Psyche
alle pijlers
Moeder overleden
maandag 18 januari 2016 om 17:05
Mijn lieve mama is op 2 januari overleden, vreselijke start van 2016. Hoewel haar gezondheid al langere tijd achteruit ging (mijn mama had COPD) is haar overlijden toch heel erg snel en plotseling gekomen. Ik ben 26 en mijn mams is 66 geworden. We waren al jaren 2 handen op 1 buik en hoewel ik inmiddels ruim anderhalf jaar met mijn vriend samen woon kwam ik toch meerdere keren per week bij haar over de vloer en had ik zelfs nog mijn slaapkamer. Ik mis haar verschrikkelijk. Ze heeft mij alleen opgevoed, mijn vader is sinds mijn 12e volledig uit mijn leven, daarvoor betekende hij ook al niks (ouders gescheiden toen ik 2 was). Ik heb een oudere broer aan wie ik heel veel steun heb (uit een eerder huwelijk van mijn moeder, hij is nu 45, zijn vader is jong overleden) maar ik heb toch het gevoel in een vreselijke nachtmerrie te zitten die veel te lang duurt. Dat mam zo weer kan whatsappen of bellen. Het is nu ook nog heel veel geregel, we moeten haar huisje leeghalen enz enz.
Wie van jullie is ook een ouder verloren? Wie heeft tips, om te rouwen/verwerken/praten? Ik voel me wees...
Wie van jullie is ook een ouder verloren? Wie heeft tips, om te rouwen/verwerken/praten? Ik voel me wees...
maandag 18 januari 2016 om 17:13
Lieve Lanetje89,
Ten eerste, heel veel sterkte toegewenst in de deze moeilijke periode. Helaas weet ik waar ik over spreek.
In mijn geval is het mijn vader die plotseling is overleden net voor de feestdagen.
Ik heb nog steeds het idee dat hij thuis komt en als ik naar huis bel dat hij dan de telefoon opneemt.
Ik heb geen tips helaas, ik zit nog midden in mijn verdriet en ik lees mee met je topic.
Je kunt me PB'en als je off topic wilt kletsen.
Liefs, Winter
Ten eerste, heel veel sterkte toegewenst in de deze moeilijke periode. Helaas weet ik waar ik over spreek.
In mijn geval is het mijn vader die plotseling is overleden net voor de feestdagen.
Ik heb nog steeds het idee dat hij thuis komt en als ik naar huis bel dat hij dan de telefoon opneemt.
Ik heb geen tips helaas, ik zit nog midden in mijn verdriet en ik lees mee met je topic.
Je kunt me PB'en als je off topic wilt kletsen.
Liefs, Winter
"Ik wil graag terug in de tijd. Niet om gemaakte fouten te vermijden, maar om iemand te knuffelen die er niet meer is..."
maandag 18 januari 2016 om 17:15
Goh TO, gecondoleerd. Heel erg voor je. Tuurlijk doet dit pijn. Gun jezelf de tijd, en praat veel met mensen over haar. Tips? Niet echt... Ik ben zelf mijn ouders heel vroeg verloren, en het gemis blijft. Maar met de tijd worden de randen echt minder scherp en koester je de herinneringen. Ze leeft voort je in hart. En schrijf het hier van je af!
maandag 18 januari 2016 om 17:53
Gecondoleerd TO. Ik weet een beetje wat je doormaakt. Ik ben mijn moeder inmiddels bijna 10 jaar geleden verloren. Ze is nog geen 60 jaar geworden. Het gemis blijft altijd. Zeker in de mooie momenten die je nog gaat meemaken. Zo heeft mijn moeder de geboorte van mijn jongste niet meegemaakt en ook op mijn trouwdag was ze er niet bij. In de loop der jaren zijn de randjes wat minder scherp geworden alleen merk ik wel dat het op sommige momenten juist weer scherper wordt. Nu de kinderen groter zijn en ook mooie momenten doormaken zoals sporttoernooien ed. waar vaak opa's en oma's komen kijken wordt het gemis weer een beetje erger. Dan denk ik was ze er nog maar.
Aan de andere kant ben ik blij dat ze is overleden. Het leven dat ze had was mensonwaardig en gunde ik haar echt niet. Maar soms komt het gevoel van gemis weer als een mokerslag binnen terwijl het op andere dagen niet echt aanwezig is. Het is echt een proces waar je doorheen moet.
Sterkte TO!!!
Aan de andere kant ben ik blij dat ze is overleden. Het leven dat ze had was mensonwaardig en gunde ik haar echt niet. Maar soms komt het gevoel van gemis weer als een mokerslag binnen terwijl het op andere dagen niet echt aanwezig is. Het is echt een proces waar je doorheen moet.
Sterkte TO!!!
maandag 18 januari 2016 om 18:38
Mijn vader is vijf jaar geleden overleden.....Voor mij, hoe hard het ook klinkt een opluchting aangezien de zorg voor hem en zijn gedrag erg zwaar was door zijn ziekte. Ook voor hem was het beter zo.
Ik denk dat je moet doen wat voor jou goed voelt op dit moment.
Verder het ik geen tips maar als ik je ergens mee kan helpen dan hoor ik het wel
Ik denk dat je moet doen wat voor jou goed voelt op dit moment.
Verder het ik geen tips maar als ik je ergens mee kan helpen dan hoor ik het wel
maandag 18 januari 2016 om 18:48
Hé Lanetje... ik weet ook hoe het is. Mijn lieve mam is na een gevecht van zeven jaar tegen kanker, 8 januari ingeslapen. Hoewel ik er vrede mee heb hoe het gelopen is - het is namelijk gegaan hoe zij het wilde - doet het heel veel pijn. Vooral in de ochtenden heb ik het er moeilijk mee. Het voelt alsof een gat zit bij mijn hart wat dichten moet. Het zal tijd nodig hebben. Ik heb gelukkig mijn vader nog en een heel lief dochtertje van anderhalf waar ik voor door moet.
Een dikke voor jou. Zijn er bijzondere spulletjes van je moeder die je zou mogen hebben? Ik heb mijn moeders horloge gekregen en ik heb er heel veel aan. Dan heb ik haar een beetje bij me.
Een dikke voor jou. Zijn er bijzondere spulletjes van je moeder die je zou mogen hebben? Ik heb mijn moeders horloge gekregen en ik heb er heel veel aan. Dan heb ik haar een beetje bij me.
maandag 18 januari 2016 om 19:10
Hoi
Mijn vader is anderhalf jaar geleden overleden.
Ik ben/was echt een vaderskind.
In een jaar tijd ben ik 10 kilo afgevallen van de stress. Vooral de eerste tijd kreeg ik het zo benauwd dat ik mijn vader nooit meer kan zien of horen. Ik kon alleen maar huilen en huilen.
Nu anderhalf jaar later is het verdriet er natuurlijk nog steeds maar het scherpe is er van af. Neem je tijd en wees verdrietig wanneer jij wil.
maar het wordt wel weer beter maar je moet er nu doorheen. Heel veel sterkte!
Mijn vader is anderhalf jaar geleden overleden.
Ik ben/was echt een vaderskind.
In een jaar tijd ben ik 10 kilo afgevallen van de stress. Vooral de eerste tijd kreeg ik het zo benauwd dat ik mijn vader nooit meer kan zien of horen. Ik kon alleen maar huilen en huilen.
Nu anderhalf jaar later is het verdriet er natuurlijk nog steeds maar het scherpe is er van af. Neem je tijd en wees verdrietig wanneer jij wil.
maar het wordt wel weer beter maar je moet er nu doorheen. Heel veel sterkte!
maandag 18 januari 2016 om 19:32
Uit ervaring (mijn vader overleed op zijn 48e, ik was 20, heel onverwacht) kan ik je vertellen dat het gemis blijft... het zijn de scherpe randjes die na verloop van tijd iets minder scherp worden. Nu zit je nog volop in een achtbaan: verdriet om het overlijden, spullen uitzoeken, van alles regelen etc. Ik kan je maar 1 tip geven: geef ruimte aan je verdriet.
dinsdag 19 januari 2016 om 12:52
Bedankt lieve allemaal voor de reacties.
Ik heb gisteren een boekje gekocht, om zelf in te schrijven. Nu zijn de herinneringen vooral van de ziekenhuisopname, de IC tot het daarwerkelijk overlijden erg groot. Ik heb er continu flashbacks naar. Ik probeer het op te schrijven om het 'kwijt' te raken om daarna hopelijk terug te gaan naar herinneringen van vroeger.
Ben nu 26 en heb helaas nog geen kinderen, iets wat mijn moeder zo graag had gewild, oma worden. Het doet dan extra veel pijn dat ze dat niet mag meemaken. Ik geloof niet in God maar ik hoop dat ze vanuit daarboven, waar het hopelijk beter is, toch een beetje met me meekijkt en trots kan zijn. Ik zal in ieder geval alles doen om haar trots te maken en de herinneringen koesteren en doorvertellen aan mijn hopelijk toekomstige kind(eren).
Het verdriet komt voornamelijk in vlagen. Ik kan er wel over praten maar soms zijn de flashbacks naar het ziekenhuis en het daadwerkelijke afscheid zo heftig dat ik er heel verdrietig van word. Mijn moeder is uiteindelijk overleden aan een hartstilstand na palliatieve sedatie (het verhogen van morfine en slaapmiddelen en het stoppen met behandelen van haar ziekte COPD waardoor ze uiteindelijk is overleden). Heb haar hand geen moment losgelaten.
Ik heb gisteren een boekje gekocht, om zelf in te schrijven. Nu zijn de herinneringen vooral van de ziekenhuisopname, de IC tot het daarwerkelijk overlijden erg groot. Ik heb er continu flashbacks naar. Ik probeer het op te schrijven om het 'kwijt' te raken om daarna hopelijk terug te gaan naar herinneringen van vroeger.
Ben nu 26 en heb helaas nog geen kinderen, iets wat mijn moeder zo graag had gewild, oma worden. Het doet dan extra veel pijn dat ze dat niet mag meemaken. Ik geloof niet in God maar ik hoop dat ze vanuit daarboven, waar het hopelijk beter is, toch een beetje met me meekijkt en trots kan zijn. Ik zal in ieder geval alles doen om haar trots te maken en de herinneringen koesteren en doorvertellen aan mijn hopelijk toekomstige kind(eren).
Het verdriet komt voornamelijk in vlagen. Ik kan er wel over praten maar soms zijn de flashbacks naar het ziekenhuis en het daadwerkelijke afscheid zo heftig dat ik er heel verdrietig van word. Mijn moeder is uiteindelijk overleden aan een hartstilstand na palliatieve sedatie (het verhogen van morfine en slaapmiddelen en het stoppen met behandelen van haar ziekte COPD waardoor ze uiteindelijk is overleden). Heb haar hand geen moment losgelaten.
dinsdag 19 januari 2016 om 12:53
quote:FleetFox schreef op 18 januari 2016 @ 18:48:
Hé Lanetje... ik weet ook hoe het is. Mijn lieve mam is na een gevecht van zeven jaar tegen kanker, 8 januari ingeslapen. Hoewel ik er vrede mee heb hoe het gelopen is - het is namelijk gegaan hoe zij het wilde - doet het heel veel pijn. Vooral in de ochtenden heb ik het er moeilijk mee. Het voelt alsof een gat zit bij mijn hart wat dichten moet. Het zal tijd nodig hebben. Ik heb gelukkig mijn vader nog en een heel lief dochtertje van anderhalf waar ik voor door moet.
Een dikke voor jou. Zijn er bijzondere spulletjes van je moeder die je zou mogen hebben? Ik heb mijn moeders horloge gekregen en ik heb er heel veel aan. Dan heb ik haar een beetje bij me.Ook zo kort geleden, heftig he Ik heb mijn moeders gouden kettinkje om met een klein hartje eraan. Iets wat ze altijd droeg en bij zich had. Kan er nu niet meer zonder, ik klamp mezelf er echt aan vast. Daarnaast heb ik in mijn huis haar foto met een hele prachtige witte orchidee en een kaarsje. Het waxinelicht houdertje heeft zand en schelpen onderin. Mijn moeder hield van de zee.
Hé Lanetje... ik weet ook hoe het is. Mijn lieve mam is na een gevecht van zeven jaar tegen kanker, 8 januari ingeslapen. Hoewel ik er vrede mee heb hoe het gelopen is - het is namelijk gegaan hoe zij het wilde - doet het heel veel pijn. Vooral in de ochtenden heb ik het er moeilijk mee. Het voelt alsof een gat zit bij mijn hart wat dichten moet. Het zal tijd nodig hebben. Ik heb gelukkig mijn vader nog en een heel lief dochtertje van anderhalf waar ik voor door moet.
Een dikke voor jou. Zijn er bijzondere spulletjes van je moeder die je zou mogen hebben? Ik heb mijn moeders horloge gekregen en ik heb er heel veel aan. Dan heb ik haar een beetje bij me.Ook zo kort geleden, heftig he
Ik heb mijn moeders gouden kettinkje om met een klein hartje eraan. Iets wat ze altijd droeg en bij zich had. Kan er nu niet meer zonder, ik klamp mezelf er echt aan vast. Daarnaast heb ik in mijn huis haar foto met een hele prachtige witte orchidee en een kaarsje. Het waxinelicht houdertje heeft zand en schelpen onderin. Mijn moeder hield van de zee.
dinsdag 19 januari 2016 om 14:52
dinsdag 19 januari 2016 om 14:55
Wat ik ook erg fijn vond was er op een positieve manier mee bezig zijn. Ik heb bijvoorbeeld een een bak gemaakt met allemaal dierbare en kenmerkende spullen van mijn vader. Ook heb ik alle kaarten die we hebben gekregen ingeplakt (vraag me niet waar ik zij en tijd vandaan haalde haha). Ik vond het fijn om de kaarten te lezen en zo te zien hoe dierbaar hij was voor anderen.
En ik heb zelf een ring ontworpen samen met een juwelier waar zijn as in zit.
En ik heb zelf een ring ontworpen samen met een juwelier waar zijn as in zit.
dinsdag 19 januari 2016 om 15:50
Hey Lanetje,
Gecondoleerd! Wat een heftige tijd moet dit voor je zijn.
Helaas ook een soort van "wees" dus ik snap je verdriet.
Ik heb weinig tips, veel dingen zijn al hierboven genoemd, en die heb ik ook zo ondervonden.
Het enige wat ik je nog graag wil meegeven is dat, als jij denkt, dat het echt niet meer gaat, ga dan met iemand praten. Ik ben na 1.5 jaar uiteindelijk 6 keer bij een praktijk-ondersteuner geweest van mijn huisarts, en dit heeft mij veel geholpen.
Niet voor iedereen helpt het, en iedereen rouwt op zijn manier.
Ik wens je veel sterkte, en onthoud dit: "Forever together and never apart. Maybe by distance, but never by heart"
Gecondoleerd! Wat een heftige tijd moet dit voor je zijn.
Helaas ook een soort van "wees" dus ik snap je verdriet.
Ik heb weinig tips, veel dingen zijn al hierboven genoemd, en die heb ik ook zo ondervonden.
Het enige wat ik je nog graag wil meegeven is dat, als jij denkt, dat het echt niet meer gaat, ga dan met iemand praten. Ik ben na 1.5 jaar uiteindelijk 6 keer bij een praktijk-ondersteuner geweest van mijn huisarts, en dit heeft mij veel geholpen.
Niet voor iedereen helpt het, en iedereen rouwt op zijn manier.
Ik wens je veel sterkte, en onthoud dit: "Forever together and never apart. Maybe by distance, but never by heart"
Cherish your past, live for today, and dream your future.
dinsdag 19 januari 2016 om 16:03
Ik heb vier jaar geleden mijn moeder verloren aan alvleesklier kanker.
Ik heb niet echt advies over hoe je ermee om moet gaan, ik was daarna emotieloos leek het wel, net een robot die alleen met zijn verstand handelde. Wel kan ik je zeggen dat het verdriet over gaat, natuurlijk blijf jij je moeder missen, maar het gaat je wel lukken om het een plek te geven.
Heel veel sterkte, ik begrijp hoe jij je voelt
Ik heb niet echt advies over hoe je ermee om moet gaan, ik was daarna emotieloos leek het wel, net een robot die alleen met zijn verstand handelde. Wel kan ik je zeggen dat het verdriet over gaat, natuurlijk blijf jij je moeder missen, maar het gaat je wel lukken om het een plek te geven.
Heel veel sterkte, ik begrijp hoe jij je voelt
dinsdag 19 januari 2016 om 16:09
Mijn moeder is alweer 5 jaar dood. Echt, ik dacht dat de wereld voor mij verging. Wij belden dagelijks en soms zat ik als volwassen lummel nog op haar schoot. Heb het er heeel moeilijk mee gehad, miste haar ontzettend. En nog van tijd tot tijd. Als er iets bijzonders gebeurt denk ik als eerste altijd nog: mama bellen! Het verdriet is minder geworden, bij drukte dat ik zelfs een hele dag niet aan haar denk. Maar het gemis blijft. Soms meer en soms minder. Wanneer ik haar hevig mis kijk ik in haar foto album. Even de vele mooie herinneringen koesteren. Heel veel sterkte TO. Het wordt beter, al kun je je dat nu niet voorstellen.
donderdag 4 februari 2016 om 16:00
Bedankt allemaal voor jullie reacties. Het is nu ruim 4 weken geleden dat ik mijn moeder voor het laatst zag. Ik mis haar elke dag nog vreselijk. Gelukkig kan ik verder 'normaal' functioneren en werk ik ook weer, maar op de momenten dat ik alleen ben begint mijn gedachtenstroom weer op gang te komen. Soms als ik haar foto's kijk dan lijkt ze niet weg. Kan me het allemaal ook nog steeds moeilijk voorstellen.
Ik ben 26 en de hele afscheidsfase (2 dagen) is zo snel gegaan. Helaas kon mijn moeder ook niet meer heel veel zeggen op het laatst. Ik snap dat wel, ze was zo zo ziek. Maargoed. Mijn lieve mamsie, ik mis haar zo.
Ik ben 26 en de hele afscheidsfase (2 dagen) is zo snel gegaan. Helaas kon mijn moeder ook niet meer heel veel zeggen op het laatst. Ik snap dat wel, ze was zo zo ziek. Maargoed. Mijn lieve mamsie, ik mis haar zo.
donderdag 4 februari 2016 om 22:25
Wat ontzettend verdrietig, heel erg veel sterkte.
Ik ben mijn moeder 3 jaar geleden ook verloren. Ze had uitgezaaide borstkanker en is na een hele zware strijd op 52 jarige leeftijd overleden.
Sommige dingen die je schrijft herken ik heel erg, zoals die "flashbacks" van de momenten waarop ze heel erg ziek was en het moment van overlijden. Ik was zo bang dat deze herinneringen de leuke herinneringen zouden blijven overheersen. Maar gelukkig is dat wel afgezwakt, want daar had ik ook erg veel moeite mee.
Nu 3 jaar verder gaat het met ups en downs, de hele scherpe randjes gaan er langzaam wel af maar het gemis wordt alleen maar groter lijkt het. En soms kan ik het me gewoon nog steeds niet voorstellen dat ze er echt niet meer is.
Het blijft gewoon erg moeilijk, maar ook al kun je het je nu nog niet voorstellen... je gaat het op de 1 of andere manier toch een plekje geven, zodat de pijn van het gemis draaglijker wordt.
Ik hoop dat je het een plekje kunt gaan geven en het verlies kunt gaan verwerken. Heel erg veel sterkte liefs Jill
Ik ben mijn moeder 3 jaar geleden ook verloren. Ze had uitgezaaide borstkanker en is na een hele zware strijd op 52 jarige leeftijd overleden.
Sommige dingen die je schrijft herken ik heel erg, zoals die "flashbacks" van de momenten waarop ze heel erg ziek was en het moment van overlijden. Ik was zo bang dat deze herinneringen de leuke herinneringen zouden blijven overheersen. Maar gelukkig is dat wel afgezwakt, want daar had ik ook erg veel moeite mee.
Nu 3 jaar verder gaat het met ups en downs, de hele scherpe randjes gaan er langzaam wel af maar het gemis wordt alleen maar groter lijkt het. En soms kan ik het me gewoon nog steeds niet voorstellen dat ze er echt niet meer is.
Het blijft gewoon erg moeilijk, maar ook al kun je het je nu nog niet voorstellen... je gaat het op de 1 of andere manier toch een plekje geven, zodat de pijn van het gemis draaglijker wordt.
Ik hoop dat je het een plekje kunt gaan geven en het verlies kunt gaan verwerken. Heel erg veel sterkte liefs Jill
maandag 18 april 2016 om 18:48
Volgens mij loopt dit topic niet meer? Toch wil ik graag wat kwijt dus wie weet kan het topic wat nieuw leven worden ingeblazen .(beetje paradoxaal met dit onderwerp...)
Mijn moeder is in 2008 overleden. Ik was 25. Sinds het weekend mis ik haar zo. Wat hier eerder geschreven werd klopt voor mij: het verdriet wordt anders, milder. 2009 was overleven, verschrikkelijk met al die eerste keren. Eerste keer haar verjaardag, al onze verjaardagen, Kerst, Oud & Nieuw, name it en ze was er niet bij.
Misschien is het omdat mijn zus zwanger is en ik net gestopt ben met de pil. Mijn moeder wilde zo graag oma worden. Dat vond ze een van de ergste dingen aan dood gaan, dat ze nooit oma zou worden. Ze was niet bang om te gaan maar hier had ze veel verdriet van
Mijn vriend heeft mijn moeder nooit gekend, toekomstige kinderen zullen haar nooit leren kennen. Het is een hard gelag.
Mijn kleine broertje heeft sinds kort een vriendin en het doet zeer dat ze ook dat niet meemaakt.
Ook al geloof ik er in dat ze 'ergens' is, dat ze het overziet.
Mijn moeder is in 2008 overleden. Ik was 25. Sinds het weekend mis ik haar zo. Wat hier eerder geschreven werd klopt voor mij: het verdriet wordt anders, milder. 2009 was overleven, verschrikkelijk met al die eerste keren. Eerste keer haar verjaardag, al onze verjaardagen, Kerst, Oud & Nieuw, name it en ze was er niet bij.
Misschien is het omdat mijn zus zwanger is en ik net gestopt ben met de pil. Mijn moeder wilde zo graag oma worden. Dat vond ze een van de ergste dingen aan dood gaan, dat ze nooit oma zou worden. Ze was niet bang om te gaan maar hier had ze veel verdriet van
Mijn vriend heeft mijn moeder nooit gekend, toekomstige kinderen zullen haar nooit leren kennen. Het is een hard gelag.
Mijn kleine broertje heeft sinds kort een vriendin en het doet zeer dat ze ook dat niet meemaakt.
Ook al geloof ik er in dat ze 'ergens' is, dat ze het overziet.
