Psyche
alle pijlers
Mensen met mentale problemen
zaterdag 12 september 2015 om 10:05
Die kom ik regelmatig tegen, ik geloof zelfs wat vaker dan de gemiddelde persoon, maar misschien is dat wel niet zo. In ieder geval heb ik in mijn directe familie iemand met waanideeën, en heb ook een relatie gehad met een man wanen bleek te hebben, en zo ken ik nog meer mensen in mijn omgeving, de man van een vriendin en nu ook mijn nieuwe buurvrouw, ik heb er dus vaak mee te maken gehad. En ik vind het vreselijk moeilijk om ermee om te gaan.
Zo'n 8 jaar geleden was ik druk aan het daten, en toen kwam ik een aantrekkelijke en lieve man tegen waarmee ik een paar keer heb afgesproken. Totdat hij vreemd begon te doen. Toen ik ging doorvragen vertelde hij dat hij mentaal ziek was (ik weet niet meer precies wat hij heeft). Maar in ieder geval, hij leek me geen relatiemateriaal, en ook omdat hij mij kwetste met zijn harde woorden, heb ik het contact toen verbroken.
Nu ben ik hem dit jaar toevallig weer tegengekomen, en hij vertelde me dat hij in eenzaamheid leeft, hij is zijn baan door de ziekte verloren, en kan niet goed contacten maken- en onderhouden. Ik heb best vaak contact met hem gehad de afgelopen maanden. Heb hem vaak telefonisch gesproken, hem bij mij thuis uitgenodigd toen hij vertelde zich eenzaam te voelen, en hem aangespoord om hulp te zoeken toen hij er weer eens doorheen zat. Hij is lief en vriendelijk, maar niet altijd. Een aantal dagen geleden heb ik hem een kaartje gestuurd. Hij vertelde mij (eergisteren) dat hij daar heel blij mee was. Maar nu stuurde hij mij gisteren een bericht waarin hij schreef dat hij teleurgesteld was in mij en dat ik een hoer ben. Ik ben daar erg van geschrokken en heb hem gezegd dat hij mij hiermee gekwetst heeft en dat ik geen contact meer wil. Hij heeft vanochtend zijn excuses gemaakt, en blijft toch schrijven op social media. Zouden jullie het contact verbreken? Ik begrijp dat het zijn ziekte is waardoor hij dit opeens zegt, maar ik weet ook dat hij niet zal genezen en altijd zo onvoorspelbaar zal zijn, ik heb hem in principe niet nodig, heb genoeg sociale contacten, maar hij niet, vind het ook sneu.
Zo'n 8 jaar geleden was ik druk aan het daten, en toen kwam ik een aantrekkelijke en lieve man tegen waarmee ik een paar keer heb afgesproken. Totdat hij vreemd begon te doen. Toen ik ging doorvragen vertelde hij dat hij mentaal ziek was (ik weet niet meer precies wat hij heeft). Maar in ieder geval, hij leek me geen relatiemateriaal, en ook omdat hij mij kwetste met zijn harde woorden, heb ik het contact toen verbroken.
Nu ben ik hem dit jaar toevallig weer tegengekomen, en hij vertelde me dat hij in eenzaamheid leeft, hij is zijn baan door de ziekte verloren, en kan niet goed contacten maken- en onderhouden. Ik heb best vaak contact met hem gehad de afgelopen maanden. Heb hem vaak telefonisch gesproken, hem bij mij thuis uitgenodigd toen hij vertelde zich eenzaam te voelen, en hem aangespoord om hulp te zoeken toen hij er weer eens doorheen zat. Hij is lief en vriendelijk, maar niet altijd. Een aantal dagen geleden heb ik hem een kaartje gestuurd. Hij vertelde mij (eergisteren) dat hij daar heel blij mee was. Maar nu stuurde hij mij gisteren een bericht waarin hij schreef dat hij teleurgesteld was in mij en dat ik een hoer ben. Ik ben daar erg van geschrokken en heb hem gezegd dat hij mij hiermee gekwetst heeft en dat ik geen contact meer wil. Hij heeft vanochtend zijn excuses gemaakt, en blijft toch schrijven op social media. Zouden jullie het contact verbreken? Ik begrijp dat het zijn ziekte is waardoor hij dit opeens zegt, maar ik weet ook dat hij niet zal genezen en altijd zo onvoorspelbaar zal zijn, ik heb hem in principe niet nodig, heb genoeg sociale contacten, maar hij niet, vind het ook sneu.
zaterdag 12 september 2015 om 10:30
Lastig. Een psychische ziekte is als een handicap. Maar dan een handicap die niemand zien. Iemand die één been mist, daarvan weet iedereen dat hij nooit op eigen kracht de Marathon zal lopen in een goede tijd. Aan de buitenkant is een psychische ziekte niet te zien en wordt daarom per definitie moeilijker begrepen door velen.
Misschien moet je je afvragen hoeveel die man je te bieden heeft op zijn goede momenten. En wat wil je voor hem betekenen? Met andere woorden: is jullie relatie wederkerig, of kan die wederkerig zijn? En wat is dat je waard?
Wil je daarin investeren, dan zou je kunnen overwegen te beginnen met een gesprek over wat je van hem verwacht; en vooral dat je dergelijk wispelturig gedrag met zulke beledigende en ongefundeerde uitlatingen niet tolereert. Voorop gesteld dat die man enigszins normaal functioneert, is dat gewoon een kwestie van respect en fatsoen.
Ik zou er wel voor waken dat je niet zijn therapeut gaat spelen, of een praatpaal wordt. Of alleen maar mag komen opdraven als hij ff in de put zit. Vriendschap gaat over meer dan alleen maar handje vasthouden in moeilijke tijden, hoe belangrijk dat ook moge zijn.
Misschien moet je je afvragen hoeveel die man je te bieden heeft op zijn goede momenten. En wat wil je voor hem betekenen? Met andere woorden: is jullie relatie wederkerig, of kan die wederkerig zijn? En wat is dat je waard?
Wil je daarin investeren, dan zou je kunnen overwegen te beginnen met een gesprek over wat je van hem verwacht; en vooral dat je dergelijk wispelturig gedrag met zulke beledigende en ongefundeerde uitlatingen niet tolereert. Voorop gesteld dat die man enigszins normaal functioneert, is dat gewoon een kwestie van respect en fatsoen.
Ik zou er wel voor waken dat je niet zijn therapeut gaat spelen, of een praatpaal wordt. Of alleen maar mag komen opdraven als hij ff in de put zit. Vriendschap gaat over meer dan alleen maar handje vasthouden in moeilijke tijden, hoe belangrijk dat ook moge zijn.
zaterdag 12 september 2015 om 10:49
Je leert mensen zelf hoe ze jou mogen behandelen, als jij je 1 keer hoer laat noemen komt de 2e keer ook wel en ook andere namen, ik zou het bespreken en in dat gesprek aangeven dat je zijn mentale shit best snapt maar dat als ie je nog een keer hoer noemt je alle contact verbreekt, tegen zijn baas zou hij zich wel inhouden en hij heeft geen tourette dus laat je niet als uitlaatklep gebruiken.
zaterdag 12 september 2015 om 10:54
Dank voor al jullie reacties. Ja ik denk dat ik vooral geef en er weinig voor terugkrijg. Ik wilde ook vooral naar hem luisteren en hem aandacht geven. maar voor de rest zit er niks in omdat hij zo onvoorspelbaar is en zijn afspraken niet nakomt. Hij wil dat wel, en ik trapte er steeds weer in, als hij zei dat hij wat gezelligs wilde doen zoals naar de bios of naar het bos, want hij kan heel oprecht overkomen, maar liet het dan altijd afweten, omdat het dan toch te moeilijk voor hem is.
Ik heb enorm met hem te doen. Een aantal maanden geleden wilde hij weer een poging ondernemen om nieuwe contacten op te doen en had zich aangemeld om ergens vrijwilligerswerk te gaan doen. Hij werd niet zomaar aangesteld, maar heeft zich daar toch naar binnengepraat. De eerste keer dat hij verwacht werd, ingeroosterd was, bleek het toch te moeilijk voor hem, en heeft hij zich afgemeld, de 2e keer ook en daarna hoefde hij niet meer terug te komen.
Ik denk dat je niet kan zeggen dat hij normaal functioneert, hij kan wel heel vriendelijk zijn als hij bijv. een boodschap moet doen en moet communiceren met mensen, maar zit voor de rest vnl. thuis. Ja hij is dus heel wispelturig en dan opeens beledigend tegen mij. Ik begrijp uit jullie reacties dat ik i.d.d. het beste maar het contact kan verbreken, ik kan hem toch niet helpen en hij zal toch niet veranderen.
Treurig is het wel. Ik had hem een aantal weken terug zover gekregen dat hij de crisisdienst opbelde. Ze konden hem niet helpen op dat moment, hij moest op maandag maar terug bellen.
Ik heb enorm met hem te doen. Een aantal maanden geleden wilde hij weer een poging ondernemen om nieuwe contacten op te doen en had zich aangemeld om ergens vrijwilligerswerk te gaan doen. Hij werd niet zomaar aangesteld, maar heeft zich daar toch naar binnengepraat. De eerste keer dat hij verwacht werd, ingeroosterd was, bleek het toch te moeilijk voor hem, en heeft hij zich afgemeld, de 2e keer ook en daarna hoefde hij niet meer terug te komen.
Ik denk dat je niet kan zeggen dat hij normaal functioneert, hij kan wel heel vriendelijk zijn als hij bijv. een boodschap moet doen en moet communiceren met mensen, maar zit voor de rest vnl. thuis. Ja hij is dus heel wispelturig en dan opeens beledigend tegen mij. Ik begrijp uit jullie reacties dat ik i.d.d. het beste maar het contact kan verbreken, ik kan hem toch niet helpen en hij zal toch niet veranderen.
Treurig is het wel. Ik had hem een aantal weken terug zover gekregen dat hij de crisisdienst opbelde. Ze konden hem niet helpen op dat moment, hij moest op maandag maar terug bellen.
zaterdag 12 september 2015 om 11:23
Key is om bij jezelf te rade te gaan waarom ze denken dat jij een gelijke bent want jij ziet jezelf juist als een hulpverlener, die hem op een hoger niveau kan tillen. Terwijl hij jou een slechte behandeling wil laten slikken.
Opmerkelijk vind ik dat jij je laat uitschelden, daarna weliswaar het contact verbreekt, maar na een tijdje hem toch weer vergeeft. Deze man zal denken dat je standaarden niet erg hoog zijn (dat je in wezen zit te springen om een vent) want je neemt hem terug. Je vindt het vergeeflijk om als een kwaaie meid behandeld te worden. Hij zal in zijn nopjes zijn met dit bewijs van zijn charme.
Opmerkelijk vind ik dat jij je laat uitschelden, daarna weliswaar het contact verbreekt, maar na een tijdje hem toch weer vergeeft. Deze man zal denken dat je standaarden niet erg hoog zijn (dat je in wezen zit te springen om een vent) want je neemt hem terug. Je vindt het vergeeflijk om als een kwaaie meid behandeld te worden. Hij zal in zijn nopjes zijn met dit bewijs van zijn charme.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
zaterdag 12 september 2015 om 11:38
Huh? Wat heeft een psychische stoornis te maken met iemand uitmaken voor hoer?!
Wat heeft hij voor psychische stoornis? En waarom laat jij hem in hemelsnaam de crisisdienst bellen?! Stond hij op de flat klaar om tr springen ofzo?
Je hebt een hulpverlenerscomplex lijkt het, en dat is altijd funest.
Hij is daar niet mee geholpen en je helpt jezelf ook niet.
En oja, psychische ziekten zijn heel normaal. Niks bijzonders aan, deze mensen leven gewoon in de maatschappij net als ieder ander. Jij maakt er wat speciaals van, alsof je het aantrekt ofzo. Ik ken er net zoveel als jij hoor, je doet alsof het uitzonderlijk is dat er mensen zijn met psychische aandoeningen, maar helaas is dat het totaal niet.
Hoe dan ook: ik zou hrt contact verbreken. Ik laat me niet uitschelden voor hoer. Kom op zeg.
Wat heeft hij voor psychische stoornis? En waarom laat jij hem in hemelsnaam de crisisdienst bellen?! Stond hij op de flat klaar om tr springen ofzo?
Je hebt een hulpverlenerscomplex lijkt het, en dat is altijd funest.
Hij is daar niet mee geholpen en je helpt jezelf ook niet.
En oja, psychische ziekten zijn heel normaal. Niks bijzonders aan, deze mensen leven gewoon in de maatschappij net als ieder ander. Jij maakt er wat speciaals van, alsof je het aantrekt ofzo. Ik ken er net zoveel als jij hoor, je doet alsof het uitzonderlijk is dat er mensen zijn met psychische aandoeningen, maar helaas is dat het totaal niet.
Hoe dan ook: ik zou hrt contact verbreken. Ik laat me niet uitschelden voor hoer. Kom op zeg.
zaterdag 12 september 2015 om 11:48
quote:retrostar schreef op 12 september 2015 @ 11:23:
Key is om bij jezelf te rade te gaan waarom ze denken dat jij een gelijke bent want jij ziet jezelf juist als een hulpverlener, die hem op een hoger niveau kan tillen. Terwijl hij jou een slechte behandeling wil laten slikken.
Opmerkelijk vind ik dat jij je laat uitschelden, daarna weliswaar het contact verbreekt, maar na een tijdje hem toch weer vergeeft. Deze man zal denken dat je standaarden niet erg hoog zijn (dat je in wezen zit te springen om een vent) want je neemt hem terug. Je vindt het vergeeflijk om als een kwaaie meid behandeld te worden. Hij zal in zijn nopjes zijn met dit bewijs van zijn charme.
Wat een onzin kraam je hier uit (mijn standaarden zouden niet hoog zijn/ ik zit te springen om een vent). Ja ik dacht dat mijn vriendschap, hem kon helpen, mijn aandacht voor hem. Hij heeft mij gisteren uitgescholden en ik heb hem direct verteld dat ik hierdoor geen contact meer met hem wil. Ik zat te twijfelen of ik hier goed aan had gedaan, vandaar dat ik dit topic ben gestart, de bovenstaande reacties hebben mij doen inzien dat ik hier goed aan heb gedaan. Het was niet meer dan vriendschap, aandacht voor hem.
Ik weet niet wat je bedoeld met je opmerking dat mensen denken een goede kans bij mij te maken. Ja ik heb een relatie gehad met iemand die wanen had, maar dit was mij in het begin niet bekend, hier kwam ik pas jaren later achter, als ik dat eerder had geweten dan was ik er niet aan begonnen, of was ik direct weggegaan. Een vriendin van mij heeft ook een lange relatie gehad met iemand, die na een aantal jaren opeens ernstige mentale problemen kreeg, en zo ook het familielid van mij die rond zijn 40e pas problemen kreeg en daardoor een gedragsverandering.
Key is om bij jezelf te rade te gaan waarom ze denken dat jij een gelijke bent want jij ziet jezelf juist als een hulpverlener, die hem op een hoger niveau kan tillen. Terwijl hij jou een slechte behandeling wil laten slikken.
Opmerkelijk vind ik dat jij je laat uitschelden, daarna weliswaar het contact verbreekt, maar na een tijdje hem toch weer vergeeft. Deze man zal denken dat je standaarden niet erg hoog zijn (dat je in wezen zit te springen om een vent) want je neemt hem terug. Je vindt het vergeeflijk om als een kwaaie meid behandeld te worden. Hij zal in zijn nopjes zijn met dit bewijs van zijn charme.
Wat een onzin kraam je hier uit (mijn standaarden zouden niet hoog zijn/ ik zit te springen om een vent). Ja ik dacht dat mijn vriendschap, hem kon helpen, mijn aandacht voor hem. Hij heeft mij gisteren uitgescholden en ik heb hem direct verteld dat ik hierdoor geen contact meer met hem wil. Ik zat te twijfelen of ik hier goed aan had gedaan, vandaar dat ik dit topic ben gestart, de bovenstaande reacties hebben mij doen inzien dat ik hier goed aan heb gedaan. Het was niet meer dan vriendschap, aandacht voor hem.
Ik weet niet wat je bedoeld met je opmerking dat mensen denken een goede kans bij mij te maken. Ja ik heb een relatie gehad met iemand die wanen had, maar dit was mij in het begin niet bekend, hier kwam ik pas jaren later achter, als ik dat eerder had geweten dan was ik er niet aan begonnen, of was ik direct weggegaan. Een vriendin van mij heeft ook een lange relatie gehad met iemand, die na een aantal jaren opeens ernstige mentale problemen kreeg, en zo ook het familielid van mij die rond zijn 40e pas problemen kreeg en daardoor een gedragsverandering.
zaterdag 12 september 2015 om 12:33
quote:Amand schreef op 12 september 2015 @ 10:38:
De meeste mensen mankeren wel iets, TO. Er bestaat namelijk niet zoiets als de perfecte mens.
Voor jou telt alleen maar of hij als vriend acceptabel is. Iemand die jou 'hoer' noemt lijkt me niet in die categorie vallen. Maar goed, dat moet jij beslissen.
Dit dus.
En je moet die beslissing ook maar gaan nemen denk ik.
En dat is waar degenen die zeggen dat jij hierin ook iets doet, volgens mij ook op doelen. Neem positie/ stelling.
De meeste mensen mankeren wel iets, TO. Er bestaat namelijk niet zoiets als de perfecte mens.
Voor jou telt alleen maar of hij als vriend acceptabel is. Iemand die jou 'hoer' noemt lijkt me niet in die categorie vallen. Maar goed, dat moet jij beslissen.
Dit dus.
En je moet die beslissing ook maar gaan nemen denk ik.
En dat is waar degenen die zeggen dat jij hierin ook iets doet, volgens mij ook op doelen. Neem positie/ stelling.
zaterdag 12 september 2015 om 12:42
Zonder etiketje is kutjanus gedrag nog minder geaccepteerd.
Sommige etiketjes of diagnoses zoals het heet in de echte wereld geven wel inzicht waarom iemand zo doet. Dat betekend niet dat jij het moet accepteren.
Zeker niet van een gast van vroeger. Je kind of je man of je broer kan je misschien wat meer mee maar dan nog dien je grenzen aan te geven.
Maar in dit geval is dat niet aan de orde. Blokken dus.
Sommige etiketjes of diagnoses zoals het heet in de echte wereld geven wel inzicht waarom iemand zo doet. Dat betekend niet dat jij het moet accepteren.
Zeker niet van een gast van vroeger. Je kind of je man of je broer kan je misschien wat meer mee maar dan nog dien je grenzen aan te geven.
Maar in dit geval is dat niet aan de orde. Blokken dus.
zaterdag 12 september 2015 om 12:42
quote:jamesblond schreef op 12 september 2015 @ 12:36:
Het is voor sommige mensen zoooo makkelijk om ergens meteen een etiket op te plakken zonder dat ze echt weten wat er speelt. Ze lezen een paar feitjes en hebben meteen een oordeel klaar. Jammer.Verklaar je nader, waar doel je nu precies op? Wat is je tip voor TO?
Het is voor sommige mensen zoooo makkelijk om ergens meteen een etiket op te plakken zonder dat ze echt weten wat er speelt. Ze lezen een paar feitjes en hebben meteen een oordeel klaar. Jammer.Verklaar je nader, waar doel je nu precies op? Wat is je tip voor TO?
zaterdag 12 september 2015 om 12:44
Denken dat jouw vriendschap, aandacht en warmte iemand uit z'n eenzaamheid kan trekken is ook een soort waan. Eentje waar heel veel ogenschijnlijk gezonde mensen aan lijden hoor. Dus ik begrijp goed wat retrostar bedoelt. Ik ben van mening dat je mensen niet zomaar op je pad krijgt en zolang er iets in je zit wat deze mensen blijft aantrekken waar je jezelf niet bewust van bent, houd je dit in stand.
Die man is niet zielig en sneu, dat maak jij van hem. Misschien dat zo-graag-willen-helpen-knopje bij jezelf wat lager zetten?
Die man is niet zielig en sneu, dat maak jij van hem. Misschien dat zo-graag-willen-helpen-knopje bij jezelf wat lager zetten?
zaterdag 12 september 2015 om 12:47
quote:jamesblond schreef op 12 september 2015 @ 10:30:
Lastig. Een psychische ziekte is als een handicap. Maar dan een handicap die niemand zien. Iemand die één been mist, daarvan weet iedereen dat hij nooit op eigen kracht de Marathon zal lopen in een goede tijd. Aan de buitenkant is een psychische ziekte niet te zien en wordt daarom per definitie moeilijker begrepen door velen.Iemand met één been zal niet zo snel hardloopmaatje worden. Iemand die (door een psychische ziekte) onvoorspelbaar is en je uitscheldt wordt geen "praatmaatje". Soms pas je gewoon niet bij elkaar. Het is heel triest dat hij dat doet door zijn handicap, maar voor TO gaat dat te ver en dan is het haar goed recht om daar een grens te trekken.
Lastig. Een psychische ziekte is als een handicap. Maar dan een handicap die niemand zien. Iemand die één been mist, daarvan weet iedereen dat hij nooit op eigen kracht de Marathon zal lopen in een goede tijd. Aan de buitenkant is een psychische ziekte niet te zien en wordt daarom per definitie moeilijker begrepen door velen.Iemand met één been zal niet zo snel hardloopmaatje worden. Iemand die (door een psychische ziekte) onvoorspelbaar is en je uitscheldt wordt geen "praatmaatje". Soms pas je gewoon niet bij elkaar. Het is heel triest dat hij dat doet door zijn handicap, maar voor TO gaat dat te ver en dan is het haar goed recht om daar een grens te trekken.
zaterdag 12 september 2015 om 13:08
Het klinkt niet als een vriendschap, je bent zijn buddy. Jij staat hem bij en jij wil hem helpen daar is de relatie op gebaseerd, dat is geen vriendschap. Het is lief dat je hem wil helpen maar hij zal zelf hulp moeten willen en zoeken. Gezien zijn situatie (verlies van werk en sociale contacten door ziekte) lijkt het mij werk voor professionals. De crisisdienst kan alleen iets doen als er acuut gevaar dreigt, anders via de huisarts laten doorverwijzen. Als hij al contact met een hulpverlener heeft moet hij daarmee in gesprek hoe zijn situatie te veranderen want wat er nu gebeurt is blijkbaar onvoldoende. Dat advies geven is het enige wat je kunt doen.
Schelden is niet normaal voor mensen met een psychische ziekte. Ik werk in de psychiatrie en ik laat me ook niet uitschelden en mijn collega's ook niet. Natuurlijk is de situatie wel anders maar ook voor mij houd een gesprek op als mensen niet ophouden met schelden. Met als uitzondering gevallen waar iemand niets aan kan doen zoals bij tourette, maar ook daarvan verwacht ik dat iemand mij verder in gesprek niet uitscheld. Als iemand de hele dag door "hoer" roept trek ik me dat niet aan maar als iemand in gesprek boos wordt en roept dat ik een k*twijf ben dan accepteer ik dat ook niet. Als ik jou was zou ik me dus niet laten uitschelden door iemand waar je eigenlijk weinig/niets mee hebt en hoeft.
Schelden is niet normaal voor mensen met een psychische ziekte. Ik werk in de psychiatrie en ik laat me ook niet uitschelden en mijn collega's ook niet. Natuurlijk is de situatie wel anders maar ook voor mij houd een gesprek op als mensen niet ophouden met schelden. Met als uitzondering gevallen waar iemand niets aan kan doen zoals bij tourette, maar ook daarvan verwacht ik dat iemand mij verder in gesprek niet uitscheld. Als iemand de hele dag door "hoer" roept trek ik me dat niet aan maar als iemand in gesprek boos wordt en roept dat ik een k*twijf ben dan accepteer ik dat ook niet. Als ik jou was zou ik me dus niet laten uitschelden door iemand waar je eigenlijk weinig/niets mee hebt en hoeft.
zaterdag 12 september 2015 om 13:40
quote:nerdopviva schreef op 12 september 2015 @ 12:47:
[...]
Iemand met één been zal niet zo snel hardloopmaatje worden. Iemand die (door een psychische ziekte) onvoorspelbaar is en je uitscheldt wordt geen "praatmaatje". Soms pas je gewoon niet bij elkaar. Het is heel triest dat hij dat doet door zijn handicap, maar voor TO gaat dat te ver en dan is het haar goed recht om daar een grens te trekken.Dus jij denkt dat hij dat doet door zijn ziekte?. Ik heb dit topic eigenlijk ook geopend omdat ik dat niet zeker wist, nog steeds niet. Maar i.i.g. ik heb hem geblokkeerd, hij is vriend af, ik ben er klaar mee.
[...]
Iemand met één been zal niet zo snel hardloopmaatje worden. Iemand die (door een psychische ziekte) onvoorspelbaar is en je uitscheldt wordt geen "praatmaatje". Soms pas je gewoon niet bij elkaar. Het is heel triest dat hij dat doet door zijn handicap, maar voor TO gaat dat te ver en dan is het haar goed recht om daar een grens te trekken.Dus jij denkt dat hij dat doet door zijn ziekte?. Ik heb dit topic eigenlijk ook geopend omdat ik dat niet zeker wist, nog steeds niet. Maar i.i.g. ik heb hem geblokkeerd, hij is vriend af, ik ben er klaar mee.
zaterdag 12 september 2015 om 13:48
quote:mwcactus schreef op 12 september 2015 @ 13:08:
Het klinkt niet als een vriendschap, je bent zijn buddy. Jij staat hem bij en jij wil hem helpen daar is de relatie op gebaseerd, dat is geen vriendschap. Het is lief dat je hem wil helpen maar hij zal zelf hulp moeten willen en zoeken. Gezien zijn situatie (verlies van werk en sociale contacten door ziekte) lijkt het mij werk voor professionals. De crisisdienst kan alleen iets doen als er acuut gevaar dreigt, anders via de huisarts laten doorverwijzen. Als hij al contact met een hulpverlener heeft moet hij daarmee in gesprek hoe zijn situatie te veranderen want wat er nu gebeurt is blijkbaar onvoldoende. Dat advies geven is het enige wat je kunt doen.
Schelden is niet normaal voor mensen met een psychische ziekte. Ik werk in de psychiatrie en ik laat me ook niet uitschelden en mijn collega's ook niet. Natuurlijk is de situatie wel anders maar ook voor mij houd een gesprek op als mensen niet ophouden met schelden. Met als uitzondering gevallen waar iemand niets aan kan doen zoals bij tourette, maar ook daarvan verwacht ik dat iemand mij verder in gesprek niet uitscheld. Als iemand de hele dag door "hoer" roept trek ik me dat niet aan maar als iemand in gesprek boos wordt en roept dat ik een k*twijf ben dan accepteer ik dat ook niet. Als ik jou was zou ik me dus niet laten uitschelden door iemand waar je eigenlijk weinig/niets mee hebt en hoeft.Dank voor je reactie, helder. En hij moet zelf leren om aan de bel te trekken als hij hulp nodig heeft. Die keer dat ik hem had gevraagd om contact te zoeken met de crisisdienst was trouwens niet voor jeuk aan zijn neus. Het ging toen erg slecht met hem, hij was o.a. ook gestopt met eten. Maar goed.. ik wens hem het allerbeste, hoop dat hij de hulp krijgt die hij nodig heeft, ik zal geen contact meer met hem hebben.
Het klinkt niet als een vriendschap, je bent zijn buddy. Jij staat hem bij en jij wil hem helpen daar is de relatie op gebaseerd, dat is geen vriendschap. Het is lief dat je hem wil helpen maar hij zal zelf hulp moeten willen en zoeken. Gezien zijn situatie (verlies van werk en sociale contacten door ziekte) lijkt het mij werk voor professionals. De crisisdienst kan alleen iets doen als er acuut gevaar dreigt, anders via de huisarts laten doorverwijzen. Als hij al contact met een hulpverlener heeft moet hij daarmee in gesprek hoe zijn situatie te veranderen want wat er nu gebeurt is blijkbaar onvoldoende. Dat advies geven is het enige wat je kunt doen.
Schelden is niet normaal voor mensen met een psychische ziekte. Ik werk in de psychiatrie en ik laat me ook niet uitschelden en mijn collega's ook niet. Natuurlijk is de situatie wel anders maar ook voor mij houd een gesprek op als mensen niet ophouden met schelden. Met als uitzondering gevallen waar iemand niets aan kan doen zoals bij tourette, maar ook daarvan verwacht ik dat iemand mij verder in gesprek niet uitscheld. Als iemand de hele dag door "hoer" roept trek ik me dat niet aan maar als iemand in gesprek boos wordt en roept dat ik een k*twijf ben dan accepteer ik dat ook niet. Als ik jou was zou ik me dus niet laten uitschelden door iemand waar je eigenlijk weinig/niets mee hebt en hoeft.Dank voor je reactie, helder. En hij moet zelf leren om aan de bel te trekken als hij hulp nodig heeft. Die keer dat ik hem had gevraagd om contact te zoeken met de crisisdienst was trouwens niet voor jeuk aan zijn neus. Het ging toen erg slecht met hem, hij was o.a. ook gestopt met eten. Maar goed.. ik wens hem het allerbeste, hoop dat hij de hulp krijgt die hij nodig heeft, ik zal geen contact meer met hem hebben.
