Psyche
alle pijlers
Rouwproces vraag
vrijdag 8 januari 2016 om 09:47
Allereerst gecondoleerd. Misschien is het overlevingsmechanisme. Dat je zo ontzettend veel pijn hebt, dat je geest je er mondjesmaat aan blootstelt. Voel je vooral niet schuldig; iedereen rouwt op z'n eigen manier. En als jij er aan toe bent, komt dat gevoel ook wel weer terug en ga je ook terugdenken aan de mooie momenten.
Freedom is just another word for nothing left to lose - Janis Joplin
vrijdag 8 januari 2016 om 09:50
quote:Belle73 schreef op 08 januari 2016 @ 09:47:
Allereerst gecondoleerd. Misschien is het overlevingsmechanisme. Dat je zo ontzettend veel pijn hebt, dat je geest je er mondjesmaat aan blootstelt. Voel je vooral niet schuldig; iedereen rouwt op z'n eigen manier. En als jij er aan toe bent, komt dat gevoel ook wel weer terug en ga je ook terugdenken aan de mooie momenten.
+1
Gecondoleerd met je verlies!
Allereerst gecondoleerd. Misschien is het overlevingsmechanisme. Dat je zo ontzettend veel pijn hebt, dat je geest je er mondjesmaat aan blootstelt. Voel je vooral niet schuldig; iedereen rouwt op z'n eigen manier. En als jij er aan toe bent, komt dat gevoel ook wel weer terug en ga je ook terugdenken aan de mooie momenten.
+1
Gecondoleerd met je verlies!
vrijdag 8 januari 2016 om 10:21
Gecondoleerd met je verlies. Kijk, iedereen gaat anders om met het verlies van je dierbare. De ene huilt heel de dag en de andere gaat door met het dagelijks leven.
Kan zijn dat je nu nog verdoofd ben van alles wat je heb mee gemaakt. Laat het maar over je heen komen. Maar praat wel over je hem zodat je in ieder geval het niet opkropt.
Kan zijn dat je nu nog verdoofd ben van alles wat je heb mee gemaakt. Laat het maar over je heen komen. Maar praat wel over je hem zodat je in ieder geval het niet opkropt.
vrijdag 8 januari 2016 om 10:29
Niets is raar in een rouwproces. Je hoeft je niet schuldig of raar te voelen. Het is zo iets heftigs wat jij mee maakt. Iedereen beleeft het op zijn of haar manier. In sommige informatiebronnen zul je tijdsbestekken zien staan voor bepaalde fasen binnen een rouwproces. Die tijden zijn gemiddelden, ze hebben niets te maken met jouw eigen situatie. Ook niet alle fasen hoef je te doorlopen. Je hoeft niet alle emoties te voelen die er doorgaans bij passen. Want ie-der-een ervaart het op zijn/haar eigen manier.
Ik wens je het allerbeste To!
Ik wens je het allerbeste To!
vrijdag 8 januari 2016 om 10:43
Heel logisch. Rouwen duurt niet 24 uur per dag. Dan zou je uitgeput raken en doodgaan. Als het zo zou werken, had de mensheid het inmiddels niet overleefd. Het rouwproces verloopt anders dan je voorgespiegeld wordt in films en tv-series. In de soaps die ik vroeger keek, ging iedereen na één miskraam meteen aan de crack 'om de pijn te vergeten'. Zo is het dus niet. Gelukkig heb je niet de hele tijd pijn.
Ik vond het meer lijken op een depressie. De lol uit je leven is weg, je doet alles op de automatische piloot. Je verdriet speelt de hele tijd op de achtergrond. Als je een boterham met pindakaas eet, denk je even 'o ja, Pietje zal nooit meer pindakaas eten'. Dat slijt op de duur. Natuurlijk heb je af en toe ook huilbuien, maar dat is niet verplicht. Sommige mensen huilen helemaal niet.
En foto's of filmpjes zijn nou eenmaal niet the real thing. Logisch dat dat je niets doet. Trek je het ook niet aan dat je niet voelt wat je zou moeten voelen. Misschien komt dat nog. Misschien ook niet. Dat maakt niets uit. Leg ze weg en kijk er pas weer naar als je er behoefte aan hebt.
Nog één tip: het kan ook best zijn dat je af en toe een vrolijke dag hebt en eens per ongeluk om moet lachen. Doe dat gewoon, geniet van je 'rouwvrije' dag. Het verdriet komt in golfbewegingen. Dat is ook normaal.
Ik vond het meer lijken op een depressie. De lol uit je leven is weg, je doet alles op de automatische piloot. Je verdriet speelt de hele tijd op de achtergrond. Als je een boterham met pindakaas eet, denk je even 'o ja, Pietje zal nooit meer pindakaas eten'. Dat slijt op de duur. Natuurlijk heb je af en toe ook huilbuien, maar dat is niet verplicht. Sommige mensen huilen helemaal niet.
En foto's of filmpjes zijn nou eenmaal niet the real thing. Logisch dat dat je niets doet. Trek je het ook niet aan dat je niet voelt wat je zou moeten voelen. Misschien komt dat nog. Misschien ook niet. Dat maakt niets uit. Leg ze weg en kijk er pas weer naar als je er behoefte aan hebt.
Nog één tip: het kan ook best zijn dat je af en toe een vrolijke dag hebt en eens per ongeluk om moet lachen. Doe dat gewoon, geniet van je 'rouwvrije' dag. Het verdriet komt in golfbewegingen. Dat is ook normaal.
vrijdag 8 januari 2016 om 10:48
Dit is voor mij erg herkenbaar... ik ben een aantal familieleden en een partner kwijtgeraakt en heb gemerkt dat ik in't begin, kort nadat het was gebeurd, er heel afstandelijk mee omging. Als een toeschouwer, alsof ik naar een film keek die over iemand anders gaat. Ik kon niet bij het gevoel dat ik vaak bij anderen zie en kreeg net als jij vaak opmerkingen als: "Wat ben je sterk!"
Het verdriet rond het loslaten werd gedoseerd omdat het eigenlijk té erg was om in een keer toe te laten - een overlevingsstrategie. Het loslatingsproces duurde daarom ook lang en kwam in etappes. In het begin was het 'alsof het niet echt was'; niet te bevatten dus was het niet zo en voelde het afstandelijk.
Hulp hierbij wilde ik niet in het begin, ik voelde weerstand daarbij. In een later stadium heb ik een creatieve uitingsvorm gevonden om ermee om te gaan - om alles via een omweg die voor mij wél toegankelijk was te verwerken en uiteindelijk een plek te geven. Ik hoop voor jou dat je een manier vindt om alles een plek te geven. Neem de tijd ervoor, het zal zeker komen. Heel veel sterkte!
Het verdriet rond het loslaten werd gedoseerd omdat het eigenlijk té erg was om in een keer toe te laten - een overlevingsstrategie. Het loslatingsproces duurde daarom ook lang en kwam in etappes. In het begin was het 'alsof het niet echt was'; niet te bevatten dus was het niet zo en voelde het afstandelijk.
Hulp hierbij wilde ik niet in het begin, ik voelde weerstand daarbij. In een later stadium heb ik een creatieve uitingsvorm gevonden om ermee om te gaan - om alles via een omweg die voor mij wél toegankelijk was te verwerken en uiteindelijk een plek te geven. Ik hoop voor jou dat je een manier vindt om alles een plek te geven. Neem de tijd ervoor, het zal zeker komen. Heel veel sterkte!
vrijdag 8 januari 2016 om 10:55
Mijn broer is onlangs overleden bij een ongeluk. Ik, die altijd overal om brult, heb een dag alles aan elkaar gehuild en geschreeuwd en toe ging ik op slot. Nog steeds huil ik weinig en ben ik veel te nuchter, voor hoe ik normaal ben.
Dus ik snap hoe je je voelt, het is zo raar dat je emoties het niet doen zoals je gewend bent.
Dikke knuffel, het komt vast alsnog... (al zie ik daar ook tegenop....)
Dus ik snap hoe je je voelt, het is zo raar dat je emoties het niet doen zoals je gewend bent.
Dikke knuffel, het komt vast alsnog... (al zie ik daar ook tegenop....)
vrijdag 8 januari 2016 om 10:59
Wat je ziet is niet altijd wat het lijkt. (Ik ben zelf enorm expressief en moest ooit (andere situatie) regelmatig heel hard huilen waardoor iedereen dacht dat ik volledig in elkaar stortte, wat ook niet zo was. )
Ik wens jou heel veel kracht. Het lijkt me afschuwelijk om je grote liefde te verliezen.
Ik wens jou heel veel kracht. Het lijkt me afschuwelijk om je grote liefde te verliezen.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
vrijdag 8 januari 2016 om 11:11
quote:ikbenmeereentje schreef op 08 januari 2016 @ 10:57:
Ik herken ook veel in je verhaal.
En in het verhaal van Syenna.
Ik kon ook niet bij mijn echte gevoel komen.
Klinkt gek, maar ik zette af en toe bewust muziek op die mij raakt. Dan kwam het soms wel los en kon ik huilen.
Sterkte! Herkenbaar, dat doe ik ook.
Ik herken ook veel in je verhaal.
En in het verhaal van Syenna.
Ik kon ook niet bij mijn echte gevoel komen.
Klinkt gek, maar ik zette af en toe bewust muziek op die mij raakt. Dan kwam het soms wel los en kon ik huilen.
Sterkte! Herkenbaar, dat doe ik ook.
vrijdag 8 januari 2016 om 11:47
allereerst gecondoleerd met je verlies.
Ik herken het. Het is denk ik een soort overlevingsstand. Toen mijn vader overleed ging ik ook eerst op slot. Mensen vonden mij heel sterk. Maar later sloeg het me keihard om de oren en liep ik zelfs tegen wat onbegrip aan, want ik was eerst zo sterk en daarna niet meer. Dat snapten sommige mensen niet.
Daarna heb ik nog vele fases gehad, boos, verdriet, ging wel, intens verdrietig, besef. Ik heb het nu ook met foto's, ik kan ze kijken en niet veel voelen. Filmpjes daarentegen ga ik, zelfs na drie jaar, uit de weg. In het begin kon ik heel veel troost vinden bij zijn graf, dat deed me echt heel goed. Nu niet meer en dat frustreert nu dan weer, dat ik die troost daar niet vind.
Ik herken het. Het is denk ik een soort overlevingsstand. Toen mijn vader overleed ging ik ook eerst op slot. Mensen vonden mij heel sterk. Maar later sloeg het me keihard om de oren en liep ik zelfs tegen wat onbegrip aan, want ik was eerst zo sterk en daarna niet meer. Dat snapten sommige mensen niet.
Daarna heb ik nog vele fases gehad, boos, verdriet, ging wel, intens verdrietig, besef. Ik heb het nu ook met foto's, ik kan ze kijken en niet veel voelen. Filmpjes daarentegen ga ik, zelfs na drie jaar, uit de weg. In het begin kon ik heel veel troost vinden bij zijn graf, dat deed me echt heel goed. Nu niet meer en dat frustreert nu dan weer, dat ik die troost daar niet vind.
vrijdag 8 januari 2016 om 12:53
Bedankt allemaal.
Ik vind het zwaar, dat niets voelen als ik filmpjes bekijk. Ik wil zo graag, maar je kan gevoel niet dwingen dat weet ik.
Maar het is moeilijk om te beseffen, dat iemand waar je zo, zo veel van hield, dat je dat gevoel niet meer kan oproepen als het ware.
Ik vind het gewoon rot dat ik net zo goed naar een tv filmpje kan kijken, die afstandelijkheid maakt me verdrietig.
Ik vind het zwaar, dat niets voelen als ik filmpjes bekijk. Ik wil zo graag, maar je kan gevoel niet dwingen dat weet ik.
Maar het is moeilijk om te beseffen, dat iemand waar je zo, zo veel van hield, dat je dat gevoel niet meer kan oproepen als het ware.
Ik vind het gewoon rot dat ik net zo goed naar een tv filmpje kan kijken, die afstandelijkheid maakt me verdrietig.
vrijdag 8 januari 2016 om 15:00
De afstand die je voelt, vertelt dat het je heel erg raakt. Net als een open wond die je ontlast van aanraking, je kunt nu even niet anders. Het is te confronterend op dit moment om al die emoties toe te laten en alles te voelen.
Het gevoel dat je nu nog niet toelaat als je naar filmpjes of foto's kijkt, komt wel. Geef jezelf eerst de tijd hiervoor want dit zit heel diep en je kunt het zoals je al schrijft, onmogelijk afdwingen.
Straks is de tijd rijp, dan pak je ineens een foto en voelt wat er nu nog niet kan zijn. Probeer zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen.
Doe dat wat jij nodig hebt en overweeg eens om een dagboek bij te houden. Je kunt in de derde persoon schrijven, dat voelt iets afstandelijker en is voor jou misschien makkelijker in dit stadium. Na verloop van tijd ga je vermoedelijk als vanzelf in de ik-vorm schrijven.
Mocht je hier tegenaan blijven lopen en er veel last van houden, kun je overwegen om professionele hulp bij rouwverwerking te vragen.
Wat jij ervaart is niet 'raar', je doet het op jouw persoonlijke manier. Alleen heb je het daar moeilijk mee - wat ook begrijpelijk is. In elk geval veel sterkte!
Het gevoel dat je nu nog niet toelaat als je naar filmpjes of foto's kijkt, komt wel. Geef jezelf eerst de tijd hiervoor want dit zit heel diep en je kunt het zoals je al schrijft, onmogelijk afdwingen.
Straks is de tijd rijp, dan pak je ineens een foto en voelt wat er nu nog niet kan zijn. Probeer zo goed mogelijk voor jezelf te zorgen.
Doe dat wat jij nodig hebt en overweeg eens om een dagboek bij te houden. Je kunt in de derde persoon schrijven, dat voelt iets afstandelijker en is voor jou misschien makkelijker in dit stadium. Na verloop van tijd ga je vermoedelijk als vanzelf in de ik-vorm schrijven.
Mocht je hier tegenaan blijven lopen en er veel last van houden, kun je overwegen om professionele hulp bij rouwverwerking te vragen.
Wat jij ervaart is niet 'raar', je doet het op jouw persoonlijke manier. Alleen heb je het daar moeilijk mee - wat ook begrijpelijk is. In elk geval veel sterkte!
vrijdag 8 januari 2016 om 17:54
Eigenlijk is alles al gezegd, Voor iedereen is het rouwproces anders. Niets is goed of slecht al voelt het soms heel raar en volkomen in tegenstrijd met je persoonlijkheid. (Wat heb ik gekke dingen gedaan) Je kunt een rouwproces niet sturen of dwingen, alleen ondergaan.
Jij beleeft jouw verdriet als het ware met een tussenstap. Je voelt niets bij de foto's omdat je verdriet daar nog te vers, te groot voor is. Op een keer wordt verdriet een zachte herinnering om wat zo mooi en goed was.
Laat het komen, jouw verdriet, jouw rouw.
Sterkte
Jij beleeft jouw verdriet als het ware met een tussenstap. Je voelt niets bij de foto's omdat je verdriet daar nog te vers, te groot voor is. Op een keer wordt verdriet een zachte herinnering om wat zo mooi en goed was.
Laat het komen, jouw verdriet, jouw rouw.
Sterkte
