Vertrouwensissues met mensen...

Sowieso ben ik best wel onzeker over mijzelf. Altijd al geweest in meer of mindere mate.



Ik ben een persoon die mijzelf best wel vaak van een afstandje bekijkt, en er dan achter probeer te komen wat bepaalde mensen wel of niet leuk aan mij zouden kunnen vinden. Omdat je jezelf nooit voor 100 % kunt kennen, weet ik niet of ik misschien eigenschappen heb die andere mensen stoort, maar volgens mij ben ik over het algemeen best een prettig persoon in de omgang.



Toch zijn bij mij (net zoals bij vrijwel iedereen overigens) in het leven wel eens vervelende dingen gebeurd, die iedereen wel eens overkomt : Een vriendje die de relatie uitmaakt, een vriendschap die verwatert waardoor je jezelf aan de kant gezet voelt (terwijl je in werkelijkheid gewoon uit elkaar groeit), er achter komen dat je ergens niet voor bent uitgenodigd terwijl je dacht dat je nog best leuk in de groep lag, iemand op Facebook uitnodigen die je om de één of andere reden niet accepteert : Aan dat soort dingen kan ik vreselijk zwaar tillen, en kan ik enorm lang denken : Waarom? Wat is er mis met mij? Ben ik minder dan anderen?



Het stomme is, dat dit helemaal niet vaak voorkomt. Juist heel zelden. Over het algemeen reageren mensen positief op mij, val ik zelden tot nooit buiten de boot, ben ik nooit een buitenbeentje geweest en weet ik (objectief gezien) dat heel veel mensen het beste met mij voor hebben. Niemand heeft mij ook ooit echt iets ergs aangedaan, ik ben nooit geprest..... En over het algemeen word ik wél gewoon uitgenodigd voor feestjes, zijn er ook zat (leuke) jongens / mannen in het verleden geweest die wél iets in mij zagen voor een relatie. Maar het enige waar ik me alleen maar druk over kan maken is die ene ex waardoor ik ben gedumpt : Aan die ervaring hang ik vervolgens 75% van mijn gevoel van eigenwaard op.



Het probleem is een beetje, dat ik door mijn denkwijze in een negatieve vicieuze cirkel beland. Er hoeft voor mij maar weinig te gebeuren, of ik begin mensen meer te wantrouwen. Gisteravond nog zat ik met drie vriendinnen op een (verwarmd) terrasje buiten, toen de moeder van een andere vriendin van ons dat restaurant uit kwam die daar had gegeten. Ze keek mij aan en zei ''Heey'', waarop ik vriendelijk : ''Hee'' terug zei. Toen die moeder beter keek, zag ze ook een van die andere meiden aan tafel zitten, en toen was het opeens veel enthousiaster ''Heee hallo Sanne, wat leuk!!''... Ten eerste hoeft dat natuurlijk niets te betekenen, en desnoods kennen Sanne en die moeder elkaar misschien beter, maar ik ga meteen zitten malen in mijn hoofd : ''Oh, ze reageert wel een stuk enthousiaster op Sanne dan op mij, kennelijk is Sanne veel leuker dan ik''..



Een best wel kinderachtig voorbeeld natuurlijk, maar dat is wel een beetje mijn denkpatroon geworden. Het stomme is, dat ik het zelf ook wel een beetje in stand houd, en er misschien zelf ook wel voor zorg dat mensen zo op mij reageren. Ik merk namelijk dat ik de afgelopen jaren veel geslotener en afstandelijker naar mensen ben geworden.. Om dat ik zo snel gevoelens van onzekerheid en afwijzing ervaar, doe ik maar liever bij voorbaat afstandelijk tegen mensen, waardoor ik mij later sowieso niet afgewezen hoef te voelen.



Herkennen sommige mensen dit hier? Ik zou graag die negatieve spiraal willen doorbreken, en sowieso eens wat meer vertrouwen hebben in de mensen om mij heen. Ik denk heel snel / vaak dat mensen niet het beste met mij voorhebben, en daardoor creëer je ook juist een houding waardoor mensen misschien daadwerkelijk afstandelijk tegen je worden... Dat wil ik graag voorkomen.. Ik wil weer gewoon open en spontaan kunnen zijn, dan maar iets meer ''schijt'' aan wat mensen kunnen denken / vinden..

quote:vlaflip2014 schreef op 10 oktober 2015 @ 09:04:

Leer jezelf eens kennen? Dan volgt snel schijt aan andermans mening. Maak van jezelf je beste vriend, dan is het ook geen drama wanneer je wél buiten de boot valt en jezelf alleen moet zien te vermaken. Mensen die het slecht met je voor hebben loop je dan voorbij met opgeheven kin, mensen die jouw waarde onderschatten laat je zo je waarde zien (waarvan ik hoop dat je ze ook uiteindelijk laat zien dat wanneer ze je niet op waarde schatten, jij jóuw tijd er niet meer aan vergooit) en de rest? Zal jou dan zeker wel weten te waarderen. Zo'n sterke en aardige vrouw.



Alles begint bij jezelf. Ga daar eens over nadenken?



Dit is zeker wel een goede tip, daar ben ik ook al een tijdje mee bezig.



Ben er achter gekomen dat ik ook erg onzeker werd omdat ik bepaalde dingen deed, waar ik eigenlijk helemaal niet blij mee was. Zo had ik de neiging (ook bij gebrek aan gespreksonderwerpen) om vaak maar een beetje te gaan zitten zaniken / roddelen over anderen. Achteraf voelde ik me dan heel slecht over mijzelf, en dat droeg er ook aan bij dat ik mijzelf als een minder mooi persoon ben gaan zien..



Sinds ik gewoon echt alleen nog maar dingen doe waar ik echt achter sta en waar ik mijzelf comfortabel mee voel, is mijn gevoel van eigenwaarde op zich al best wel een stuk toegenomen... Maar het kan nog wel wat beter denk ik..