Kinderen
alle pijlers
Spijt?
vrijdag 28 augustus 2015 om 07:35
Ik heb geen kinderen. Nu ben ik 42 en echt over datum. Ik weet dus dat ik iemand ben zonder kinderen. En opeens heb ik daar last van. Wat ik dacht klopt niet, ik dacht dat ik niet een leuke moeder zou zijn. Dat zou ik wel zijn. Ik zou zelfs een hele leuke moeder zijn.
..tja ik kan lullen wat ik wil...ik heb gedachtes die gaan over spijt van mijn keuze om geen kind te krijgen. Aan de andere kant ben ik er ook heel blij mee, want ik kan elke kant op die ik wil.
Wat wil ik hier? Ik hoop op reacties van mensen die dit begrijpen en ik hoop daar van iets te kunnen leren.
..tja ik kan lullen wat ik wil...ik heb gedachtes die gaan over spijt van mijn keuze om geen kind te krijgen. Aan de andere kant ben ik er ook heel blij mee, want ik kan elke kant op die ik wil.
Wat wil ik hier? Ik hoop op reacties van mensen die dit begrijpen en ik hoop daar van iets te kunnen leren.
woensdag 14 oktober 2015 om 13:42
quote:rrinkje schreef op 14 oktober 2015 @ 12:59:
[...]
Precies zo ervaar ik het.
+1.
Kids mogen hier weer elk moment intrekken, ik ga binnenkort als het lukt weer op vakantie met ze.
Ben zelf ook iemand die relatief veel eigen ruimte en "me-time" nodig heeft, maar heb het nooit als offer gezien dat je idd beperkt wordt in je vrijheid als je kinderen hebt, ik denk dat het er wel van af hangt hoezeer je daaraan hecht en nodig hebt om zelf lekker in je vel te zitten en goed te functioneren.
Dat kan per persoon erg verschillen en dat is terecht wel iets om rekening mee te houden.
Mijn kinderen zijn op eoa manier zo eigen dat ik net zo mezelf ben en mijn eigen gangetje kan gaan als zonder hun erbij.
Dat is wel anders als ze echt klein en afhankelijk zijn en je altijd voor opvang moet zorgen en moet plannen, niet meer zomaar impulsief alles kunt doen wat in je opkomt of waar jij behoefte aan hebt.
Ik heb dat zelden als echt "vastzitten" ervaren, maar het is een hele verantwoordelijkheid en zeker grote inbreuk op je (bewegings)vrijheid.
Maar dat is werk ook en daar hoor ik nooit iemand over, terwijl je dat ook nooit ff aan een ander kunt overlaten en dat het je zo beperkt om te kunnen doen waar je zin in hebt.
dat vindt iedereen heel normaal, want ja, "er moet toch geld op de plank, dat moet iedereen nou eenmaal en dan staat er tenminste iets tegenover"?
Ik denk dat het verschil maakt in hoeverre je een gezin beschouwt als blok aan je been en voornamelijk energie en investering/inspanning/ inleveren vergt, of dat je daar veel voldoening en wederzijdse liefde uit haalt (dus voornamelijk oplevert).
Een zorgzaam type zal een baan in de zorg dan ook bijv voldoening gevend en minder zwaar vinden dan iemand die dat totaal niet is van zichzelf en ook minder snel voor zulk werk kiezen.
Die me-time en jezelf opladen moet érgens vandaan komen als je de hele week werkt, en nog veel andere aktiviteiten doet, sociaal leven enz en dan is het best een lastige keuze, als je daardoor idd van alles moet opgeven of op een laag pitje moet zetten wat je ook belangrijk vindt en behoefte aan hebt.
En eerlijk is eerlijk: als je het (voornamelijk) alleen doet en veel verantwoordelijkheden dus al alleen draagt (inkomen, enz) en vrijheid nodig hebt of gewend bent, dan moet je minstens een groot vangnet hebben, wil je aan je eigen dingen toekomen waarin je even geen vader/moeder bent, zolang ze niet zelfstandig zijn.
Toen ik gescheiden was hield ik bijv (nog) meer rekening met mijn kinderen als het ging om daten/ relaties met mannen, waar te wonen, uren/sociaal leven buiten de deur, dat ging op een laag pitje.
Dat was soms wel lastig qua eigen behoeften, maar heb ik niet als vervelend of als "erg"/ groot gemis ervaren.
Gewoon omdat er ook zoveel tegenover stond en ik het gezinsleven als heel erg fijn beschouw en centraal stond en staat in mijn leven.
En dan had ik natuurlijk nog wel een ex en dus "kindvrije" weekenden en vakanties, iemand om mee te overleggen en eea te delen, als ouders.
Voor mij persoonlijk iig zo'n enorme meerwaarde in mijn leven dat ik daar nooit een moment spijt van gehad heb.
Ook al weet je dat natuurlijk niet van tevoren.
Nu heb ik weer alle tijd "voor mezelf" en ik vind dat niet onverdeeld prettig.
Geeft weer nieuwe mogelijkheden en invullingen, maar daar moest en moet ik soms echt naar zoéken en aan wennen, na al die jaren dat dat normaal (en fijn) was om mijn kinderen om me heen te hebben.
Dochter verliest binnenkort haar woonruimte en komt in de tijd tot ze iets anders heeft gevonden weer gezellig (met vriend) hier wonen en we lopen elkaar dan ook niet in de weg, ook al zijn we allemaal volwassen en gewend aan eigen leven leiden (en privacy), dat gaat hier eigenlijk zo'n beetje als vanzelf..
[...]
Precies zo ervaar ik het.
+1.
Kids mogen hier weer elk moment intrekken, ik ga binnenkort als het lukt weer op vakantie met ze.
Ben zelf ook iemand die relatief veel eigen ruimte en "me-time" nodig heeft, maar heb het nooit als offer gezien dat je idd beperkt wordt in je vrijheid als je kinderen hebt, ik denk dat het er wel van af hangt hoezeer je daaraan hecht en nodig hebt om zelf lekker in je vel te zitten en goed te functioneren.
Dat kan per persoon erg verschillen en dat is terecht wel iets om rekening mee te houden.
Mijn kinderen zijn op eoa manier zo eigen dat ik net zo mezelf ben en mijn eigen gangetje kan gaan als zonder hun erbij.
Dat is wel anders als ze echt klein en afhankelijk zijn en je altijd voor opvang moet zorgen en moet plannen, niet meer zomaar impulsief alles kunt doen wat in je opkomt of waar jij behoefte aan hebt.
Ik heb dat zelden als echt "vastzitten" ervaren, maar het is een hele verantwoordelijkheid en zeker grote inbreuk op je (bewegings)vrijheid.
Maar dat is werk ook en daar hoor ik nooit iemand over, terwijl je dat ook nooit ff aan een ander kunt overlaten en dat het je zo beperkt om te kunnen doen waar je zin in hebt.
dat vindt iedereen heel normaal, want ja, "er moet toch geld op de plank, dat moet iedereen nou eenmaal en dan staat er tenminste iets tegenover"?
Ik denk dat het verschil maakt in hoeverre je een gezin beschouwt als blok aan je been en voornamelijk energie en investering/inspanning/ inleveren vergt, of dat je daar veel voldoening en wederzijdse liefde uit haalt (dus voornamelijk oplevert).
Een zorgzaam type zal een baan in de zorg dan ook bijv voldoening gevend en minder zwaar vinden dan iemand die dat totaal niet is van zichzelf en ook minder snel voor zulk werk kiezen.
Die me-time en jezelf opladen moet érgens vandaan komen als je de hele week werkt, en nog veel andere aktiviteiten doet, sociaal leven enz en dan is het best een lastige keuze, als je daardoor idd van alles moet opgeven of op een laag pitje moet zetten wat je ook belangrijk vindt en behoefte aan hebt.
En eerlijk is eerlijk: als je het (voornamelijk) alleen doet en veel verantwoordelijkheden dus al alleen draagt (inkomen, enz) en vrijheid nodig hebt of gewend bent, dan moet je minstens een groot vangnet hebben, wil je aan je eigen dingen toekomen waarin je even geen vader/moeder bent, zolang ze niet zelfstandig zijn.
Toen ik gescheiden was hield ik bijv (nog) meer rekening met mijn kinderen als het ging om daten/ relaties met mannen, waar te wonen, uren/sociaal leven buiten de deur, dat ging op een laag pitje.
Dat was soms wel lastig qua eigen behoeften, maar heb ik niet als vervelend of als "erg"/ groot gemis ervaren.
Gewoon omdat er ook zoveel tegenover stond en ik het gezinsleven als heel erg fijn beschouw en centraal stond en staat in mijn leven.
En dan had ik natuurlijk nog wel een ex en dus "kindvrije" weekenden en vakanties, iemand om mee te overleggen en eea te delen, als ouders.
Voor mij persoonlijk iig zo'n enorme meerwaarde in mijn leven dat ik daar nooit een moment spijt van gehad heb.
Ook al weet je dat natuurlijk niet van tevoren.
Nu heb ik weer alle tijd "voor mezelf" en ik vind dat niet onverdeeld prettig.
Geeft weer nieuwe mogelijkheden en invullingen, maar daar moest en moet ik soms echt naar zoéken en aan wennen, na al die jaren dat dat normaal (en fijn) was om mijn kinderen om me heen te hebben.
Dochter verliest binnenkort haar woonruimte en komt in de tijd tot ze iets anders heeft gevonden weer gezellig (met vriend) hier wonen en we lopen elkaar dan ook niet in de weg, ook al zijn we allemaal volwassen en gewend aan eigen leven leiden (en privacy), dat gaat hier eigenlijk zo'n beetje als vanzelf..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 20 oktober 2015 om 22:49
Overal blèren. Heel vervelend, maar ook erg bevrijdend, gek genoeg. Iedereen weet wat ik van ze denk.
Ik zeg nooit ergens wat van en nu overal wat van.
Ik doe gewoon raar. Ik probeer het in te dammen,maar jee..Ik slikte die rot pillen, maar dit had ik niet verwacht! Clomid.
Het giert door mijn lijf. Ik probeer mijn hoofd erbij te gebruiken.
Maar Clomid is best lastig, maar nu al gestopt uiteraard .Ik doe wel raar, maar zeg wel dingen die ik meen steeds. Boos wanneer boos en blij wanneer blij. Politieke kantje is eraf. Wat een raar spul. En nu wachten. Ik doe nog even raar hoor, want niet uitgewerkt :--)
Fijn Suus! Lieve moeder! Ik wou dat ik zo'n moeder had.
Nog tot vrijdag en dan kan
Ik zeg nooit ergens wat van en nu overal wat van.
Ik doe gewoon raar. Ik probeer het in te dammen,maar jee..Ik slikte die rot pillen, maar dit had ik niet verwacht! Clomid.
Het giert door mijn lijf. Ik probeer mijn hoofd erbij te gebruiken.
Maar Clomid is best lastig, maar nu al gestopt uiteraard .Ik doe wel raar, maar zeg wel dingen die ik meen steeds. Boos wanneer boos en blij wanneer blij. Politieke kantje is eraf. Wat een raar spul. En nu wachten. Ik doe nog even raar hoor, want niet uitgewerkt :--)
Fijn Suus! Lieve moeder! Ik wou dat ik zo'n moeder had.
Nog tot vrijdag en dan kan
woensdag 21 oktober 2015 om 12:30
Ik volgde dit topic omdat ik ook 42 ben en geen kinderen heb (en nee, geen spijt). Ik had al een beetje mijn twijfels bij dit verhaal maar met deze laatste warrige berichten geloof ik het eerlijk gezegd helemaal niet meer. Zoek alsjeblieft hulp TO.
anoniem_198422 wijzigde dit bericht op 21-10-2015 12:30
Reden: typefout
Reden: typefout
% gewijzigd
woensdag 21 oktober 2015 om 14:04
Gaat het inderdaad goed met je, Catacarax? Betekent het dat je as vrijdag mag testen?
Ik kan me dan best voorstellen dat het even allemaal naar je kop stijgt hoor. Zeker in combinatie met allerlei extra hormonen. Je bent niet de eerste die daar op reageert.
hgjb266, welke dingen zijn erg ongeloofwaardig? Ik heb hier namelijk niets ongeloofwaardigs gelezen.
Ik kan me dan best voorstellen dat het even allemaal naar je kop stijgt hoor. Zeker in combinatie met allerlei extra hormonen. Je bent niet de eerste die daar op reageert.
hgjb266, welke dingen zijn erg ongeloofwaardig? Ik heb hier namelijk niets ongeloofwaardigs gelezen.
woensdag 21 oktober 2015 om 16:30
quote:jules schreef op 21 oktober 2015 @ 14:04:
Gaat het inderdaad goed met je, Catacarax? Betekent het dat je as vrijdag mag testen?
Ik kan me dan best voorstellen dat het even allemaal naar je kop stijgt hoor. Zeker in combinatie met allerlei extra hormonen. Je bent niet de eerste die daar op reageert.
hgjb266, welke dingen zijn erg ongeloofwaardig? Ik heb hier namelijk niets ongeloofwaardigs gelezen.
Nee?
Laat ik het dan wonderbaarlijk noemen.
Gaat het inderdaad goed met je, Catacarax? Betekent het dat je as vrijdag mag testen?
Ik kan me dan best voorstellen dat het even allemaal naar je kop stijgt hoor. Zeker in combinatie met allerlei extra hormonen. Je bent niet de eerste die daar op reageert.
hgjb266, welke dingen zijn erg ongeloofwaardig? Ik heb hier namelijk niets ongeloofwaardigs gelezen.
Nee?
Laat ik het dan wonderbaarlijk noemen.
zaterdag 24 oktober 2015 om 09:46
quote:jules schreef op 21 oktober 2015 @ 16:56:
[...]
Maar wat dan? Ik zie het misschien niet. Noem eens wat.Het verhaal op zich van twijfel ed zou best kunnen, maar zoals dit hier beschreven wordt is onmogelijk, twijfel, hup week later een vader gevonden en al behandeling in ziekenhuis, zo werkt het echt niet hoor. Dan weer aan de Clomid. Lees de reacties van Himalaya, zo denk ik er ook over.
[...]
Maar wat dan? Ik zie het misschien niet. Noem eens wat.Het verhaal op zich van twijfel ed zou best kunnen, maar zoals dit hier beschreven wordt is onmogelijk, twijfel, hup week later een vader gevonden en al behandeling in ziekenhuis, zo werkt het echt niet hoor. Dan weer aan de Clomid. Lees de reacties van Himalaya, zo denk ik er ook over.
zaterdag 24 oktober 2015 om 12:52
Hahaha, het verhaal klopt wel hoor. Als je leest. Eerst heb ik een vader gevonden, daarna moest ik aan de clomid, hij moest zijn spul inleveren ik daarna inseminatie.
Maar ik snap de twijfel wel..het ging mij ook allemaal rap. Dat kwam omdat er plek was.
Oh om het nog ongeloofwaardiger te maken...Ik stond ook onder water bij VUmc, daardoor werd het later.
Ik heb negatief getest overigens. Maar het is nog vroeg. Thanks Jules
Maar ik snap de twijfel wel..het ging mij ook allemaal rap. Dat kwam omdat er plek was.
Oh om het nog ongeloofwaardiger te maken...Ik stond ook onder water bij VUmc, daardoor werd het later.
Ik heb negatief getest overigens. Maar het is nog vroeg. Thanks Jules
zaterdag 24 oktober 2015 om 22:30
quote:hgjb266 schreef op 24 oktober 2015 @ 09:46:
[...]
Het verhaal op zich van twijfel ed zou best kunnen, maar zoals dit hier beschreven wordt is onmogelijk, twijfel, hup week later een vader gevonden en al behandeling in ziekenhuis, zo werkt het echt niet hoor. Dan weer aan de Clomid. Lees de reacties van Himalaya, zo denk ik er ook over.
Ik snap dat het snel lijkt te gaan, maar clomid is nou niet het spul waar je lang op moet wachten. Ik ken meer meiden die naar de dokter gingen en op de eerste dag van of na de menstruatie moesten starten. Dit kan vaak vrij snel zijn aangezien men vaak direct na de zoveelste mislukte poging de ha bezoekt.
Verder kan to natuurlijk allang met een man besproken hebben dat als ze zou willen, hij wel mee wil doen. Ik ken een lesbisch stel die zo'n donor hadden nog vóór ze uberhaupt een kinderwens hadden.
Ik kan me voorstellen dat het verhaal van helemaal niet naar donor/clomid/poging lijkt te gaan, maar ik denk dat voorafgaand aan het openen van dit topic er al menig gedachtespinsel door haar hoofd is gegaan.
Dus nee, om die reden twijfel ik niet aan haar verhaal.
[...]
Het verhaal op zich van twijfel ed zou best kunnen, maar zoals dit hier beschreven wordt is onmogelijk, twijfel, hup week later een vader gevonden en al behandeling in ziekenhuis, zo werkt het echt niet hoor. Dan weer aan de Clomid. Lees de reacties van Himalaya, zo denk ik er ook over.
Ik snap dat het snel lijkt te gaan, maar clomid is nou niet het spul waar je lang op moet wachten. Ik ken meer meiden die naar de dokter gingen en op de eerste dag van of na de menstruatie moesten starten. Dit kan vaak vrij snel zijn aangezien men vaak direct na de zoveelste mislukte poging de ha bezoekt.
Verder kan to natuurlijk allang met een man besproken hebben dat als ze zou willen, hij wel mee wil doen. Ik ken een lesbisch stel die zo'n donor hadden nog vóór ze uberhaupt een kinderwens hadden.
Ik kan me voorstellen dat het verhaal van helemaal niet naar donor/clomid/poging lijkt te gaan, maar ik denk dat voorafgaand aan het openen van dit topic er al menig gedachtespinsel door haar hoofd is gegaan.
Dus nee, om die reden twijfel ik niet aan haar verhaal.
zaterdag 24 oktober 2015 om 22:31
quote:catacarax schreef op 24 oktober 2015 @ 12:52:
Hahaha, het verhaal klopt wel hoor. Als je leest. Eerst heb ik een vader gevonden, daarna moest ik aan de clomid, hij moest zijn spul inleveren ik daarna inseminatie.
Maar ik snap de twijfel wel..het ging mij ook allemaal rap. Dat kwam omdat er plek was.
Oh om het nog ongeloofwaardiger te maken...Ik stond ook onder water bij VUmc, daardoor werd het later.
Ik heb negatief getest overigens. Maar het is nog vroeg. Thanks Jules
Gets!
Hopelijk komt er toch nog een mooi extra streepje!
Hahaha, het verhaal klopt wel hoor. Als je leest. Eerst heb ik een vader gevonden, daarna moest ik aan de clomid, hij moest zijn spul inleveren ik daarna inseminatie.
Maar ik snap de twijfel wel..het ging mij ook allemaal rap. Dat kwam omdat er plek was.
Oh om het nog ongeloofwaardiger te maken...Ik stond ook onder water bij VUmc, daardoor werd het later.
Ik heb negatief getest overigens. Maar het is nog vroeg. Thanks Jules
Gets!
Hopelijk komt er toch nog een mooi extra streepje!
zaterdag 24 oktober 2015 om 23:47
quote:redbuIIetje schreef op 28 augustus 2015 @ 07:55:
Ik ben 46 en bewust kindvrij en nog nooit ook maar één greintje spijt gehad, in tegendeel zelfs. Er zijn juist zoveel meer redenen bij gekomen waarom ik vind dat een kind hebben niet bij mij past. Ook externe redenen trouwens, zoals ons sociale stelsel wat met sprongen wordt afgebroken en waar moet het naartoe met Europa? Denk dat de generatie na ons een heel zwaar leven tegemoet gaat. Dus buiten mijn persoonlijke redenen om ze niet te willen, ben ik blij dat ik geen nieuw mens belast heb met wat de toekomst hier voor ons in petto heeft.
Het sociale stelsel dat afgebroken wordt, zou juist een reden kunnen zijn om voor kinderen te kiezen. Kunnen ze straks mooi voor je zorgen als er niemand meer is om je steunkousen aan te trekken.
Ik denk wel eens dat mensen zonder kinderen wel minder zorgen hebben. Als je kinderen of kleinkinderen hebt dan ben je toch eerder ongerust dat ze iets naars overkomt en vraag je je toch af hoe hun toekomst er op deze wereld uit zal zien. Aan de andere kant beleef je ook heel veel plezier aan kinderen en kleinkinderen. Dat laatste geldt ook niet eens voor iedereen, want ik ken ook mensen die heel veel verdriet om hun kinderen hebben.
Bij sommige mensen vraag ik mij wel eens af waarom ze kinderen hebben gekregen. Maar ja, je hoeft er dan ook geen diploma voor te behalen. Zelfs al ben je zwakbegaafd of verstandelijk beperkt dan kun je nog een kind op de wereld zetten.
Wel of niet voor een kind kiezen, blijft altijd lastig voor een vrouw omdat na verloop van tijd die keuze vanzelf voor je wordt gemaakt en er dan niets meer te kiezen valt. Dan zul je moeten leren leven met de consequenties van je keuze en moeten proberen om niet met spijt om te kijken. Daar word je nooit gelukkiger van. TO, richt je daarom op de leuke dingen in het leven en maak er wat moois van.
Ik ben 46 en bewust kindvrij en nog nooit ook maar één greintje spijt gehad, in tegendeel zelfs. Er zijn juist zoveel meer redenen bij gekomen waarom ik vind dat een kind hebben niet bij mij past. Ook externe redenen trouwens, zoals ons sociale stelsel wat met sprongen wordt afgebroken en waar moet het naartoe met Europa? Denk dat de generatie na ons een heel zwaar leven tegemoet gaat. Dus buiten mijn persoonlijke redenen om ze niet te willen, ben ik blij dat ik geen nieuw mens belast heb met wat de toekomst hier voor ons in petto heeft.
Het sociale stelsel dat afgebroken wordt, zou juist een reden kunnen zijn om voor kinderen te kiezen. Kunnen ze straks mooi voor je zorgen als er niemand meer is om je steunkousen aan te trekken.
Ik denk wel eens dat mensen zonder kinderen wel minder zorgen hebben. Als je kinderen of kleinkinderen hebt dan ben je toch eerder ongerust dat ze iets naars overkomt en vraag je je toch af hoe hun toekomst er op deze wereld uit zal zien. Aan de andere kant beleef je ook heel veel plezier aan kinderen en kleinkinderen. Dat laatste geldt ook niet eens voor iedereen, want ik ken ook mensen die heel veel verdriet om hun kinderen hebben.
Bij sommige mensen vraag ik mij wel eens af waarom ze kinderen hebben gekregen. Maar ja, je hoeft er dan ook geen diploma voor te behalen. Zelfs al ben je zwakbegaafd of verstandelijk beperkt dan kun je nog een kind op de wereld zetten.
Wel of niet voor een kind kiezen, blijft altijd lastig voor een vrouw omdat na verloop van tijd die keuze vanzelf voor je wordt gemaakt en er dan niets meer te kiezen valt. Dan zul je moeten leren leven met de consequenties van je keuze en moeten proberen om niet met spijt om te kijken. Daar word je nooit gelukkiger van. TO, richt je daarom op de leuke dingen in het leven en maak er wat moois van.
zondag 25 oktober 2015 om 00:48
quote:catacarax schreef op 25 oktober 2015 @ 00:44:
Van wat ik heb gelezen dat kwetsend is spant de jouwe de kroon Pientje.
Sorry, ik had de laatste pagina's van het topic gemist. Het was zeker niet kwetsend bedoeld, maar ik was op de OP afgegaan.
Ik had dus geen idee van de hele wending in het verhaal. Mijn post was alleen bedoeld om je een hart onder de riem te steken n.a.v. je OP.
Van wat ik heb gelezen dat kwetsend is spant de jouwe de kroon Pientje.
Sorry, ik had de laatste pagina's van het topic gemist. Het was zeker niet kwetsend bedoeld, maar ik was op de OP afgegaan.
Ik had dus geen idee van de hele wending in het verhaal. Mijn post was alleen bedoeld om je een hart onder de riem te steken n.a.v. je OP.