou moeten hebben. Eentje die letterlijk in mijn broekspijpen gaat hangen wanneer ik op het punt sta iets te vergeten. (Die hond zou dan ook regelmatig in mijn broekspijp hangen, vrees ik. ) Ik moet bijvoorbeeld om de 4 uur mijn medicatie innemen. Ik kan dan een timer zetten, mijn pilletje en een flesje water letterlijk bij de hand hebben, en dan nóg gemakkelijk mijn medicatie vergeten. Want als ik dan mijn telefoon pak om mijn alarm uit te zetten, dan zie ik dat ik een berichtje heb, ga die snel even lezen en vervolgens ben ik zo afgeleid dat ik het innemen van mijn medicatie alweer vergeten ben. (Terwijl ik soms al letterlijk met mijn pilletje in mijn hand zit...!) Best hopeloos dus.
Ik begrijp jouw man dus wel als hij een afspraak vergeet, of er te laat aan denkt. Ik ga er ook vanuit dat het net als bij mij absoluut géén onwil is.
Ik merk wel dat hoe drukker ik het heb, hoe meer ik vergeet en hoe groter mijn chaos is. Ik leid nu het leven van een bejaarde, en het gaat dan ook best redelijk momenteel.
Ik zeg nu niet dat jouw man dan ook maar het leven van een bejaarde moet gaan leiden, maar wellicht heeft hij het ook te druk? De werkstress zal zijn toegenomen nu hij een eigen zaak heeft, dat lijkt me ook logisch.
En je zegt dat hij juist kalm en rustig blijft, en het grappige is dat mensen mij ook altijd zo kalm en rustig vonden (ik heb nogal een hectische baan gehad). Maar ondertussen was ik dus niet zo kalm maar behoorlijk gestresst, alleen ik uitte dat niet. Ik bleef altijd rustig glimlachend mijn werk doen en ging stug door. (Totdat het echt niet meer ging. )
Overigens ben ik ook nog eens erg perfectionistisch, en volgens mij zijn veel ADD'ers dat. Da's ook best een lastige combinatie.
Ik zeg altijd dat ik eigenlijk een hulphond zou moeten hebben. Eentje die letterlijk in mijn broekspijpen gaat hangen wanneer ik op het punt sta iets te vergeten. (Die hond zou dan ook regelmatig in mijn broekspijp hangen, vrees ik. ) Ik moet bijvoorbeeld om de 4 uur mijn medicatie innemen. Ik kan dan een timer zetten, mijn pilletje en een flesje water letterlijk bij de hand hebben, en dan nóg gemakkelijk mijn medicatie vergeten. Want als ik dan mijn telefoon pak om mijn alarm uit te zetten, dan zie ik dat ik een berichtje heb, ga die snel even lezen en vervolgens ben ik zo afgeleid dat ik het innemen van mijn medicatie alweer vergeten ben. (Terwijl ik soms al letterlijk met mijn pilletje in mijn hand zit...!) Best hopeloos dus.
Ik begrijp jouw man dus wel als hij een afspraak vergeet, of er te laat aan denkt. Ik ga er ook vanuit dat het net als bij mij absoluut géén onwil is.
Ik merk wel dat hoe drukker ik het heb, hoe meer ik vergeet en hoe groter mijn chaos is. Ik leid nu het leven van een bejaarde, en het gaat dan ook best redelijk momenteel.
Ik zeg nu niet dat jouw man dan ook maar het leven van een bejaarde moet gaan leiden, maar wellicht heeft hij het ook te druk? De werkstress zal zijn toegenomen nu hij een eigen zaak heeft, dat lijkt me ook logisch.
En je zegt dat hij juist kalm en rustig blijft, en het grappige is dat mensen mij ook altijd zo kalm en rustig vonden (ik heb nogal een hectische baan gehad). Maar ondertussen was ik dus niet zo kalm maar behoorlijk gestresst, alleen ik uitte dat niet. Ik bleef altijd rustig glimlachend mijn werk doen en ging stug door. (Totdat het echt niet meer ging. )
Overigens ben ik ook nog eens erg perfectionistisch, en volgens mij zijn veel ADD'ers dat. Da's ook best een lastige combinatie.
donderdag 3 september 2015 om 15:48
@ viva-amber: wat bedoel je?
@ de rest: ik denk dat ik idd te vaak mijn man heb geholpen dingen niet te vergeten. Goede tip om dat nu wat minder te gaan doen. Hij moet zelf zijn verantwoordelijkheid leren nemen. Alleen als het iets is dat mij of mijn kinderen schaadt dan stuur ik hem een berichtje. Ik zou het niet leuk vinden als de kids hiervan de dupe moeten worden. Misschien moet ik dat ook vaker wel toestaan....en het eens een keer laten gebeuren.
Wij bespreken wel op zondagavond de agenda voor de komende week, althans als de tijd en de situatie dat toelaat. We hebben wat hectische weken achter de rug en hier was dus niet altijd tijd voor. Toch maar weer oppakken. Het kost mij alleen zoveel moeite om telkens deze oplossingen aan te dragen en te bespreken. Ik zou zo graag eens willen dat ik niet voor 4 hoefde de denken.
@ de rest: ik denk dat ik idd te vaak mijn man heb geholpen dingen niet te vergeten. Goede tip om dat nu wat minder te gaan doen. Hij moet zelf zijn verantwoordelijkheid leren nemen. Alleen als het iets is dat mij of mijn kinderen schaadt dan stuur ik hem een berichtje. Ik zou het niet leuk vinden als de kids hiervan de dupe moeten worden. Misschien moet ik dat ook vaker wel toestaan....en het eens een keer laten gebeuren.
Wij bespreken wel op zondagavond de agenda voor de komende week, althans als de tijd en de situatie dat toelaat. We hebben wat hectische weken achter de rug en hier was dus niet altijd tijd voor. Toch maar weer oppakken. Het kost mij alleen zoveel moeite om telkens deze oplossingen aan te dragen en te bespreken. Ik zou zo graag eens willen dat ik niet voor 4 hoefde de denken.
donderdag 3 september 2015 om 16:12
De verwachting die je mag hebben is dat je een volwassene tegenover je hebt die zelf ook zijn best doet.
Wat je niet kan verwachten is dat doordat het is aangekaart in een keer alle problemen verdwijnen.
Wat mogelijk werkt is eens goed kijken wat problemen zijn waar mensen met add tegen aan lopen (lijstjes genoeg te vinden)
En die samen eens door te lopen. En vervolgens de punten die naar voren komen samen te bekijken waar het vandaan komt en hoe er mee om te gaan is.
Want een oplossing is er zelden, maar meer een omweg hoe het toch bereikt kan worden.
Wat je niet kan verwachten is dat doordat het is aangekaart in een keer alle problemen verdwijnen.
Wat mogelijk werkt is eens goed kijken wat problemen zijn waar mensen met add tegen aan lopen (lijstjes genoeg te vinden)
En die samen eens door te lopen. En vervolgens de punten die naar voren komen samen te bekijken waar het vandaan komt en hoe er mee om te gaan is.
Want een oplossing is er zelden, maar meer een omweg hoe het toch bereikt kan worden.
donderdag 3 september 2015 om 16:14
quote:birdz schreef op 03 september 2015 @ 13:39:
Krijgt hij medicatie MC1R? Zou het een oplossing zijn om dit bij de psycholoog te bespreken?
Ik las selectief. Ik las krijgt hij de medicatie MC1R?
Dat staat er niet. MC1R is oa de genvariant van mensen met rood haar.
Krijgt hij medicatie MC1R? Zou het een oplossing zijn om dit bij de psycholoog te bespreken?
Ik las selectief. Ik las krijgt hij de medicatie MC1R?
Dat staat er niet. MC1R is oa de genvariant van mensen met rood haar.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 3 september 2015 om 16:16
donderdag 3 september 2015 om 17:04
Je kan inderdaad niet verwachten dat het na 1 gesprek verholpen is. Wel kan je verwachten dat als je diverse hulpmiddelen bedenkt, het leven wat makkelijker wordt.
Dus bedenk waar jullie samen tegenaan lopen en laat man bedenken wat een goed hulpmiddel zou zijn, zonder hiermee op jou te vertrouwen. Hij moet het zelf doen, anders is er voor jou nog geen verlichting (waar je m.i. erg behoefte aan hebt)
Dus bedenk waar jullie samen tegenaan lopen en laat man bedenken wat een goed hulpmiddel zou zijn, zonder hiermee op jou te vertrouwen. Hij moet het zelf doen, anders is er voor jou nog geen verlichting (waar je m.i. erg behoefte aan hebt)
er komt een moment waarop je beseft dat je voor sommige mensen nooit genoeg bent... de vraag is: is dat jouw, of hun probleem?
