Psyche
alle pijlers
Zusje overleden
zondag 30 augustus 2015 om 10:23
Een week geleden is mijn zusje van 20 overleden aan leukemie. Vorig jaar mei is ze voor het eerst behandeld. Het sloeg super aan en na de stamceltransplantatie ging het goed met haar. In januari heeft ze een maand in het ziekenhuis gelegen, niet door de leukemie maar het ging wel heel slecht met haar. Ook dat kwam weer goed. In juni kregen we te horen dat de leukemie terug was. Weer chemo en stamcellen. Het sloeg weer goed aan. Half augustus voelde ze zich niet zo lekker, de leukemie bleek weer terug te zijn en ze konden niks meer doen. Ze heeft nog een week geleefd, thuis met ons allemaal om haar heen.
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
zondag 6 september 2015 om 16:48
quote:Peacy schreef op 06 september 2015 @ 14:58:
Ik herken je gevoelens, maar dan vanuit het overlijden van m'n moeder.
Nu 2,5 jaar later blijf ik dagen hebben dat ik me wil opsluiten.
Men beseft niet hoeveel impact het heeft op je. Ik blijf het moeilijk vinden.
Je mag me altijd Pb-en als je iets kwijt wil
Dat merk ik inderdaad ook, soms krijg ik vragen waarbij ik denk huh??. Heel lief bedoeld, maar op dit moment is mijn leven even stuk. Ik kan het niet zomaar weer oppakken of een plekje geven en verder gaan. Mensen hebben soms geen idee. Gelukkig ook maar, want dit gun ik niemand. Maar lastig is het soms wel. Zonder moeder verder lijkt mij ook verschrikkelijk...
Dankje!
Ik herken je gevoelens, maar dan vanuit het overlijden van m'n moeder.
Nu 2,5 jaar later blijf ik dagen hebben dat ik me wil opsluiten.
Men beseft niet hoeveel impact het heeft op je. Ik blijf het moeilijk vinden.
Je mag me altijd Pb-en als je iets kwijt wil
Dat merk ik inderdaad ook, soms krijg ik vragen waarbij ik denk huh??. Heel lief bedoeld, maar op dit moment is mijn leven even stuk. Ik kan het niet zomaar weer oppakken of een plekje geven en verder gaan. Mensen hebben soms geen idee. Gelukkig ook maar, want dit gun ik niemand. Maar lastig is het soms wel. Zonder moeder verder lijkt mij ook verschrikkelijk...
Dankje!
zondag 6 september 2015 om 16:54
quote:neweve schreef op 06 september 2015 @ 14:23:
Ik snap je helemaal en toch gaat de wereld verder. Die eerste periode was voor mij erg intens. Soms zeggen mensen dat het als een waas voorbij gaat. Deels klopt dit maar ik kan het gevoel en herinneringen van bepaalde momenten nog precies terug halen. Mooie en verdrietige. Met vrienden van (schoon)broertje herinneringen ophalen en enorm veel herkenning hebben. Diep wegkruipen in warme armen. Een buurman die vriend een vluchtplek gaf van de rouwstoet. Vrijuit huulen.
Hier komt dinsdag de steen op het graf, vandaag langs de begraafplaats geweest. Echt een moment waar emoties weer even volledig vrij mogen zijn. Want soms in de echte wereld moet ik mij inhouden. Op werk vragen mensen soms: "hoe gaat het" en soms wil ik dan zeggen kut maar dan heb ik geen zin in uitwijden dus antwoord ik iets als redelijk. Mensen die mij kennen weten inmiddels ook dat als ik geen goed antwoord dat er meer is, en soms blijkt doorvragen dan zoooo fijn te zijn.
Ik vind een begraafplaats inmiddels iets raar magisch hebben. Iedere steen heeft zijn eigen verhaal...Voor de begrafenis was bij ons wel een waas...en de begrafenis zelf ook. Mensen zeiden dat we sterk waren maar het besef was er gewoon niet. Het ging ook zo snel... en het is moeilijk te bevatten. Nog steeds kan en mag het gewoon niet. Fijn dat er mensen zijn die wel doorvragen! De vraag hoe het gaat krijg ik nu ook vaak, moeilijk te beantwoorden. Het gaat eigenlijk gewoon niet maar ik moet wel... wij zijn vandaag ook op de begraafplaats geweest, even dode bloemetjes weghalen uit de bloemstukken. Er liggen zoveel bloemen...en gelukkig nog steeds mooi. Op de begraafplaats besef ik me het minst dat ze er niet meer is, kan me gewoon echt niet voorstellen dat onder al die bloemen mijn kleine zusje ligt.
Ik snap je helemaal en toch gaat de wereld verder. Die eerste periode was voor mij erg intens. Soms zeggen mensen dat het als een waas voorbij gaat. Deels klopt dit maar ik kan het gevoel en herinneringen van bepaalde momenten nog precies terug halen. Mooie en verdrietige. Met vrienden van (schoon)broertje herinneringen ophalen en enorm veel herkenning hebben. Diep wegkruipen in warme armen. Een buurman die vriend een vluchtplek gaf van de rouwstoet. Vrijuit huulen.
Hier komt dinsdag de steen op het graf, vandaag langs de begraafplaats geweest. Echt een moment waar emoties weer even volledig vrij mogen zijn. Want soms in de echte wereld moet ik mij inhouden. Op werk vragen mensen soms: "hoe gaat het" en soms wil ik dan zeggen kut maar dan heb ik geen zin in uitwijden dus antwoord ik iets als redelijk. Mensen die mij kennen weten inmiddels ook dat als ik geen goed antwoord dat er meer is, en soms blijkt doorvragen dan zoooo fijn te zijn.
Ik vind een begraafplaats inmiddels iets raar magisch hebben. Iedere steen heeft zijn eigen verhaal...Voor de begrafenis was bij ons wel een waas...en de begrafenis zelf ook. Mensen zeiden dat we sterk waren maar het besef was er gewoon niet. Het ging ook zo snel... en het is moeilijk te bevatten. Nog steeds kan en mag het gewoon niet. Fijn dat er mensen zijn die wel doorvragen! De vraag hoe het gaat krijg ik nu ook vaak, moeilijk te beantwoorden. Het gaat eigenlijk gewoon niet maar ik moet wel... wij zijn vandaag ook op de begraafplaats geweest, even dode bloemetjes weghalen uit de bloemstukken. Er liggen zoveel bloemen...en gelukkig nog steeds mooi. Op de begraafplaats besef ik me het minst dat ze er niet meer is, kan me gewoon echt niet voorstellen dat onder al die bloemen mijn kleine zusje ligt.
dinsdag 15 september 2015 om 20:04
Het is moeilijk, soms lukken dingen wel en soms niet. Gisteren ochtendje gewerkt en naar de huisarts geweest. Eigenlijk te druk geweest.. moest ook in de bus staan en bij de huisarts lang wachten. Dat trek ik slecht op dit moment. Vandaag veel huilen en heel moe. Het kan zo wisselen per dag, maar ben constant moe en het doet zoveel pijn. Denk ook dat het besef langzaam steeds harder aankomt. Het gaat beetje bij beetje. Nog steeds kan ik zo moeilijk bevatten dat ze er echt niet meer is. Mijn mooie, lieve, levenslustige zusje... is echt zo moeilijk voor te stellen dat ze er nooit meer gaat zijn. Kan er in mijn hoofd eigenlijk gewoon niet in merk ik.
woensdag 16 september 2015 om 08:38
quote:curlynan schreef op 15 september 2015 @ 20:04:
Het is moeilijk, soms lukken dingen wel en soms niet. Gisteren ochtendje gewerkt en naar de huisarts geweest. Eigenlijk te druk geweest.. moest ook in de bus staan en bij de huisarts lang wachten. Dat trek ik slecht op dit moment. Vandaag veel huilen en heel moe. Het kan zo wisselen per dag, maar ben constant moe en het doet zoveel pijn. Denk ook dat het besef langzaam steeds harder aankomt. Het gaat beetje bij beetje. Nog steeds kan ik zo moeilijk bevatten dat ze er echt niet meer is. Mijn mooie, lieve, levenslustige zusje... is echt zo moeilijk voor te stellen dat ze er nooit meer gaat zijn. Kan er in mijn hoofd eigenlijk gewoon niet in merk ik.Wat verschrikkelijk voor je. Dat gaat niet weg, nooit. Maar je gaat er op jouw termijn wel mee om kunnen gaan, echt waar. Voor nu...goed dat jullie die psychologe hebben. Heel veel sterkte meid.
Het is moeilijk, soms lukken dingen wel en soms niet. Gisteren ochtendje gewerkt en naar de huisarts geweest. Eigenlijk te druk geweest.. moest ook in de bus staan en bij de huisarts lang wachten. Dat trek ik slecht op dit moment. Vandaag veel huilen en heel moe. Het kan zo wisselen per dag, maar ben constant moe en het doet zoveel pijn. Denk ook dat het besef langzaam steeds harder aankomt. Het gaat beetje bij beetje. Nog steeds kan ik zo moeilijk bevatten dat ze er echt niet meer is. Mijn mooie, lieve, levenslustige zusje... is echt zo moeilijk voor te stellen dat ze er nooit meer gaat zijn. Kan er in mijn hoofd eigenlijk gewoon niet in merk ik.Wat verschrikkelijk voor je. Dat gaat niet weg, nooit. Maar je gaat er op jouw termijn wel mee om kunnen gaan, echt waar. Voor nu...goed dat jullie die psychologe hebben. Heel veel sterkte meid.
dinsdag 3 november 2015 om 22:02
Dankje. Ik weet het niet zo goed, ik kom de dagen door. Ik werk (maar nog niet fulltime), ik sport weer en probeer af en toe een beetje sociaal te doen . Maar het is moeilijk. Ik ben nooit echt oprecht blij, voel me altijd rot. Ik mis haar verschrikkelijk. Het besef dat ze echt niet meer terugkomt komt steeds wat meer. Ik heb een tattoo laten zetten, had ik haar beloofd. Hij is prachtig geworden, past precies bij haar. Dat vind ik fijn, zo is ze nog steeds zichtbaar een deel van mij.
woensdag 4 november 2015 om 12:06
Hier is het inmiddels bijna een jaar geleden dat zwager is overleden. Nu terugkijkend herinner ik me de eerste maand als een waas. Daarna begonnen dingen door te dringen, een hele hoop dingen bleken niet meer te kunnen (even advies vragen, mailtje, grapje wat hij zeker weten zou snappen etc).
Wat mooi dat je een tattoo hebt laten zetten. Zo is ze altijd bij je. Naja, dat is ze natuurlijk al, maar inderdaad zoals jij zegt: ze is een zichtbaar deel van jou.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
woensdag 4 november 2015 om 16:26
@Neweve, veel dingen gaan inderdaad steeds meer doordringen. Zo pijnlijk. Ik vind het ook zo vreselijk moeilijk om anderen over hun broer of zus te horen praten. Ik heb dat niet meer. En ze was er altijd voor me, we spraken elkaar elke dag.
Hoe gaat het met jouw vriend nu? Vreselijk ook je broer verliezen. Al bijna een jaar..vind je het ook niet bizar dat er zoveel dagen/weken/maanden gewoon maar voorbij gaan zonder diegene? Ik vind dat zo raar... dat alles doorgaat. Dat er opeens weer een maand voorbij is. Terwijl ik mij nog steeds geen leven zonder haar kan voorstellen. De dagen gaan gewoon vanzelf weer voorbij.
@Lotje, dankje. Ik doe mijn best. Als ik alleen maar thuis zit word ik ook gek. Werk geeft wel wat afleiding en ik heb lieve collega's. Ja daar ben ik ook heel blij mee! Vond het zo spannend. Straks zit het op je lijf en vind je het niks haha. Maar hij is precies zoals ik wilde gelukkig.
Hoe gaat het met jouw vriend nu? Vreselijk ook je broer verliezen. Al bijna een jaar..vind je het ook niet bizar dat er zoveel dagen/weken/maanden gewoon maar voorbij gaan zonder diegene? Ik vind dat zo raar... dat alles doorgaat. Dat er opeens weer een maand voorbij is. Terwijl ik mij nog steeds geen leven zonder haar kan voorstellen. De dagen gaan gewoon vanzelf weer voorbij.
@Lotje, dankje. Ik doe mijn best. Als ik alleen maar thuis zit word ik ook gek. Werk geeft wel wat afleiding en ik heb lieve collega's. Ja daar ben ik ook heel blij mee! Vond het zo spannend. Straks zit het op je lijf en vind je het niks haha. Maar hij is precies zoals ik wilde gelukkig.
woensdag 4 november 2015 om 17:21
Ik vond/vind het ook zo'n vreemd gevoel dat de wereld gewoon door ging om mij heen. En dat er ook nog van mij verwacht werd dat ik -langzaam aan- ook weer mee ging doen. Nu 2 jaar later, rondom de geboorte datum en sterfdatum van mijn zoon, heb ik dat gevoel nog steeds. Ik wens je veel sterkte en neem vooral je tijd. Doe dingen pas als ze voor jou goed voel
