Psyche
alle pijlers
Zusje overleden
zondag 30 augustus 2015 om 10:23
Een week geleden is mijn zusje van 20 overleden aan leukemie. Vorig jaar mei is ze voor het eerst behandeld. Het sloeg super aan en na de stamceltransplantatie ging het goed met haar. In januari heeft ze een maand in het ziekenhuis gelegen, niet door de leukemie maar het ging wel heel slecht met haar. Ook dat kwam weer goed. In juni kregen we te horen dat de leukemie terug was. Weer chemo en stamcellen. Het sloeg weer goed aan. Half augustus voelde ze zich niet zo lekker, de leukemie bleek weer terug te zijn en ze konden niks meer doen. Ze heeft nog een week geleefd, thuis met ons allemaal om haar heen.
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
donderdag 3 september 2015 om 03:45
quote:cupcakegirl schreef op 02 september 2015 @ 16:32:
Curlynan gecondoleerd. Ik weet hoe het voelt. Vorig jaar is mijn zusje op 27 jarige leeftijd gestorven na een ziekbed van 3 jaar.
Het missen wordt voor mij steeds erger. Eerst kon ik nog doen alsof ik haar net nog had gezien.
Ik heb een beetje as van haar in een ring laten zetten dus nu heb ik haar voor altijd bij me.
Sterkte!
Wat verschrikkelijk dat jij ook je zus bent verloren, 27 is ook veel te jong. Ik zie ook op tegen mijn verdere leven...omdat ik weet dat ik haar op zoveel momenten zo vreselijk ga missen. Ik heb heus wel een leuk leven verder...met een lieve vriend, veel lieve vrienden en een leuke baan. Maar mijn leven gaat nooit meer zo leuk worden zoals het was met haar. Dat is moeilijk.
Wat fijn dat je haar zo altijd bij je hebt. Mijn zusje en ik hebben van een lieve buurvrouw armbandjes gekregen toen ze er nog was. Zusje heeft hem nog om en ik draag hem ook elke dag. Ook ga ik een kleine mooie tattoo laten zetten... in de kleuren waarin ze ook de kaart wilde hebben. Dat heb ik haar gelukkig nog kunnen beloven op de laatste dag dat ze leefde. Ik vind het ontzettend eng, want ik heb er verder geen haha. En dit zal ook de enige zijn. Maar ik heb het haar nu beloofd dus dan doe ik het ook.
Curlynan gecondoleerd. Ik weet hoe het voelt. Vorig jaar is mijn zusje op 27 jarige leeftijd gestorven na een ziekbed van 3 jaar.
Het missen wordt voor mij steeds erger. Eerst kon ik nog doen alsof ik haar net nog had gezien.
Ik heb een beetje as van haar in een ring laten zetten dus nu heb ik haar voor altijd bij me.
Sterkte!
Wat verschrikkelijk dat jij ook je zus bent verloren, 27 is ook veel te jong. Ik zie ook op tegen mijn verdere leven...omdat ik weet dat ik haar op zoveel momenten zo vreselijk ga missen. Ik heb heus wel een leuk leven verder...met een lieve vriend, veel lieve vrienden en een leuke baan. Maar mijn leven gaat nooit meer zo leuk worden zoals het was met haar. Dat is moeilijk.
Wat fijn dat je haar zo altijd bij je hebt. Mijn zusje en ik hebben van een lieve buurvrouw armbandjes gekregen toen ze er nog was. Zusje heeft hem nog om en ik draag hem ook elke dag. Ook ga ik een kleine mooie tattoo laten zetten... in de kleuren waarin ze ook de kaart wilde hebben. Dat heb ik haar gelukkig nog kunnen beloven op de laatste dag dat ze leefde. Ik vind het ontzettend eng, want ik heb er verder geen haha. En dit zal ook de enige zijn. Maar ik heb het haar nu beloofd dus dan doe ik het ook.
donderdag 3 september 2015 om 04:03
donderdag 3 september 2015 om 07:40
Curlynan wat mooi die tattoo. Dan heb je haar ook altijd bij je.
Mijn kinderen vonden het ook verschrikkelijk toen ze doodging. Ze hebben die drie jaar ook meegemaakt. Ze zijn overal mee geweest. Ze hebben heel wat uurtjes in het ziekenhuis gezeten met hun nintendo. Hen vertellen dat ze overleden was is denk ik het moeilijkste wat ik tot nu toe in mijn leven hem moeten doen. Was zelf zwanger toen ze stierf. Heb haar wel nog de naam van ons kindje kunnen vertellen.
We hebben echt een geweldig kind gekregen en soms denk ik wel eens dat zij dat geregeld heeft
Mijn kinderen vonden het ook verschrikkelijk toen ze doodging. Ze hebben die drie jaar ook meegemaakt. Ze zijn overal mee geweest. Ze hebben heel wat uurtjes in het ziekenhuis gezeten met hun nintendo. Hen vertellen dat ze overleden was is denk ik het moeilijkste wat ik tot nu toe in mijn leven hem moeten doen. Was zelf zwanger toen ze stierf. Heb haar wel nog de naam van ons kindje kunnen vertellen.
We hebben echt een geweldig kind gekregen en soms denk ik wel eens dat zij dat geregeld heeft
donderdag 3 september 2015 om 14:13
Curlynan, wat mooi dat je nog een armbandje van je zus hebt.
Verdriet hebben kost energie, rouwen kost energie en dan speelt de spanning misschien ook nog mee. Ik weet nog goed de tweede periode, na eerste echte rollercoaster/waas. Dan kroop ik vroeg in bed, sliep ik uit en nog voelde ik me uitgeput. Nu heb ik het soms ook nog, van die moeheid waar je niet helemaal weet waar die vandaan komt.
Verdriet hebben kost energie, rouwen kost energie en dan speelt de spanning misschien ook nog mee. Ik weet nog goed de tweede periode, na eerste echte rollercoaster/waas. Dan kroop ik vroeg in bed, sliep ik uit en nog voelde ik me uitgeput. Nu heb ik het soms ook nog, van die moeheid waar je niet helemaal weet waar die vandaan komt.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
donderdag 3 september 2015 om 18:26
quote:cupcakegirl schreef op 03 september 2015 @ 07:40:
Curlynan wat mooi die tattoo. Dan heb je haar ook altijd bij je.
Mijn kinderen vonden het ook verschrikkelijk toen ze doodging. Ze hebben die drie jaar ook meegemaakt. Ze zijn overal mee geweest. Ze hebben heel wat uurtjes in het ziekenhuis gezeten met hun nintendo. Hen vertellen dat ze overleden was is denk ik het moeilijkste wat ik tot nu toe in mijn leven hem moeten doen. Was zelf zwanger toen ze stierf. Heb haar wel nog de naam van ons kindje kunnen vertellen.
We hebben echt een geweldig kind gekregen en soms denk ik wel eens dat zij dat geregeld heeft
Wat moeilijk dat je ook het verdriet van je kinderen ziet... wel fijn dat je de naam nog hebt kunnen vertellen. Maar zwanger zijn en dan je zus verliezen lijkt me echt heel zwaar.
Ik vind het ook zo moeilijk dat als ik kinderen krijg ze hun nooit gaat zien. Ze zou een geweldige tante zijn geweest, ze was heel leuk met kinderen. En ze was gewoon zo lief... dat ik naar haar graf moet om te vertellen als ik zwanger ben..pff te bizar nog om te beseffen. Soms komt het even keihard binnen, die pijn is eigenlijk onmenselijk. Niemand zou dit mogen meemaken.
Haha wie weet!
Curlynan wat mooi die tattoo. Dan heb je haar ook altijd bij je.
Mijn kinderen vonden het ook verschrikkelijk toen ze doodging. Ze hebben die drie jaar ook meegemaakt. Ze zijn overal mee geweest. Ze hebben heel wat uurtjes in het ziekenhuis gezeten met hun nintendo. Hen vertellen dat ze overleden was is denk ik het moeilijkste wat ik tot nu toe in mijn leven hem moeten doen. Was zelf zwanger toen ze stierf. Heb haar wel nog de naam van ons kindje kunnen vertellen.
We hebben echt een geweldig kind gekregen en soms denk ik wel eens dat zij dat geregeld heeft
Wat moeilijk dat je ook het verdriet van je kinderen ziet... wel fijn dat je de naam nog hebt kunnen vertellen. Maar zwanger zijn en dan je zus verliezen lijkt me echt heel zwaar.
Ik vind het ook zo moeilijk dat als ik kinderen krijg ze hun nooit gaat zien. Ze zou een geweldige tante zijn geweest, ze was heel leuk met kinderen. En ze was gewoon zo lief... dat ik naar haar graf moet om te vertellen als ik zwanger ben..pff te bizar nog om te beseffen. Soms komt het even keihard binnen, die pijn is eigenlijk onmenselijk. Niemand zou dit mogen meemaken.
Haha wie weet!
donderdag 3 september 2015 om 18:28
quote:neweve schreef op 03 september 2015 @ 14:13:
Curlynan, wat mooi dat je nog een armbandje van je zus hebt.
Verdriet hebben kost energie, rouwen kost energie en dan speelt de spanning misschien ook nog mee. Ik weet nog goed de tweede periode, na eerste echte rollercoaster/waas. Dan kroop ik vroeg in bed, sliep ik uit en nog voelde ik me uitgeput. Nu heb ik het soms ook nog, van die moeheid waar je niet helemaal weet waar die vandaan komt.
Ja vind ik ook heel waardevol. Hij is alleen wel kwetsbaar dus hoop maar dat hij lang meegaat.
Dat merk ik inderdaad... ben zo ontzettend moe. Ik kan gewoon niks eigenlijk. Als ik loop voelt het alsof ik zo door mijn benen kan zakken. Ouders hebben hetzelfde. Dit gaat veel tijd nodig hebben denk ik.
Curlynan, wat mooi dat je nog een armbandje van je zus hebt.
Verdriet hebben kost energie, rouwen kost energie en dan speelt de spanning misschien ook nog mee. Ik weet nog goed de tweede periode, na eerste echte rollercoaster/waas. Dan kroop ik vroeg in bed, sliep ik uit en nog voelde ik me uitgeput. Nu heb ik het soms ook nog, van die moeheid waar je niet helemaal weet waar die vandaan komt.
Ja vind ik ook heel waardevol. Hij is alleen wel kwetsbaar dus hoop maar dat hij lang meegaat.
Dat merk ik inderdaad... ben zo ontzettend moe. Ik kan gewoon niks eigenlijk. Als ik loop voelt het alsof ik zo door mijn benen kan zakken. Ouders hebben hetzelfde. Dit gaat veel tijd nodig hebben denk ik.
donderdag 3 september 2015 om 18:37
Wat ik ook zo ontzettend moeilijk vind is de oneerlijkheid. Ze heeft zo geknokt, onderging alles om maar beter te worden. Zonder klagen... ze bleef altijd lachen hoe ziek ze ook was. Terwijl ze het echt zo zwaar heeft gehad. Het sloeg steeds super aan, uitslagen van beenmergpuncties waren steeds super. Ze had weer mooie toekomstplannen, net een vriendje. Een schat van een jongen. Het geluk leek haar weer toe te lachen. We zouden deze week met z'n allen op vakantie gaan. Even lekker ertussenuit. Had ze zo'n zin in. En dan opeens... is ze er in een week tijd er niet meer. Ik wacht eigenlijk nog steeds op het moment dat ik wakker ga worden, dat het een hele nare droom blijkt te zijn. Maar dat gaat niet gebeuren. Ik kan er eigenlijk met mijn hoofd nog steeds niet bij dat dit ons echt gebeurt. Ze ging gewoon altijd weer beter worden..
donderdag 3 september 2015 om 21:55
donderdag 3 september 2015 om 22:49
@Feder: dankje. Ik ben 4 jaar ouder dan zij. We praten veel over haar, blijven we zeker doen. Ze zal nooit vergeten worden.
@blue_lagoon: oh daar staat mij wel iets van bij! Zal eens kijken. Ja.. 9 maanden lang ging het ook vrij goed met haar.(de leukemie was toen weg, wel in zkh gelegen voor iets wat kwam door stamceltransplantatie) We hadden in juni ook niet verwacht dat het terug was, kwam er bij een standaard controle uit. Helaas een onvoorspelbare ziekte. Zal morgen eens jouw topic terugkijken. Dankje.
@fontein: dankje!
@blue_lagoon: oh daar staat mij wel iets van bij! Zal eens kijken. Ja.. 9 maanden lang ging het ook vrij goed met haar.(de leukemie was toen weg, wel in zkh gelegen voor iets wat kwam door stamceltransplantatie) We hadden in juni ook niet verwacht dat het terug was, kwam er bij een standaard controle uit. Helaas een onvoorspelbare ziekte. Zal morgen eens jouw topic terugkijken. Dankje.
@fontein: dankje!
vrijdag 4 september 2015 om 22:19
Wat vreselijk voor jullie gezin. Heel veel sterkte. Wat schrijf je liefdevol over haar. Hoop dat haar kracht en jouw mooie herinneringen je steun/troost kunnen geven in deze tijd. Zo te lezen hebben jullie geweldig veel voor elkaar kunnen betekenen. Sommige zullen nooit z'n band ervaren met iemand zoals jij die had met jouw zus, geen woorden voor hoeveel pijn het moet doen dat je afscheid heb moeten nemen.
Ik steek een kaarsje voor haar aan vanavond en voor jullie gezin.
Ik steek een kaarsje voor haar aan vanavond en voor jullie gezin.
vrijdag 4 september 2015 om 23:22
Dankje Livetti. Ik houd ook ontzettend veel van mijn zusje, vanaf het moment dat ze ziek werd was ik elke dag zo bang om haar te verliezen. Ik merk in mijn omgeving inderdaad dat veel niet zo'n band hebben met broer en zus. Dat wij alles voor elkaar deden was voor ons vanzelfsprekend, we waren zussen... maar onze band hebben we wel altijd gewaardeerd. Want we zagen dat het ook anders kon. Ik ben nu heel blij dat ik altijd alles voor haar heb gedaan en er altijd was voor haar.
zaterdag 5 september 2015 om 00:20
Dat zijn hele normale gevoelens. Rouwen is erg zwaar en kan je emotioneel ontzettend overvallen. Het ene moment gaat het goed, of redelijk en het volgende moment kan je aan splinters zijn verdriet. Als je het het moeilijk hebt schrijf het van je af, er is hier altijd wel iemand die je leest ook in de nacht. En ook best veel mensen die je helemaal begrijpen omdat ze ook dierbaren zijn verloren.
Er komt voor jou echt weer een dag dat je in de lach schiet en intens geniet van een moment, dat weet ik zeker. Die gedachten heeft mij door heel wat zware periodes gesleept en het was ook altijd zo. Weltrusten voor straks.
Er komt voor jou echt weer een dag dat je in de lach schiet en intens geniet van een moment, dat weet ik zeker. Die gedachten heeft mij door heel wat zware periodes gesleept en het was ook altijd zo. Weltrusten voor straks.
zaterdag 5 september 2015 om 08:07
Het gaat inderdaad in vlagen. Het ene moment doet het zo'n pijn dat we geen idee hebben hoe we ooit weer verder moeten. En soms is de pijn er wel maar gaat het redelijk. Maar op die momenten is her besef er ook niet helemaal. Het ging zo snel dat het vaak ook nog moeilijk te bevatten is. De ochtenden zijn het moeilijkst, weer een dag starten met het besef dat ze er echt niet meer is. 'S middags zijn we op ons best en 's avonds begint het weer. Op de momenten dat het redelijk gaat zeggen we ook wel tegen elkaar dat we er heus wel weer wat van gaan maken. Zijn we ook verplicht naar haar toe. Ze vond het altijd heel erg als wij verdrietig waren of als ik dingen niet deed (feestjes of andere leuke dingen) omdat zij ziek was. Ze zou niet willen dat we ons hele leven heel erg ongelukkig blijven en niks leuks meer doen. Daar proberen we ons nu een beetje aan vast te houden.
zaterdag 5 september 2015 om 15:43
Ik denk aan je, mocht je trouwens een keer behoefte hebben aan een (irl) gesprek dan mag je me altijd een pb sturen.
Ik heb zelf, via Humanitas, gesproken met lotgenoten en dat vond ik erg fijn. Zeker in het begin omdat het wat meer houvast geeft. De wereld is ineens zo anders en ik vond het lastig daar een vorm aan te geven.
Ik heb zelf, via Humanitas, gesproken met lotgenoten en dat vond ik erg fijn. Zeker in het begin omdat het wat meer houvast geeft. De wereld is ineens zo anders en ik vond het lastig daar een vorm aan te geven.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
zaterdag 5 september 2015 om 16:36
Wat lief neweve, ik zal het onthouden! Spreken met lotgenoten is misschien wel fijn ja, zal het onthouden. We hebben wel hulp van een hele fijne psycholoog, dat doet ons ook wel goed. Mijn zusje had ook hulp van haar. Dat de wereld zo anders is herken ik wel, ik heb ook totaal geen zin om bijv. naar een winkel of de stad te gaan. Geen zin om de confrontatie aan te gaan met de wereld die verder gaat, met blije mensen..
Dankje Roosh!
Dankje Roosh!
zondag 6 september 2015 om 14:23
Ik snap je helemaal en toch gaat de wereld verder. Die eerste periode was voor mij erg intens. Soms zeggen mensen dat het als een waas voorbij gaat. Deels klopt dit maar ik kan het gevoel en herinneringen van bepaalde momenten nog precies terug halen. Mooie en verdrietige. Met vrienden van (schoon)broertje herinneringen ophalen en enorm veel herkenning hebben. Diep wegkruipen in warme armen. Een buurman die vriend een vluchtplek gaf van de rouwstoet. Vrijuit huulen.
Hier komt dinsdag de steen op het graf, vandaag langs de begraafplaats geweest. Echt een moment waar emoties weer even volledig vrij mogen zijn. Want soms in de echte wereld moet ik mij inhouden. Op werk vragen mensen soms: "hoe gaat het" en soms wil ik dan zeggen kut maar dan heb ik geen zin in uitwijden dus antwoord ik iets als redelijk. Mensen die mij kennen weten inmiddels ook dat als ik geen goed antwoord dat er meer is, en soms blijkt doorvragen dan zoooo fijn te zijn.
Ik vind een begraafplaats inmiddels iets raar magisch hebben. Iedere steen heeft zijn eigen verhaal...
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
zondag 6 september 2015 om 14:59
quote:neweve schreef op 06 september 2015 @ 14:23:
Ik snap je helemaal en toch gaat de wereld verder. Die eerste periode was voor mij erg intens. Soms zeggen mensen dat het als een waas voorbij gaat. Deels klopt dit maar ik kan het gevoel en herinneringen van bepaalde momenten nog precies terug halen. Mooie en verdrietige. Met vrienden van (schoon)broertje herinneringen ophalen en enorm veel herkenning hebben. Diep wegkruipen in warme armen. Een buurman die vriend een vluchtplek gaf van de rouwstoet. Vrijuit huulen.
Hier komt dinsdag de steen op het graf, vandaag langs de begraafplaats geweest. Echt een moment waar emoties weer even volledig vrij mogen zijn. Want soms in de echte wereld moet ik mij inhouden. Op werk vragen mensen soms: "hoe gaat het" en soms wil ik dan zeggen kut maar dan heb ik geen zin in uitwijden dus antwoord ik iets als redelijk. Mensen die mij kennen weten inmiddels ook dat als ik geen goed antwoord dat er meer is, en soms blijkt doorvragen dan zoooo fijn te zijn.
Ik vind een begraafplaats inmiddels iets raar magisch hebben. Iedere steen heeft zijn eigen verhaal...
Sterkte lieverd
Je weet me te vinden he, voor een knuffel, nietszeggende woorden of juist een luisterend oor.
Ik snap je helemaal en toch gaat de wereld verder. Die eerste periode was voor mij erg intens. Soms zeggen mensen dat het als een waas voorbij gaat. Deels klopt dit maar ik kan het gevoel en herinneringen van bepaalde momenten nog precies terug halen. Mooie en verdrietige. Met vrienden van (schoon)broertje herinneringen ophalen en enorm veel herkenning hebben. Diep wegkruipen in warme armen. Een buurman die vriend een vluchtplek gaf van de rouwstoet. Vrijuit huulen.
Hier komt dinsdag de steen op het graf, vandaag langs de begraafplaats geweest. Echt een moment waar emoties weer even volledig vrij mogen zijn. Want soms in de echte wereld moet ik mij inhouden. Op werk vragen mensen soms: "hoe gaat het" en soms wil ik dan zeggen kut maar dan heb ik geen zin in uitwijden dus antwoord ik iets als redelijk. Mensen die mij kennen weten inmiddels ook dat als ik geen goed antwoord dat er meer is, en soms blijkt doorvragen dan zoooo fijn te zijn.
Ik vind een begraafplaats inmiddels iets raar magisch hebben. Iedere steen heeft zijn eigen verhaal...
Sterkte lieverd
Je weet me te vinden he, voor een knuffel, nietszeggende woorden of juist een luisterend oor.
