Psyche
alle pijlers
Eenzaamheid
woensdag 14 oktober 2015 om 20:13
Hoi, ik struikelde in mijn jeugd en twintigerjaren ferm met mijn zelfvertrouwen en sociale angst. Het was mentaal onmogelijk om bv door te stromen naar chiroleider, meer uit te gaan in andere jeugdbewegingen door sociale angsten en laag zelfbeeld. Dat zelfbeeld werd mede gecreeerd door een verhuis op mijn 13e, een depressieve vader die zich mentaal afreageerde op gezin, waardoor ik zelf zwaar depressief door mijn 'leukste' levensjaren wandelde.
Bij sociale gelegenheden durfde ik niet opdagen of ik was er fysiek wel, maar niet mentaal. Daardoor heb ik ook uiteindelijk wel 100 kennissen in het dorp, maar geen enkele ECHTE vrienden.
Op gebied van werk lukte het aanvankelijk wel aardig, op mijn 24e had ik al 18koppig team onder mij. Puur mij willen bewijzen tegenover vader dat ik wél iets kon, wat er vele jaren in mijn hoofd negatief ingeboord werd. Door succes op werk booste mijn zelfvertrouwen volop, maar het slorpte alle energie en tijd op, privé kreeg ik niets meer voor elkaar en bleef ontzettend eenzaam. Ik was ieder weekend wel op feestjes of café of op de voetbal, maar met niemand heb ik een sterkere band, ik loop er telkens maar tussen. Vrienden/kennissen starten met trouwen en bouwen, ik bleef hulpeloos in mijn kamer bij mijn ouders. Door deze constante eenzaamheid heb ik uiteindelijk mijn functie moeten opgeven
. Ik kon met moeite nog een plan lezen, mijn gedachten dwaalden telkens af naar mijn constant gesukkel privé, ik werd er gewoonweg gek van!! Plus een leidinggevende functie zorgt voor veel verantwoordelijkheid en ik sliep nog nauwelijks.
Nu sta ik gewoon weer tussen het 'werkvolk' en amuseerde mij eerst volop! Weg stress en gewoon volle bak hard werken in bouw en plezier maken met collega's, ik voelde me bevrijd van alle miserie. Ik voelde voor het eerst in mijn leven dat ik LEEF, voor het eerst in 26jaar!! Het ging zelfs zo goed dat ik alleen ben gaan wonen, iets wat ik bv 2 jaar terug nooit had kunnen denken! Ondertussen was ik ook in therapie bij psychiater.
Maar na 6 maand alleen wonen, is het prille plezier afgebot, op privévlak is iedereen in mijn omgeving blij, ontspannen bij elkaar, maar ik blijf er maar bij aanmodderen. Ik wil volle bak plezier maken met hun, maar dat blijkt gewoonweg onmogelijk!! Ik word nog steeds gewoonweg genegeerd in gesprekken, nooit spontaan aangesproken, of mijn inbreng tot gesprekken word nooit serieus genomen. Vroeger had ik daar geen probleem mee, maar nu ben ik een totaal ander persoon, MET bakken zelfvertrouwen, maar je krijgt dit maar niet gedraaid in de echte wereld.
Overal waar ik nieuwe mensen leer kennen, kom ik erg sociaal en tof over! oude vrienden waar ik een nacht mee doorzakte merkten zelfs op dat ik ferm veranderd ben.
Maar door mijn gebrek aan echte vrienden vreet ik echt op vanbinnen, sukkelde een decennia met zelfmoordgedachten, waarvan ik eindelijk verlost van was en nu volle bak wil LEVEN, maar ik heb keihard het gevoel dat ik het belangrijkste deel van het leven op sociaal vlak, levenservaringen, ... heb gemist. En dat dit probeem groter is dan ik ooit had ingebeeld. Uiteindelijk zit hier een kerel met een vat vol energie, maar ik kan het nergens kwijt, of ben nergens uitgenodigd, het stoort me zelfs meer dan wanneer ik gewoonweg keihard depressief was.
Ik voel me de laatste week terug ferm afglijden naar het diepste donkere dal in je gedachten en ik heb daar echt geen zin meer in. Door dik decennia lang het sociale leven in de wijde omgeving niet bewust meegemaakt te hebben (door sociale angsten en laag zelfbeeld), heb ik nu die basis niet om er WEL aan deel te nemen. Ik weet het echt niet meer waar nog een antwoord is op mijn sociale noden. Wie wil nou nog een nieuwe 'vriend' in de vriendenkring wanneer je de 27 gepasseerd bent. De vriendenkringen zijn zo goed als gevormd rondom mij, en als single man ergens binnenkomen in nieuwe vriendenkring, het is gewoonweg onmogelijk
.
Bij sociale gelegenheden durfde ik niet opdagen of ik was er fysiek wel, maar niet mentaal. Daardoor heb ik ook uiteindelijk wel 100 kennissen in het dorp, maar geen enkele ECHTE vrienden.
Op gebied van werk lukte het aanvankelijk wel aardig, op mijn 24e had ik al 18koppig team onder mij. Puur mij willen bewijzen tegenover vader dat ik wél iets kon, wat er vele jaren in mijn hoofd negatief ingeboord werd. Door succes op werk booste mijn zelfvertrouwen volop, maar het slorpte alle energie en tijd op, privé kreeg ik niets meer voor elkaar en bleef ontzettend eenzaam. Ik was ieder weekend wel op feestjes of café of op de voetbal, maar met niemand heb ik een sterkere band, ik loop er telkens maar tussen. Vrienden/kennissen starten met trouwen en bouwen, ik bleef hulpeloos in mijn kamer bij mijn ouders. Door deze constante eenzaamheid heb ik uiteindelijk mijn functie moeten opgeven
. Ik kon met moeite nog een plan lezen, mijn gedachten dwaalden telkens af naar mijn constant gesukkel privé, ik werd er gewoonweg gek van!! Plus een leidinggevende functie zorgt voor veel verantwoordelijkheid en ik sliep nog nauwelijks. Nu sta ik gewoon weer tussen het 'werkvolk' en amuseerde mij eerst volop! Weg stress en gewoon volle bak hard werken in bouw en plezier maken met collega's, ik voelde me bevrijd van alle miserie. Ik voelde voor het eerst in mijn leven dat ik LEEF, voor het eerst in 26jaar!! Het ging zelfs zo goed dat ik alleen ben gaan wonen, iets wat ik bv 2 jaar terug nooit had kunnen denken! Ondertussen was ik ook in therapie bij psychiater.
Maar na 6 maand alleen wonen, is het prille plezier afgebot, op privévlak is iedereen in mijn omgeving blij, ontspannen bij elkaar, maar ik blijf er maar bij aanmodderen. Ik wil volle bak plezier maken met hun, maar dat blijkt gewoonweg onmogelijk!! Ik word nog steeds gewoonweg genegeerd in gesprekken, nooit spontaan aangesproken, of mijn inbreng tot gesprekken word nooit serieus genomen. Vroeger had ik daar geen probleem mee, maar nu ben ik een totaal ander persoon, MET bakken zelfvertrouwen, maar je krijgt dit maar niet gedraaid in de echte wereld.
Overal waar ik nieuwe mensen leer kennen, kom ik erg sociaal en tof over! oude vrienden waar ik een nacht mee doorzakte merkten zelfs op dat ik ferm veranderd ben.
Maar door mijn gebrek aan echte vrienden vreet ik echt op vanbinnen, sukkelde een decennia met zelfmoordgedachten, waarvan ik eindelijk verlost van was en nu volle bak wil LEVEN, maar ik heb keihard het gevoel dat ik het belangrijkste deel van het leven op sociaal vlak, levenservaringen, ... heb gemist. En dat dit probeem groter is dan ik ooit had ingebeeld. Uiteindelijk zit hier een kerel met een vat vol energie, maar ik kan het nergens kwijt, of ben nergens uitgenodigd, het stoort me zelfs meer dan wanneer ik gewoonweg keihard depressief was
. Ik voel me de laatste week terug ferm afglijden naar het diepste donkere dal in je gedachten en ik heb daar echt geen zin meer in. Door dik decennia lang het sociale leven in de wijde omgeving niet bewust meegemaakt te hebben (door sociale angsten en laag zelfbeeld), heb ik nu die basis niet om er WEL aan deel te nemen. Ik weet het echt niet meer waar nog een antwoord is op mijn sociale noden. Wie wil nou nog een nieuwe 'vriend' in de vriendenkring wanneer je de 27 gepasseerd bent. De vriendenkringen zijn zo goed als gevormd rondom mij, en als single man ergens binnenkomen in nieuwe vriendenkring, het is gewoonweg onmogelijk
.
woensdag 14 oktober 2015 om 20:28
Je kunt mensen moeilijk overtuigen van je verandering. Men kent je anders en zijn daarin vastgeroest en denken eerder aan het negatieve dan het positieve.
Het voordeel van een nieuwe vriendenkring is dat zij jou kunnen leren kennen zoals je nu bent! Via werk kun je mensen uitnodigen, ookal klinkt dat misschien wat eng.
Wat betreft dat aanmodderen tussen gelukzalige stelletjes e.d, je bent niet alleen. Ik heb precies hetzelfde. Kun je ook niet forceren dus geduld
Neem af en toe eens een sprong in het diepe wat betreft contacten opbouwen en blijf niet aan de zijlijn staan
Het voordeel van een nieuwe vriendenkring is dat zij jou kunnen leren kennen zoals je nu bent! Via werk kun je mensen uitnodigen, ookal klinkt dat misschien wat eng.
Wat betreft dat aanmodderen tussen gelukzalige stelletjes e.d, je bent niet alleen. Ik heb precies hetzelfde. Kun je ook niet forceren dus geduld
Neem af en toe eens een sprong in het diepe wat betreft contacten opbouwen en blijf niet aan de zijlijn staan
woensdag 14 oktober 2015 om 21:01
Ja, allemaal mooie suggesties, maar als puntje bij paaltje komt, heeft iedereen rondom jouw wel een hechte vriendenkliek. Ik zit in verschillende verenigingen, maar je ergens tussenduwen in een hechte vriendenkring, het is vooral onbelgisch. Ik ga soms ook uit met nkele collega's, maar dat mondt niet uit in een bevredigende, wekelijkse ontmoeting (ze wonen eindje ver ook). Het zijn toffe contacten en een leuke extra op sociaal vlak, maar het is niet die kern van 'oude vrienden'.
Iedereen lijkt gesetteld op hun 25e en wie dat niet is, moet maar abonnementje bij de psychiater bemachtigen en iedere dag zijn verschillende pillekes nemen, of gewoon graag leven als eenzaat. Maar dat strookt niet met mijn beeld van gelukkig zijn!
Veel mensen geven elkaar hier in Vlaanderen zo weinig kansen op sociaal vlak. Ik weet op voorhand als ik naar feestje ga als ik mij ga amuseren of niet, op basis van wie daar opduikt. Alsof ze je al neersabelen bij het binnenkomen van café of zaal, hatelijk. Ook al wil ik er bij horen.
Het weerhoudt me ook steeds om dieper te zoeken naar vriendin en dergelijke, niet door mijn karakter, maar door mijn enge sociale achtergrond.
Iedereen lijkt gesetteld op hun 25e en wie dat niet is, moet maar abonnementje bij de psychiater bemachtigen en iedere dag zijn verschillende pillekes nemen, of gewoon graag leven als eenzaat. Maar dat strookt niet met mijn beeld van gelukkig zijn!
Veel mensen geven elkaar hier in Vlaanderen zo weinig kansen op sociaal vlak. Ik weet op voorhand als ik naar feestje ga als ik mij ga amuseren of niet, op basis van wie daar opduikt. Alsof ze je al neersabelen bij het binnenkomen van café of zaal, hatelijk. Ook al wil ik er bij horen.
Het weerhoudt me ook steeds om dieper te zoeken naar vriendin en dergelijke, niet door mijn karakter, maar door mijn enge sociale achtergrond.
woensdag 14 oktober 2015 om 21:14
Ik ben 34 en zit ook al lang in een vergelijkbare situatie. Heb ook sociale angst gehad. Onbewust spelen er allerlei negatieve gedachten. Mensen zitten niet op me te wachten is er zo eentje. In de periode dat ik nog goed in mijn vel zat en zelfverzekerd was lukte het allemaal niet, door die negatieve overtuigingen. Ik heb schema therapie (individueel en deeltijd in groep) hiervoor gehad maar dat heeft mij onvoldoende geholpen.
Je bent negatief over mensen in Vlaanderen. Nu woon ik in Nederland maar ik herken het wel hoor. Mijn positiefste ervaringen komen uit landen hier een stuk vandaan. Hier is de massa heel erg op zichzelf gericht en vaak ook veeleisend. En als je dan ook nog onbewust wordt bestuurd door negatieve onvertuigingen over jezelf dan moet je hopen dat iemand je een kans geeft. Zo ervaar ik het.
Je bent negatief over mensen in Vlaanderen. Nu woon ik in Nederland maar ik herken het wel hoor. Mijn positiefste ervaringen komen uit landen hier een stuk vandaan. Hier is de massa heel erg op zichzelf gericht en vaak ook veeleisend. En als je dan ook nog onbewust wordt bestuurd door negatieve onvertuigingen over jezelf dan moet je hopen dat iemand je een kans geeft. Zo ervaar ik het.
woensdag 14 oktober 2015 om 21:28
stekelbaars: jup, het constant neerhameren van je eigen karakter, eigenschappen. Heb er jaren mee gesukkeld. Velen dachten dat ik mij te goed voelde om naar bepaalde sociale gelegenheden te gaan, maar integendeel, ik voelde mij te min!
Het is gewoon ongelooflijk klote me nu slecht te voelen door een gevolg van een vroeger probleem. Ik voel me nu eindelijk op mijn plaats en niets kan mij nog mentaal de kop indrukken (wat vroeger constant gebeurde). Als voorbeeld: vroeger durfde ik geen kleerwinkel binnen door een naar voorval, nu ga ik fluitend en lachend binnen en begroet om ter luidst de bediende
! Maar puur door eenzaamheid word ik nu opnieuw ongelukkig .
Het is gewoon ongelooflijk klote me nu slecht te voelen door een gevolg van een vroeger probleem. Ik voel me nu eindelijk op mijn plaats en niets kan mij nog mentaal de kop indrukken (wat vroeger constant gebeurde). Als voorbeeld: vroeger durfde ik geen kleerwinkel binnen door een naar voorval, nu ga ik fluitend en lachend binnen en begroet om ter luidst de bediende
! Maar puur door eenzaamheid word ik nu opnieuw ongelukkig .
zondag 18 oktober 2015 om 20:18
quote:maar ik heb keihard het gevoel dat ik het belangrijkste deel van het leven op sociaal vlak, levenservaringen, ... heb gemist
Zo denk ik er ook over. En niet alleen het belangrijkste maar vooral ook de leukste/mooiste tijd. Toch denk ik ook wel dat als het eenmaal beter loopt in je leven dat het dan niet zo belangrijk meer is dat we die dingen gemist hebben vroeger. Als je nu een leuke (toekomstig) partner zou tegenkomen en gaat daten enzo dan denk ik wel dat ik het zelf zo vergeten ben (totdat het weer tegenzit).
Heb je nog iets van hulpverlening of begeleiding om de dingen te bespreken waar je nu tegenaan loopt?
Zo denk ik er ook over. En niet alleen het belangrijkste maar vooral ook de leukste/mooiste tijd. Toch denk ik ook wel dat als het eenmaal beter loopt in je leven dat het dan niet zo belangrijk meer is dat we die dingen gemist hebben vroeger. Als je nu een leuke (toekomstig) partner zou tegenkomen en gaat daten enzo dan denk ik wel dat ik het zelf zo vergeten ben (totdat het weer tegenzit).
Heb je nog iets van hulpverlening of begeleiding om de dingen te bespreken waar je nu tegenaan loopt?
dinsdag 3 november 2015 om 22:11
nee, ik heb afspraak psychiater afgezegd, ik weet waar de schoen knelt, die dame kan mij weinig behelpen, buiten het zeggen dat ik goed bezig ben (zoals de laatste keer, was na 10 minuten buiten en 75 euro armer, luisterde gewoon niet!). heb nog verschillende dagelijkse pillen die me wel een beetje positief houden, maar simpelweg iets ondernemen na het werk of in vakantie is telkens een hele opgave.
iedere dag is een verloren dag, al eigenlijk 13 jaar lang, klote. Door sociale angsten en dergelijke zolang onder steen geleefd, nu ik daar eindelijk van verlost ben, lijkt alles rond mij 5 stappen verder te staan in het leven, terwijl ik bij wijze van spreke net kan wandelen.
eindelijk heb ik het gevoel van 'geluk' ervaren, ik dacht dat het normaal was je slecht in je vel te voelen (nooit anders geweten), maar zo lang was iedereen dus in de omgeving wel gelukkig, terwijl ik alles van mij afketste (geen chiroleider, weinig uitgaan, bang van sociaal contact...) iedere dag verwijt ik mezelf waarom ik bang was van alles, terwijl dat helemaal niet hoefde. Jammergenoeg kan de tijd niet worden teruggedraaid, andere remedies tegen eenzaamheid zijn beperkt.
iedere dag is een verloren dag, al eigenlijk 13 jaar lang, klote. Door sociale angsten en dergelijke zolang onder steen geleefd, nu ik daar eindelijk van verlost ben, lijkt alles rond mij 5 stappen verder te staan in het leven, terwijl ik bij wijze van spreke net kan wandelen.
eindelijk heb ik het gevoel van 'geluk' ervaren, ik dacht dat het normaal was je slecht in je vel te voelen (nooit anders geweten), maar zo lang was iedereen dus in de omgeving wel gelukkig, terwijl ik alles van mij afketste (geen chiroleider, weinig uitgaan, bang van sociaal contact...) iedere dag verwijt ik mezelf waarom ik bang was van alles, terwijl dat helemaal niet hoefde. Jammergenoeg kan de tijd niet worden teruggedraaid, andere remedies tegen eenzaamheid zijn beperkt
.
woensdag 4 november 2015 om 10:34
Ten eerste: ik vind het heel goed van je dat het je gelukt is zo veel zelfvertrouwen te krijgen, wat je eerst niet had! Dat is niet zomaar wat hoor... (dat doe ik je voorlopig niet na).
Ik kan me voorstellen dat het nu lastig is om nieuwe contacten op te doen.
Wat je daarbij niet gaat helpen, is in de put gaan zitten door hoe het vroeger is gegaan. Dat is geweest en dat verander je helaas niet meer. Niet fijn; maar zo is het....
Zeg tegen jezelf dat je daar je energie niet in moet steken, want daar heb je niets aan.
Probeer je juist te richten op oplossingen voor het probleem wat je nu hebt.
Als je bijvoorbeeld geen contacten kunt vinden waar je die nu zoekt, probeer dan eens ergens anders te kijken.
Misschien kun je ergens lid van worden; een club, vereniging, cursus etc....
Er zijn ook activiteitenverenigingen voor mensen die graag anderen willen leren kennen, zoek op internet maar eens bij NMLK (= nieuwe mensen leren kennen, daar worden allerlei activiteiten georganiseerd voor mensen die iets met nieuwe mensen willen doen) en Aktivo ( net zoiets, vooral gericht op singles).
Zelf heb ik wel goede ervaringen met de VVM (= Vereniging voor Verlegen Mensen); maar misschien ben je daar al te sociaal vaardig voor geworden
Ik kan me voorstellen dat het nu lastig is om nieuwe contacten op te doen.
Wat je daarbij niet gaat helpen, is in de put gaan zitten door hoe het vroeger is gegaan. Dat is geweest en dat verander je helaas niet meer. Niet fijn; maar zo is het....
Zeg tegen jezelf dat je daar je energie niet in moet steken, want daar heb je niets aan.
Probeer je juist te richten op oplossingen voor het probleem wat je nu hebt.
Als je bijvoorbeeld geen contacten kunt vinden waar je die nu zoekt, probeer dan eens ergens anders te kijken.
Misschien kun je ergens lid van worden; een club, vereniging, cursus etc....
Er zijn ook activiteitenverenigingen voor mensen die graag anderen willen leren kennen, zoek op internet maar eens bij NMLK (= nieuwe mensen leren kennen, daar worden allerlei activiteiten georganiseerd voor mensen die iets met nieuwe mensen willen doen) en Aktivo ( net zoiets, vooral gericht op singles).
Zelf heb ik wel goede ervaringen met de VVM (= Vereniging voor Verlegen Mensen); maar misschien ben je daar al te sociaal vaardig voor geworden
woensdag 4 november 2015 om 12:20
Ik herken het lage zelfbeeld en het gemist hebben van de belangrijkste tijd op sociaal vlak. Al komt het bij mij ook door ASS, ik maak moeilijk contact. Vooral van mijn 14 t/m 26e was ik erg in mezelf gekeerd. Op de middelbare school maakte ik geen nieuwe vriendschappen, dat lukte niet. Ook doordat ik andere interesses heb dan de meeste meiden. Ook ben ik in mijn tienertijd veel gepest. Tot mijn 20e had ik nog wel verminderd contact met vriendinnen van de bassischool. De kwaliteit begon wel minder te worden na mijn 14e, want zij gingen ook feesten en beesten. Mij boeide dat niet. Wel een paar keer naar een discotheek geweest, maar ik snapte niet wat ik daar deed. Ik heb een hekel aan mensenmassa's en harde muziek, daar krijg ik hoofdpijn van.
Op mijn 20e kregen ze allemaal een vaste relatie en ik niet. Ik hoefde ook niet zo nodig. Maar het maakte me dat ik niemand meer had.
Op mijn 21e verhuisde ik en de eerste 4 jaar heb ik bij mijn moeder gewoond. Dat was mijn eenzaamste tijd. Ik had alleen haar om op pad te gaan. Dat was wel confronterend als ik meiden met elkaar lol zag maken. Waarom lukte mij dat nou niet? Waren mijn interesses dan zo raar? Ik sport graag en houd van in de natuur zijn. Om me heen was iedereen met sporten gestopt. Hun leven draaide alleen om verkering, hangen en uitgaan.
Toen ik ging werken ontmoette ik een paar leuke mensen. Sommige gaan nooit uit, andere soms. Maar dat doen ze dan gewoon met een ander. En met mij doen ze weer andere dingen. Geen probleem, ze vinden het niet raar.
Sinds dit jaar heb ik er een paar nieuwe collega-vriendinnen bij. De leeftijd varieert van 30 tot in de 60.
Nu heb ik nog niet veel vriendschappen, maar ik voel me niet meer eenzaam. Wat andere meiden vaak in hun tienertijd deden, doe ik nu (winkelen, samen naar de bioscoop). Ik zit in een andere levensfase dan veel leeftijdsgenoten. Zij wonen samen en hebben of krijgen kinderen. Zo'n leven heeft mij nooit getrokken. Ik ben een 30-jarige single en heb veel tijd voor mezelf nodig.
Wat ik nog nooit gedaan heb is zonder ouders op vakantie gaan. De drempel is hoog voor mij. Een vriendin heeft me eens meegevraagd voor een jongerenreis. Maar dat vond ik een stap te ver. Constant met andere mensen zijn, die ook nog eens andere interesses hebben dan ik.
Maar ik ben me ervan bewust dat ik bepaalde dingen dan ook niet meemaak of levensfases oversla.
Op mijn 20e kregen ze allemaal een vaste relatie en ik niet. Ik hoefde ook niet zo nodig. Maar het maakte me dat ik niemand meer had.
Op mijn 21e verhuisde ik en de eerste 4 jaar heb ik bij mijn moeder gewoond. Dat was mijn eenzaamste tijd. Ik had alleen haar om op pad te gaan. Dat was wel confronterend als ik meiden met elkaar lol zag maken. Waarom lukte mij dat nou niet? Waren mijn interesses dan zo raar? Ik sport graag en houd van in de natuur zijn. Om me heen was iedereen met sporten gestopt. Hun leven draaide alleen om verkering, hangen en uitgaan.
Toen ik ging werken ontmoette ik een paar leuke mensen. Sommige gaan nooit uit, andere soms. Maar dat doen ze dan gewoon met een ander. En met mij doen ze weer andere dingen. Geen probleem, ze vinden het niet raar.
Sinds dit jaar heb ik er een paar nieuwe collega-vriendinnen bij. De leeftijd varieert van 30 tot in de 60.
Nu heb ik nog niet veel vriendschappen, maar ik voel me niet meer eenzaam. Wat andere meiden vaak in hun tienertijd deden, doe ik nu (winkelen, samen naar de bioscoop). Ik zit in een andere levensfase dan veel leeftijdsgenoten. Zij wonen samen en hebben of krijgen kinderen. Zo'n leven heeft mij nooit getrokken. Ik ben een 30-jarige single en heb veel tijd voor mezelf nodig.
Wat ik nog nooit gedaan heb is zonder ouders op vakantie gaan. De drempel is hoog voor mij. Een vriendin heeft me eens meegevraagd voor een jongerenreis. Maar dat vond ik een stap te ver. Constant met andere mensen zijn, die ook nog eens andere interesses hebben dan ik.
Maar ik ben me ervan bewust dat ik bepaalde dingen dan ook niet meemaak of levensfases oversla.
donderdag 5 november 2015 om 13:16
bedankt voor de tips marrie! en idd, het verleden moet ik vergeten, en de rotte appels los laten, wat ik ook doe. ik heb nog veel goede vrienden van vroeger over, maar die zijn gesetteld en hun zin in uitgaan, mensen leren kennen en dergelijke is nihil, wat ook normaal is. Ik zie hun nog wel maandelijks, maar het tempert mijn eenzaamheid niet. Die fase van uitgaan zijn ze een beetje uitgegroeid, waar ik nu net weer de draad wil van oppikken. Maar goed, ik hou vol, ooit komt er een fase waar ik me compleet gelukkig zal voelen, die gedachte blijft me hoop geven .
Sommige dagen ga ik 30km joggen, of 100km mountainbiken, andere dagen is het te lastig om koffie te zetten. Ik wil vanalles doen, motorijbewijs halen, wereldreizen ondernemen, maar door het constante 'lonerleven' weerhoudt het mij het telkens om het te doen.
Bij uitnodiging van babyborrel, trouw... kan ik op voorhand moeilijk bevestigen, want ik weet niet hoe ik me zal voelen op die dag.
wat jammer hondenmens dat je verschillende ervaringen niet kan doen in je leven door ASS, maar goed dat je het leren begrijpen hebt en er mee kan leven. Toch wil ik persoonlijk mij daar niet bij neer leggen, vroeger liet ik alles varen door sociale angst, nu wil ik die verloren tijd inhalen, maar alleen is dat een hele opdracht.
Sommige dagen ga ik 30km joggen, of 100km mountainbiken, andere dagen is het te lastig om koffie te zetten. Ik wil vanalles doen, motorijbewijs halen, wereldreizen ondernemen, maar door het constante 'lonerleven' weerhoudt het mij het telkens om het te doen.
Bij uitnodiging van babyborrel, trouw... kan ik op voorhand moeilijk bevestigen, want ik weet niet hoe ik me zal voelen op die dag.
wat jammer hondenmens dat je verschillende ervaringen niet kan doen in je leven door ASS, maar goed dat je het leren begrijpen hebt en er mee kan leven. Toch wil ik persoonlijk mij daar niet bij neer leggen, vroeger liet ik alles varen door sociale angst, nu wil ik die verloren tijd inhalen, maar alleen is dat een hele opdracht.
