Ouder met angststoornis

Wat vindt ma er van?

Onderschat een angststoornis niet.

Het is geen onwil dat hij hulp vermijdt, het is angst.



Ik zou hem zeker niet onbedachtzaam ergens toe dwingen.

Ik denk dat je niets anders kan doen dan hem steunen met daarbij je eigen grenzen in acht nemen.



Oh en je schrijft dat hij even vergeet dat hij je moeder beperkt.

Dat betwijfel ik of hij dat vergeet, alleen angst kan een enorme sterke emotie zijn dat elke goede reden om aan zijn angst te werken het daar tegen aflegt.

Optie 3 zal misschien niet werken. Ik heb een angststoornis met agorafobie en paniekaanvallen, en er zijn dagen zat geweest dat ik brood met pindakaas en crackers met jam at omdat ik echt niet naar de supermarkt durfde.

Optie 1 werkt natuurlijk ook niet.

Je kan iemand niet dwingen, en ik begrijp dat je het zat bent, maar hij moet toch echt zelf hulp zoeken. En zelf aangeven dat hij bang is gedwongen te worden. Mijn ervaring is dat therapeuten niet dwingen, maar alleen handvatten aanreiken en helpen met een stappenplan. Oefenen, oefenen, oefenen en dan ook nog even oefenen, dat werkt. Maar niet ineens alles tegelijk, allemaal kleine stapjes.



Je moeder moet ook haar grenzen aangeven. Als iemand angstklachten heeft en je doet dingen voor ze waar ze zelf bang voor zijn, werk je juist de stoornis in de hand, omdat ze dingen dan gaan vermijden. Maar als het al zo erg is, kun je mijns inziens niet verwachten dat hij ineens wel weer dingen zal doen. Wederom, dat vergt een heleboel oefenen. En misschien medicatie, hij zou daar eens met een psychiater over kunnen praten.



Angst is veel groter en sterker dan mensen zonder angststoornis zich kunnen voorstellen. Het is verlammend, verkloot je leven en vergt bergen energie. Hulp is de enige manier. En ik kan je op een briefje geven, als het al zo lang speelt, duurt het wel even voor hij eraf is. Het is een stoornis hè, niet zomaar even nerveus. Hem zomaar in het diepe gooien kan wel eens een averechtse werking hebben.



Oh, en dat op vakantie, dat kan nog wel even duren, dat is de grootste stap die er is. Begin met iets kleiners.

Ja dat kan zo lijken voor een buitenstaander.

Maar zo gevangen zitten in je eigen angst ,dan is het geen kwestie van niet willen maar de angst wint het gewoon.

Idd, hem in het diepe gooien zou ik mijn handen niet aan branden .

Je vader genezen van zijn angstoornis is super lastig, lang traject, superveel kleine stapjes. Daar op zitten wachten leidt tot onnodig veel frustraties en ruzie vrees ik.



Wat betreft je moeder: zij zal, los van wat je vader gaat doen, zelf moeten bepalen wat ze wil en doet, waar haar grenzen liggen en wat ze accepteert.



Ik zou daarom ook inzetten op je moeder, zij is waarschijnlijk wel gemotiveerd. Zij kan er hulp voor zoeken. Dingen doen die haar sterker maken. Daar heeft uiteindelijk je vader ook meer aan. Want ook zij houdt een situatie in stand. En ze is er ongelukkig bij.

Zoek eens op: hulpverlening partners met angstoornis. Misschien is er iets in de buurt?



Tips lezen is natuurlijk een mooi begin. Maar vanwege de enorme impact van zo'n stoornis en het feit dat het lastig te veranderen is, zou ik het niet alleen bij lezen laten. Maar ook echt in gesprek gaan met iemand die voorlichtin kan geven, die inzoomt op wat het met je moeder doet en haar coacht hoe ze er mee om kan gaan. Bijvoorbeeld met haar kijkt hoe ze toch gaar behoeftes en wensen kan vorm geven.

Lees het boek Schijtluis van Marjolijn van Kooten eens. Dit kan veel helderheid geven hoe het is om een angststoornis te hebben.



Of mocht je in de gelegenheid zijn, ze staat nu in het theater samen met de psychiater Bram Baker met Geen Paniek. Gaat primair over angststoornissen. Een absolute aanrader, hele leuke avond gehad.



Ik heb zelf geen last van een angststoornis, kan me er ook eigenlijk niets bij voorstellen. Maar door het boek en de voorstelling is mij wel veel duidelijk geworden.



Sterkte met je vader