Kinderen
alle pijlers
Echt werkende weerbaarheidstraining
donderdag 26 november 2015 om 16:18
Ik heb hier al wel eens eerder geschreven over mijn ietwat onzekere bijna 9-jarige zoon. Hij is onzeker en verlegen en verbergt dat met een hele vrolijke uitstraling, waar zelfs wij wel eens in trappen.
Nu is vandaag gebleken dat hij zowel op school als op zijn sportclub geplaagd wordt door andere jongens, buitengesloten, er wordt met zijn kleren geklierd in de kleedkamer, hij mag niet meedoen op het plein, dat soort akelige kinderpesterijen.
We hebben hem dit voorjaar een Rots- en Watertraining laten volgen, om weerbaarder te worden. Hij vond het helemaal niks, maar ging wel braaf naar de lessen, we deden samen zijn huiswerk en de thuisoefeningen, maar ik had toen al het idee dat hij er in de praktijk niet veel aan had. Hij is in zijn doen en laten een beetje 'jong' en ik denk dat hij de link tussen wat hij daar leerde en hoe het op school gaat, nog niet goed kon leggen. Bovendien lieten die juffen zich ook inpakken door zijn vrolijke lach, volgens mij. Ze vonden hem zo zelfverzekerd aan het eind van de cursus, het had hem echt goed gedaan, terwijl hij volgens mij niets veranderd was en alleen maar netjes al hun opdrachten uitvoerde in een veilige omgeving waar hem niets kon gebeuren.
Ik ben vroeger zelf vaak gepest en ben zelf ook onzeker en verlegen, dus ik weet niet goed hoe ik hem moet helpen, omdat ik zelfs op 35-jarige leeftijd nog tegen dezelfde problemen aanloop als hij.
Nu blijkt dus dat het nog steeds niet beter gaat. We gaan praten met de juf, mijn man gaat vanavond praten met de sporttrainer om te kijken of zij ook een beetje de boel in de gaten kunnen houden, want wij zijn er natuurlijk meestal niet bij.
Mijn man stelde voor om hem nog een andere training of zo te laten geven, maar ik weet het ook niet. Het zit waarschijnlijk zo diep in zijn karakter gebakken, dat je dat er met een training van een paar weken echt niet uit haalt, vrees ik. Kent een van jullie een betere training of iets anders wat we hem kunnen laten doen om weerbaarder te worden?
Nu is vandaag gebleken dat hij zowel op school als op zijn sportclub geplaagd wordt door andere jongens, buitengesloten, er wordt met zijn kleren geklierd in de kleedkamer, hij mag niet meedoen op het plein, dat soort akelige kinderpesterijen.
We hebben hem dit voorjaar een Rots- en Watertraining laten volgen, om weerbaarder te worden. Hij vond het helemaal niks, maar ging wel braaf naar de lessen, we deden samen zijn huiswerk en de thuisoefeningen, maar ik had toen al het idee dat hij er in de praktijk niet veel aan had. Hij is in zijn doen en laten een beetje 'jong' en ik denk dat hij de link tussen wat hij daar leerde en hoe het op school gaat, nog niet goed kon leggen. Bovendien lieten die juffen zich ook inpakken door zijn vrolijke lach, volgens mij. Ze vonden hem zo zelfverzekerd aan het eind van de cursus, het had hem echt goed gedaan, terwijl hij volgens mij niets veranderd was en alleen maar netjes al hun opdrachten uitvoerde in een veilige omgeving waar hem niets kon gebeuren.
Ik ben vroeger zelf vaak gepest en ben zelf ook onzeker en verlegen, dus ik weet niet goed hoe ik hem moet helpen, omdat ik zelfs op 35-jarige leeftijd nog tegen dezelfde problemen aanloop als hij.
Nu blijkt dus dat het nog steeds niet beter gaat. We gaan praten met de juf, mijn man gaat vanavond praten met de sporttrainer om te kijken of zij ook een beetje de boel in de gaten kunnen houden, want wij zijn er natuurlijk meestal niet bij.
Mijn man stelde voor om hem nog een andere training of zo te laten geven, maar ik weet het ook niet. Het zit waarschijnlijk zo diep in zijn karakter gebakken, dat je dat er met een training van een paar weken echt niet uit haalt, vrees ik. Kent een van jullie een betere training of iets anders wat we hem kunnen laten doen om weerbaarder te worden?
..
donderdag 26 november 2015 om 16:29
Wat je zelf al schrijft: wrsch zit het zo in zijn karakter gebakken, daar doe je weinig aan.
Ik heb ook zo'n kind, valt weinig aan te trainen.
Ik bescherm dit kind wel veel meer dan mijn andere kind, die van zichzelf veel weerbaarder is.
Als een kind gepest wordt moet school (of de sportclub) hier iets mee. Het gepeste kind moet niet degene zijn die moet veranderen.
Ik heb ook zo'n kind, valt weinig aan te trainen.
Ik bescherm dit kind wel veel meer dan mijn andere kind, die van zichzelf veel weerbaarder is.
Als een kind gepest wordt moet school (of de sportclub) hier iets mee. Het gepeste kind moet niet degene zijn die moet veranderen.
Maybe success just isn't your thing.
Week 35 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 35 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 26 november 2015 om 16:33
Ik heb zelf geen kinderen, maar ik heb me dit ook weleens afgevraagd vanuit mijn eigen gebrek aan weerbaarheid als kind. Een paar dingen die mij nuttig lijken:
- een zelfverdedigingssport (welke sport doet je zoon nu?). Mijn vriend doet aan judo, en ik weet niet of dat er mee te maken heeft of niet, maar hij is heel goed in subtiel maar effectief zijn grenzen aangeven.
- toneelgroep, als daarbij veel aandacht is voor rollenspel en emoties kun je leren dat er verschillende manieren zijn van reageren op elkaar met verschillend resultaat. Maar ik weet niet of zoiets bestaat speciaal voor kinderen. Misschien dat die rots en watertraining al zoeits was? Ik ken dat niet.
- een zelfverdedigingssport (welke sport doet je zoon nu?). Mijn vriend doet aan judo, en ik weet niet of dat er mee te maken heeft of niet, maar hij is heel goed in subtiel maar effectief zijn grenzen aangeven.
- toneelgroep, als daarbij veel aandacht is voor rollenspel en emoties kun je leren dat er verschillende manieren zijn van reageren op elkaar met verschillend resultaat. Maar ik weet niet of zoiets bestaat speciaal voor kinderen. Misschien dat die rots en watertraining al zoeits was? Ik ken dat niet.
donderdag 26 november 2015 om 16:35
Geen aandelen maar hier serieus wel eens goede verhalen over gehoord, misschien zit er ook zoiets bij jullie in de buurt TO?
http://groeienglunder.nl/index.php/boostcamp/
http://groeienglunder.nl/index.php/boostcamp/
donderdag 26 november 2015 om 16:35
donderdag 26 november 2015 om 16:36
Hele goede tips van Snorhaar! Een sport of activiteit die niet expres op 'weerbaarheid' is gericht maar meer op een sportieve of creatieve manier iemand uitdaagt en zijn grenzen leert verleggen. Ik ben als verlegen en gepest kind op judo 'gezet' en dat hielp fantastisch (ik durfde me daarna fysiek te verdedigen, uiteraard niet met judoworpen maar gewoon terugslaan haha). Maar vind de toneeloptie ook een hele goede, veilig oefenen met uit je eigen 'rol' stappen.
donderdag 26 november 2015 om 16:36
donderdag 26 november 2015 om 16:37
donderdag 26 november 2015 om 16:37
Oke, dan nog een extra vraag, gewetensvraagje voor mij. Hij wil heel graag op voetbal, echt heel heel heel graag.
Nu hebben wij dat altijd tegengehouden. De trainingen zijn op momenten die voor ons bijna niet haalbaar zijn met ons werk en hij kan er nog niet alleen heen. De wedstrijden zijn op zaterdagen, die wij eigenlijk liever heel anders besteden (hij zelf trouwens ook hoor, hij zit er niet op te wachten om elke zaterdag een wedstrijd te doen). We hebben als ouders helemaal niets met voetbal, en houden ook niet van de prestatiesfeer die er omheen hangt. Bovendien is hij motorisch niet zo heel best (arm kind, hij lijkt echt teveel op mij), dus we wilden hem ook de afgang besparen als blijkt dat hij er niet zo geschikt voor is en de slechtste van zijn team wordt.
Maar ja, nu wordt hij dus ook gepest omdat hij niet kan voetballen, hij mag op school niet meedoen op het plein en hij hoort er niet bij omdat bijna alle jongens uit zijn klas wel op de plaatselijke voetbalclub zitten. Hij is ook bijna de enige in de klas die op school niet met zo'n trainingsjasje met zijn naam erop kan rondlopen.
Ik twijfel nu toch om hem alsnog op voetbal te laten gaan. Misschien gaat hij er dan meer bij horen. Of misschien krijgt hij inderdaad die vreselijke afgang dat hij het niet blijkt te kunnen en moet hij daar ook nog mee dealen. Wat is wijsheid, zelfs als ik mijn eigen negatieve idee over voetbal buiten beschouwing laat? Zou het helpen?
Nu hebben wij dat altijd tegengehouden. De trainingen zijn op momenten die voor ons bijna niet haalbaar zijn met ons werk en hij kan er nog niet alleen heen. De wedstrijden zijn op zaterdagen, die wij eigenlijk liever heel anders besteden (hij zelf trouwens ook hoor, hij zit er niet op te wachten om elke zaterdag een wedstrijd te doen). We hebben als ouders helemaal niets met voetbal, en houden ook niet van de prestatiesfeer die er omheen hangt. Bovendien is hij motorisch niet zo heel best (arm kind, hij lijkt echt teveel op mij), dus we wilden hem ook de afgang besparen als blijkt dat hij er niet zo geschikt voor is en de slechtste van zijn team wordt.
Maar ja, nu wordt hij dus ook gepest omdat hij niet kan voetballen, hij mag op school niet meedoen op het plein en hij hoort er niet bij omdat bijna alle jongens uit zijn klas wel op de plaatselijke voetbalclub zitten. Hij is ook bijna de enige in de klas die op school niet met zo'n trainingsjasje met zijn naam erop kan rondlopen.
Ik twijfel nu toch om hem alsnog op voetbal te laten gaan. Misschien gaat hij er dan meer bij horen. Of misschien krijgt hij inderdaad die vreselijke afgang dat hij het niet blijkt te kunnen en moet hij daar ook nog mee dealen. Wat is wijsheid, zelfs als ik mijn eigen negatieve idee over voetbal buiten beschouwing laat? Zou het helpen?
..
donderdag 26 november 2015 om 16:39
donderdag 26 november 2015 om 17:19
Jazeker, hij is gelukkig ook gewoon heel opgewekt van aard. Maar als hij zich onzeker voelt, wordt zijn glimlach nog breder en zijn clowngedrag nog uitbundiger. Het heeft ook wel even geduurd voordat wij daar zelf precies de vinger op konden leggen, want hij kan zich heel vakkundig achter zijn lach verschuilen, zodat wij er zelfs nog af en toe in trappen en pas later merken dat hij wel lachte maar helemaal niet blij was.
..
donderdag 26 november 2015 om 17:35
donderdag 26 november 2015 om 17:46
Vervelend voor je zoon en ook voor jou dat je er nog steeds tegenaan loopt.
Ik ben vroeger ook veel gepest en was net als jouw zoon jong in mijn doen en laten. Het pesten gebeurde wel in mijn tienertijd, maar op de basisschool was ik ook al erg onzeker en verlegen. Ik heb een paar jaar terug een korte cursus "Opkomen voor jezelf" gevolgd. Het is vaak bij dat soort dingen dat ik de theorie wel snap, maar in de praktijk weer dichtklap. Ik heb er dus niet echt iets aan gehad. Ik denk ook wel dat het voor een groot deel in je karakter zit. Als kind was ik al erg gevoelig en trok me dingen sneller aan dan klasgenoten. En mijn ASS speelt ook mee. Ik was naïef doordat ik niet kon inschatten of iemand het meende of een grap maakte. Dat maakte me een makkelijk doelwit.
Ik ben vroeger ook veel gepest en was net als jouw zoon jong in mijn doen en laten. Het pesten gebeurde wel in mijn tienertijd, maar op de basisschool was ik ook al erg onzeker en verlegen. Ik heb een paar jaar terug een korte cursus "Opkomen voor jezelf" gevolgd. Het is vaak bij dat soort dingen dat ik de theorie wel snap, maar in de praktijk weer dichtklap. Ik heb er dus niet echt iets aan gehad. Ik denk ook wel dat het voor een groot deel in je karakter zit. Als kind was ik al erg gevoelig en trok me dingen sneller aan dan klasgenoten. En mijn ASS speelt ook mee. Ik was naïef doordat ik niet kon inschatten of iemand het meende of een grap maakte. Dat maakte me een makkelijk doelwit.
donderdag 26 november 2015 om 17:58
Wat bibi zegt klopt trouwens niet. Heeft helemaal niet tot doel een andere te slaan. Pesten of discriminatie wordt niet getolereerd en zinloos geweld ook niet. Je leert juist kameraadschap en vrede.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
donderdag 26 november 2015 om 18:08
quote:reizigster2004 schreef op 26 november 2015 @ 16:37:
Oke, dan nog een extra vraag, gewetensvraagje voor mij. Hij wil heel graag op voetbal, echt heel heel heel graag.
Nu hebben wij dat altijd tegengehouden. De trainingen zijn op momenten die voor ons bijna niet haalbaar zijn met ons werk en hij kan er nog niet alleen heen. De wedstrijden zijn op zaterdagen, die wij eigenlijk liever heel anders besteden (hij zelf trouwens ook hoor, hij zit er niet op te wachten om elke zaterdag een wedstrijd te doen). We hebben als ouders helemaal niets met voetbal, en houden ook niet van de prestatiesfeer die er omheen hangt. Bovendien is hij motorisch niet zo heel best (arm kind, hij lijkt echt teveel op mij), dus we wilden hem ook de afgang besparen als blijkt dat hij er niet zo geschikt voor is en de slechtste van zijn team wordt.
Maar ja, nu wordt hij dus ook gepest omdat hij niet kan voetballen, hij mag op school niet meedoen op het plein en hij hoort er niet bij omdat bijna alle jongens uit zijn klas wel op de plaatselijke voetbalclub zitten. Hij is ook bijna de enige in de klas die op school niet met zo'n trainingsjasje met zijn naam erop kan rondlopen.
Ik twijfel nu toch om hem alsnog op voetbal te laten gaan. Misschien gaat hij er dan meer bij horen. Of misschien krijgt hij inderdaad die vreselijke afgang dat hij het niet blijkt te kunnen en moet hij daar ook nog mee dealen. Wat is wijsheid, zelfs als ik mijn eigen negatieve idee over voetbal buiten beschouwing laat? Zou het helpen?
Ik vind je projectie vanuit jezelf hier best ver gaan hoor. Je bent al bang dat het niet goed gaat voordat je het hem überhaupt heb laten proberen. Hij hoeft toch niet meteen in het selectieteam te komen. Als alle kinderen uit zijn klas op voetbal zitten en jouw kind als enige niet, plaats je hem natuurlijk ook wat in een uitzonderingspositie.
Mijn dochter met Pdd-NOS heb ik vroeger altijd laten sporten ondanks haar slechte motoriek. In het begin viel ze heel erg op maar met consequent trainen en thuis oefenen, is ze heel goed bijgetrokken en werd e uiteindelijk zelfs even van de beteren van het team.
Haar kleren werden in het begin ook onder de douche gegooid en het was dus echt wel eens heel moeilijk. We hebben er ook vaak aandacht voor gevraagd bij de trainers maar we hadden wel het standpunt dat we de pesters niet wilden laten winnen. Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen.
Dat betekent overigens wel dat je als ouders er ook tijd in zult moeten stoppen, mee naar wedstrijden, hem in het begin nog naar trainingen brengen. En als ik het zo lees, moet je daarbij ook een stukje van je eigen onzekerheid overwinnen. Teamsporten is sowieso goed voor de samenwerking natuurlijk. Ik zou overigens als hij op voetbal wil niet te lang wachten, 9 is al aardig oud om aan te sluiten en daarna wordt het alleen maar moeilijker.
Oke, dan nog een extra vraag, gewetensvraagje voor mij. Hij wil heel graag op voetbal, echt heel heel heel graag.
Nu hebben wij dat altijd tegengehouden. De trainingen zijn op momenten die voor ons bijna niet haalbaar zijn met ons werk en hij kan er nog niet alleen heen. De wedstrijden zijn op zaterdagen, die wij eigenlijk liever heel anders besteden (hij zelf trouwens ook hoor, hij zit er niet op te wachten om elke zaterdag een wedstrijd te doen). We hebben als ouders helemaal niets met voetbal, en houden ook niet van de prestatiesfeer die er omheen hangt. Bovendien is hij motorisch niet zo heel best (arm kind, hij lijkt echt teveel op mij), dus we wilden hem ook de afgang besparen als blijkt dat hij er niet zo geschikt voor is en de slechtste van zijn team wordt.
Maar ja, nu wordt hij dus ook gepest omdat hij niet kan voetballen, hij mag op school niet meedoen op het plein en hij hoort er niet bij omdat bijna alle jongens uit zijn klas wel op de plaatselijke voetbalclub zitten. Hij is ook bijna de enige in de klas die op school niet met zo'n trainingsjasje met zijn naam erop kan rondlopen.
Ik twijfel nu toch om hem alsnog op voetbal te laten gaan. Misschien gaat hij er dan meer bij horen. Of misschien krijgt hij inderdaad die vreselijke afgang dat hij het niet blijkt te kunnen en moet hij daar ook nog mee dealen. Wat is wijsheid, zelfs als ik mijn eigen negatieve idee over voetbal buiten beschouwing laat? Zou het helpen?
Ik vind je projectie vanuit jezelf hier best ver gaan hoor. Je bent al bang dat het niet goed gaat voordat je het hem überhaupt heb laten proberen. Hij hoeft toch niet meteen in het selectieteam te komen. Als alle kinderen uit zijn klas op voetbal zitten en jouw kind als enige niet, plaats je hem natuurlijk ook wat in een uitzonderingspositie.
Mijn dochter met Pdd-NOS heb ik vroeger altijd laten sporten ondanks haar slechte motoriek. In het begin viel ze heel erg op maar met consequent trainen en thuis oefenen, is ze heel goed bijgetrokken en werd e uiteindelijk zelfs even van de beteren van het team.
Haar kleren werden in het begin ook onder de douche gegooid en het was dus echt wel eens heel moeilijk. We hebben er ook vaak aandacht voor gevraagd bij de trainers maar we hadden wel het standpunt dat we de pesters niet wilden laten winnen. Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen.
Dat betekent overigens wel dat je als ouders er ook tijd in zult moeten stoppen, mee naar wedstrijden, hem in het begin nog naar trainingen brengen. En als ik het zo lees, moet je daarbij ook een stukje van je eigen onzekerheid overwinnen. Teamsporten is sowieso goed voor de samenwerking natuurlijk. Ik zou overigens als hij op voetbal wil niet te lang wachten, 9 is al aardig oud om aan te sluiten en daarna wordt het alleen maar moeilijker.
donderdag 26 november 2015 om 18:35
donderdag 26 november 2015 om 19:53
Waarom, ik kwam als kwestbare geplaagde en aangerande puber bij toeval in een Kyokusin groep waarin maar 1 andere vrouw zat op dat moment. Ik ging in een sportschool trainen om wat sterkere armen te krijgen. Ik was op dat moment een ballet sprietje van 17 en ik was aan langlaufen op wieltjes gaan doen maar mijn armen waren te zwak (vandaar de sportschool). In een andere zaal gebeurde altijd 'iets'. Toen ik naar binnen keek zei de leraar mee doen of weggaan dus deed ik mee, niet wetend wat het precies was. Het is één van de beste dingen die mij ooit is overkomen. Beter dan welke andere training of zelfverdediging ooit. Dood of de gladiolen.
Mijn moeder is gaan kijken en heeft voor een bitje en wat bescherming gepleit. Sparren vanaf dag 1. Bij kinderen is het niet zo een harde sport, men mag bijv niet op het hoofd slaan en sparren is minder heftig dan bij volwassenen. Het is veel meer een technische sport dan bijv kickboksen.
Ik heb echt geleerd om voor mezelf, mijn echte ik, te blijven staan tot de dood erop volgt...wegrennen mag natuurlijk ook alleen moet je zorgen dat de ander niet zo hard kan rennen als jij.
TO vraagt om iets wat echt werkt en niet om een half zachte mindfullness training.
Mijn moeder is gaan kijken en heeft voor een bitje en wat bescherming gepleit. Sparren vanaf dag 1. Bij kinderen is het niet zo een harde sport, men mag bijv niet op het hoofd slaan en sparren is minder heftig dan bij volwassenen. Het is veel meer een technische sport dan bijv kickboksen.
Ik heb echt geleerd om voor mezelf, mijn echte ik, te blijven staan tot de dood erop volgt...wegrennen mag natuurlijk ook alleen moet je zorgen dat de ander niet zo hard kan rennen als jij.
TO vraagt om iets wat echt werkt en niet om een half zachte mindfullness training.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
