Kinderen
alle pijlers
Twijfels..
woensdag 11 november 2015 om 17:32
Hooi
Ik ben bijna 33 en heb altijd gezegd ik wil geen kinderen..
Ik ben gek op kinderen en heb ze ook de hele dag om me heen
Mijn broer heeft 7 kids en ben fulltime oppas tante al vanaf de geboorte van de eerste
En ik vind het geweldig om te doen maar ook heel blij als ik weer thuis op de bank zit savond en het heerlijk stil is... Ik had nooit gedacht dat ik en kinderwens gevoel zou krijgen en die is best heel intens samen met mijn man.. Maar ik twijfel echt heel erg
Want een kind neem je niet voor even is de rest van je leven en alles veranderd.. Ik ben ook niet de jongste meer om lang te gaan twijfelen.. Ik ben heel gehecht aan me vrijheid en aan het niet zorgen maken over een kleine hummel die van jou afhankelijk is.. Ik ben gewoon heel bang dat ik een angstige moeder word die zich zorgen gaat maken om elk kuchtje.. Ik heb een angstoornis waar ik heel vaak me in gevecht ben.. Ik wil dit niet doorgeven aan mijn kind... Zijn er meer twijfelaars? Of twijfelaars die toch de stap hebben genomen??..
Ik ben bijna 33 en heb altijd gezegd ik wil geen kinderen..
Ik ben gek op kinderen en heb ze ook de hele dag om me heen
Mijn broer heeft 7 kids en ben fulltime oppas tante al vanaf de geboorte van de eerste
En ik vind het geweldig om te doen maar ook heel blij als ik weer thuis op de bank zit savond en het heerlijk stil is... Ik had nooit gedacht dat ik en kinderwens gevoel zou krijgen en die is best heel intens samen met mijn man.. Maar ik twijfel echt heel erg
Want een kind neem je niet voor even is de rest van je leven en alles veranderd.. Ik ben ook niet de jongste meer om lang te gaan twijfelen.. Ik ben heel gehecht aan me vrijheid en aan het niet zorgen maken over een kleine hummel die van jou afhankelijk is.. Ik ben gewoon heel bang dat ik een angstige moeder word die zich zorgen gaat maken om elk kuchtje.. Ik heb een angstoornis waar ik heel vaak me in gevecht ben.. Ik wil dit niet doorgeven aan mijn kind... Zijn er meer twijfelaars? Of twijfelaars die toch de stap hebben genomen??..
woensdag 11 november 2015 om 17:39
Ik heb tot mijn 25e stellig gezegd dat ik beslist geen moeder zou worden. Ik dacht niet dat ik overbezorgd zou zijn maar wel een strenge rotmoeder en daar komt bij dat ik niet zoveel met kinderen heb.
Een paar jaar later veranderde dat, kwam het verlangen om zwanger te zijn en een bevalling mee te maken en nu heb ik 3 pubers. Een strenge rotmoeder ben ik gelukkig niet en kinderen vind ik nog steeds niet superleuk, behalve mijn eigen kroost natuurlijk.
Die angststoornis vind ik wel een dingetje. Ben je in therapie of heb je coaching ofzo bij dit stuk?
Een paar jaar later veranderde dat, kwam het verlangen om zwanger te zijn en een bevalling mee te maken en nu heb ik 3 pubers. Een strenge rotmoeder ben ik gelukkig niet en kinderen vind ik nog steeds niet superleuk, behalve mijn eigen kroost natuurlijk.
Die angststoornis vind ik wel een dingetje. Ben je in therapie of heb je coaching ofzo bij dit stuk?
woensdag 11 november 2015 om 17:41
http://forum.viva.nl/forum/psyche/aan-k ... s/235529/0
Misschien heb je wat aan bovenstaand topic van 1,5 jaar geleden over dit onderwerp. Het blijft een pittig onderwerp, dus ik lees verder mee. Bij mij is het nog steeds hetzelfde als eerder: ook al heb ik steeds minder last van mijn angststoornis, in tijden van stress neemt het gepieker weer toe en ik zou me waarschijnlijk constant zorgen maken over een kind. Bovendien heb ik meerdere depressies gehad, dus de kans op een nieuwe depressie is statistisch gezien vrij groot.
Misschien heb je wat aan bovenstaand topic van 1,5 jaar geleden over dit onderwerp. Het blijft een pittig onderwerp, dus ik lees verder mee. Bij mij is het nog steeds hetzelfde als eerder: ook al heb ik steeds minder last van mijn angststoornis, in tijden van stress neemt het gepieker weer toe en ik zou me waarschijnlijk constant zorgen maken over een kind. Bovendien heb ik meerdere depressies gehad, dus de kans op een nieuwe depressie is statistisch gezien vrij groot.
woensdag 11 november 2015 om 17:47
woensdag 11 november 2015 om 18:24
quote:Rooss4.0 schreef op 11 november 2015 @ 17:39:
Ik heb tot mijn 25e stellig gezegd dat ik beslist geen moeder zou worden. Ik dacht niet dat ik overbezorgd zou zijn maar wel een strenge rotmoeder en daar komt bij dat ik niet zoveel met kinderen heb.
Een paar jaar later veranderde dat, kwam het verlangen om zwanger te zijn en een bevalling mee te maken en nu heb ik 3 pubers. Een strenge rotmoeder ben ik gelukkig niet en kinderen vind ik nog steeds niet superleuk, behalve mijn eigen kroost natuurlijk.
Die angststoornis vind ik wel een dingetje. Ben je in therapie of heb je coaching ofzo bij dit stuk?Ik ben jaren in therapie er voor geweest en heeft mij alleen geholpen met weer huis uit durven mijn paniekaanvallen en angststoornis was erg lastig te behandelen na 20 jaar strijden ben ik begonnen met medicatie die mij nu goed helpen om de grootste angste en vooral de paniekaanvallen te stoppen.. Maar er blijven nog angsten over die heel moeilijk zijn te verhelpen en dat is zorgen maken om mensen en dieren en veel piekeren.. Verder gaat het super goed maar ja met een kind ben je toch wel meer kwetsbaar..
Ik heb tot mijn 25e stellig gezegd dat ik beslist geen moeder zou worden. Ik dacht niet dat ik overbezorgd zou zijn maar wel een strenge rotmoeder en daar komt bij dat ik niet zoveel met kinderen heb.
Een paar jaar later veranderde dat, kwam het verlangen om zwanger te zijn en een bevalling mee te maken en nu heb ik 3 pubers. Een strenge rotmoeder ben ik gelukkig niet en kinderen vind ik nog steeds niet superleuk, behalve mijn eigen kroost natuurlijk.
Die angststoornis vind ik wel een dingetje. Ben je in therapie of heb je coaching ofzo bij dit stuk?Ik ben jaren in therapie er voor geweest en heeft mij alleen geholpen met weer huis uit durven mijn paniekaanvallen en angststoornis was erg lastig te behandelen na 20 jaar strijden ben ik begonnen met medicatie die mij nu goed helpen om de grootste angste en vooral de paniekaanvallen te stoppen.. Maar er blijven nog angsten over die heel moeilijk zijn te verhelpen en dat is zorgen maken om mensen en dieren en veel piekeren.. Verder gaat het super goed maar ja met een kind ben je toch wel meer kwetsbaar..
woensdag 11 november 2015 om 18:26
Ik ken meer dames die altijd hard riepen dat ze daaraan niet zouden beginnen. 1 is inmiddels moeder van een 2 jarige. 2 is met partner in conclaaf daar ze graag kinderen wil, hij echter twijfelt omdat hij al twee kinderen heeft, 3 wil inmiddels wel echter heeft de juiste partner nog niet ontmoet en 4 blijft bij haar standpunt want kinderen van anderen leuk echter voor haarzelf niet.
Dus van 4 dames zijn er 3 inmiddels veranderd van mening. Dat zegt genoeg toch?
Is toch ook niets mis mee als je je mening veranderd?
Zou wel nagaan in hoeverre je angsten je belemmeren, want dat kan ook een reden zijn waarom je tot nu toe afhaakte.
Daarnaast is er ook niets mis mee om bij je mening te blijven.
Laat je vooral niet leiden door anderen en hun mening.
Blijf communiceren met je partner, want uiteindelijk zullen jullie er samen wel of niet voor gaan.
Dus van 4 dames zijn er 3 inmiddels veranderd van mening. Dat zegt genoeg toch?
Is toch ook niets mis mee als je je mening veranderd?
Zou wel nagaan in hoeverre je angsten je belemmeren, want dat kan ook een reden zijn waarom je tot nu toe afhaakte.
Daarnaast is er ook niets mis mee om bij je mening te blijven.
Laat je vooral niet leiden door anderen en hun mening.
Blijf communiceren met je partner, want uiteindelijk zullen jullie er samen wel of niet voor gaan.
woensdag 11 november 2015 om 18:27
quote:ikeaverslaafde schreef op 11 november 2015 @ 17:41:
http://forum.viva.nl/forum/psyche/aan-k ... s/235529/0
Misschien heb je wat aan bovenstaand topic van 1,5 jaar geleden over dit onderwerp. Het blijft een pittig onderwerp, dus ik lees verder mee. Bij mij is het nog steeds hetzelfde als eerder: ook al heb ik steeds minder last van mijn angststoornis, in tijden van stress neemt het gepieker weer toe en ik zou me waarschijnlijk constant zorgen maken over een kind. Bovendien heb ik meerdere depressies gehad, dus de kans op een nieuwe depressie is statistisch gezien vrij groot.
Dank je wel voor de link ga ik zeker even door lezen...
Ja is heel lastig om helemaal angst vrij te leven em idd wat je zegt bij stress komt het weer opduiken,ik heb gelukkig nooit een depressie gehad wel in me familie is echt verschrikkelijk..
http://forum.viva.nl/forum/psyche/aan-k ... s/235529/0
Misschien heb je wat aan bovenstaand topic van 1,5 jaar geleden over dit onderwerp. Het blijft een pittig onderwerp, dus ik lees verder mee. Bij mij is het nog steeds hetzelfde als eerder: ook al heb ik steeds minder last van mijn angststoornis, in tijden van stress neemt het gepieker weer toe en ik zou me waarschijnlijk constant zorgen maken over een kind. Bovendien heb ik meerdere depressies gehad, dus de kans op een nieuwe depressie is statistisch gezien vrij groot.
Dank je wel voor de link ga ik zeker even door lezen...
Ja is heel lastig om helemaal angst vrij te leven em idd wat je zegt bij stress komt het weer opduiken,ik heb gelukkig nooit een depressie gehad wel in me familie is echt verschrikkelijk..
woensdag 11 november 2015 om 18:31
Ik lees graag mee. Ik ben wel jonger dan jij (midden twintig), maar ik dacht ook altijd geen kinderen te willen. Ik vind kinderen juist helemaaaal niet leuk en ben bang dat ik een slechte moeder zal zijn. Toch heb ik nu af en toe twijfels en vind ik die kleine blaagjes ergens stiekem best schattig.. Verwarrend!
In ieder geval veel succes bij je zoektocht, TO!
In ieder geval veel succes bij je zoektocht, TO!
donderdag 12 november 2015 om 07:53
Ik wilde absoluut nooit kinderen totdat ik mijn partner tegenkwam en toen dacht ik: "ja met jou wil ik het wel"
En nu zijn we al 2 en half jaar de trotse ouders van onze zoon. Ik moet er wel bij zeggen dat ik nog steeds alleen die van mezelf erg leuk vind ( die heeft ook z'n momenten hoor ) en dat ik ook echt absoluut geen andere vreemde kinderen leuk vind.
Maar goed, er is dus niets mis mee om van mening te veranderen.
En nu zijn we al 2 en half jaar de trotse ouders van onze zoon. Ik moet er wel bij zeggen dat ik nog steeds alleen die van mezelf erg leuk vind ( die heeft ook z'n momenten hoor ) en dat ik ook echt absoluut geen andere vreemde kinderen leuk vind.
Maar goed, er is dus niets mis mee om van mening te veranderen.