Psyche
alle pijlers
Zusje overleden
zondag 30 augustus 2015 om 10:23
Een week geleden is mijn zusje van 20 overleden aan leukemie. Vorig jaar mei is ze voor het eerst behandeld. Het sloeg super aan en na de stamceltransplantatie ging het goed met haar. In januari heeft ze een maand in het ziekenhuis gelegen, niet door de leukemie maar het ging wel heel slecht met haar. Ook dat kwam weer goed. In juni kregen we te horen dat de leukemie terug was. Weer chemo en stamcellen. Het sloeg weer goed aan. Half augustus voelde ze zich niet zo lekker, de leukemie bleek weer terug te zijn en ze konden niks meer doen. Ze heeft nog een week geleefd, thuis met ons allemaal om haar heen.
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
Mijn zusje en ik waren ontzettend hecht. Hadden elke dag contact en waren er altijd voor elkaar. Als ze opgenomen lag was ik elke dag bij haar. Ze was zo ontzettend lief, zorgzaam, grappig en een prachtige meid. Ze klaagde nooit, wat ze ook moest doorstaan. Ze bleef altijd positief en gaf nooit op. Elke keer als het weer wat beter ging probeerde ze haar leven weer op te pakken, ging weer plannen maken. Hoe ziek ze ook was, ze kon altijd nog lachen. Ik ben zo ongelooflijk trots op hoe ze alles doorstaan heeft.
Het is zo ontzettend oneerlijk dat ze er niet meer is. Dat de leukemie te sterk was. We kunnen ons geen leven zonder haar voorstellen en het doet zo ontzettend veel pijn. Die pijn is eigenlijk ondraaglijk. Dit had gewoon niet mogen gebeuren. Ik kan niet zonder mijn geweldige zusje. En zij verdiende dit niet, na zo lang geknokt te hebben.
Ik weet niet zo goed wat ik met dit topic wil. Misschien gewoon van me afschrijven of misschien zijn er hier wel mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt...
woensdag 4 november 2015 om 17:28
Voor mij waren de vogeltjes in de lente het eerste waar ik weer van genoot. Werk heb ik langzaam opgebouwd en na ongeveer 5 maanden was ik weer volledig aan de slag met af en toe een instort dag. Voor vriend heb ik het idee dat de benodigde concentratie end. voor werk pas deze maand aanwezig is. Het was echt overleven voor zowel vriend als mij. Maar langzaam maar zeker kunnen we samen weer wat meer naar de toekomst kijken. Kort gezegd: op een gegeven moment ga je zelf ook door.
Het is inderdaad bizar. Ikzelf kan soms enorm verdrietig, bang, gefrustreerd of boos zijn, soms niet helemaal wetend waar het vandaan komt. Vriend heeft hetzelfde en dat botst soms. Een leven zonder is ook niet echt voor te stellen... Vriend heeft een hoop momenten dat hij denkt even aan broertje vragen/zeggen... en dat het verdriet daardoor weer keihard terugkomt uit de sluimerende diepte.
We houden nu een herinneringenboekje bij zodat die alle dingen die we kunnen bedenken van toen alles nog normaal was in ieder geval niet vergeten worden. Soms zijn dat kleine dingen: de manier waarop broertje zijn koffie dronk. Soms zijn het grotere dingen.
Het is inderdaad bizar. Ikzelf kan soms enorm verdrietig, bang, gefrustreerd of boos zijn, soms niet helemaal wetend waar het vandaan komt. Vriend heeft hetzelfde en dat botst soms. Een leven zonder is ook niet echt voor te stellen... Vriend heeft een hoop momenten dat hij denkt even aan broertje vragen/zeggen... en dat het verdriet daardoor weer keihard terugkomt uit de sluimerende diepte.
We houden nu een herinneringenboekje bij zodat die alle dingen die we kunnen bedenken van toen alles nog normaal was in ieder geval niet vergeten worden. Soms zijn dat kleine dingen: de manier waarop broertje zijn koffie dronk. Soms zijn het grotere dingen.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
woensdag 4 november 2015 om 17:34
Fijn dat jullie langzaam weer een beetje naar de toekomst kunnen kijken. Ik kan me voorstellen dat zijn concentratie op werk nu pas weer echt terugkomt. Ik ben nu wel wat aanwezig op werk maar ben snel moe en kan mij moeilijk concentreren. Mijn werk is daarop aangepast. Overleven is het inderdaad..
Mooi, een herinneringsboekje!
Mooi, een herinneringsboekje!
woensdag 16 december 2015 om 22:31
Stefan Door jou zag ik het topic weer in mijn lijst. Tuurlijk is het niet raar dat een man reageert, jammer genoeg gebeuren dit soort rot dingen iedereen.
Curly, hoe gaat het met jou?
Hier zie ik op tegen de eerste kerstdagen, oud en nieuw en sterfdag zonder (schoon) broertje. Net een nieuwe baan dus op werk weet eigenlijk niemand ervan. Gelukkig wel vrij op de mogelijk moeilijke dagen.
Curly, hoe gaat het met jou?
Hier zie ik op tegen de eerste kerstdagen, oud en nieuw en sterfdag zonder (schoon) broertje. Net een nieuwe baan dus op werk weet eigenlijk niemand ervan. Gelukkig wel vrij op de mogelijk moeilijke dagen.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
donderdag 17 december 2015 om 09:05
donderdag 17 december 2015 om 09:26
Ik herken mezelf erg in je verhaal..
Ik ben zelf 23 en vorig jaar m'n broer verloren aan een hersentumor. Hij was 26.
Ik wil je heel veel sterkte wensen, luister goed naar je lichaam. Dat heb ik de eerste maanden niet gedaan, ging alleen maar door en door.. en nu al een paar maanden thuis, ingestort en kon niks meer. Rouwen is een proces die iedereen op ze eigen manier doet, maar het is zwaar en ongelooflijk lastig.. Er is geen goede of slechte manier, jij bepaald.
Praat veel, huil veel en herinner je vooral de mooie momenten, die zijn zo belangrijk!
Ik ben zelf 23 en vorig jaar m'n broer verloren aan een hersentumor. Hij was 26.
Ik wil je heel veel sterkte wensen, luister goed naar je lichaam. Dat heb ik de eerste maanden niet gedaan, ging alleen maar door en door.. en nu al een paar maanden thuis, ingestort en kon niks meer. Rouwen is een proces die iedereen op ze eigen manier doet, maar het is zwaar en ongelooflijk lastig.. Er is geen goede of slechte manier, jij bepaald.
Praat veel, huil veel en herinner je vooral de mooie momenten, die zijn zo belangrijk!
donderdag 17 december 2015 om 11:05
voor iedereen.
Stefan succes vandaag. Doen jullie nog iets met de verjaardag?
Nikita, ik denk dat je helemaal gelijk hebt. Rouwen doet iedereen op zijn/haar manier en er is geen goed of fout. De balans tussen rouwen en doorgaan is ook heel persoonlijk en soms even zoeken.
Stefan succes vandaag. Doen jullie nog iets met de verjaardag?
Nikita, ik denk dat je helemaal gelijk hebt. Rouwen doet iedereen op zijn/haar manier en er is geen goed of fout. De balans tussen rouwen en doorgaan is ook heel persoonlijk en soms even zoeken.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
zaterdag 2 januari 2016 om 18:08
Stefan, nee helemaal niet raar! Wat vreselijk dat je je zus bent verloren. Moeilijk he de feestdagen.. en dan ook nog haar verjaardag. Ik kan mij niet voorstellen dat kerst ooit weer echt leuk wordt. Ben je de dagen een beetje doorgekomen?
Neweve, het gaat redelijk denk ik.. voor de situatie. Ik kan weer wat beter functioneren. Feestdagen vond ik erg moeilijk, veel spanning van gehad. Had er ook geen zin in, weinig gedaan. Vooral gewoon tijd met mijn ouders doorgebracht. Het is zwaar dat het elke dag moeilijk is om hiermee om te gaan vind ik. Het is nooit weg.. elke dag het gemis en de pijn. Gelukkig heb ik veel lieve mensen om mij heen, dat helpt! Ben jij al die moeilijke dagen een beetje doorgekomen?
Nikitaa, wat naar dat je je broer bent verloren. Rotziekte is het ook he. Dankje voor je lieve berichtje, ik doe mijn best om dat allemaal te doen. Soms lastig, maar het is inderdaad nodig om naar mijn lijf te luisteren. Ik ben na haar overlijden de ziektewet ingegaan en ik heb werk steeds een beetje opgebouwd. Krijg ook alle ruimte, dat is fijn. Verder spreek ik veel af onder voorbehoud en als ik dingen niet zie zitten blijf ik lekker thuis. Merk ook dat ik veel momenten rust nodig heb 's avonds en in het weekend. Veel sterkte nog!!
Ik heb nog heel erg last van prikkels. Ik kan niet lang veel mensen en geluid om me heen hebben. Ik word dan zo ontzettend moe en moet dan gewoon weg. Kan gesprekken ook moeilijk volgen als er veel ruis is. Herkennen jullie dat? Ik denk dat het komt omdat mijn hoofd zo vol zit..
Neweve, het gaat redelijk denk ik.. voor de situatie. Ik kan weer wat beter functioneren. Feestdagen vond ik erg moeilijk, veel spanning van gehad. Had er ook geen zin in, weinig gedaan. Vooral gewoon tijd met mijn ouders doorgebracht. Het is zwaar dat het elke dag moeilijk is om hiermee om te gaan vind ik. Het is nooit weg.. elke dag het gemis en de pijn. Gelukkig heb ik veel lieve mensen om mij heen, dat helpt! Ben jij al die moeilijke dagen een beetje doorgekomen?
Nikitaa, wat naar dat je je broer bent verloren. Rotziekte is het ook he. Dankje voor je lieve berichtje, ik doe mijn best om dat allemaal te doen. Soms lastig, maar het is inderdaad nodig om naar mijn lijf te luisteren. Ik ben na haar overlijden de ziektewet ingegaan en ik heb werk steeds een beetje opgebouwd. Krijg ook alle ruimte, dat is fijn. Verder spreek ik veel af onder voorbehoud en als ik dingen niet zie zitten blijf ik lekker thuis. Merk ook dat ik veel momenten rust nodig heb 's avonds en in het weekend. Veel sterkte nog!!
Ik heb nog heel erg last van prikkels. Ik kan niet lang veel mensen en geluid om me heen hebben. Ik word dan zo ontzettend moe en moet dan gewoon weg. Kan gesprekken ook moeilijk volgen als er veel ruis is. Herkennen jullie dat? Ik denk dat het komt omdat mijn hoofd zo vol zit..
zaterdag 2 januari 2016 om 18:46
Ik herken dat ja! Met veel drukte nog steeds wel last van, maar in het begin was het veel extremer. Kon geen tv meer kijken. Dat komt inderdaad doordat je hoofd " vol " zit. Bizar he, nooit geweten dat je daar zo'n last van kan krijgen, behalve als je het zelf meemaakt.
Goed van je dat je zo goed luistert naar je lichaam, lekker doen waar je zelf zin/energie voor hebt. Dat werkt het beste in deze tijd..
Goed van je dat je zo goed luistert naar je lichaam, lekker doen waar je zelf zin/energie voor hebt. Dat werkt het beste in deze tijd..
donderdag 14 april 2016 om 21:38
Ik was dit topic afgelopen tijd een beetje vergeten. Maar dinsdag was mijn zusje haar verjaardag en net dacht ik er opeens weer aan.
Havermoutje, ik weet niet of je nog leest.. ik las net jouw berichtje terug en weet niet of ik al op jou gereageerd had. Volgens mij niet... wat vreselijk dat je je zoon bent verloren. En het is inderdaad moeilijk dat de wereld om je heen door gaat en dat je daar zelf ook weer aan moet deelnemen.
Havermoutje, ik weet niet of je nog leest.. ik las net jouw berichtje terug en weet niet of ik al op jou gereageerd had. Volgens mij niet... wat vreselijk dat je je zoon bent verloren. En het is inderdaad moeilijk dat de wereld om je heen door gaat en dat je daar zelf ook weer aan moet deelnemen.
donderdag 14 april 2016 om 23:31
zaterdag 16 april 2016 om 18:11
@Paperlantern: Ja heel moeilijk, een dag voor haar verjaardag is ook het monument op haar graf geplaatst. Bizar... zoveel herinneringen aan haar verjaardagen. Samen voorbereiden, taarten bakken. En nu stonden we bij haar graf het monument te bekijken. Wel heel mooi dat er die dag ontzettend veel familie en vrienden bij haar zijn geweest, er stonden zo ongelofelijk veel bloemen. Zo lief van iedereen.
@Neweve: Gaat redelijk denk ik. Werk weer fulltime en verder druk met trainen. Ik ga de alpe dhuzes fietsen in juni. Voor mijn zusje. Verder nog wel last van prikkels, moet alles goed plannen en zorgen voor voldoende rust. Als ik toch teveel doe ben ik heel erg moe en heb ik daar dagen last van. Inmiddels heb ik wel een aardige balans gevonden. Het blijft moeilijk allemaal, het gemis elke dag is vreselijk. Soms ben ik het zo zat dat ons leven al zolang zo zwaar is en dat dit voorlopig ook niet weggaat. Maar gelukkig ook een hele lieve vriend, familie en vrienden die het allemaal wat makkelijker maken.
Hoe gaat het met jou en je vriend?
@Wiezel: Dankje. Herkenbaar inderdaad, dat is moeilijk en raar.
@Neweve: Gaat redelijk denk ik. Werk weer fulltime en verder druk met trainen. Ik ga de alpe dhuzes fietsen in juni. Voor mijn zusje. Verder nog wel last van prikkels, moet alles goed plannen en zorgen voor voldoende rust. Als ik toch teveel doe ben ik heel erg moe en heb ik daar dagen last van. Inmiddels heb ik wel een aardige balans gevonden. Het blijft moeilijk allemaal, het gemis elke dag is vreselijk. Soms ben ik het zo zat dat ons leven al zolang zo zwaar is en dat dit voorlopig ook niet weggaat. Maar gelukkig ook een hele lieve vriend, familie en vrienden die het allemaal wat makkelijker maken.
Hoe gaat het met jou en je vriend?
@Wiezel: Dankje. Herkenbaar inderdaad, dat is moeilijk en raar.
zondag 17 april 2016 om 15:55
Wat goed dat je de alp dhuzes de gaat doen. Ik ken nog wat mensen die meedoen en het is een echte uitdaging. (Als je wil mag je mij je naam sturen dan sponsor ik jou ook iets).
Ik merkte dat bijzondere data me minder aangrepen dan verwacht. Misschien omdat je je al op een zware dag voorbereid terwijl het op andere momenten plotseling komt...
Ik werk inmiddels, op een afdeling waar de ziekte soms langs komt dan moet ik wel even slikken. Niet veel mensen op werk weten het maar dat voelde niet zo nodig. Vriend is inmiddels klaar met studie en rustig naar een baan aan het zoeken maar vooral aan het bijkomen van een drukke en heftige tijd. Kortom ik ben even de kostwinner maar voor nu is het prima.
Ik merkte dat bijzondere data me minder aangrepen dan verwacht. Misschien omdat je je al op een zware dag voorbereid terwijl het op andere momenten plotseling komt...
Ik werk inmiddels, op een afdeling waar de ziekte soms langs komt dan moet ik wel even slikken. Niet veel mensen op werk weten het maar dat voelde niet zo nodig. Vriend is inmiddels klaar met studie en rustig naar een baan aan het zoeken maar vooral aan het bijkomen van een drukke en heftige tijd. Kortom ik ben even de kostwinner maar voor nu is het prima.
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
maandag 18 april 2016 om 18:31
Wat lief dat je mij wil sponsoren! Zal zo eens kijken hoe dat werkt een berichtje sturen haha. Ja het wordt zeker een uitdaging, ik vind het ook wel spannend.
Wel begrijpelijk ja, de momenten waarop het onverwachts komt zijn ook heel moeilijk. Ik vond de dag na haar verjaardag nog zwaarder. Op de dag zelf was het nog best druk.. maar de volgende ochtend toen ik gewoon weer moest werken kwam het pas hard aan.
Oh dat is wel lastig op je werk. Kan me voorstellen dat je dan soms moet slikken. Maar dan werk je ook in een ziekenhuis? Ik werk op een afdeling waar alleen maar mensen met die ziekte behandeld worden... ontzettend interessante afdeling maar soms ook wel pittig. Fijn dat je vriend klaar is met zijn studie. Dat lijkt mij ook best zwaar icm alles wat er is gebeurd. Goed dat hij nu even tijd neemt om bij te komen.
Wel begrijpelijk ja, de momenten waarop het onverwachts komt zijn ook heel moeilijk. Ik vond de dag na haar verjaardag nog zwaarder. Op de dag zelf was het nog best druk.. maar de volgende ochtend toen ik gewoon weer moest werken kwam het pas hard aan.
Oh dat is wel lastig op je werk. Kan me voorstellen dat je dan soms moet slikken. Maar dan werk je ook in een ziekenhuis? Ik werk op een afdeling waar alleen maar mensen met die ziekte behandeld worden... ontzettend interessante afdeling maar soms ook wel pittig. Fijn dat je vriend klaar is met zijn studie. Dat lijkt mij ook best zwaar icm alles wat er is gebeurd. Goed dat hij nu even tijd neemt om bij te komen.
dinsdag 19 april 2016 om 00:03
Ja ik werk in het zh, als onderzoeker dus voorlopig zie ik nog niet veel patiënten maar op een klinische bespreking hoor je natuurlijk wel dingen.
De combi biel hem inderdaad zwaar vooral de tegenslagen binnen zijn project. Dat werd dan duidelijk teveel om te handelen. Misschien ook die teveel prikkels zoals jij het noemt.
Heb je al de bergen in België / Maastricht gehad? Daar schijnen een paar goede trainingen tussen te zitten (sommige stijl andere lang stijgen)
De combi biel hem inderdaad zwaar vooral de tegenslagen binnen zijn project. Dat werd dan duidelijk teveel om te handelen. Misschien ook die teveel prikkels zoals jij het noemt.
Heb je al de bergen in België / Maastricht gehad? Daar schijnen een paar goede trainingen tussen te zitten (sommige stijl andere lang stijgen)
Als je bang bent dat alles in de soep loopt, neem dan een pannetje mee.
dinsdag 24 mei 2016 om 06:50
Ik hoop het! De tijd gaat veel te snel. Maar ik heb veel gesport/gefietst afgelopen maanden dus moet goedkomen. Hopelijk werkt het weer daar ook een beetje mee . Ik vind het wel spannend! We gaan er zaterdag al heen, dus we kunnen daar ook nog fietsen.
Het lijkt mij emotioneel ook heftig. Ik zou eigenlijk met haar de berg op gaan, omdat zij de alpe wilde fietsen als ze weer beter was. En we hebben nu maanden toegeleefd naar dit moment. Om dit voor haar te doen. Hierna is er niet meer zoiets groots om voor haar te doen. Dat lijkt mij ook wel lastig. En je ziet daar natuurlijk nog veel meer mensen die iemand hebben verloren.
Het lijkt mij emotioneel ook heftig. Ik zou eigenlijk met haar de berg op gaan, omdat zij de alpe wilde fietsen als ze weer beter was. En we hebben nu maanden toegeleefd naar dit moment. Om dit voor haar te doen. Hierna is er niet meer zoiets groots om voor haar te doen. Dat lijkt mij ook wel lastig. En je ziet daar natuurlijk nog veel meer mensen die iemand hebben verloren.
dinsdag 24 mei 2016 om 06:55
Eerst nog mijn verjaardag deze week. Dat is gek... nu jarig zijn. Normaal gesproken vond ik het altijd leuk en vierde ik het graag met vrienden. En met mijn zusje. Toen zij opgenomen lag heb ik het niet gevierd, want ik kon het niet zonder haar vieren. Het is zo bizar dat ze er nu nooit meer bij gaat zijn. Ik kan mij niet voorstellen dat ik het weer leuk ga vinden om mijn verjaardag uitgebreid te vieren, maar dat komt misschien wel weer.
dinsdag 24 mei 2016 om 08:03
