Mijn zoon heeft tics

Mijn zoon van 5 1/2 jaar heeft sinds vorige zomer last van tics. Ze wisselen elkaar af, dus het zijn niet steeds dezelfde, maar het begint nu wel erg vervelend te worden.



De laatste 2 maanden heeft hij 3 tics:

met veel lawaai de neus ophalen

langs de lippen likken

mond wijd opensperren



De eerste is vervelend voor zijn omgeving (uit eten gaan of naar de film of zelfs op school is dat echt geen pretje om continu te horen), de 2e is vervelend voor hemzelf, omdat heel zijn mond rood wordt en pijn gaat doen, de 3e is vooral een raar gezicht, maar daar heeft verder niemand last van.



Heeft iemand hier ervaring mee en misschien tips hoe hij dit af zou kunnen leren? Negeren helpt niet, er rustig iets van zeggen niet en boos worden al helemaal niet.



Ik ben benieuwd...

Rennie_girl, dat zou kunnen, als ik er vaseline op smeer likt hij een stuk minder. Dat doen we nu een keer per dag. Maar soms likt hij de vaseline er ook gewoon af. Ik zal eens zoeken naar een goede lipbalm waar geen stoffen in zitten waar wij evt. allergisch op zou kunnen reageren, hij heeft nl. ook aanleg voor eczeem.



Ik zal het filmpje van Alexia eens terugkijken.



Voor nu gaan we eerst zaterdag maar eens op vakantie (stressmomentje voor zoon, dat weet ik nu al) en eens kijken hoe het na de meivakantie is. Een verandering in de dagelijkse routine kan het misschien ook wel doorbreken.

Even een update: na de zomervakantie naar de huisarts geweest. Hij heeft nu een neusspray en een puf wat zijn longen en dat hele gebied rustig moet houden. Waarschijnlijk is de tic daar ooit ontstaan en omdat dat bij hem een gevoelige plek is, is dat uiteindelijk een tic geworden. Eentje die zichzelf in stand houdt omdat dat bij elke verkoudheid opspeelt. Om te zorgen dat de oorspronkelijke oorzaak niet opnieuw de kop opsteekt krijgt hij de neusspray en puf, maar het snuiven is wel een tic geworden. We hebben nu toch een verwijzing naar een kinderpsycholoog gekregen om te bekijken of deze tic in iets minder storends kan worden omgezet. Nu nog even geduld hebben tot hij terecht kan. We merken wel dat de medicijnen iets veranderd hebben aan zijn tic. Het is dus een combi van een tic en een medische oorzaak.

quote:Hoezitdit schreef op 02 oktober 2015 @ 04:13:

Juultje, wat fijn dat je laat weten hoe het nu is. Het zou mooi zijn als hij er vanaf zou komen.

Vind hij het zelf ook storend, of heeft hij er weinig erg in?Hij vindt het zelf niet storend, hooguit als wij er wat van zeggen.

quote:Lilla schreef op 02 oktober 2015 @ 07:01:

mijn oudste heeft het ook gehad, rond een jaar of 6. Keelschrapen, en ogen dichtkrijpen. Ze deed het vooral wanneer ze ontspannen was, op school viel het niet op. Thuis als ze tv keek had ze er last van "ik moet elke keer mijn ogen zo hard dichtknijpen terwijl ik het juist zo graag wil zien!". Vermoeidheid was ook een trigger. Maar na een paar maanden doofde het uit, inmiddels zien we het niet meer.

De jongste heeft een tijdje haar hoofd achterover gegooid: dat begon met plukjes haar die in de weg zaten, maar na een tijdje deed ze het ook als ze knipjes in had, en er echt geen enkel haartje in haar gezicht hing. Ook vanzelf weer over gegaan.

Mijn man had het ook als kind, maar hij heeft het nog steeds. Niet opvallend, je moet hem echt goed kennen om te ziet dat hij niet gewoon een keer fronst maar dat het een tic is. Hij heeft er zelf ook totaal geen last van.



Mijn zoon doet het dus ook vooral als hij ontspannen is, als hij heel geconcentreerd met iets bezig is, doet hij het niet.



Ik was laatst in zijn klas om met iets te helpen en toen de juf een uitleg gaf keek ik naar hem. Zijn gezicht heeft geen seconde stil gestaan, de hele tijd mond opensperren of met zijn ogen knijpen. Maar goed, dat is iets waar niemand last van heeft, hij zelf ook niet.