Daar zit ik dan...

je overschat hoe leuk het voor anderen is dat jij je aanpast en pleased.

mensen vinden het leuker en interessanter als jij laat zien wie jij bent en wat jouw mening is.

dat hoeft niet opdringerig, maar als iemand ergens een mening over heeft, betekent het niet dat jij ook een mening hoeft te hebben.

je kan ook gewoon niets vinden omdat je er misschien nog niet over hebt nagedacht.

of het onderwerp interesseert je niet.

dat is logisch, je kunt je ingesleten gedachtenpatroon niet zomaar omgooien.

wees jezelf, dat is genoeg.

je hoeft geen mega bijzondere dingen mee te maken of te presteren om mee te mogen doen met de rest.

waarom zouden die andere mensen wel allemaal rechten hebben en jij niet?

ze zijn niets beter dan jij.

quote:Pleaserr schreef op 05 oktober 2015 @ 11:57:

[...]





Dat is nou juist een groot onderwerp ook, anderen mensen die gepest worden omdat ze anders zijn dan anderen daar heb ik juist wel een mening over maar nooit laten horen.

jij mag je mening geven, net als iedereen.

dat hoeft niet schreeuwerig met veel woorden, het kan ook subtiel.

durf er te zijn. je zal merken dat dat je zelfrespect oplevert.

doe het in kleine stapjes.

quote:Pleaserr schreef op 05 oktober 2015 @ 11:58:

[...]





Dank je wel voor deze opbeurende reactie! Je hebt echt helemaal gelijk!

Je kunt voor jezelf een afweging maken. Is dit onderwerp belangrijk genoeg om voor mezelf op te komen en mijn eigen mening te geven ? Als het niet belangrijk is dan kun je overwegen nog even je mond te houden. Maar als je aan je onderbuik voelt; nu moet ik voor mezelf opkomen dan moet je dat ook proberen. Stap voor stap.

Als je altijd meewaait met de ander, leren anderen jou nooit echt kennen. Dat is jammer.



Nu je voor jezelf gaat leren opkomen, zul je veel tegenstand krijgen. Jouw omgeving is namelijk gewend aan een pleaser. Maar hou vol, want je krijgt er veel voor terug: namelijk jezelf. Je hoeft niet meer bij iedereen een ander persoon te zijn, maar je kunt straks jezelf zijn bij iedereen.

Weten de mensen in je omgeving dat jij bezig bent met jezelf? Dat je niet alles meer pikt en stikongelukkig bent geworden van je eigen pleasegedrag? Natuurlijk is het wennen voor ze maar lieverd, daar hoef jij je niet door te laten ontmoedigen, jij vindt langzaam maar zeker jezelf terug en dat is helemaal goed. Misschien komen er zelfs nieuwe mensen op je paadje die bij "jouw nieuwe ik" horen.



Bij een verandering is het vaak zo dat je eerst een beetje doorslaat naar de andere kant, oefenperiode zeg maar en daarna komt er balans.

Vertel de mensen, dicht in je omgeving, vooral waar je mee bezig bent, dan ben je het voor dat men naar reageert. Praat je sowieso wel over jezelf en je ontwikkeling tegen mensen?

Wat Roos zegt. Vertel het wel aan je naasten want ik ken een aantal mensen die doorsloegen naar de andere kant en ineens ontzettend assertief werden. Voor mij werden het geen leukere mensen. Iets om misschien rekening mee te houden.

Yup, en dat noem ik dan agre-assertief. Weet dat instrument wel te doseren. Dan land het ook beter.

Maar goed bezig, je laat zien dat jij er ook bent.

Eens met KingImmortal, en super goed van je dat je iets van het gedrag van je zus en nichtje hebt gezegd. Roddelen over iemand met een lichamelijke beperkingen.. (daar ga ik iniedergeval vanuit aangezien ze er anders uitzag dan anderen).



Succes TO, misschien ga je inderdaad vriendschappen verliezen omdat je nu echt voor jezelf op gaat komen maar dat moet dan maar. Liever een echte vriendschap dan een vriendschap gebaseerd op alleen gunsten en ja-knikkerij van jouw kant, toch? Daar heb je uiteindelijk niets aan als jij hen een keer nodig hebt.

hey pleaserr,



ik herken je verhaal helemaal. Zelf verschool ik mezelf achter anderen in mijn tiener, jonge twintiger jaren, door gebeurtenissen in mijn vroegere jeugd. Van thuis uit het gevoel mee gegeven dat ik niets waard was (uiteindelijk mijn vader die zijn eigen depressie op mij uitwerkt). Uiteindelijk mij gestort op werk en geeindigd als ploegchef van 18 arbeiders in de bouw. Eindelijk de bevestiging dat ik WEL iets in mijn mars had, maar wel gesukkeld in een flink zwart gat. Gestopt als ploegchef en nu ontdek ik pas mijn eigen karakter, maar weliswaar pas op mijn 27e. Mijn 'vrienden' van de voorbije decennia zien mij nog steeds als dat braaf manneke, die voor iedereen goed wil doen, maar nu ik pas mijn ware mezelf gevonden heb, wil ik dat iedereen deze leert kennen. Maar het strafste is, dat lukt NIET!! Overal waar ik kom BUITEN mijn eigen kleine leefwereld (op het werk nu als gewoon metser, familie waarbij contact weer goed is, onbekende die ik tegen het lijf loop, vrienden van vrienden...) leren nieuwe mensen mij nu kennen als een toffe, grappige onnozelaar, maar het lukt mij maar niet om dit over te brengen op de 'oude kliek vrienden'. Uiteindelijk zelfs er over gesproken, maar ze namen mij niet serieus, waardoor het contact zo goed als verbroken is... Ook knikte ik niet meer mee, met hun soms debiele uitspraken of roddels tussen elkaar (ja, onbegrijpelijk, i know).



Ik weet nu dat ik tenminste mezelf kan zijn, en dat heeft me na 13 jaar EINDELIJK rust gegeven, die vloek heb ik finaal afgeschud, zelfs alleen gaan wonen, maar het verleden blijft mij gewoon achtervolgen, waardoor ik vaak eenzaam ben. Ik zit in verschillende sportclubs, kom nog wel buiten, maar nog steeds in die omgeving die mij kent als de stille op de hoek van de tafel. Ik krijg het ook niet gekeerd, enorm frustrerend.



overlaatst de bevestiging alweer op pukkelpop. mee met de oude garde vrienden 3 dagen op het plein. Hele dagen achter hun hielen lopen en weinig te zeggen hebben tegen hun en zij evenmin tegen mij. Wanneer ik op de 2e dag enkele 'nieuwe ' vrienden tegen kwam die ik leerde kennen op skireis heb ik vlug de hele dag met hun op getrokken, en het was fantastisch. Lachen, zuipen, dom doen. Dag er op terug mee met de basisvrienden, opnieuw het muurbloempke, oersaai en verveeld. Ik kom smiddags meisje tegen die bij mij op kot zat en opnieuw de rest van de avond met haar en enkele van haar vriendinnen op stap geweest. Opnieuw massa"s gelachen en geamuseerd, ze vertelde mezelf dat ze mij niet herkende innerlijk, want op kot was ik ook ferm verlegen. Terug een bevestiging dat ik eindelijk mijn karakter gevormd heb. Maar uiteindelijk keer je terug naar je roots en begint het verhaal terug van nul.



En zomaar plots veranderen van vriendenbasis is gek genoeg zo goed als onmogelijk hier in belgie, altijd zal er bij sommigen raar opgekeken worden wat plots die nieuwe in onze kliek komt doen...



Ik volgde therapie bij psychiater en volgestopt met AD en slaappilen, maar nu ik verdomd weet dat ik NIET depressief ben, neem ik die pillen niet meer ( die me zelfs 7kilo lieten bijkomen). Ik ben niet depressief, heb enkel geen goeie basis qua vrienden en omgeving, maar hier uit raken is o zo moeilijk .



(sorry dat ik je post verstoor, maar vond je verhaal zo gelijk opgaand met mezelf dat ik het niet kon laten )

het gaat zelfs zo ver, vroeger verschillende meisjes leren kennen, maar steeds van mij afgestoot, omdat ik heel jeugd niet goed in mijn vel voelde. Nu overlaatst een tof meisje leren kennen met heel wat raakpunten en het is verdikke nog een heel schone ook. Ze kent mij dus ook als de jongen met het spontane, vrolijk karakter, maar ik durf die stap niet verder zetten, omdat ik bang ben om mijn belabberde privésituatie te tonen, omdat deze op dit moment ondermaats is. Zelf is het een collega van op het werk, dus reden te meer om mijn privé en werk gescheiden te houden... maar door deze situatie mis ik misschien het meisje van mijn leven... klote