Psyche
alle pijlers
Narcistische vader
vrijdag 11 december 2015 om 11:38
Moeilijke situatie maar oh zo herkenbaar. Ik en dan zeg ik vooral IK ben ervan overtuigd dat het beter is om zonder zo'n iemand verder te leven. Het kost meer energie dan het oplevert. Ik heb de beslissing gemaakt om zulke mensen niet (of beperkt) toe te laten in mijn leven.
Succes met je zoektocht! Neem de tijd
Succes met je zoektocht! Neem de tijd
Think it, say it, do it!
vrijdag 11 december 2015 om 11:50
Hij zal dat ook niet snappen. Narcisten hebben het al het moeilijk genoeg in de relatie met henzelf.
En misschien dat zijn gezinnetje ogenschijnlijk gelukkiger lijkt die zullen met dezelfde problemen kampen. Een narcist is geen liefhebbende ouder, het lijkt zo maar het in de praktijk valt dat tegen.
Ik heb ook gebroken met mijn moeder die narcistisch is en dat deed ik pas een paar jaar geleden ik ben 52 kun je nagaan. Het geeft wel veel rust maar er is altijd een stemmetje dat nog steeds ; 'wat als' fluistert.
Succes met wat je doet neem gezonde afstand van je vader en bouw een eigen leven op.
En misschien dat zijn gezinnetje ogenschijnlijk gelukkiger lijkt die zullen met dezelfde problemen kampen. Een narcist is geen liefhebbende ouder, het lijkt zo maar het in de praktijk valt dat tegen.
Ik heb ook gebroken met mijn moeder die narcistisch is en dat deed ik pas een paar jaar geleden ik ben 52 kun je nagaan. Het geeft wel veel rust maar er is altijd een stemmetje dat nog steeds ; 'wat als' fluistert.
Succes met wat je doet neem gezonde afstand van je vader en bouw een eigen leven op.
vrijdag 11 december 2015 om 11:59
Ik herken ook we eea, weet alleen niet of hij nou narcistisch of gewoon mega egoistisch was.
Feit is wel dat ik uiteindelijk alle contact verbroken heb en me dat veel meer rust heeft gebracht. Hij is inmiddels al jaren dood, en zelfs dat deed/doet me weinig, hoe hard dat ook klinkt.
Sterkte to, je zit volgens mij op de juiste weg
Feit is wel dat ik uiteindelijk alle contact verbroken heb en me dat veel meer rust heeft gebracht. Hij is inmiddels al jaren dood, en zelfs dat deed/doet me weinig, hoe hard dat ook klinkt.
Sterkte to, je zit volgens mij op de juiste weg
vrijdag 11 december 2015 om 12:17
quote:duistercontinent schreef op 11 december 2015 @ 11:50:
Ik heb ook gebroken met mijn moeder die narcistisch is en dat deed ik pas een paar jaar geleden ik ben 52 kun je nagaan. Het geeft wel veel rust maar er is altijd een stemmetje dat nog steeds ; 'wat als' fluistert.
Ik heb ook zo'n wat als stemmetje. Wat houdt het bij jou in?
Ik heb ook gebroken met mijn moeder die narcistisch is en dat deed ik pas een paar jaar geleden ik ben 52 kun je nagaan. Het geeft wel veel rust maar er is altijd een stemmetje dat nog steeds ; 'wat als' fluistert.
Ik heb ook zo'n wat als stemmetje. Wat houdt het bij jou in?
vrijdag 11 december 2015 om 12:22
vrijdag 11 december 2015 om 12:27
Enorm egoïstisch = narcistisch gedrag. Dat is wat anders dan de diagnose NPS/NPD. Ze zijn zo enorm alleen maar met zichzelf bezig dat ze geen liefde en gevoel voor anderen kunt voelen. Alles is een groot toneelspel, totdat ze hun ware aard laten zien.
Mensen die een NPS hebben zijn maar zelden officieel gediagnosticeerd. Er is niks mis met ze, dus waarom zouden ze naar een psych gaan. Hoe veel pijn het ook doet, het beste voor jezelf is om zulke personen uit je leven te bannen. De pijn die je daarbij voelt valt in het niet bij de pijn die ze je nog gaan aandoen als je ze toelaat in je leven. Heel veel sterkte!
Mensen die een NPS hebben zijn maar zelden officieel gediagnosticeerd. Er is niks mis met ze, dus waarom zouden ze naar een psych gaan. Hoe veel pijn het ook doet, het beste voor jezelf is om zulke personen uit je leven te bannen. De pijn die je daarbij voelt valt in het niet bij de pijn die ze je nog gaan aandoen als je ze toelaat in je leven. Heel veel sterkte!
vrijdag 11 december 2015 om 12:33
quote:winkelfanaat schreef op 11 december 2015 @ 12:17:
[...]
Ik heb ook zo'n wat als stemmetje. Wat houdt het bij jou in?
Mijn moeder kreeg uiteindelijk een herseninfarct en onze relatie was al heel moeizaam. De pest is dat ze heel charmant is en dat ik dan alles voor haar wil doen, ook was het zo dat van kinds af aan ik voor haar moederde.Mijn moeder is nog steeds een mooie vrouw en vroeger eentje die heel progressief was overal naar toe ging en een full time baan had.
Mijn moeder was cool naar buiten toe, binnenshuis veel onzekerheden, drankgebruik samen met haar man en deed dingen waarvan ik als kind al het gevoel had dat het niet klopte. Ze kreeg n.l. erg veel dure cadeau's van mannen waar ze bevriend mee was.
En als ze dan een moederlijke bui had dan smolt ik weg en dat is de zwakte. Naar het herseninfarct was er even hoop maar dat vervaagde. Ook had ik weinig aan haar als ik werkelijk moeilijkheden had en ik ben door haar vrienden kwijt geraakt door manipulatie of door haar dronken tirades.
Dat wat als stemmetje is dat ze nog steeds mijn moeder is maar de praktijk wijst uit dat het anders is.
Een van mijn allerbeste vrienden die haar haat om wat ze gedaan heeft noemt het een cultereel schuldgevoel ik moet hem gelijk geven.
[...]
Ik heb ook zo'n wat als stemmetje. Wat houdt het bij jou in?
Mijn moeder kreeg uiteindelijk een herseninfarct en onze relatie was al heel moeizaam. De pest is dat ze heel charmant is en dat ik dan alles voor haar wil doen, ook was het zo dat van kinds af aan ik voor haar moederde.Mijn moeder is nog steeds een mooie vrouw en vroeger eentje die heel progressief was overal naar toe ging en een full time baan had.
Mijn moeder was cool naar buiten toe, binnenshuis veel onzekerheden, drankgebruik samen met haar man en deed dingen waarvan ik als kind al het gevoel had dat het niet klopte. Ze kreeg n.l. erg veel dure cadeau's van mannen waar ze bevriend mee was.
En als ze dan een moederlijke bui had dan smolt ik weg en dat is de zwakte. Naar het herseninfarct was er even hoop maar dat vervaagde. Ook had ik weinig aan haar als ik werkelijk moeilijkheden had en ik ben door haar vrienden kwijt geraakt door manipulatie of door haar dronken tirades.
Dat wat als stemmetje is dat ze nog steeds mijn moeder is maar de praktijk wijst uit dat het anders is.
Een van mijn allerbeste vrienden die haar haat om wat ze gedaan heeft noemt het een cultereel schuldgevoel ik moet hem gelijk geven.
vrijdag 11 december 2015 om 12:53
vrijdag 11 december 2015 om 12:55
quote:viva-amber schreef op 11 december 2015 @ 12:41:
Je bent 27 geen 17. Jouw vader is allang niet meer verantwoordelijk voor jouw (on)geluk.Dat is makkelijk gezegd, maar vaak moet daar wel een proces aan voorafgaan. Dingen van de opvoeding zitten zo ingesleten in iemands persoonlijkheid, dat je dit vaak zelf niet goed kan zien. Ik weet nog dat de psycholoog opmerkte dat een bepaald iets toch uitermate onaardig was en dat dat voor mij een echte eyeopener was. Ik had er nooit zo naar gekeken.
Je bent 27 geen 17. Jouw vader is allang niet meer verantwoordelijk voor jouw (on)geluk.Dat is makkelijk gezegd, maar vaak moet daar wel een proces aan voorafgaan. Dingen van de opvoeding zitten zo ingesleten in iemands persoonlijkheid, dat je dit vaak zelf niet goed kan zien. Ik weet nog dat de psycholoog opmerkte dat een bepaald iets toch uitermate onaardig was en dat dat voor mij een echte eyeopener was. Ik had er nooit zo naar gekeken.
vrijdag 11 december 2015 om 12:56
vrijdag 11 december 2015 om 13:07
Mijn reactie was eerlijk gezegd ook; je bent 27(!). Grijp de kansen die er voor jou liggen en neem verantwoordelijkheid voor je eigen geluk. Je klinkt als erg afhankelijk en daarmee onvolwassenen.
Maar toen ging ik nadenken over de periode dat ik het contact met mijn moeder verbrak. Dat was een heftige periode, vol (zelf)reflectie. En toen was ik 25, niet veel jonger dan jij nu. Inmiddels 9 jaar geleden en een stuk wijzer (hoop ik tenminste). Ik heb toen ook een verwerkingsperiode gehad, moest alles even een plekje geven en vooral verantwoordelijkheden leggen waar ze horen te liggen (oftewel iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk en zijn eigen acties). Jij alleen kan nu een positieve wending aan jouw leven geven. En de rol van jouw vader daarin; tja, moet je daar nu keuzes over maken? Laat alles lekker op zijn beloop gaan en kies voor jezelf. Uiteindelijk zal duidelijk worden of je vader dan wel of niet in het plaatje past.
Wellicht vind je bij het KOP forum een plek voor herkenning (hoewel je mijn inziens moet oppassen dat je niet in een 'slachtofferrol' gaat vervallen).
Maar toen ging ik nadenken over de periode dat ik het contact met mijn moeder verbrak. Dat was een heftige periode, vol (zelf)reflectie. En toen was ik 25, niet veel jonger dan jij nu. Inmiddels 9 jaar geleden en een stuk wijzer (hoop ik tenminste). Ik heb toen ook een verwerkingsperiode gehad, moest alles even een plekje geven en vooral verantwoordelijkheden leggen waar ze horen te liggen (oftewel iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk en zijn eigen acties). Jij alleen kan nu een positieve wending aan jouw leven geven. En de rol van jouw vader daarin; tja, moet je daar nu keuzes over maken? Laat alles lekker op zijn beloop gaan en kies voor jezelf. Uiteindelijk zal duidelijk worden of je vader dan wel of niet in het plaatje past.
Wellicht vind je bij het KOP forum een plek voor herkenning (hoewel je mijn inziens moet oppassen dat je niet in een 'slachtofferrol' gaat vervallen).
vrijdag 11 december 2015 om 13:11
quote:awelmerci schreef op 11 december 2015 @ 12:56:
[...]
Hij/zij vraagt zich dit nooit af over jou hoor.
De bal ligt bij hem/haar.
Precies de reden dat ik op een gegeven moment gestopt ben met "wat als-en".
Hier heeft vader zelf ook nooit meer contact gezocht, heeft toen ie ziek was zelfs mensen verboden ons te vertellen dat ie dat was. Broer en ik hebben pas later alles via via gehoord, zelfs zijn overlijden.
[...]
Hij/zij vraagt zich dit nooit af over jou hoor.
De bal ligt bij hem/haar.
Precies de reden dat ik op een gegeven moment gestopt ben met "wat als-en".
Hier heeft vader zelf ook nooit meer contact gezocht, heeft toen ie ziek was zelfs mensen verboden ons te vertellen dat ie dat was. Broer en ik hebben pas later alles via via gehoord, zelfs zijn overlijden.
vrijdag 11 december 2015 om 13:20
Therapie is ook iets wat zij zelf moet doen, ea een plek geven. Gaat haar vader allemaal niet voor haar regelen. Zolang jij zo met hem bezig bent en alles voor hem invult inclusief een diagnose kom je aan jezelf niet echt toe.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 11 december 2015 om 13:22
quote:Horizon81 schreef op 11 december 2015 @ 13:07:
Mijn reactie was eerlijk gezegd ook; je bent 27(!). Grijp de kansen die er voor jou liggen en neem verantwoordelijkheid voor je eigen geluk. Je klinkt als erg afhankelijk en daarmee onvolwassenen.
Maar toen ging ik nadenken over de periode dat ik het contact met mijn moeder verbrak. Dat was een heftige periode, vol (zelf)reflectie. En toen was ik 25, niet veel jonger dan jij nu. Inmiddels 9 jaar geleden en een stuk wijzer (hoop ik tenminste). Ik heb toen ook een verwerkingsperiode gehad, moest alles even een plekje geven en vooral verantwoordelijkheden leggen waar ze horen te liggen (oftewel iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk en zijn eigen acties). Jij alleen kan nu een positieve wending aan jouw leven geven. En de rol van jouw vader daarin; tja, moet je daar nu keuzes over maken? Laat alles lekker op zijn beloop gaan en kies voor jezelf. Uiteindelijk zal duidelijk worden of je vader dan wel of niet in het plaatje past.
Wellicht vind je bij het KOP forum een plek voor herkenning (hoewel je mijn inziens moet oppassen dat je niet in een 'slachtofferrol' gaat vervallen).Tsja... 27. Wat is leeftijd? Had al veel eerder door dat ik niet lekker in mijn vel zat of niet mijzelf was. Maar 12 jaar relatie gehad en en nu alleen... En dan kom je jezelf tegen. Wie ben ik eigenlijk? Wat wil ik eigenlijk? Waarom ben ik zo? Waarom heb ik bepaalde keuzes gemaakt? etc, Misschien heb ik nu eindelijk de juiste mensen en hulp om mij heen om dingen in te zien, te verwerken en door te gaan.
Mijn reactie was eerlijk gezegd ook; je bent 27(!). Grijp de kansen die er voor jou liggen en neem verantwoordelijkheid voor je eigen geluk. Je klinkt als erg afhankelijk en daarmee onvolwassenen.
Maar toen ging ik nadenken over de periode dat ik het contact met mijn moeder verbrak. Dat was een heftige periode, vol (zelf)reflectie. En toen was ik 25, niet veel jonger dan jij nu. Inmiddels 9 jaar geleden en een stuk wijzer (hoop ik tenminste). Ik heb toen ook een verwerkingsperiode gehad, moest alles even een plekje geven en vooral verantwoordelijkheden leggen waar ze horen te liggen (oftewel iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk en zijn eigen acties). Jij alleen kan nu een positieve wending aan jouw leven geven. En de rol van jouw vader daarin; tja, moet je daar nu keuzes over maken? Laat alles lekker op zijn beloop gaan en kies voor jezelf. Uiteindelijk zal duidelijk worden of je vader dan wel of niet in het plaatje past.
Wellicht vind je bij het KOP forum een plek voor herkenning (hoewel je mijn inziens moet oppassen dat je niet in een 'slachtofferrol' gaat vervallen).Tsja... 27. Wat is leeftijd? Had al veel eerder door dat ik niet lekker in mijn vel zat of niet mijzelf was. Maar 12 jaar relatie gehad en en nu alleen... En dan kom je jezelf tegen. Wie ben ik eigenlijk? Wat wil ik eigenlijk? Waarom ben ik zo? Waarom heb ik bepaalde keuzes gemaakt? etc, Misschien heb ik nu eindelijk de juiste mensen en hulp om mij heen om dingen in te zien, te verwerken en door te gaan.
Zelfkennis is het begin van alle wijsheid en einde van alle illusies
vrijdag 11 december 2015 om 13:26
quote:viva-amber schreef op 11 december 2015 @ 13:20:
Therapie is ook iets wat zij zelf moet doen, ea een plek geven. Gaat haar vader allemaal niet voor haar regelen. Zolang jij zo met hem bezig bent en alles voor hem invult inclusief een diagnose kom je aan jezelf niet echt toe.Ook dit hoort er allemaal bij, is een fase die je niet zomaar kunt overslaan. To is bovendien nog jong. Respect dat ze op haar leeftijd al zoveel inzicht heeft in de ongezonde verhoudingen.
Therapie is ook iets wat zij zelf moet doen, ea een plek geven. Gaat haar vader allemaal niet voor haar regelen. Zolang jij zo met hem bezig bent en alles voor hem invult inclusief een diagnose kom je aan jezelf niet echt toe.Ook dit hoort er allemaal bij, is een fase die je niet zomaar kunt overslaan. To is bovendien nog jong. Respect dat ze op haar leeftijd al zoveel inzicht heeft in de ongezonde verhoudingen.
Krijg de rambam. Allemaal.
vrijdag 11 december 2015 om 13:34
Goed bezig! Breken met (een van je) ouders doe je niet zomaar. Ik kon dat pas toen ik tegen de 40 liep. Ik begrijp de reacties van 'je bent al 27' dus niet zo goed. Natuurlijk ben je verantwoordelijk voor je eigen leven, maar een slechte relatie met je ouders kan daar wel degelijk veel invloed op hebben. En echt met ze breken is een grote stap, je kunt het heel lang volhouden hoor: ach, als ik zus doe, dan lukt het wel, of als ik me maar niet teveel aantrek van zo, dan is het te doen.
Mind the gap
vrijdag 11 december 2015 om 13:47
quote:Ellius schreef op 11 december 2015 @ 13:34:
Goed bezig! Breken met (een van je) ouders doe je niet zomaar. Ik kon dat pas toen ik tegen de 40 liep. Ik begrijp de reacties van 'je bent al 27' dus niet zo goed. Natuurlijk ben je verantwoordelijk voor je eigen leven, maar een slechte relatie met je ouders kan daar wel degelijk veel invloed op hebben. En echt met ze breken is een grote stap, je kunt het heel lang volhouden hoor: ach, als ik zus doe, dan lukt het wel, of als ik me maar niet teveel aantrek van zo, dan is het te doen.Het gaat er om dat het niet helpt om de schuld voor je eigen problemen bij een ander neer te leggen. Als je 27 bent, dan ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk, ook al is er in het verleden veel gebeurd. Ik proef in het verhaal van TO ook dat ze haar vader ziet als schuldige van haar eigen ongeluk. Ik denk dat je daarmee niet verder komt. Ik kan me verder wel voorstellen dat je het contact verbreekt, als iemand geen positieve bijdrage levert aan wie jij als persoon bent en dat altijd zo geweest is. Ik denk dat je sterk in je schoenen moet staan om contact te houden, en het klinkt alsof je nog niet heel sterk in je schoenen staat.
Goed bezig! Breken met (een van je) ouders doe je niet zomaar. Ik kon dat pas toen ik tegen de 40 liep. Ik begrijp de reacties van 'je bent al 27' dus niet zo goed. Natuurlijk ben je verantwoordelijk voor je eigen leven, maar een slechte relatie met je ouders kan daar wel degelijk veel invloed op hebben. En echt met ze breken is een grote stap, je kunt het heel lang volhouden hoor: ach, als ik zus doe, dan lukt het wel, of als ik me maar niet teveel aantrek van zo, dan is het te doen.Het gaat er om dat het niet helpt om de schuld voor je eigen problemen bij een ander neer te leggen. Als je 27 bent, dan ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk, ook al is er in het verleden veel gebeurd. Ik proef in het verhaal van TO ook dat ze haar vader ziet als schuldige van haar eigen ongeluk. Ik denk dat je daarmee niet verder komt. Ik kan me verder wel voorstellen dat je het contact verbreekt, als iemand geen positieve bijdrage levert aan wie jij als persoon bent en dat altijd zo geweest is. Ik denk dat je sterk in je schoenen moet staan om contact te houden, en het klinkt alsof je nog niet heel sterk in je schoenen staat.
vrijdag 11 december 2015 om 13:51
quote:viva-amber schreef op 11 december 2015 @ 13:20:
Therapie is ook iets wat zij zelf moet doen, ea een plek geven. Gaat haar vader allemaal niet voor haar regelen. Zolang jij zo met hem bezig bent en alles voor hem invult inclusief een diagnose kom je aan jezelf niet echt toe.Nee, maar je hebt het vaak wel nodig om aannames ten opzichte van jezelf weg te halen. Bij mensen met bijvoorbeeld narcistische trekken, wordt je als kind op een bepaalde manier benaderd. Als kind neem je dat voor waarheid aan. Door te kleineren ga je je minderwaardig voelen. Als je ziet hoe de dynamiek is geweest, kan je ook beter aan de slag met gevolgen ervan.
Therapie is ook iets wat zij zelf moet doen, ea een plek geven. Gaat haar vader allemaal niet voor haar regelen. Zolang jij zo met hem bezig bent en alles voor hem invult inclusief een diagnose kom je aan jezelf niet echt toe.Nee, maar je hebt het vaak wel nodig om aannames ten opzichte van jezelf weg te halen. Bij mensen met bijvoorbeeld narcistische trekken, wordt je als kind op een bepaalde manier benaderd. Als kind neem je dat voor waarheid aan. Door te kleineren ga je je minderwaardig voelen. Als je ziet hoe de dynamiek is geweest, kan je ook beter aan de slag met gevolgen ervan.
vrijdag 11 december 2015 om 14:07
quote:doowahdiddy schreef op 11 december 2015 @ 13:47:
[...]
Het gaat er om dat het niet helpt om de schuld voor je eigen problemen bij een ander neer te leggen. Als je 27 bent, dan ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk, ook al is er in het verleden veel gebeurd. Ik proef in het verhaal van TO ook dat ze haar vader ziet als schuldige van haar eigen ongeluk. Ik denk dat je daarmee niet verder komt. Ik kan me verder wel voorstellen dat je het contact verbreekt, als iemand geen positieve bijdrage levert aan wie jij als persoon bent en dat altijd zo geweest is. Ik denk dat je sterk in je schoenen moet staan om contact te houden, en het klinkt alsof je nog niet heel sterk in je schoenen staat.
Gelukkig besef ik dat niet iedereen hetzelfde is of denkt. Vaak ligt het er ook aan hoe hun eigen achtergrond en persoonlijkheid is.
Ik respecteer al jullie meningen, heb het niet meer voor niets op een openbaar forum gezet.
Momenteel sta ik zeerzeker niet heel sterk in mijn schoenen. Ik gaf toch ook al aan dat ik opzoek ben naar mijzelf?
Tuurlijk zie ik hem niet als schuldige van mijn ongeluk. Het is mijn leven en ben er zelf altijd bij geweest. En over welk ongeluk heb je het? Zo ongelukkig is mijn leven niet. Heb mij ondanks bepaalde gebeurtenissen altijd prima kunnen redden. Dat ik nu op een bepaald punt ben dat ik mijzelf tegen kom is geen ongeluk. Dit is een verrijking. Ik word alleen maar nog sterker en wijzer. Heb dadelijk ook meer rust in mijzelf als ik meer zelfkennis heb opgedaan en op bepaalde vragen antwoorden heb. Meer geluk als ik dadelijk teleurstellingen uit de weg ga en ervoor zorgen beter met teleurstellingen kan omgaan. Leren loslaten en leren accepteren. Daar loop ik tegenaan. En daar ben ik nu mee aan het werk.
En inderdaad ik moet mijn eigen geluk maken.
[...]
Het gaat er om dat het niet helpt om de schuld voor je eigen problemen bij een ander neer te leggen. Als je 27 bent, dan ben je verantwoordelijk voor je eigen geluk, ook al is er in het verleden veel gebeurd. Ik proef in het verhaal van TO ook dat ze haar vader ziet als schuldige van haar eigen ongeluk. Ik denk dat je daarmee niet verder komt. Ik kan me verder wel voorstellen dat je het contact verbreekt, als iemand geen positieve bijdrage levert aan wie jij als persoon bent en dat altijd zo geweest is. Ik denk dat je sterk in je schoenen moet staan om contact te houden, en het klinkt alsof je nog niet heel sterk in je schoenen staat.
Gelukkig besef ik dat niet iedereen hetzelfde is of denkt. Vaak ligt het er ook aan hoe hun eigen achtergrond en persoonlijkheid is.
Ik respecteer al jullie meningen, heb het niet meer voor niets op een openbaar forum gezet.
Momenteel sta ik zeerzeker niet heel sterk in mijn schoenen. Ik gaf toch ook al aan dat ik opzoek ben naar mijzelf?
Tuurlijk zie ik hem niet als schuldige van mijn ongeluk. Het is mijn leven en ben er zelf altijd bij geweest. En over welk ongeluk heb je het? Zo ongelukkig is mijn leven niet. Heb mij ondanks bepaalde gebeurtenissen altijd prima kunnen redden. Dat ik nu op een bepaald punt ben dat ik mijzelf tegen kom is geen ongeluk. Dit is een verrijking. Ik word alleen maar nog sterker en wijzer. Heb dadelijk ook meer rust in mijzelf als ik meer zelfkennis heb opgedaan en op bepaalde vragen antwoorden heb. Meer geluk als ik dadelijk teleurstellingen uit de weg ga en ervoor zorgen beter met teleurstellingen kan omgaan. Leren loslaten en leren accepteren. Daar loop ik tegenaan. En daar ben ik nu mee aan het werk.
En inderdaad ik moet mijn eigen geluk maken.
Zelfkennis is het begin van alle wijsheid en einde van alle illusies
vrijdag 11 december 2015 om 14:57
