Psyche
alle pijlers
Even van me afpraten
zondag 3 januari 2016 om 11:20
Ooow dat kon ik er inderdaad niet uit opmaken. Dat maakt het nog vervelender. Als je eraan toe bent, kun je eens met hem proberen een gesprek aan te gaan en hem te vertellen hoe rot je je voelt. Ik denk dat jullie met hetzelfde probleem zitten, jullie voelen je allebei rot maar durven er niet over te praten. Is het anders geen idee om een gesprek aan te gaan met de zus van je vriend?
zondag 3 januari 2016 om 11:45
Ik begrijp wel dat je vriend boos is eigenlijk. Heel verdrietig dat je stiefvader is gestorven maar de laatste oudjaar van de zus van je vriend was voor hem heel belangrijk. Je had hem gewoon kunnen laten gaan en zelf later even kunnen komen. Je vriend had je desnoods even op kunnen halen. Ook had je even kunnen appen als je bij haar voor de deur stond zodat je toch samen binnenkwam.
Helemaal niet gaan naar je schoonzus vind ik niet kunnen, ondanks je verdriet. Je had desnoods even een uurtje rond middennacht kunnen gaan.
Ik vind dat je onterecht boos bent op je vriend. Jij vind dat hij jou heeft laten zitten maar hij vind dat je hem en zijn zus hebt laten zitten. Je kan nooit van hem verwachten dat hij zijn zus op de laatste oudjaar die zij heeft laat zitten.
Elkaar negeren vind ik heel kinderachtig. Jij zou de eerste moeten zijn om deze situatie te verbeteren. Hij heeft recht op een excuus vind ik. Hij begrijpt heus wel dat het voor jou ook moeilijk was maar je ging aan het verdriet van je vriend voorbij.
Ga ook nog even bij zijn zus langs.
Helemaal niet gaan naar je schoonzus vind ik niet kunnen, ondanks je verdriet. Je had desnoods even een uurtje rond middennacht kunnen gaan.
Ik vind dat je onterecht boos bent op je vriend. Jij vind dat hij jou heeft laten zitten maar hij vind dat je hem en zijn zus hebt laten zitten. Je kan nooit van hem verwachten dat hij zijn zus op de laatste oudjaar die zij heeft laat zitten.
Elkaar negeren vind ik heel kinderachtig. Jij zou de eerste moeten zijn om deze situatie te verbeteren. Hij heeft recht op een excuus vind ik. Hij begrijpt heus wel dat het voor jou ook moeilijk was maar je ging aan het verdriet van je vriend voorbij.
Ga ook nog even bij zijn zus langs.
zondag 3 januari 2016 om 11:47
Gecondoleerd
Je mag verdrietig zijn. Verexcuseer je daar niet voor. Het is niet zo dat de kinderen van je stiefvader daar meer recht op hebben en dat jij dus dapperder moet zijn. Die zienswijze is ongezond. Jij hebt iemand verloren waar je van houdt. Dus heb je verdriet. Op jouw manier. Je moet daar doorheen. Punt.
Je vriend heeft het ook moeilijk. Vanwege zijn zus en omdat jij verdrietig bent. Jullie verwachten beiden steun van elkaar die de ander op dit moment niet op kan brengen. Ga daar niet over ruziën maar probeer te erkennen dat jullie beiden even genoeg hebben aan je eigen verdriet.
Je mag verdrietig zijn. Verexcuseer je daar niet voor. Het is niet zo dat de kinderen van je stiefvader daar meer recht op hebben en dat jij dus dapperder moet zijn. Die zienswijze is ongezond. Jij hebt iemand verloren waar je van houdt. Dus heb je verdriet. Op jouw manier. Je moet daar doorheen. Punt.
Je vriend heeft het ook moeilijk. Vanwege zijn zus en omdat jij verdrietig bent. Jullie verwachten beiden steun van elkaar die de ander op dit moment niet op kan brengen. Ga daar niet over ruziën maar probeer te erkennen dat jullie beiden even genoeg hebben aan je eigen verdriet.
zondag 3 januari 2016 om 11:49
Jeetje wat een heftig verhaal! Als eerste wil ik je heel veel sterkte wensen!
Verder sluit ik me aan bij wat veensteker zegt. Ik denk dat jij inderdaad de eerste stap moet zetten, want de laatste jaarwisseling van zijn zus is voor hem iets heel emotioneels, net zoals het overlijden van jouw stiefvader, maar ik vind eigenlijk ook dat je daar een beetje aan voorbij gegaan bent. En elkaar een aantal dagen negeren vind ik niet kunnen (zou ik zelf ook echt niet kunnen), ga ervoor zitten en praat met elkaar. Let erop dat je niet met verwijten gaat strooien allebei, maar dat je vertelt over je eigen gevoel en wat je nodig hebt.
Verder sluit ik me aan bij wat veensteker zegt. Ik denk dat jij inderdaad de eerste stap moet zetten, want de laatste jaarwisseling van zijn zus is voor hem iets heel emotioneels, net zoals het overlijden van jouw stiefvader, maar ik vind eigenlijk ook dat je daar een beetje aan voorbij gegaan bent. En elkaar een aantal dagen negeren vind ik niet kunnen (zou ik zelf ook echt niet kunnen), ga ervoor zitten en praat met elkaar. Let erop dat je niet met verwijten gaat strooien allebei, maar dat je vertelt over je eigen gevoel en wat je nodig hebt.
Per aspera ad astra.
zondag 3 januari 2016 om 11:59
Hij had zeker niet bij mij moeten blijven.. Maar mij gewoon dat uurtje even moeten geven.. Heb ook aangegeven dat ik daarna wel wilde gaan. Even tot rust komen. We hadden dervoor al wel beetje mot. Dus t is niet helemaal door de oud en nieuw gekomen..
Denk ook wel dat jullie gelijk hebben.. Maar zit nog even met mezelf in de knoop denk ik.. Bedankt iig!
Denk ook wel dat jullie gelijk hebben.. Maar zit nog even met mezelf in de knoop denk ik.. Bedankt iig!
Carpe Diem!
zondag 3 januari 2016 om 12:04
Heftige situatie TO.
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je stiefvader.
Iemand zei al dat je je eigen verdriet niet moet ontkennen, dat mag er net zo goed zijn.
Denk je niet dat het voor zijn kinderen juist fijn is om te zien/merken dat er nog meer mensen zijn die het erg vinden dat hun vader is overleden? Dat zien ze denk ik liever dan de afstandelijke houding van jouw broer en zus.
Verder ben ik het eens met de mensen die aangeven dat jij je vriend wel iets meer tegemoet had mogen komen.
Juist in deze situatie zal het geen enorme feestelijke aangelegenheid zijn geweest, dat oud en nieuw.
Iedereen had het begrepen als jij er meer heel even was geweest en niet zo heel vrolijk was geweest.
Ga het gesprek aan met je vriend. Geef aan dat je je heel naar voelt bij de huidige situatie in huis en tussen jullie.
Vraag hem wat hij van jou nodig heeft (en gedane zaken nemen geen keer, je kunt er nu niets meer aan doen dat het gelopen is zoals het is gelopen. Hooguit een excuus maken als je je daar goed bij voelt (en wat in mijn ogen terecht zou zijn).) en geef aan wat jij van hem nodig hebt.
Jullie zitten beiden in een verdrietige situatie. En jullie kunnen elkaar nu misschien niet tot steun zijn zoals je eigenlijk zou willen. Maar dat is toch logisch? Als je dat kunt uitspreken en van elkaar kunt accepteren ben je al een heel eind in de goede richting lijkt me.
Allereerst gecondoleerd met het verlies van je stiefvader.
Iemand zei al dat je je eigen verdriet niet moet ontkennen, dat mag er net zo goed zijn.
Denk je niet dat het voor zijn kinderen juist fijn is om te zien/merken dat er nog meer mensen zijn die het erg vinden dat hun vader is overleden? Dat zien ze denk ik liever dan de afstandelijke houding van jouw broer en zus.
Verder ben ik het eens met de mensen die aangeven dat jij je vriend wel iets meer tegemoet had mogen komen.
Juist in deze situatie zal het geen enorme feestelijke aangelegenheid zijn geweest, dat oud en nieuw.
Iedereen had het begrepen als jij er meer heel even was geweest en niet zo heel vrolijk was geweest.
Ga het gesprek aan met je vriend. Geef aan dat je je heel naar voelt bij de huidige situatie in huis en tussen jullie.
Vraag hem wat hij van jou nodig heeft (en gedane zaken nemen geen keer, je kunt er nu niets meer aan doen dat het gelopen is zoals het is gelopen. Hooguit een excuus maken als je je daar goed bij voelt (en wat in mijn ogen terecht zou zijn).) en geef aan wat jij van hem nodig hebt.
Jullie zitten beiden in een verdrietige situatie. En jullie kunnen elkaar nu misschien niet tot steun zijn zoals je eigenlijk zou willen. Maar dat is toch logisch? Als je dat kunt uitspreken en van elkaar kunt accepteren ben je al een heel eind in de goede richting lijkt me.
zondag 3 januari 2016 om 12:07
Daar heb je gelijk in inderdaad! Ik begreep uit je verhaal dat je verwachtte dat hij bij jou bleef dat uurtje totdat het weer ging. Op ieder ander moment of andere situatie zou ik me daar compleet bij aansluiten, want als je verdriet hebt dan heb je de liefde van je liefde gewoon nodig. Maar jullie situatie is anders en vreselijk verdrietig voor alle betrokkenen, dat maakt het heel moeilijk. Ik vind inderdaad dat hij jou een uurtje had moeten geven om jezelf bij elkaar te rapen en dat jij daarna gewoon naar zijn zus had kunnen gaan, eventueel wat al gezegd werd dat hij even naar buiten kwam oid. Verder vind ik het juist superlief dat zijn zus mee kwam om jou te troosten, denk dat je daar op die manier naar moet kijken.
In ieder geval heel veel sterkte. Denk dat jullie elkaar nodig hebben voor troost en steun, dus zorg dat je het snel uitpraat en ben er voor elkaar.
Als laatste wil ik nog zeggen dat yette echt een punt heeft over jouw verdriet. Het is niet te meten met een ander, je hebt recht op je eigen verdriet en dat mag je ook uiten.
In ieder geval heel veel sterkte. Denk dat jullie elkaar nodig hebben voor troost en steun, dus zorg dat je het snel uitpraat en ben er voor elkaar.
Als laatste wil ik nog zeggen dat yette echt een punt heeft over jouw verdriet. Het is niet te meten met een ander, je hebt recht op je eigen verdriet en dat mag je ook uiten.
Per aspera ad astra.
zondag 3 januari 2016 om 12:11
Ik begrijp je verdriet, dit soort verliezen zijn heel zwaar. Gecondoleerd.
Dat gezegd hebbende, staat jouw vriend aan de vooravond van eenzelfde groot verdriet. Oudejaarsavond met zijn zus was heel belangrijk voor hem, en jij hebt die avond voor hem met jouw gedrag flink verziekt. Hij gaf jou alle begrip en zelfs ruimte door weg te gaan, en in plaats van dat te waarderen maakte jij het hem moeilijk. Je deed boos tegen zijn zus die lief voor jou wilde zijn, je zette hem onder druk om langer thuis te blijven, en toen hij aangaf dat hij toch weg zou gaan zei je dat je niet alsnog alleen naar zus wilde gaan. Ik vind dat gedrag erg egoïstisch en manipulatief, en gezien de verdrietige omstandigheden helemaal ontzettend ongepast. Ik denk dat je heel snel je ego aan de kant moet zetten en jouw vriend en zijn zus jouw welgemeende excuses aan moet gaan bieden!
Dat gezegd hebbende, staat jouw vriend aan de vooravond van eenzelfde groot verdriet. Oudejaarsavond met zijn zus was heel belangrijk voor hem, en jij hebt die avond voor hem met jouw gedrag flink verziekt. Hij gaf jou alle begrip en zelfs ruimte door weg te gaan, en in plaats van dat te waarderen maakte jij het hem moeilijk. Je deed boos tegen zijn zus die lief voor jou wilde zijn, je zette hem onder druk om langer thuis te blijven, en toen hij aangaf dat hij toch weg zou gaan zei je dat je niet alsnog alleen naar zus wilde gaan. Ik vind dat gedrag erg egoïstisch en manipulatief, en gezien de verdrietige omstandigheden helemaal ontzettend ongepast. Ik denk dat je heel snel je ego aan de kant moet zetten en jouw vriend en zijn zus jouw welgemeende excuses aan moet gaan bieden!
zondag 3 januari 2016 om 12:14
Je zegt dat hij niet bij je had hoeven blijven, maar in je OP lees ik toch echt dat je wilde dat hij bij jou bleef en niet naar zijn zus zou gaan. Natuurlijk mag je verdrietig zijn, maar je onderschat wel een beetje wat er aan de gang is in zijn familie. Zijn zus is er nu nog, eventjes. Alle mijlpalen die ze er nog is, zijn de laatsten die ze kunnen meemaken. Jij wil dat je vriend zich richt op jou met verdriet om iemand die gestorven is. Maar hij kan zich niet in twee delen. En de tijd met zijn zus nu is belangrijker dan de tijd voor degene die al dood is.
Ik begrijp dat jij je er niet toe kan zetten om er voor hem en zijn zus te zijn. Maar laat hem dan wel vrij om het verdriet in hun familie te verwerken zoals zij dat willen.
Ik begrijp dat jij je er niet toe kan zetten om er voor hem en zijn zus te zijn. Maar laat hem dan wel vrij om het verdriet in hun familie te verwerken zoals zij dat willen.
zondag 3 januari 2016 om 12:32
och ja, wie hier nu 'juist' zit of 'fout', redelijk of onredelijk doet er niet zoveel toe, denk ik.
jullie zitten allebei in een rotsituatie, en met veel verdriet, dus het verbaast me niet dat er dan dergelijke situaties ontstaan.
jij had iets nodig van je vriend wat hij je dan niet kon geven, hij had iets nodig van jou dat jij niet kon geven.
zeg sorry voor je vervelende berichtje tegen hem, zonder je te verdedigen, zonder 'maar jij...', zeg dat je je verdrietig voelt en vraag dat hij je eens goed vastpakt.
jullie zitten allebei in een rotsituatie, en met veel verdriet, dus het verbaast me niet dat er dan dergelijke situaties ontstaan.
jij had iets nodig van je vriend wat hij je dan niet kon geven, hij had iets nodig van jou dat jij niet kon geven.
zeg sorry voor je vervelende berichtje tegen hem, zonder je te verdedigen, zonder 'maar jij...', zeg dat je je verdrietig voelt en vraag dat hij je eens goed vastpakt.
zondag 3 januari 2016 om 12:41
quote:aliva schreef op 03 januari 2016 @ 12:32:
och ja, wie hier nu 'juist' zit of 'fout', redelijk of onredelijk doet er niet zoveel toe, denk ik.
jullie zitten allebei in een rotsituatie, en met veel verdriet, dus het verbaast me niet dat er dan dergelijke situaties ontstaan.
jij had iets nodig van je vriend wat hij je dan niet kon geven, hij had iets nodig van jou dat jij niet kon geven.
zeg sorry voor je vervelende berichtje tegen hem, zonder je te verdedigen, zonder 'maar jij...', zeg dat je je verdrietig voelt en vraag dat hij je eens goed vastpakt.Dankjewel.. Denk dat dit t antwoord was wat ik nodig had..
och ja, wie hier nu 'juist' zit of 'fout', redelijk of onredelijk doet er niet zoveel toe, denk ik.
jullie zitten allebei in een rotsituatie, en met veel verdriet, dus het verbaast me niet dat er dan dergelijke situaties ontstaan.
jij had iets nodig van je vriend wat hij je dan niet kon geven, hij had iets nodig van jou dat jij niet kon geven.
zeg sorry voor je vervelende berichtje tegen hem, zonder je te verdedigen, zonder 'maar jij...', zeg dat je je verdrietig voelt en vraag dat hij je eens goed vastpakt.Dankjewel.. Denk dat dit t antwoord was wat ik nodig had..
Carpe Diem!
